Απόηχος ενός μήνα

Αγαπητές φίλες και Αγαπητοί φίλοι,

μόλις κλείσαμε ένα μήνα παρουσίας του blog μου σε συνεργασία με τους Tempel και Rebel (που ο δεύτερος μου έχει βγει ο τεμπέλης…) και αισθάνομαι την ανάγκη, στο πλαίσιο της διαφάνειας της λειτουργίας του, να μοιραστώ μαζί σας τον απόηχο της βρεφικής του ζωής.

Το blog αυτό, είναι τελικά ένα διαφορετικό δείγμα στη πολιτική επικοινωνία μέσω διαδικτύου. Μου την έπεσαν και κοινωνιολόγοι και επι-κοινωνιολόγοι και ειδικοί για να το βελτιώσω, ώστε να είναι πιο ευπαρουσίαστο. Ευτυχώς, διαψεύδονται από τα νούμερα. Σε ένα μήνα περίπου 1200 άνθρωποι μας διαβάσατε. Από αυτούς, βέβαια, μόνο οι 300 μας έρχεστε τακτικά. Πάλι καλά! Αφού η πολιτική δεν πουλάει σήμερα, ικανοποιημένος είμαι.

Οι επισκέπτες είστε φίλοι και συνομιλητές από όλους τους επαγγελματικούς χώρους και εδώ ανταλλάσσουμε ιδέες ελεύθερα, χωρίς κομματικά στεγανά. Με στενοχωρεί, όμως, ότι μου στέλνετε πολλά emails και δεν σχολιάζετε δημόσια. Πάντως, στο blog είμαστε αυθεντικοί και δημιουργοί ενός διαλόγου χωρίς ύβρεις και όρια ιδεολογικά ή πολιτικά.

Το blog είναι ο εαυτός μου. Ό,τι λέω σε φίλους και γνωστούς το λέω και εδώ δημόσια. Έχω ζήσει αρκετές καταστάσεις -πολιτικές, κοινωνικές, εκπαιδευτικές, εμπόλεμες- και νιώθω ότι ήρθε η ώρα να εκφράσω και να πράξω τις απόψεις μου για εξέλιξη και βελτίωση. Είμαι ένας αναγνώστης όπως όλοι μας, και τολμώ να πω, ότι και εσείς ίσως θα έπρεπε επίσης να ασχοληθείτε με την πολιτική. Θα είσαστε χρήσιμοι, αφού όλοι οι ΚΑΛΟΙ χωράνε.

Μαθαίνω ότι έρχονται και μιμητές και μακάρι να το κάνουν. Τέτοιες κινήσεις ενισχύουν την επαφή με την κοινωνία μας ή έστω με ένα σημαντικό της κομμάτι. Διότι, όταν ο διάλογος μπει σε καλούπια θεσμικότητας, τότε θα καταλήξει ό,τι και άλλα sites που κυκλοφορούν: άδεια από ιδέες και διάλογο.

Αποφάσισα, τέλος, να βάλω και ένα καλύτερο βιογραφικό μου στο προφίλ, αφού παραμένει το αγαπημένο σας ανάγνωσμα. Ήρθε η ώρα να παρουσιαστώ. Σύντομα, λοιπόν, θα με δείτε αναλυτικότερα.

Τα αγαπημένα σας αναγνώσματα αυτό τον μήνα ήταν : «Δημόσια Νοσοκομεία…. έσοδα;», το «σχόλιο στο άρθρο του Σωτήρη Γεωργανά για την έρευνα στα πανεπιστήμια» και η «διαμάχη ΜΚΟ Αλληλεγγύης και Διονύση Γουσέτη».

Τα συμπεράσματα δικά σας.

Σωτήρης Κούκιος

ΜΚΟ Αλληλεγγύη vs Διονύσης Γουσέτης

Χθες διάβασα κάτι που με στενοχώρησε προσωπικά. Το εξώδικο της ΜΚΟ της Αρχιεπισκοπής εναντίον του Διονύση Γουσέτη, δημοσιογράφου της Αυγής. Με το που το διάβασα μου προέκυψε ένα δίλημμα. Σαν άνθρωπος που προέρχεται από το δίκτυο των οργανώσεων της Κοινωνίας των Πολιτών που συμμετείχε και συνέβαλλε σε όλες τις θεσμικές πρωτοβουλίες τα τελευταία χρόνια, που πάλεψε για το όραμα της συμμετοχής, που είδε άρθρα άδικα και κάποιες φορές συκοφαντικά, συναισθηματικά καταλαβαίνω το στρίμωγμα ενός ΜΚΟ που έχει διαχειριστεί και διαχειρίζεται δημόσιο χρήμα. Από την άλλη μεριά ο Διονύσης Γουσέτης είναι ένας δημοσιογράφος που όλα αυτά τα χρόνια διακρίνεται για την αντικειμενική του προσέγγιση και για μια δημοσιογραφία που στάθηκε δίπλα στο σκόπο όλων των εμπλεκομένων στη Κοινωνία των Πολιτών.

Για να αναφέρω λίγο την ιστορία του θέματος, ο Διονύσης αναπαρήγαγε στην εφημερίδα του μια σειρά δημοσιεύματα από άλλες εφημερίδες (Ελευθεροτυπία και Πρώτο Θέμα) εναντίον της ΜΚΟ Αλληλεγγύης. Η ΜΚΟ θίχτηκε και του έστειλε ένα απειλητικό εξώδικο για να σταματήσει την αρθρογραφία του. Η ιστορία αφορά τα “διάσημα” πια κοτόπουλα που αγοράστηκαν από τη ΜΚΟ Αλληλεγγύη για να παρασχεθούν ως ανθρωπιστική βοήθεια σε διάφορες χώρες από τους πτηνοτροφικούς συνεταιρισμούς. Η κατηγορία είναι ότι αυτά τα κοτόπουλα σάπισαν και δεν διατέθηκαν τελικά ή ότι διατέθηκαν σε χώρες που δεν είχαν πραγματικές ανάγκες.

Κατ αρχήν να πω ότι το εξώδικο σαν κίνηση είναι άδικο. Ο συγκεκριμενος δημοσιογράφος έγραψε αυτά που είχαν ήδη γραφεί από άλλους και απλώς έθεσε ερωτηματα. Η ΜΚΟ Αλληλεγγύη κινείται απέναντι σε έναν δημοσιογράφο που γράφει σε εφημερίδα με μικρή κυκλοφορία, που είναι όργανο ένος κόμματος και που οικονομικά είναι αδύναμη. Αντίθετα δεν κινήθηκε διακστικά εναντίον Ελευθεροτυπίας και Θέματος. Επίσης το κείμενο του εξωδίκου είναι μάλλον απειλητικό ως προς την ελευθερία έκφρασης του δημοσιογράφου και δικαστικά θα ήταν αμφίβολο αν θα δικαιωνόταν.

Εγώ όμως θα σχολιάσω το εξής : Η όλη φημολογία και παράθεση “στοιχείων” ή στοιχείων από εφημερίδες γίνεται αβασάνιστα πολλές φορές εναντίον ΜΚΟ που ταλανίζονται από κατηγορίες μεταξύ απάτης και πολιτικής πρακτόρευσης. Από αυτό έχουμε περάσει πολλοί που έχουμε εμπλακεί κατά περιόδους, αν όχι όλοι. Αυτό στο τέλος στερεί από όλους τους ΜΚΟ τη πρόσβαση τόσο στα ΜΜΕ όσο και στη κοινωνία. Επιτρέψτε μου να ξέρω ότι έτσι μένει στο απυρόβλητο η κρατική εξουσία που σε όλες τις περιπτώσεις αυτή έχει την ευθύνη. Και οι πολιτικές της ευθύνες μέσω της χρηματοδότησης μετακυλίονται στους ΜΚΟ. Αλλά και η αποστολή εξωδίκων δεν βοηθά τον διάλογο και την προαγωγή του ελεύθερου λόγου. Ειδικά όταν ο δημοσιογράφος δεν κινείται κακόβουλα και με κομματική στόχευση.

Θα καλούσα λοιπόν την ΜΚΟ Αλληλεγγύη να ανακαλέσει και ο δημοσιογράφος από τη μεριά του να ξεκινήσει έναν διάλογο γενικότερο και όχι εισαγγελικό για τα πραγματικά αίτια μιας δυσάρεστης κατάστασης. Στηρίζω ασυζητητί την ελευθερία λόγου και ο Διονύσης έκανε καλά τη δουλείά του. Αν συνεχιστεί η κόντρα αυτή είναι βέβαιο ότι νομικά θα στήριζα τον Διονύση, αυτό μου επιτάσσει η συνείδηση μου ως πολίτη. Αλλά ας προσπαθήσουμε όλοι να ανοίξουμε έναν δημόσιο ανοικτό διάλογο και να ξεκαθαρίσουμε τη πραγματική κατάσταση αυτών των χρηματοδοτήσεων.

Διονύση κουράγιο και κύριε Φουρλεμάδη ψυχραιμία.

Εργαζόμενη Μητέρα – Εσείς, ποια απ’ όλες είστε?

Μέρος 1ο

Ο Rebel με εντυπωσίασε με τα videakia του youtube για την εργαζόμενη μητέρα. Που τη σκέφτηκε τώρα, και τι ευαισθησίες του βγαίνουν! Τα κατάφερε όμως, έκανα μία σύντομη έρευνα, και αποφάσισα να γράψω.

Μάζεψα πολλά παραδείγματα, και ειλικρινά έχω μπερδευτεί. Ο καθένας μας έχει ένα συγκεκριμένο πρότυπο που σχηματοποιείται στο μυαλό του, όταν μπαίνει σε αυτό η λέξη «εργαζόμενη μητέρα». Και αυτό, λόγω των συνθηκών διαβίωσης του καθενός μας, και της κοινωνίας στην οποία ζούμε και κινούμαστε. Άρα, στη σκέψη αυτού που θα χαράξει πολιτική για την εργαζόμενη μητέρα, δεν θα πρέπει να είναι η χαμηλού εισοδήματος μητέρα με 4 παιδιά, σε κάποια περιοχή της Αθήνας.

Υπάρχουν πολλών ειδών εργαζόμενων Μητέρων:
Η εργαζόμενη λόγω οικονομικών αναγκών.
Η εργαζόμενη λόγω καριέρας.
Η εργαζόμενη με ένα παιδί.
Η εργαζόμενη με πολλά παιδιά.
Η διαζευγμένη εργαζόμενη.
Η εργαζόμενη σε αστικό κέντρο.
Η εργαζόμενη σε επαρχία (χωριό).

Σίγουρα υπάρχουν και άλλες υποκατηγορίες. Σίγουρα, μία εργαζόμενη μητέρα συνδυάζει περισσότερα από 1 από τα ανωτέρω. Μία χαμηλού εισοδήματος με 3 παιδιά σε ένα χωριό, έχει άλλες ανάγκες από μία χαμηλού εισοδήματος με 3 παιδιά σε ένα μεγάλο αστικό κέντρο. Μία υψηλού εισοδήματος, με 3 παιδιά, που εργάζεται λόγω καριέρας, νομίζουμε ότι δεν έχει καμία ανάγκη. Είστε σίγουροι?

Ας αρχίσουμε έναν διάλογο και σίγουρα θα βγάλουμε κάτι χειροπιαστό.

Εσείς, ποια απ’ όλες είστε?

Tempel

Πρυτανικές Εκλογές …..Ποιός ήρθε;

Δες τε στο http://greekuniversityreform.wordpress.com/ άρθρο του Θέμη Λαζαρίδη και το δικό μου σχόλιο εδώ στο δικό μας blog

Αγαπητέ Θέμη,

τι να σχολιάσω πρώτο από αυτά που αναφέρουν οι 2 εφημερίδες; Παρ’όλα αυτά όμως θα συνοψίσω τα συμπεράσματα και τις πιθανές απαντήσεις στα προβλήματα αυτά :

1. Σήμερα η τελευταία λέξη που έχει ορισμό στην νεοελληνική κοινωνία είναι η λέξη αξιοκρατία. Η ΝΔ έχει ευθύνες γιατί αντί για επανίδρυση του κράτους αννοούσε το ίδιο καθεστώς με το ΠΑΣΟΚ αλλά για άλλους ανθρώπους τώρα. Αυτό δυστυχώς το έχω βιώχει προσωπικά 3 χρόναι τώρα με την ενασχόληση μου με τους ΜΚΟ και το κυνήγι που έχω και θα φάω.

2. Δεν υπάρχει περίπτωση να φτιάξουμε αυτό το σύστημα ούτε σε 200 χρόνια αν δεν βρεθούν οι κατάλληλες κοινωνικές συμμαχίες και οι πολιτικές δυνάμεις, οριζόντια και σε όλα τα κόμματα να στηρίξουν μια γενναία αλλαγή.

3. Σε αυτή την εκπαιδευτική κουλτούρα η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων ή “πανεπιστημίων” αναλογεί με αυτοχεςιρία της χώρας. Τα επιχειρήματα υπέρ των ιδιωτικών πανεπιστημίων για όποιον ξέρει από την ανώτατη παιδεία είναι τουλάχιστον αστεία!

4. Η κομματική πραγματικότητα των πανεπιστημίων δεν είναι πια το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι οι διαπροσωπικές διαπλοκές που νομιμοποιούνται πια από τα κόμματα. Εγώ δεν βλέπω καμιά κομματική ιδεολογία ή αφοσίωση σε όλα αυτά. Αντίθετα βλέπω ανθρώπους που κοιτάνε να τα έχουν καλά με την κρατική εξουσία και να κάνουν καλά τη δουλίτσα τους.

Οι απαντήσεις λοιπόν είναι :

α. Αν αφήσουμε τα προσχήματα και πούμε τα πράγματα με το όνομα τους τότε ίσως να δούμε μια πίεση πραγματική προς την ακαδημαϊκή κοινότητα για αλλαγές.

β. Να σταματήσουμε τη συζήτηση για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και να ξεκαθαρίσουμε τι πανεπιστήμια γενικά θέλουμε. Ας φτιάξουμε ένα πλαίσιο αρχών προς την κατεύθυνση της επιβίωσης της ελληνικής ανώτατης παιδείας.

γ. Να δημιουργήσουμε όλο και μαγαλύτερα δίκτυα πίεσης πριν από αυτές τις εκλογές έτσι ώστε η παιδεία πραγματικά σνα θέμα να κρίνει τις εκλογές. Ας δώσουμε συνεντεύξεις τύπου ας πιέσουμε εντός κομμάτων και κοινωνικά ας θυμίσουμε στο κάθε πολίτη ότι αυτή τη φορά τα κόμματα πρέπει να δεσμευτούν συγκεκριμένα και με χρονοδιάγραμμα.

δ. Τέλος ο γιός μου μόλις με πήρε με την αισιοδοξία και τα όνειρα του έφηβου που τελειώνει τις πανελλαδικές και αδημονεί να γίνει μέλος της ακαδημαϊκής κοινότητας. Όλοι εσείς που διαβάζετε και συμμετέχετε στο διάλογο αν σας ρώταγα τι συμβουλή θα του δίνατε; Πολυτεχνείο Θεσσαλονίκης ή Μετσόβιο ή Κρήτη ή Πάτρα; Να πάει κατευθείαν έξω ή να πάει στο μεταπτυχιακό; Υπάρχουν ευκαιρίες στο ελληνικό πανεπιστήμιο.

Αν και αισθάνομαι πολιτικός αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχω τις ίδιες απορίες με το κάθε μη ειδικό πολίτη. Και εσείς κύριοι ακαδημαϊκοί λύστε τες μου.

Σωτήρης Κούκιος

Μια νέα λογική στη Τοπική Αυτοδιοίκηση

Αγαπητοί φίλοι,

θέλω να κλικάρετε στο :

http://thelonapo.blogspot.com/

και να δείτε μια νέα κίνηση πανελλαδική για την Τοπική Αυτοδιοίκηση που ξεκίνησε στη Θεσσαλονίκη το σαββατοκύριακο. Πιστεύετε ότι είναι το μέλλον και η ελπίδα όπως λέει και ο φίλος μου ο Stefan;

Τη βρίσκω ενδιαφέρουσα για το μέλλον του αυτοδιοικητικού χάρτη της χώρας μας. Περιμένω σχόλια.

Άρθρο Σωτήρη Γεωργάνα για την έρευνα στα ελληνικά πανεπιστήμια και σχόλιο μου

1. σε μια οικονομία που το δημόσιο παραμένει ο κύριος επενδυτής με χαμηλό ποσοστό ιδιωτικών επενδύσεων, με προσανατολισμό κυρίως στις υπηρεσίες και στο εμπόριο (και πολλές φορές λαθρεμπόριο) η ακαδημαϊκή έρευνα δεν έχει καμία κοινωνική αξία. Άρα δεν υπάρχουν άνθρωποι να τη στηρίξουν στη κοινωνία και άρα ως ψηφοφόροι και άρα πολιτικά ασήμαντη. Δεν λέω προς θεού ότι είναι έτσι αλλά διατυπώνω πως οι πολιτικοί τη βλέπουν. Μόνο έναν πολιτικό έχω ακούσει να έχει όραμα και φιλοδοξία για έρευνα στο πλαίσιο ενός στρατιωτικού πανεπιστημίου τον Άκη τον Τσοχατζόπουλο όταν ήταν υπουργός εθνικής άμυνας!

2. Η συνεργασία ιδιωτικού τομέα και πανεπιστημίων είναι αδύνατη με το διοικητικό σύστημα των ελληνικών πανεπιστημίων και την εφαρμογή του δημόσιου λογιστικού. Αν δεν δούμε με μια γενναιότητα τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις δεν υπάρχει ελπίδα αλλαγής της κατάστασης.

3. Η έρευνα συνδέεται και με την κουλτούρα των φοιτητών στα πανεπιστήμια σε σχέση με το επαγγελματικό τους μέλλον. Και αυτοί ακόμα την έχουν απαξιώσει και σε ιδιαίτερες συζητήσεις μιλάνε για “λαμόγια” καθηγητές και ιδιαίτερες απολαβές εκτός νομιμότητας. Αυτό δεν το ξέρω αν γίνεται, απλώς επισημαίνω την ηθική απαξίωση της έρευνας στα ελληνικά πανεπιστημία.

Ελπίζω να συζητήσουμε περισσότερο σε αυτά τα σημεία και να διαμορφώναμε πολλοί μαζί μια συγκεκριμένη πρόταση για το πως θα χειριστούμε την έρευνα στο μέλλον.

Το πρόβλημα της παιδείας θα κρίνει τις εκλογές;

Τώρα που έχει σχετικά ηρεμήσει η κατάσταση και έχουν τελειώσει και οι φοιτητικές εκλογές επαναφέρω το θέμα της αναμόρφωσης της παιδείας και όχι μόνο της ανώτατης.

Βέβαια θα έπρεπε να προσφέρω μια πολιτική θέση αλλά αντί για αυτό θα είμαι πιο σκληρός σε σχέση με την πραγματικότητα σήμερα :

1. Η πρωτοβάθμια εκπαίδευση είναι απέραντα baby parking. Ακόμα και σε μια αδημοσίευτη έρευνα από φίλους του παιδαγωγικού τμήματος του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων το συμπέρασμα είναι ότι οι γονείς ενδιαφέρονται πρωτίστως για το ωράριο του σχολείου και όχι και τόσο για το περιεχόμενο. Αυτό σημαίνει ότι το σχολείο το απαξιώσαμε τελείως (ειδικά το δημόσιο) και άρα το βασικό μας μέλημα είναι οι ώρες απασχόλησης του παιδιού εκεί; Πιστεύουμε ότι η εκπαίδευση σήμερα μόνο στο σχολείο δεν παρέχεται, και άλλοι παράγοντες όπως οικογένεια, ιδιωτικά σχολεία, τηλεόραση κλπ συμβάλλουν περισσότερο στην παιδεία μας;

2. Η δευτεροβάθμια δεν είναι απλώς απαξιωμένη, αλλά αν συνεχίσουμε έτσι καλύτερα να στέλνουμε τα παιδιά κατευθείαν στο φροντιστήριο ως κύριο σχολείο. Στο σχολείο θα μπορούν να πηγαίνουν να παιξουν και να κάνουν κι άλλους φίλους. Ως εκπαιδευτικός που προέρχομαι από οικογένεια εκπαιδευτικών με συνδικαλιστική δράση έντονη από τη δεκαετία του ‘70 και μετά, πιστέυω ότι περνάμε την εποχή του απόλυτου παραλόγου στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Κανείς σήμερα δεν πιστεύει σοβαρά ότι θα έρθει κυβέρνηση που θα βελτιώσει το βάλτωμα και την οπισθοδρόμηση του σχολείου σήμερα. Όπως έγραφε ένας μαθητής στο περιοδικό της Κυριάτικης Ελευθεροτυπίας (scooligans)”εγώ θα γράψω στις πανελαδικές ότι το σύστημα τον παίρνει και ας πάρω 5″.

3. Στην ανώτατη εκπαίδευση πια το τέλειο αλλαλούμ. Ακόμα και αν θέλει κάποιος να κάνει τη δουλειά του σωστά είναι αδύνατο σε αυτό το σύστημα. Και θα θίξω το μόνο που δεν θίγει κανένας: Πως επιλέγουμε αυτούς που διαμορφώνουν το σύστημα παιδείας στη χώρα. Και το κυριότερο, θα πρέπει πρωτίστως να καταλήξουμε: ποιό σύστημα θέλουμε; Και ποιοί θα καταλήξουμε; Εγώ λέω ΟΛΟΙ ΜΑΣ !!!! Και μέσω μιας μακρόχρονης και πανελλαδικής και μαζικότατης διαβούλευσης με τον πολίτη. Αλλιώς ποτέ δεν θα έχουμε μια κοινά αποδεκτή λύση. Διαπραγμάτευση χωρίς τον γονιό και τον φοιτητή δεν γίνεται. Αυτός είναι ο χρήστης του συστήματος και αυτός θα πρέπει να συναποφασίσει.

Τέλος στις επόμενες εκλογές τα 2 κόμματα αλλά και τα άλλα 3 μικρότερα θα πρέπει να κατέβουν με συγκεκριμένη πολιτική, μέχρι και με νομοσχέδιο έτοιμο για να αποφασίσουμε τι στηρίζουμε. Ας πιέσουμε όλοι όσοι εμπλεκόμαστε προς αυτή την κατέυθυνση!!!!!!

Δημόσια νοσοκομεία … έσοδα ?

Λόγω μιας πολύ εξειδικευμένης αιματολογικής εξέτασης που έπρεπε να κάνω, αναγκάστηκα να βάλω γνωστούς μου να μου βρουν ποιο νοσοκομείο ή διαγνωστικό κέντρο την προσφέρει. Και μου βρήκαν ένα δημόσιο νοσοκομείο. Σηκώνομαι λοιπόν, και πάω σήμερα συστημένα.

Πράγματι, μπαίνω στην αιμοδοσία, και με περιμένανε. Αμέσως με εξυπηρετήσανε, μου πήρανε αίμα, γράψανε τα στοιχεία μου και το fax μου -για να μου στείλουν την εξέταση, μην κουράζομαι να ξαναπηγαίνω- αχ, δουλεύουν τα «μέσα» σε αυτή τη χώρα. Φεύγοντας λοιπόν, ρωτάω «που πρέπει να πληρώσω»? «Όχι» μου λένε, «δεν χρειάζεται»!

Και αναρωτιέμαι: γιατί όχι? Έχω και δημόσιο ασφαλιστικό φορέα, και ιδιωτικό ασφαλιστικό φορέα, και βέβαια τα χρήματα για να καλύψω αυτήν την εξέταση ιδιωτικά. Γιατί να μην πληρώσω τις ιατρικές υπηρεσίες που μου προσφέρθηκαν? Γιατί να επιβαρύνεται ο προϋπολογισμός του κράτους και κατά συνέπεια οι Έλληνες πολίτες, μόνο και μόνο επειδή οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο βαριούνται! Διότι, ήταν και αυτός ο λόγος. Εγώ προσφέρθηκα να πληρώσω. Αλλά, βαριούνται την διαδικασία να συμπληρώσουν το χαρτί που πρέπει, και όλη τη γραφειοκρατία που χρειάζεται για να καταλήξουν χρήματα στο δημόσιο ταμείο. Από την άλλη, ενδεχομένως παραπήγα συστημένα –μέσω των γνωστών μου- κάτι που δεν επιδίωξα αρχικά. Γιατί όμως οι συστημένοι και οι vips, που συνήθως έχουν και τα χρήματα, να μην πληρώνουν, και να επιβαρύνονται στην ουρά και στα ταμεία οι μη συστημένοι?

Χώρια που ένα νοσοκομείο με σωστή οικονομική διαχείριση και διοίκηση μπορεί να είναι και κερδοφόρο! Άλλωστε, δεν θα υπήρχαν ιδιωτικά κερδοσκοπικά νοσοκομεία!

ΟΜΩΣ
Αυτή τη νοοτροπία δεν μπορεί να την αλλάξει καμία Κυβέρνηση, κανένας Υπουργός, κανένας Γενικός Γραμματέας, κανένας Διοικητής νοσοκομείου. Αυτό λέγεται people awareness, και πρέπει να μπει στο πετσί του πολίτη, να συνειδητοποιήσει βαθιά μέσα του τις συνέπειες αυτών των ασήμαντων καθημερινών πράξεων. Διότι, εάν κάποιος κάνει μία μελέτη, πόσες δωρεάν εξετάσεις και άλλες πράξεις γίνονται στα δημόσια νοσοκομεία, και το προβάλλει στο ετήσιο εισόδημα του καθενός μας ατομικά, σίγουρα θα γινόταν ένα βήμα προς αλλαγή. Αλλαγή συμπεριφοράς. Αλλαγή νοοτροπίας. Αλλαγή κουλτούρας.

Ποιος θα την κάνει?

Υ.Γ. Εξαιρούνται οι ειδικές περιπτώσεις εξυπηρέτησης πραγματικά απόρων.

Tempel

ΔΕΗ και ιδιωτικοποίηση

Αφού κάνετε κλικ στον τίτλο και δείτε το περιεχόμενο του άρθρου στο in.gr σχετικά με επερώτηση των βουλευτών ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ για το φαινόμενο φουσκωμένων λογαριασμών στη ΔΕΗ και την ανάθεση καταμέτρησης κατανάλωσης σε ιδιωτικές εταιρίες έχω να επισημάνω τα εξής ερωτήματα:

1. Με την απέλευθερωση της αγοράς ενέργειας και την εισαγωγή εταιριών διανομής πως θα αντιμετωπίζονται τέτοια φαινόμενα και πως ο ακταναλωτής θα προστατεύεται; Νομοθεσία γενικά υπάρχει αλλά δεν είναι επαρκής. Γιατί ποιός από εμάς θα προχωρήσει σε πολυδάπανες αγωγές για λογαριασμό φουσκωμένο των 100 και 150 ευρώ.

2. Ποιά κριτήρια θα έχουμε για την αδειοδότηση εταιριών διανομής; Θα φτάνει μόνο η τεχνική και οικονομική τους αξιολόγηση ή ήρθε η ώρα για το πιστοποιητικό σεβασμό στον καταναλωτή; Ποιός θα έδινε τέτοιο πιστοποιητικό; Μα μόνο οι καταναλωτικές οργανώσεις και όχι κρατικός φορέας. Συμφωνούμε με αυτό;

Σε παροχή μαζικών υπηρεσιών όπως η ηλεκτροδότηση και οι τηλεπικοινωνίες η κερδοσκοπία είναι εύκολη αφού μια εταιρία με μια χρέωση φουσκωμένη κατά 1 ευρώ κερδίζει κάποιες χιλιάδες ευρώ τον μήνα. Και οι νομικές διαδικασίες θα πρέπει να διασφαλίζουν τον αδύνατο που σε αυτή τη περίπτωση είναι ο καταναλωτής.

A comment on Peace Initiative by G Papandreou

Apart of the organization of an International Peace Conference other initiatives are demanded for a stability plan for the region. The last 15 years peace efforts are stalled by the refusal of Israel to comply with international legitimation and the serious division among arab nations on how to handle the crisis.

EU has to be active again in the region (as still the main donor) and all solutions must start with the core issue of the Palestinian problem. Of course without underestimating the other regional problems.

As a first step a high level meeting between USA, EU, Russia, Israel and Arab League to draft an agenda for a peace conference would be necessary. And the future G8 Summit in Germany would be a great opportunity the issue to be raised and to have an initial declaration committing G8 countries to the procedure.

Would EU push the region to move forward?

Δημόσια Διοίκηση και η μεταρρύθμιση της

Η δημόσια διοίκηση δεν διορθώνεται σε μια νύχτα και τα μεγαλεπήβολα πλάνα αναδιάρθρωσης της συνήθως εγκαταλείπονται με τις πρώτες δυσκολίες από τη κάθε κυβένρηση κι αυτό γιατί:

1. Το νομικό πλαίσιο της δημ΄σιας διοίκησης ορίζεται συνταγματικά και παιτεί κατ’ αρχήν μια ΔΙΑΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΙΑ ΔΕΣΜΕΥΣΗ ώστ ενα εξασφαλίζεται Η ΟΥΔΕΤΕΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ και η ΚΑΤΟΧΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ. Στη χώρα μας πάσχουν και τα 2. Ούτε πολιτικά ουδέτερη είναι η δημόσια διοίκηση, ούτε και η συνέχεια κατοχυρώνεται. Η τελευταία 3ετία το απέδειξε.

2. Πρέπει να ενισχυθεί η εθνική οικονομία με τρόπο που να μην θεωρείται ακόμα και σήμερα η απασχόληση στο δημόσιο ως μοναδική εξασφάλιση. Η απασχόληση στο δημόσιο θα πρέπει να βασίζεται σε άλλα κριτήρια αντικειμενικά που μόνο η αυστηρότερη ακόμα επαναφορά του συστήματος ΑΣΕΠ μπορεί να φέρει.

3. Πρέπει να υπάρξει συμμάζεμα της δημόσιας διοίκησης σε επίπεδο οργανωτικό. Σε σχετική καταγραφή του ΕΚΕ το 2002 ο δημοσίος τομέας και οι ελεγχόμενοι από αυτό ργανισμοί κάλυπταν 16 σελίδες. Τα αντικείμενα που έχουν επιφορτιστεί οι δημόσιες υπηρεσίες ολοένα και αυξάνονται και άρα το διοικητικό σύστημα γίνεται πολυπλοκότερο, αδιαφανέστερο και μη προσβάσιμο στον πολίτη. Ας ξεκαθαρίσουμε τι κάνει και τι δεν κάνει το δημόσιο στη χώρα μας που ακόμα και σήμερα το Πρόγραμμα ΔΗμοσίων Επενδύσεων παραμένει ο κινητήριος μοχλός της οικονομίας. Θέλουμε να δούμε την ανάπτυξη επενδύσεων αλλά μετά από 20 χρόνια ψάχνουμε να βρούμε επενδυτές.

4. Όλες αυτές οι αλλαγές δεν μπορούν να γίνουν χωρίς την διοικητική αναδιάρθρωση σε περιφερειακό επίπεδο, χωρίς την αυτονόμηση των ΟΤΑ και χωρίς την ουσιαστική μεταφορά των εσόδων προς τα κάτω. Πέρα από τα προβλήματα με συνδικάτα, τα προβλήματα των ασφαλιστικών δικαιωμάτων, τις προσφυγές στα διοικητικά δικαστήρια και τις πολιτικές κόντρες σε εθνικό και τοπικό επίπεδο θα πάμε σε έναν ΚΑΠοδίστρια ακόμη. Οι δήμοι χρειάζονται ακόμα μεγαλύτερο κρίσιμο μέγεθος αλλά και πόρος για καλύτερη οργάνωση βασικών υπηρεσιών. Οι δήμοι δεν είναι παθογόνοι αν τους αφήσουμε να αναπνεύσουν.

5. Η εκπαίδευση πάλι είναι το κλειδί. Χρειαζόμαστε ένα γενναίο υποχρεωτικό πρόγραμμα εκπαίδευσης όλων των υπαλλήλων. Μα όλων!!!!!! Με γενναία κίνητρα και οργάνωση του θα πρέπει και αυτοί που υπάρχουν να αποκτήσουν και άλλα προσόντα. Και το κυριότερο γλώσσες για αν συννενοούνται επιτέλους σε μια χώρα που φιλοξενεί 15000000 ξένους το χρόνο. Κια όχι μόνο. Τα χρήματα πρέπει να υπάρξουν στο Δ ΚΠΣ για κάτι τέτοιο.

6. Η ιδιωτικοποίηση δραστηριοτήτων του δημόσιου τομέα ας μη προσκρούει πάντα στην έννοια του δημόσιου αγαθού. Είναι μια έννοια με ιδεολογικές και πολιτικές παραμέτρους που μπορούμε να συζητάμε χρόνια. Εγώ δεν μπορώ να καταλα΄βω γιατί ο ΟΤΕ θα πρέπει να συνεχίσει να εισπράττει ακριβό αντίτιμο σε μια αγορά που ακόμα και σήμερα έχει μονοπωλιακό χαρακτήρα. Ασ εκλογικεύσουμε λίγο την λειτουργία των αγορών ενέργειας και τηλεπικοινωνιών και έρχονται και οι μεταφορές. Πάντως το οξύμωρο είναι ότι οι επιχειρήσεις του δημόσιου τομέα όπου υπάρχουν είναι για να πιέζουν τιμές και κόστος προς τα κάτω. Η Ελλάδα είναι η χώρα που γίνεται το αντίθετο. Ακριβές δημόσιες υπηρεσίες και αύξηση των τιμών στην αγορά.

Ένα σχόλιο για τα δικαιώματα του καταναλωτή

Η αντιστροφή της πυραμίδας στην υπεράσπιση των συμφερόντων του καταναλωτή.

Σήμερα το πρόβλημα του καταναλωτή δεν είναι η έλλειψη ενημέρωσης αλλά η υπερπληροφόρηση. Στη δυνατότητα ελέγχου της αγοράς δημοκρατικά και με διακαιοσύνη οι καταναλωτικές οργανώσεις πρέπει να παίζουν το κυρίαρχο ρόλο. Ποιό είναι όμως το πρόβλημα και οι περίπου 30 οργανώσεις καταναλωτών σήμερα δεν παίζουν το ρόλο τους; Μετά από προσωπική ενασχόληση με το Εθνικό Συμβούλιο Καταναλωτή επι εξαμήνου τα προβλήματα με τη σειρά είναι :

- Ο συστηματικός εναγκαλισμός κρατικής μηχανής και καταναλωτικών οργανώσεων, αφού η περίφημη οικονομική και διοικητική τους στήριξη γίνεται με το κριτήριο του πολιτικού οφέλους για τον πολιτικό -υπουργό και την κυβέρνηση που χρηματοδοτεί. Επίσης η καταπληκτική βοήθεια προς τις οργανώσεις δεν ξεπερνά τα 15-20000 ευρώ το χρόνο και αυτό για τις μαζικότερες και σοβαρότερες. Και αυτό το ποσό είναι το μαξιμουμ. Οι άλλες είναι γύρω στα 4000 ευρώ, όσο δηλαδή και ο πολιτιστικός σύλλογος μια κωμόπολης για τη γιορτή της σαρδέλλας. Επίσης πως συζητήσει�
� έχω ακούσει για ημέτερες και μη ημέτερες οργανώσεις αποακλύπτουν και τις προθέσεις της κρατικής εξουσίας απέναντί τους. Η κρατική χρηματοδότηση λοιπόν θα γίνεται μέσω μιας ανεξάρτητης μη κρατικής αρχής; Η θα συνεχίσουμε τη μέθοδο των πολιτικών ανταλλαγμάτων;

- Δεύτερο και σημαντικότερο είναι η πρόσβαση των καταναλωτικών οργανώσεων στα μέσα ενημέρωσης. Ας παραχωρηεθί χρόνος στις καταναλωτικές οργανώσεις για την παραγωγή μιας εκπομπής για τον καταναλωτή. Στην ΕΡΤ μπορούμε να το κάνουμε. Αλλά μια εκπομπή όπως την θέλουν οι οργανώσεις και όχι ο εκάστοτε υπουργός. Ας το κατοχυρώσουμε και νομικά μέσω ειδικής διάταξης που να το επιβάλλει. Ακόμα και στο πλαίσιο των υποχρέωσεων για τη παροχή χρόνου σε κοινωνικά μηνύματα ας δώσουμε τη δυνατότητα στις καταναλωτικές οργανώσεις να προβληθούν.

- Τρίτο είναι η δημιουργία ενός ειδικού σώματος για τις καταγγελίες των πολιτών. Το σημερινό σύστημα ακόμα και σε ευρωπαϊκό επίπεδο δεν λειτουργεί. Δεν είναι εύχρηστο και δεν είναι κατανοητό από τον πολίτη. Συν ότι αποτελεί μια αυστηρή γραφειοκρατική διαδικασία που θυμίζει τον Πύργο του Κάφκα. Εδώ έχουμε ανάγκη ενός συστήματος με στόχο την στήριξη του πολίτη στα δικαιώματα του. Αν ενισχύσουμε τις καταναλωτικές οργανώσεις μπορούν να το καταφέρουν μια χαρά. Ας το τολμήσουμε σε απεξάρτηση από την κρατική γραφειοκρατία. Εξ άλλου και μόνο η
ευρεία δημοσίευση μιας καταγγελίας αποτελεί πίεση για τις εταιρίες.

- Τέταρτο ας ειδικεύσουμε δικαστές σε θέματα προστασίας καταναλωτή και ας επιδιώξουμε την πραγματική λειτουργία του θεσμού της διαιτησίας.

- Πέμπτο ας συμμετέχουν καταναλωτές σε μεγαλύτερο αριθμό στην Επιτροπή ανταγωνισμού. Και ας χαλάσουμε τη μαγιά των “κουμπάρων” από όπου και αν προέρχονται.

Προστασία του καταναλωτή με μη υγιή ανταγωνισμό δεν μπορεί να επιτευχθεί.

Κλέινοντας ας ετοιμάσουμε από τώρα το νομοσχέδιο για την προστασία του καταναλωτή με τις αλλαγές που θέλουμε. Αλλιώς εκχωρούμε την πολιτική προστασίας στον κύριο Ευαγγελάτο (χωρίς να μειώνω την πραγματική συμβολή του σε επιμέρους θέματα προστασίας του κααναλωτή).

το φιλοσοφικό ερώτημα ενός επίδοξου υποψήφιου βουλευτή.

Λοιπόν από μικρός είχα μια έφεση στη πολιτική. Βέβαια δεν σκέφτηκα ποτέ τον εαυτό μου ούτε δήμαρχο. Βέβαια και στο σχολείο εκλέχθηκα πρόεδρος και όλες οι εκθέσεις μου, οι παρέες μου, οι φίλοι μου ασχολούνταν με την πολιτική. Πάντα απορούσα τι με τράβαγε τόσο πολύ. Η απάντηση ήταν τελικά μάλλον αυτονόητη : ο ρομαντισμός να κάνουμε τον κόσμο καλύτερο.

Με τα χρόνια τα φοιτητικά συνδικαλίστηκα. Με τις Συσπειρώσεις ανεξαρτήτων και πολύ αργότερα με το ΠΑΣΟΚ. Στην πρώτη μου δουλειά σαν δάσκαλος σε ένα ιδιωτικό σχολείο τα έβαλα με το αφεντικό μου αλλά θεσμικά και ιδεολογικά. Μάλλον κέρδισα τις εντυπώσεις και έχασα τη φαντασίωσή μου περί δίκαιου κόσμου. Στο δημόσιο πάλεψα με τους αδιόριστους εκπαιδευτικούς. Μόνο στη νομική δεν πρόλαβα να ασχοληθώ γιατί ήδη δούλευα και είχα και παιδί και δεν προλάβαινα να τα κάνω όλα. Γύρω στα τέλη του 80 μάλλον είπα ότι δεν είναι για μένα η πολιτική αλλά να που μου ξαναγύρισε το σαράκι τη περίοδο 90-93 με τα αίσχη Μητσοτάκη στη παιδεία. Από κει και μετά σε ότι έκανα έβλεπα τα θεσμικά ζητήματα και τις συνολικές διεκδικήσεις των ανθρώπων που δούλευαν και παρήγαγαν. Η προτεραιότητα στη δουλειά μου ως συμβούλου ήταν πάντα η πολιτική και ιδεολογική κατεύθνση αυτού που έκανα.

Δούλεψα με τους τσιγγάνους, στην ανάπτυξη μικρών και ορεινών περιοχών, στην επαγγελματική κατάρτιση και στις διακρατικές δικτυώσεις. Μίλησα σε όλα τα μήκη και πλάτη της Ευρώπης, συνεργάστηκα με πανεπιστήμια, εταιρίες και κρατικούς φορείς. Όλα τα ανοικτά θέματα της εργασίας και της ανεργίας, της περιφερειακής ανάπτυξης και της περιφερειακής υστέρησης, της επιχειρηματικότητας και της επέκτασης της Ευρώπης στον υπόλοιπο κόσμο τα έζησα εντός και εκτός Ελλάδας και πάλεψα για λύσεις.

Εκστρατεία για την ελευθερία έκφρασης στο Διαδίκτυο

Η Διεθνής Αμνηστία ξεκίνησε μια νέα εκστρατεία για την ελευθερία έκφρασης στο διαδίκτυο. Κλικάρετε και στηρίξτε τη.

Μια αξιολόγηση της ανώτατης εκπαίδευσης

Ακολουθήστε το link του τίτλου στο greekunivercityreform.wordpress.com που έχει φτιάξει ο εξαιρετικός Θέμης Λαζαρίδης καθηγητής NYCU στην Αμερική. Τα ερωτήματα που θέτει πολλά και επί της ουσίας.

Τα θέματα περιβάλλοντος δεν σηκώνουν αντιπολίτευση αλλά κοινωνική δράση

Σήμερα ξεχνώ όλα τα άλλα θέματα και γράφω για την πιο σημαντική μέρα για μένα. Την Παγκόσμια Ημέρα για το Περιβάλλον. Έχουμε πια, θα μου πείτε, τόσες παγκόσμιες ημέρες και τόσα παγκόσμια θέματα σημαντικά στον κόσμο, αλλά εγώ θα σταθώ στην ημέρα που πρέπει όλοι να συγκεντρωθούμε στη συζήτηση για το μέλλον μας.

Η σταδιακή κλιμάκωση της συζήτησης για την κλιματική αλλαγή έφερε στην επιφάνεια τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε για ένα καλύτερο και πιο υγιεινό περιβάλλον. Η αιτία όλων των κακών είναι πια ο ίδιος ο τρόπος που ζούμε. Και που δεν είμαστε έτοιμοι, κανείς από εμάς, να τον αλλάξει και να προσαρμοστεί σε θυσίες ή “θυσίες” για να σώσει τα παιδιά των παιδιών του. Όλες αυτές τις ημέρες βλέπω τον τύπο να ασχολείται με μίζες και ομόλογα. Σημαντικότατα θέματα, που σηκώνουν πολύ “αντιπολίτευση”. Αλλά την σημερινή ημέρα ας ασχοληθούμε με αυτά που μας περιμένουν τα επόμενα 30-40 χρόνια. Εδώ θα σας πω μερικά από αυτά

Πρώτα απ όλα η σταδιακή αύξηση της θερμοκρασίας της γης μας έχει ήδη αναστατώσει ως προς την εναλλαγή των εποχών, την παρουσία απίθανων καιρικών συνθηκών σε μη αναμενόμενες περιόδους (καταιγίδες και χαλάζι το καλοκαίρι, όλο και αυξανόμενη ζέστη το χειμώνα που μπορέι να εναλλαχθεί με έντονες χιονοπτώσεις. Φέτος έφτασε η Φινλανδία να έχει θερμοκρασίες των 30 βαθμών τον Μάιο!) Φανταστείτε τι σημαίνει για τη ζωή μας αν η Ελλάδα αρχίσει να προσχωρεί σε ένα πιο ξηρό και ζεστό κλίμα σαν τη γειτονική βόρειο Αφρική. Ή τι θα σήμαινε μια αύξηση της στάθμης της θάλασσας κατά ένα ή δύο εκατοστά στις ακτές μας.

Μα πως θα αλλάξουν όλα αυτά; Πως αυτή η πορεία θα γίνει αντιστρέψιμη; Η λύση για μένα είναι απλή : περισσότερη ενημέρωση και εκπαίδευση. Περισσότερα βίντεο, φυλλάδια και δημόσεις συζητήσεις. Σήμερα θα έπρεπε όλοι να έχουμε βγει από τα σπίτια μας και να ενημερωνόμαστε και να ενημερώνουμε. να συζητάμε και να εκπαιδευόμαστε σε ένα άλλο τρόπο ζωής. Με λιγότερη κατανάλωση ενέργειας και ειδικά πετρελαίου κίνησης, με περισσότερη χρήση των μαζικών μέσων μεταφοράς. Με περισσότερη ανακύκλωση, με περισσότερη χρήση ηλιακών θερμοσιφώνων και λιγότερη χρήση κλιματιστικών.

Να προσπαθούμε να πείσουμε όλους του γείτονες και φίλους να διαβάσουν και να κατταλάβουν το κακό που κάνουμε. να οργανώσουεμ ο καθένας ένα δείπνο στη γειτονιά (με κεριά ίσως…) και να δείξουμε αντί για τη γνωστή νοικιασμένη ταινία σε dvd τα βιντεάκια που σας έβαλα σήμερα για το περιβάλλον.

Τελικά όμως ποιοί δεν θέλουν ένα καλύτερο περιβάλλον; Ποιοί εναντιώνονται; Το οικολογικό κίνημα πάντα δαιμονοποιεί το κέρδος και τις πολυεθνικές. Εγώ θα απαντήσω ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ. ΟΛΟΙ ΜΑΣ!!!!

Και αν δεν παλέψουμε να αλλάξουμε όλοι μας τότε αλλαγή δεν θα έρθει. Γιατί σήμερα όλοι κλείνουμε το μάτι στο οικολογικό κίνημα αλλά από πίσω συνεχίζουμε να καταναλώνουμε “βρώμικη” ενέργεια και μάλιστα πάντα με αυξητική τάση. Ενώ θα έπρεπε να παλέψουμε όλοι για αυτό που είπε ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ (ο γιωργάκης όπως τον λέτε όλοι, από πίσω του, γιατί μπροστά του δεν είδα ακόμα να τον φωνάζει κανείς έτσι…αλλά ούτε κι διεθνώς, αλλά για αυτό και μόνο υπόσχομαι ένα άρθρο ολόκληρο!) μια ΠΡΑΣΙΝΗ ΕΛΛΑΔΑ. Και αυτό φυσικά σημαίνει ορισμένα πράγματα για όλους μας αλλά και για το κράτος. Προτεραιότητα στην πράσινη ενέργεια, περιβαλλοντικούς φόρους (ο ρυπαίνων πληρώνει όποιος και να είναι), περιατέρω περιορισμό της αυτοκίνησης στα αστικά κέντρα, ακόμα μεγαλύτερη βελτίωση των μέσων μαζικής μεταφοράς, ακόμα μεγαλύτερη βελτίωση των όρων χρήσης του ποδηλάτου και άλλων εναλλακτικών μέσων, την προώθηση των υβριδικών αυτοκινήτων, την προώθηση του φυσικού αερίου ως καυσίμου και άλλα και άλλα.

Θα δεχτεί όμως το κράτος τη μείωση των κερδών των ΕΛΠΕ από μια σημαντική μείωση της κατανάλωσης καυσίμου; Μα αυτό προϋποθέτει όχι μια λογιστική οικονομική πολιτική αλλά ένα πολιτικό κόμμα με όραμα και έξω από την μονεταριστική λογική εσόδων-εξόδων. Αν υπάρχει ένας λόγος να ψηφίσετε ΠΑΣΟΚ στις επόμενες εκλογές είναι το περιβάλλον. Και σας καλώ να διαβάσετε ένα πρόγραμμα που στο θέμα του περιβάλλοντος είναι το πιο προχωρημένο αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη. Και μάλιστα θα σας ζητούσα όπου κι αν ανήκετε να σχολιάστε το άρθρο μου, να διαφωνήσουμε αλλά να ενισχύσουμε τη πίεση για ακόμα πιο προοδευτικές θέσεις στο τομέα αυτών. Γιατί το μέλλον μας είναι στηριγμένο στη διατήρηση της εντονης περιβαλλοντικής μας συνείδησης.

Σωτήρης Κούκιος

Φορολογίας συνέχεια

Από το σύστημα καταστολής στο σύστημα εμπιστοσύνης στο φορολογούμενο

Στο ελληνικό κράτος υπάρχει μια παράδοση και εμμονή ως προς την έλλειψη φορολογικής συνείδησης. Αυτό αντικατοπτρίζεται στην αντίστροφη και μη δημοκρατική σχέση άμεσων και έμμεσων φόρων. Χωρία να θέλω να αντιπαρατεθώ με τα διαφορετικά σύστηματα φορολόγησης και τις πολιτικές θεωρίες που αντικατοπτρίζουν θα εμμείνω σε μια αρχή πυ τη θεωρώ βασική σαν ένα νέο ξεκίνημα από μαι σοσιαλιστική κυβέρνηση:

Η εμπιστοσύνη στον φρολογούμενο

Θεωρώ ότι ένα σύστημα φορολόγησης για να πετύχει πρέπει να στηρίζεται στο ότι ο φορολογούμενος θέλει να πληρώσει τους φόρους του λόγω της κοινωνικής του ευθύνης και ευαισθησίας. Πως να το κάνει αυτό όμως όταν για παράδειγμα σε ένα τιμολόγιο παροχής υπηρεσιών οι παρακρατήσεις φόρων ανέρχονται σε 20% προκαταβολή φόρου στο κράτος και 19% ΦΠΑ. 39% της αξίας λοιπόν μιας υπηρεσίας πηγαίνει υπέρ του κράτους. Και βέβαια το αντεπιχείρημα ότι από αυτό το ποσό κάποιο στο τέλος επιστ΄ρεφεται στον προκαταβολικά φορολογούμενο δεν είναι ούτε δίκαιο αλλά και δεν συνάδει με όλα τα ωραία περί ανάπτυξης πυο συζητάμε.

Ποιοί πληρώνουν τώρα αυτό το 39% κυρίως και τους είναι δυσβάστακτο; Μα όλοι οι μικροί ελεύθεροι επαγγελματίες που μόλις έχουν ξεκινήσει δραστηριότητα. Πρόσθεστε τώρα και τα επαπειλούμενα ποινικά αδικήματα για τις μη καταβολές και έχετε ένα καταπληκτικό σύστημα ασφυξίας για την δραστηριοποίηση επαγγελματιών και ειδικά νέων.

Θα προσθέσω και την πατέντα των τελευταίων ετών από ΟΤΑ να προσλαμβάνουν προσωπικό για την υλοποίηση συγκεκριμένων προγραμμάτων με το καθεστώς τιμολογίου παροχής υπηρεσιών. Θα δώσω ένα μικρό παράδειγμα :

Ο Δήμος Χ έχει ένα πρόγραμμα 150,000 ευρώ για την περιβαλλοντικη΄ευασθητοποίηση των πολιτών του. Από αυτό το ποσό χονδρικά το 50% των δαπανών είναι αμοιβές ειδικών και προσωπικού. Δηλα΄δη 75000 ευρώ. Όλες αυτές οι δαπάνες είναι με τιμολόγια παροχής υπηρεσιών άρα πραγματικά θα ξοδευτούν 75000 – 39% = 45750. Από αυτά τα χρήματα αφαιρέστε και περίπου 5-10% ΤΕΒΕ ή άλλων ταμείων εισφορές = γύρω στις 40000 ευρώ. Στα υπόλοιπα δε τιμολόγια (προφανώς φυλλάδια και άλλες υπηρεσίες προβολής) αφαιρέστε και άλλο ένα 30% μέσο όρο κρατήσεων. Μας μένουν και άλλα 52500.
Σύνολο λοιπόν έχουμε από τις 150000 περίπου 92500 για πραγματικές δαπάνες και 57500 για εισφορές και φόρους. Το θεωρείτε μικρό; Πόσο αυξάνει το κόστος των υπηρεσιών και τις κάνει λιγότερο ανταγωνιστικές. Πως θα επιβιώσει ένας νέος μικρός επαγγελματίας (λογιστής, διαφημιστής κλπ) όταν είναι το ίδιο ακριβός με τους διάσημους και παλιούς;

Προτείνω λοιπόν τα εξής μέτρα :

α. Απαλλαγή προκαταβολής φόρου για τους νέους επαγγελματίες την πρώτη πενταετία.
β. Απαλλαγή από τακτικούς ελέγχους των επαγγελματιών την πρώτη πενταετία.
γ. Μείωση των εισφορών κατά 50% την πρώτη πενταετία.
δ. Απαλλαγή προκαταβολής για τους επαγγελματίες που απασχολούνται στο πλαίσιο προγραμμάτων των ΟΤΑ και ειδικά στο πλαίσιο των κοινοτικών χρηματοδοτήσεων. Γιατί αλλιώς έχω την αίσθηση ότι μέσω του κοινοτικού χρήματος επιδοτούμε τον κρατικό προϋπολογισμό.
ε. Υποχρεωτική διαιτησία για την διευθέτηση διαφορών με την εφορία και αποποινικοποίηση της μη καταβολής φόρου για επαγγελματίες ατομικών επιχειρήσεων και για μια πενταετία από την έναρξη τους.
στ. δραστική μείωση φορολογικής κλίμακας για τις ατομικές επιχειρήσεις και για τζίρο μέχρι 100,000 ευρώ.

Νέα πρόταση για τουρισμό

Συγκεκριμένες προτάσεις στο θέμα τουρισμός για 12 μήνες :

1. Βελτίωση της ποιότητας του τουριστικού προϊόντος. Αυτό θα επιτευχθεί με 2 τρόπους : Γενναία χρηματοδότηση για αναβάθμιση της κατηγορίας κλινών και τη δημιουργία συμπληρωματικών δραστηριοτήτων. Γενναία προβολή τουριστικού προϊόντος μέσω διαδικτύου. Ο δεύτερος τρόπος είναι η διακριτότητα του προϊόντος : η δημιουργία του brand name. Η “πράσινη ανάπτυξη” θα ήταν μια χαρακτηριστική διάκριση από τους ανταγωνιστές. Αυτό βέβαια συνδέεται με μια σειρά παρεμβάσεων στην συνολική παραγωγή της εγχώριας τουριστικής βιομηχανίας.

2. Ειδική φορολογία των επιχειρήσεων που θα δουλεύουν όλο το χρόνο. Ειδικές φορολογικές εκπτώσεις και δάνεια με κρατική εγγύηση. Μείωση του συντελεστή φορολογίας για επιχειρήσεις με ανάπτυξη ποιοτικών και συμπληρωματικών δραστηριοτήτων.

3. Επιδότηση νέων επιχειρηματιών με προσανατολισμό σε τουρισμό όλο το χρόνο. Ειδική ενίσχυση σε περιοχές προτεραιότητας.

Ας φτιάξουμε μια νέα πλατφόρμα πολιτικής

Αγαπητοί μου φίλοι,

θα ήθελα να κάνω μια ακόμα πρόταση για το διάλογο που έχει ξεκινήσει από αυτό το blog και τις δυνατότητες που έχουμε για μια νέα προσέγγιση της πολιτικής :

Οι δυνατότητες ενός βουλευτή σήμερα είναι περιορισμένες μέσα σε ένα αυστηρά κομματικό σύστημα κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Μια λύση θα ήταν οι μονοεδρικές περιφέρειες και η στενότερη σχέση βουλευτή και ψηφοφόρου. Θέλουμε μια τέτοια σχέση;

Ο βουλευτής θα πρέπει σε ένα αποκέντρωμένο σύστημα να εκπροσωπεί τι; Μικρα τοπικά συμφέροντα και την επίλυσή τους; Ή την ενασχόληση με τα κύρια κεντρικά θέματα της χώρας και της κοινωνίας;

Πως ο βουλευτής θα πρέπει να διαβουλεύεται καθημερινά με τους ψηφοφόρους του; Ποιά είναι η σύγχρονη μορφή του δημοκρατικού ελέγχου του;