Μετά την Πάρνηθα θα αλλάξει κάτι;

Από την Πέμπτη το βράδυ μια οικολογική καταστροφή με ανυπολόγιστες συνέπειες έπληξε την ΑΘήνα. Το πιο ανησυχητικό όμως είναι μια σειρά από σκηνές που εξελίσσονταν μπροστά στα μάτια μας αυτό το τριήμερο :

1. Μια εξουσία αμήχανη να αντιδράσει και να παραδεχτεί την ανεπάρκειά της.

Ο πρωθυπουργός συγκαλεί συσκέψεις και υπάρχει άνθρωπος σε αυτή την χώρα που αισθάνεται ικανοποιημένος από την εξέλιξη της πυρόσβεσης; Ένα τσούρμο υπουργοί προσπαθούν να πείσουν ενάντια στη λογική και την αυτονόητη αγανάκτηση ότι όλα ήταν καλά και ότι υπήρξε “σχετική επιτυχία”;

Δηλαδή όλη η ιστορία των επικοινωνιακών επιτελείων και των 2 κομμάτων είναι η διατήρηση της εξουσίας ακόμα και ενάντια στην πραγματικότητα; Και ποιός θα μιλήσει για ευθύνες; Και όχι με την πρόθεση της εισαγγελικής δίωξης αλλά για να μην γίνουν τα ίδια λάθη και στο μέλλον; Αυτό δεν έχει καμιά σημασία μπροστά στην επερχόμενη εκλογική νίκη ή αποτυχία;

2. Ερχόμενος σήμερα με το τρένο από τη Θεσσαλονίκη, είδα έμβροντος (είχα να περάσω πολλά χρόνια) το δάσος κτισμένο παντού. Και ερωτώ ποιός δίνει αυτές τις άδειες; Και αν η απάντηση είναι κανείς, γιατί τα κτίσματα είναι αυθαίρετα, τότε παραδεχόμαστε όλοι ότι ο κρατικός μηχανισμός είναι για κλάματα. Ο καθένας μπορεί να κάνει αυτό που θέλει όπ[ου και όποτε θέλει. Ποιό λοιπόν αίσθημα κράτους δικαίου να έχει ο πολίτης; Καλά κύριοι μας δουλεύετε όλους;

3. Ταξίδεψα σήμερα με το τρένο πρώτη θέση, αναγκαστικά όπως μου εξήγησε η τελείως ανεπαρκής υπάλληλος που έβγαζε τα εισιτήρια. Θεωρώ ότι είναι η πιο βρώμικη και τριτοκοσμική πρώτη θέση στην Δυτική Ευρώπη. Σοβαρά δηλαδή ο ΟΣΕ απαιτεί να του πληρώνει ο έλληνας πολίτης 49,50 ευρώ για να ταξιδέψει με καθίσματα μαύρα από τη βρώμα. Που καθαρίστηκαν πριν από έναν αιώνα; Και μιλάμε για τουρισμό και τη χρήση του τρένου σαν εναλλακτικού μοντέλου σε σχέση με την καταστροφική περιβαλλοντικά αυτοκίνηση; Τα παίρνετε κύριοι από τις αυτοκινητοβιομηχανίες; Γιατί τέτοια εγκατάλειψη (σε σχέση με τα τρένα όταν πρωτοκυκλοφόρησαν) δεν μπορεί να εξηγηθεί αλλιώς.

4. Σε ένα σταθμό (νομίζω στη Τιθορέα) ο συρμός σταμάτησε μόνος του και έφυγε μόνος του. Χωρίς σταθμάρχη…Και όταν ξεκίναγενα φύγει ένας έντρομος σταθμάρχης με καπέλο και τα σχετικά κυνήγαγε το τρένο με το πράσινο σήμα ότι μπορεί να φύγει. Και βέβαια όχι γιατί θα άλλαζε κάτι αφού τοτ τρένο είχε ήδη ξεκινήσει αλλά για να είναι έστω και καθυστερημένα συνεπής με την δημοσιούπαλληλική του ασυνέπεια. Αν τώρα σε 300 μέτρα πιο κάτω γινόταν ατύχημα ο ίδιος άνθρωπος θα έλεγε ότι το προσωπικό του ΟΣΕ, παρέχει υψηλές υπηρεσίες με αυτοθυσία και αυταπάρνηση πολλές φορές και ότι στο τέλος για το ατύχημα έφταιγε ….ο Θεός.

Συμπερασματικά από όλες τις παραπάνω σκηνές είναι αυταπόδεικτη η έλειψη κουλτούρας συστήματος σε αυτή τη χώρα. Αυτό είναι που κάνει τον πολίτη ανασφαλή, αυτό κοστίζει για τις γενιές που έρχονται, αυτό κάνει τις υπηρεσίες του δημοσίου ακριβές και απαράδεκτες σε ποιότητα, αυτό υπονομεύει τον εθνικό πλούτο και τον εξαντλεί χωρίς οι πολίτες να καρπώνονται από την κοινή τους περιουσία που όμως καλούνται να την χρηματοδοτούν όλο και περισσότερο.

Η ιδιωτικοποίηση σαν λύση μακριά από μένα. Δεν πιστεύω ότι θα βελτιώσει τίποτα. Γιατί το πρόβλημά μας είναι πολιτισμικό. Η θα αποφασίσουμε ότι θα ξανα εκπαιδεύσουμε τη χώρα και όλους τους υπαλλήλους (έχω και ένα πολύ ωραίο σχηματάκι στο μυαλό μου) ή θα αφήσουμε τα πράγματα στη τύχη τους. Το 4ο ΚΠΣ είναι μια από τις τελευταίες ευκαιρίες. Ας ρίξουμε όλα τα λεφτά στην εκπαίδευση όλων μας (ούτε εμένα δεν εξαιρώ).

Πολλά πράγματα συνέβησαν και απορώ: αντέχουμε ακόμα την ίδια κυβέρνηση;

Μόλις επέστρεψα από ένα ταξίδι μιας εβδομάδας στο Νεπάλ για να δω ένα κατεστραμμένο νοσοκομείο από τον εμφύλιο εκεί και να οργανώσουμε την αποκατάσταση του. Και τι βρήκα γυρίζοντας ;
Εκτός από τους λογαριασμούς στο σπίτι και ένα ωραίο βιντεάκι με τον βασανισμό στο αστυνομικό τμήμα :
επιτέλους κάποιος μίλησε ή μάλλον τράβηξε ένα βιντεάκι που μας κάνει να δούμε την αλήθεια κατάματα. Όχι το περιστατικό δεν είναι μεμονωμένο. Και τα τελευταία χρόνια χειροτερεύει η καταστάση. Αν είχε ποτέ βελτιωθεί. Τι πρέπει όμως να γίνει;

1. Τα όργανα της τάξης δεν ήταν ποτέ με καλύτερη συμπεριφορά. Αλλά όταν μια κοινωνία βελτιώνεται και μορφώνεται περιμένεις ότι και οι άνθρωποι στην αστυνομία έχουν προχωρήσει ανάλογα.
2. Το κράτος στην Ελλάδα είναι το αυθαίρετο και όχι οι πολίτες του. Αν θέλουμε ένα καλύτερο κράτος ας το βελτιώσουμε ως προς τις διαδικασίες και τον δημοκρατικό του έλεγχο.
3. Το πρόβλημα στην αστυνομία δεν είναι οι μισθοί (όχι όμως ότι κι αυτό δεν παίζει το ρόλο του). Είναι θέμα παιδείας και εκπαίδευσης. Ας το βελτιώσουμε κι αυτό.
4. Όταν όλοι μας ως υπερ-πατριώτες κατηγορούμε γειτονικά κράτη για έλλειψη δημοκρατίας, ας έχουμε στο μυαλό μας τι κάνουμε εμείς εδώ.
5. Η κακομεταχείριση του μετανάστη είναι ότι πιο καταστροφικό μπορούμε να κάνουμε. Αυτή η συμπεριφορά γυρίζει σε εμάς στο μέλλον. Και αυτοί που θα μείνουν και αυτοί πουθα γυρίσουν φανταστείτε τι έχουν να μας κάνουν.
6. Η κατάσταση με τους μετανάστες στη παροχή προστασίας δικαίου είναι παρωδία. Πρέπει να το δούμε πολύ σοβαρά για να μην ταλαιπωρούμε τη χώρα διεθνώς.

Τελικά το ζητούμενο τι είναι; Η προστασία της καθαρότητας μας ή η ένταξή μας στα αναπτυγμένα κράτη; Γιατί παρόλο που η Γερμανία, η Αγγλία και άλλες χώρες έχουν αυστηρότερες κυρώσεις στο θέμα της μετανάστευσης η Ελλάδα είναι η πιο σκληρή στη κακομεταχείριση. Αυστηρή νομοθεσία δεν σημαίνει αυθαιρεσία, αλλά καλύτερη προστασία του πολίτη. Τα βασανιστήρια δεν έχουν θέση σε αυτήν. Ας ζητήσουμε όλοι μαζί την προστασία που δικαιούμαστε, αλλιώς αύριο θα είμαστε στη θέση του έρμου ασιάτη.

τα παιδιά που κάνουν αταξίες

Έλαβα χθες μια σειρά από εμαιλ γύρω από το θέμα της σχέσης πολιτικής (πολιτικών) και Κοινωνίας των Πολιτών. Άρα δεν μπορούσα να μη γράψω κάτι εδώ αφού και τα 2 είναι κομμάτια του τι έχω κάνει όλα αυτά τα χρόνια.

Κατ αρχήν ας απενοχοποιήσουμε κάτι σημαντικό : οι ΜΚΟ ασκούν πολιτική. Δεν ανήκουν κομματικά κάπου ή και αν ανήκουν πάλι εκπροσωπούν μια διαφορετική κουλτούρα σε σχέση με τους κομματικούς τους χώρους. Δεν υπάρχει όμως ΜΚΟ που να μην δρα και να παράγει σκέψη πολιτική.

Το δίλημμα λοιπόν που πολλές φορές παρουσιάζεται αν κάποιος από την Κοινωνία των Πολιτών μπορεί ή πρέπει ή επιθυμεί να εισέλθει στην ενεργό πολιτική είναι αν η επιλογή του είναι ασυμβίβαστη με την ενεργό κοινωνική συμμετοχή του ή αν επιβάλλεται στο τέλος να ακολουθήσει αυτό το μονοπάτι. Πιστεύω ότι το δεύτερο είναι η λογική εξέλιξη των προπσαθειών του, ως προς την ολοκλήρωση της ιδέας που έχει για την κοινωνία. Εξ άλλου οι ΜΚΟ έχουν παλέψει για τη δημιουργία της Δίκαιης Κοινωνίας που επαγγέλεται το ΠΑΣΟΚ, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο φορέα.

Με αφορμή λοιπόν μια εκδήλωση που γίνεται σήμερα με θέμα blogs, κοινωνία των πολιτών και επόμενες εκλογές, έχω να παρατηρήσω τα εξής ;

Η κοινωνία των πολιτών πάλι δεν καλείται. Έχει ετοιμαστεί ένα πάνελ από πολιτικούς και “ειδικούς” που ουδεμία σχέση έχουν με το αντικείμενο. Εξαίρεση ο Θόδωρος ο Καρούνος ως υπέυθυνος διαδικτύου του ΠΑΣΟΚ.

Η Διαμαντοπούλου, ο Χατζηδάκις κλπ πάλι θα μας πουν για τις σχέσεις και το ρόλο της Κοινωνίας των Πολιτών, για τις ευαισθησίες τους, την απαιτούμενη συνεργασία κλπ. Χθες σε μια εκδήλωση που ήμουνα ο Αβραμόπουλος μετά από διάφορα περί ΜΚΟ είπε και την φοβερή του ατάκα : “Οι ΜΚΟ αποδέχτηκαν την ομπρέλλα που προτείναμε και 1200 οργανώσεις μαζεύτηκαν να το πανηγυρίσουν” (αυτό μου θυμίζει κάτι σαν το “Ντέμη Θεέ πάρε την ΠΑΕ”). Κύριε Γιαννή και κύριε Λιοναράκη επιληφθείτε λίγο του θέματος.

Και βέβαια έχουν καλέσει εμάς τους ΜΚΟ, τους bloggers και άλλα παιδιά που κάνουν αταξίες να μας δώσουν ένα μάθημα τι πρέπει να κάνουμε. Γιατί δεν μπορώ να καταλάβω πως γίνεται κάθε φορά που υπάρχει από τη πολιτική, τα κόμματα και το κράτος, συζήτηση για ΜΚΟ, να μην υπάρχουν ΜΚΟ στο πάνελ. Προφανώς η Κοινωνία των Πολιτών πρέπει να ακούει όχι να μιλά.

Επειδή τα τελευταία 2 χρόνια έχει γίνει μια εξαιρετική δουλειά με τους ΜΚΟ για το Σϋνταγμα και την πρωτοβουλία να συνεχίσουν την πορεία των αναζητήσεων τους,
επειδή ακόμα αισθάνομαι λειτουργικό κομμάτι αυτού που αποκαλούμε Οργανωμένη Κοινωνία των Πολιτών,
επειδή κάποτε πρέπει να σοβαρέψουμε τους πολιτικούς σε αυτά που κάνουν (αυτό συμπεριλαμβάνει και μένα…)

προτείνω να αρχίσουμε να απέχουμε από τέτοιες εκδηλώσεις και να τις αγνοούμε. Είναι βέβαιο ότι οι τρέχοντες εφήμεροι της πολιτικής δεν έχουν κατανοήσει ότι την Κοινωνία των Πολιτών είναι αδύνατο να τη διαχειριστεί κάποιος με τον πατερναλισμό του παρελθόντος. Γιατί οι δικτυώσεις της είναι ασταθείς, μεταβλητές και “απρόσωπες”. Μετά δε από ένα σημείο αυτοκαταργούνται για να αντικατασταθούν αμέσως από καινούριες με διαφορετικό περιεχόμενο και προσανατολισμό. Η τυπολογική προσέγγιση της πολιτικής επιστήμης στους ΜΚΟ θα υστερεί τουλάχιστον 3-5 χρόνια από αυτό που θα γίνεται. Η πολιτική ανάλυση των κομμάτων ακόμα περισσότερο. Σήμερα στο ΠΑΣΟΚ ακούω την ανάλυση περί Κοινωνίας των Πολιτών της Αγγλίας των αρχών της δεκαετίας του 90.

Θα επιμείνω ότι μόνο ένας ξέρει και σιωπά μερικές φορές πιστεύω με ένα χαμόγελο περιπαικτικό. Ο Γιώργος ο Παπανδρέου. Και ότι και να λέμε, όλοι μας έχουμε ζήσει τον σεβασμό που επέδειξε όσο ήταν στο ΥΠΕΞ. Και ο μόνος που πάντα κάτι είχε να μας πει αλλά και να ακούσει. Από τότε έχουμε να ξαναζήσουμε τέτοιες συσκέψεις, που υπουργός καθόταν 3-4 ώρες να ακούσει εμάς.

Για όλους τους πιο πάνω λόγους θα κλείσω με μια μικρή προφητεία : Οι ΜΚΟ δεν χρειάζεται να περνάνε κάθε φορά κρίση για τη σχέση τους με την πολιτική, γιατί όλοι τους είναι φορείς πολιτικής. Ούτε επίσης για τη σχέση τους με τα κόμματα, γιατί τα κόμματα θα περάσουν κρίση σε σχέση με τους ΜΚΟ. Εμείς όσο θα συνεχίζουμε τις διαβουλεύσεις μας και τις εφαρμογές στη πράξη των αρχών, οι άλλοι θεσμοί θα περνάνε μια κρίση όχι οι ΜΚΟ. Ελπίζω απλώς να σταματήσουν να μας καλούν σε εκδηλώσεις βαρετές όπου οι “έξυπνοι” πολιτικοί μας, αναλύουν μια ακατάσχετη μπουρδολογία.

Εμείς είμαστε εδώ.

H υποψηφιότητα μου στην Α Αθήνας

Αγαπητές φίλες και αγαπητοί φίλοι,

μετά από ερωτήσεις πολλών από εσάς θα ήθελα να ξεκαθαρίσω ότι, ναι θέλω να είμαι υποψήφιος βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ στην Α Αθήνας. Και λέω θέλω, γιατί η απόφαση ανήκει στα όργανα του κόματος μου και όχι σε μένα προσωπικά. Έλαβα πολλά σχόλια μερικά από αυτά εδώ δημοσιευμένα και άλλα μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Ευχαριστώ όλους όσους μπήκαν στο κόπο να συνεισφέρουν στη διαμόρφωση της άποψής μου ότι κατεβαίνω στην Α Αθήνας, αν το κόμα το θελήσει κι αυτό. Ευκαιρία όμως να ξεκαθαρίσω ορισμένα πράγματα και στους φίλους μου που μου έγραψαν ότι……

το βουλευτιλίκι δεν μου πάει. Αν αυτό ισχύει τότε όλοι μας αποδεχόμαστε το πιο συντηρητικό και παράδεκτο στερεότυπο για την απαξίωση της πολιτικής. Δεν είναι εγωϊστικό αυτό που λέω, αλλά η πολιτική χρειάζεται πια ανθρώπους που δεν τους πάει το βουλευτιλίκι. Κάθε μέρα μετακινούμε με τις δημόσιες συγκοινωνίες και δεν σκοπεύω να το αλλάξω αυτό. Βλέπω και ακούω τον κόσμο γύρω μου και αυτό με κρατάει κοντά στη πραγματικότητα.Αυτός ο κόσμος λοιπόν έχει πια οργή, αδιέξοδα, στρίμωγμα μέχρι εκεί που δεν πάει. Και έχει μόνο μια ελπίδα τους απιθανους τύπους με το μαλί τούρτα που είναι τώρα στο σχολείο. Και αυτούς ακόμα το σύστημα πάει να τους ευνουχίσει. Κι εσείς μου λέτε ότι το βουλευτιλίκι είναι για να συμβάλλει σε αυτόν τον ευνουχισμό. Σε λίγο θα μας πάρουν με τις πέτρες!!!! Και στο ΠΑΣΟΚ λίγο πιο πολύ από τους άλλους.

Αν και το δικό μου blog έχει συγκεκριμένο προσανατολισμό που είναι η στήριξη της υποψηφιότητας μου και η διαμόρφωση πολιτικών απόψεων, το κοινό μου δεν είναι οι bloggers, αντίθετα μας βλέπει κόσμος που δεν έχει καμμιά προηγούμενη τριβή με την blogoσφαιρα. Αυτό όμως δεν έχει αλλάξει τη στάση μου απέναντι στα blogs και στην κοινότητα που σιγά σιγά όλοι μας διαμορφώνουμε. Πιστεύω σε αυτό που συντελείται στα ελληνικά ιστολόγια και για μένα δεν είναι η εύρεση ενός νέου μέσου (βολικό για την ανάλυση των καρεκλοκένταυρων…) αλλά διαμορφώνεται κάτι πιο σημαντικό: Μια νέα συλλογικότητα που διαδηλώνει πιο αποτελεσματικά πια από τα παιδιά με τα μολότωφ. Εξηγούσα προχθές στο κοινοβούλιο σε 2 φίλους τι συντελείται σήμερα στον πολύμορφο κόσμο των ιστολογίων. Και τους επεσήμανα ένα πράγμα, ότι όποιος το προσεγγίσει με τη γνωστή βλακώδη θεσμικότητα και την προσπάθεια να το καπελώσει, απλώς θα αποκλειστεί από αυτή την κοινότητα. Εδώ όπως λέει και ο φίλος Στέφανος στο

γιατί τα μέσα και οι εφημερίδες ασχολούνται με τα blogs

η απάντηση είναι: γιατί μας βλέπουν ως νούμερα ενώ η αλήθεια είναι διαφορετική : Είμαστε πια κοινότητα. Και σιγά σιγά περισσότεροι άνθρωποι γίνονται μέλος αυτής της κοινότητας. Ή θέλουν να γίνουν μέλη της. Μια κοινότητα που έχει διαφορετικούς κανόνες αναγνωρισιμότητας.

Συμπερασματικά λοιπόν η πολιτική μου πλατφόρμα περνάει μέσα από αυτή την κοινότητα. Η υποψηφιότητά μου η ίδια έχει στηριχτεί προς το παρόν στην παρουσία μου στα blogs που δεν είναι καινούρια. Ναι θέλω τη βοήθεια της κοινότητας μας και θέλω και την στήριξή της. Αλλά αυτό αφορά εμένα σαν πρόσωπο και όχι μια γενικότερη πολιτική και ένα κόμμα. Το ίδιο έχω απευθύνει και στους φίλους μου στη Κοινωνία των Πολιτών που εκεί είναι ίσως παλιότερη και μακροβιότερη εμπλοκή.

Προχωράμε λοιπόν κι ο Θεός μας μαζί μας…!

Ας γράφουμε όλοι μαζί τους νόμους

Αγαπημένοι μου φίλοι,

Μετά από συζήτηση μας προέκυψε μια νέα ιδέα. Η συνεργατική συγγραφή των νόμων από τους πολίτες. Και παράλληλα να καταλάβουμε όλοι την διαδικασία που νομοθετούμε σε αυτή την χώρα και τις δυνατότητες παρέμβασης που θα μπορούσαν να έχουν οι πολίτες. Ξεκίνησα λοιπόν στην υπηρεσία του google docs το σχέδιο ενός νόμου για την ανεργία. Εκεί θα μπορείτε
να δείτε το κείμενο, να κάνετε αλλαγές, να προσθέτετε και να αφαιρείτε και χωρίς να θίγετε το κείμενο των άλλων. Τεχνικά μας παίδεψε πολύ και μας παιδεύει ακόμα, για αυτό και θα ζητήσουμε την κατανοήσή σας αρχικά για τυχόν προβλήματα. Ας πούμε ότι όλοι θα “παίξουμε” λίγο τεχνολογικά και θα μάθουμε.

Επίσης, το όλο εγχείρημα έχει και έναν εκπαιδευτικό χαρακτήρα για όλους μας. Πρώτον, θα μάθουμε πόσες λεπτομέρειες έχει ένας νόμος και τελικά πόσο σοβαρή δουλειά είναι. Και να έχουμε όλοι στο μυαλό μας ότι για αυτό εκλέγουμε βουλευτές. Δεύτερον, θα ανακαλύψουμε ότι αν οι πολίτες έχουν ένα θέμα που έχουν βρει και τη λύση του, και απαιτείται μια νομοθετική ρύθμιση, πού απευθύνονται και ποια είναι η διαδικασία που ακολουθείται; Τρίτον, υπάρχει σήμερα η δυνατότητα ύπαρξης συμμετοχής των πολιτών στη νομοθετική παραγωγή της Βουλής και πόσο χρησιμοποιείται;

Για όλα τα ανωτέρω έχω άποψη και πολύ συγκεκριμένη. Αλλά νομίζω ότι μέσω αυτής της άσκησης θα διαμορφώσουμε και άποψη όλοι μαζί.

Να σας εξηγήσω τώρα και τη διαδικασία απλά και συνοπτικά. Για να έχετε πρόσβαση στο κείμενο πρέπει να μου στείλετε ένα email στο sotiris.koukios@gmail.com για να σας στείλω οδηγίες για την περαιτέρω χρήση του google docs. Επίσης όλοι σας θα σας ζητηθεί να ανοίξετε ένα gmail account, όχι όμως ένα gmail email. Δυστυχώς δεν βρήκαμε άλλο εργαλείο και άρα αυτή η υποχρέωση παραμένει.

Αυτά προς το παρόν και αναμένουμε το ενδιαφέρον σας.

Σωτήρης Κούκιος