Sotiris Koukios

Αρχείο για Οκτωβρίου, 2007

Towards a Pan European Referendum (PEUR)

In Uncategorized on Οκτωβρίου 30, 2007 at 6:02 μμ

As you were informed a New Treaty of the European Communities named as Reform Treaty was preliminary agreed on a special meeting in Lisbon October 19th of 2007. This treaty will be signed by Heads of Member States in a special occasion in Lisbon (and after that will remain in History as Lisbon Treaty ).

For the details on the Treaty see a nice article in Wikipedia here

In this article i will not present the Treaty as a whole but i would like to point the procedure to be followed by member states considering the need for ratification before being in force. First of all the new Treaty is trying to minimize the name “Constitution”. With technicalities are trying to persuade European Citizens that this time is not a constitution. Probably having in mind that negative reactions to the effort of ratification of a European Constitution, was based on the sense of loosing national sovereignity over a supranational structure.

I would agree on that in general. Is a certainty that political powers disliking the idea of EU as a over the nation structure played with nationalism and fear. But their arguments were based on the reality of EU institutions today. A far away bureaucracy based on limited democratic decisions, expressing often views against national interests, promising a social cohesion that dint arrive yet, gave strong arguments to the opposition of the Constitution. Other sensitive issues as the step by step creation of a common foreign policy (which is not the case today with lot of examples), the creation of a single legal entity of EU in order to be entitled to sign international agreements, the change of balance within European Parliament and the fear of small states (Baltics, Slovakia, Slovenia, Malta and Cyprus) that new system will minimize their voices and political weight, were strong reasons to reject the Constitution.

So do we have new conditions today that are promising a more favourite political climate towards the Treaty? Or is just an effort to enable ratifications by avoiding referrendums in various member states? The intentions of Brussels bureaucracy are obvious :

1. We will change the name from Constitution to Treaty – symbolizing a continuation of the current system.
2. We will under- communicate the famous European Identity towards national identities. Means we will not mention clearly the new symbols to be used (anthem, flag etc) in order to calm the fear of pure nationalists in member states.
3. We will give as gift the clause of Leaving the Union is Possible (LUP clause). So nationalists not to get annoyed because you could leave if you want…
4. We are not changing the core foundations of the creation of a new Union. New political governance will remain the same, permanent EU President will be elected, High Commissioner for Foreign Affairs and Security Policy would be appointed (an EU Minister of Foreign Affairs).
5. On the other hand Reform Treaty is trying to manage the opposition of making European Charter for Human Rights legally binding (decision would be made in Lisbon in December…)

And finally the main issue, the role of National Parliaments: The new Article 8c provides a framework of cooperation between EU and national parliaments. Dutch Prime Minister was objecting the article trying to secure a more important role of national parliaments, so short to speak “would be able to avoid referendum”.

Now add to the above problem the new voting system in the European Council (with elimination of unanimity in decisions, the proportions of majority that leaves out any legislative initiative by small member states (with the exemption of 1994’s Ioannina’s Compromise)

Under the current political juncture, ratification of the Reform treaty must be open, democratic and after a long dialogue. The pressure for the Treaty to be ratified within 2008, putting major effort to avoid referendums must be avoided. Starting from my country and having as a principle the under information on the Reform Treaty, citizens of the Union must speak. If we really want to create a sense of solidarity, democratic values and just governance of the new EU: there is only one sollution- A common referendum initiated by citizens or political parties. Even if we understand the pressure of nexe EU parliamentary elections in 2009 (so the numbers of MPs per member state must be known…) we have to organize a Pan European Dialogue, with access to all the information available.

I believe strongly, that new form of EU is needed. new legislative measures must be taken. But me and other organizations of Citizens we would like to see a more transparent and democratic procedure to be followed this time. The sense of nations deciding alone, under the pressure of local politics and conditions, speculating with Treaty as a tool for their political survival, citizens of the Union must cooperate, coordinate and act.

I would propose leading NGOs or political parties create web pages informing (without legal language) citizens and their members on the Treaty, a european civil society assembly could be called (with coordination of all plattforms in Brussels) to take measures of accessing citizen’s organizations. On national level lets take initiatives “speaking on the Treaty events”, organizing local, regional, national groups.

I think thats the only hope to see a democratic EU operating. An Eu in favour of its citizens and not a bureaucratic alienated organization “somewhere there in Brussels, that gives only money and protects big interests”.

We would like to hear your comments

Type rest of the post here

ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ ΙΙ -Το αδιέξοδο της Παιδείας : Η ώρα των λύσεων

In Uncategorized on Οκτωβρίου 27, 2007 at 6:51 μμ

κατ αρχήν όλα ξεκίνησαν από τον φίλο μου τον Θέμη στο Greek University Reform, ένα ιστολόγιο που συνεχίζει τον διάλογο για την παιδεία με σκληρές (ίσως κάποιες φορές πάνω από το μέτρο αντιπαραθέσεις) απόψεις και συζήτηση.

Σε ένα τελευταίο του πόστ- αρισμα ό Θέμης ανοίγει την προσαρμογή της Ελλάδας στις αποφάσεις της Μπολόνια (η εξήγησή της και σύντομη περιγραφή της διαδικασίας δες τε εδώ και έναν αντίλογο στην Ελλάδα εδώ).

Στο ιστολόγιο του έχω αφήσει ένα σχόλιο που δεν το επαναλαμβάνω εδώ. Αλλά θα συνοψίσω σε σημεία κλειδιά την ανάγκη της μεταρρύθμισης που οφείλουμε να κάνουμε.

  • Ο νόμος Πλαίσιο του 1982 πνέει τα λοίσθια. Ήρθε η ώρα να μετακινηθούμε σε μια νέα θέση. Αυτή η θέση θα πρέπει να προλαμβάνει μια στείρα εμπορευματοποίηση της Ανώτατης Παιδείας, αλλά θα πρέπει και να φροντίζει για την ανταγωνιστικότητα των πτυχίων των παιδιών μας αφού η πλειοψοφία σήμερα σπουδάζει για να βρει δουλειά και όχι από βίτσιο ή για διασκέδαση….
  • Πρέπει να βρεθεί λύση οικονομικής διευκόλυνσης των παιδιών μας στις σπουδές τους. Ούτε πρέπει να αποδεχτούμε ένα σύστημα ταχυτήτων που το μόνο κριτήριο ένταξης στην άλφα ή βήτα ταχύτητα θα είναι η οικονομική ευμάρεια των γονιών του φοιτητή. Αυτό απαιτεί επανασχεδιασμό των πανεπιστημίων, αύξηση δαπάνης για υποδομές και μια ειλικρινή συζήτηση όλων των παραγόντων της κοινωνίας και της οικονομίας μας. Ακόμα και οι επιχειρήσεις και οι Τράπεζες πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Η Ανώτατη Παιδεία αποτελεί κορμό της οικονομικής μας επιβίωσης.
  • Η λύση ενός νόμου πλαίσιου θα μπορούσε να υπάρξει και χωρίς αναθεώρηση άρα θα μπορούσε ο διάλογος να αρχίσει σήμερα!!! Η ρύθμιση της οδηγίας που ήδη οδηγεί ΚΕΣ σε συνεργασίες με ξένα πανεπιστήμια δεν απαιτεί συνταγματική ρύθμιση αλλά νομοθετική. Η αλλαγή του τρόπου πιστοποίησης των ΚΕΣ και η αναγνώριση των πτυχίων που έχουν αποκτηθεί στις άλλες χώρες μέλη θα πρέπει να οδηγήσουν στην αναγκαία προσαρμογή και τα δημόσια πανεπιστήμια. Η μη υποβοήθηση προσαρμογής τους θα φέρει εκ των πραγμάτων τα παιδιά που δούλεψαν σπούδασαν και πέτυχαν εκτός αγοράς εργασίας πιο γρήγορα από ότι φανταζόμαστε. Η de facto ρύθμιση της αγοράς θα δημιουργήσει την μεγαλύτερη ανισότητα στους εργαζόμενους του μέλλοντος.
  • Ο νέος νόμος πλαίσιο θα πρέπει να συμπεριλάβει και όλες τις άλλες προβλέψεις που απαιτούνται για την συνολική αναβάθμιση του δημόσιου πανεπιστημίου. Πέραν των προβλέψεων της Μπολόνια (3 χρόνια βασικές σπουδές και κτήση πτυχίου, 2 χρόνια μεταπτυχιακό και 3 χρόνια διδακτορικό, ενιαίο σύστημα κατοχύρωσης μονάδων σπουδών σε όλη την Ευρώπη και ελεύθερη μεταφορά φοιτητών και καθηγητών ερευνητών) θα πρέπει να υπάρξει διακομματική δέσμευση για το ύψος της δημόσιας δαπάνης, την αναδιοργάνωση και εκσυγχρονισμό του συστήματος διοίκησης , το νέο σύστημα αξιόλογησης, το σύστημα προμηθειών, την ανοικτή πρόσβαση σε πληροφορίες και βιβλιοθήκες, την πρόσβαση στην κινητικότητα φοιτητών και καθηγητών, την απεξάρτηση από το δημόσιο λογιστικό, αλλά την αυστηρή διαφάνεια στις δαπάνες του κάθε πανεπιστημίου, το αυστηρό πλαίσιο εργασιακών σχέσεων σε ιδιωτικό και δημόσιο εκπαιδευτικό ίδρυμα, τον σεβασμό του πλαισίου και από τα ξένα συνεργαζόμενα, την επιβολή τήρησης αυστηρών προδιαγραφών εκπαιδευτικού προσωπικού. Αν αποδεχτούμε την ύπαρξη πια έστω και από το παράθυρο (έτσι όπως τα κάναμε και τα 2 κόμματα) ιδιωτικών, τότε η κακή ρύθμιση είναι προτιμότερη από την μη-ρύθμιση που επιλέγει η παρούσα ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας.
  • Ε’ίναι απαραίτητο να σταθούμε όλοι και στο σύστημα εισαγωγής. Επικρατέστερο θα ήταν ένα σύστημα σαν το TOEFL/GRE ή GMAT του αγγλοσαξωνικού συστήματος και με τον ίδιο τρόπο (ηλεκτρονικό και μέσω υπολογιστή, με μόνο την έκθεση να διορθώνεται από φυσικό πρόσωπο εξεταστή…). να δεσμευτούμε όλοι ότι ο πρώτος χρόνος στο πανεπιστήμιο θα πρέπει να είναι γενικός με κοινά μαθήματα στα τμήματα των σχολών και μετά τα παιδιά με ψυχραιμία και γνώση να διαλέγουν την ειδικότητά τους. Να υπάρξει υποχρεωτικότητα εξατομικευμένης συμβουλής, ως θεσμού του πανεπιστημίου. Να φτιάξουμε ένα πλαίσιο που θα δεσμευτούμε όλοι για μια 20ετία. Βασικός στόχος η ενδυνάμωση των παιδιών μας σε σχέση με το δημόσιο αγαθό της παιδείας και η τήρηση της υποχρεωτικότητας παροχής της από το κράτος. Το βασικότερο στον δημόσιο χαρακτήρα δεν είναι η επιδοματική στήριξη των φοιτητών, αλλά η παροχή όλων των υπηρεσιών σε συμβολικό κόστος. Δεν γίνεται στην αμερική ένα παιδία να τρώει με 180 ευρώ όλο τον μήνα στο harvard κι εδώ να θέλει 200 για να τρώει όλη και κάθε μέρα σουβλάκια στο ΤΕΙ Κοζάνης. Έλεος!!! Οι φοιτητές μας δεν είναι μάζα για την εκμετάλλευσή τους από την αγορά. Πρέπει να αποδεσμεύσουμε, σε μια χώρα με χαμηλούς μισθούς και ανυπαρξία πρόνοιας, εισόδημα γονιών για να σπουδάζουμε αξιοπρεπώς. ξανά στην δεκαετία του 50 και του 60 είμαστε.

Τέλος υπάρχουν μια σειρά από λύσεις που θα μπορούσαν να ενισχύσουν και την αλληλεγγύη μας προς τα παιδιά που σπουδάζουν σήμερα. να αφήσουμε κατά μέρους αφορισμούς και ολοκληρωτικές απόψεις για ταραξίες και να δούμε κατάματα τα αδιέξοδά τους. Αυτά να λύσουμε. Και κάτι κορώνες του κάθε παπ…ρα του στυλ εγώ σπούδασα με τρύπια παπούτσια και δανεικά εργαλεία (χωρίς να αμφισβητώ την αξία των θυσιών που έκαναν οι παλιότεροι) δεν έχουν αναφορά στη σημερινή εποχή. επίσης να κόψουμε και την πιπίλα των σοφών και των επιτροπών τους. Η Μεταρρύθμιση ΙΙ (δικός μου νεολογισμός..) θα πρέπει να έχει τέτοια συναίνεση που θα κάτσουμε να μιλήσουμε με όλους που ενδιαφέρονται και έχουν παρέμβαση.

Α και να μην το ξεχάσω : Από τώρα να τοποθετηθούν επ αυτού και οι 2 μονομάζοι του ΠΑΣΟΚ. Αφού δεν θέλουν λευκές επιταγές να μας πουν τι ακριβώς θα κάνουν:

1. Συνταγματική Αναθεώρηση του άρθρου 16
2. Νέου Νόμου Πλαισίου για την Ανώτατη Παιδεία
3. Νέου Νόμου Πλαισίου για τις άλλες 2 βαθμίδες
4. μεθοδολογία διαλόγου για την διαμόρφωση των νομοσχεδίων
5. Δέσμευση μη σύστασης επιτροπών σοφών….


Type rest of the post here

Για να φτιάξει η μέρα σας

In Uncategorized on Οκτωβρίου 26, 2007 at 9:09 μμ

Η εισαγωγή στον ‘Εγκμοντ από τον Λούντβιχ βαν Μπετόβεν



Type rest of the post here

Αυτό το τραγουδάκι το αφιερώνω σε φίλους και συντρόφους

In Uncategorized on Οκτωβρίου 25, 2007 at 9:59 μμ

Επειδή αυτή την περίοδο μόνο πίκρα βγαίνει από αυτά που βλέπω να γίνονται και από αυτά που ακούω να λέγονται από φίλους και συντρόφους, επειδή έχουμε κάνει την πολιτική ποδόσφαιρο, επειδή αυτό το τραγούδι των αδερφών κατσιμίχα (που δεν τους πρόλαβαν και πολλές γενιές μετά από την δική μου) εκφράζει μια σειρά αποκλεισμένους που απόφασισαν να ιδιωτεύσουν πριν τους πνίξουν δάνεια και πιστωτικές κάρτες, επειδή όλοι μας μεγαλώσαμε και παλιώσαμε για να μασάμε ,

αφιερώνω αυτό το τραγουδάκι σε εκτέλεση από τον Βαγγέλη Παπακωνσταντίνου, τον Φίλιππο Πλιάτσικα και τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα στους συντρόφους μου από το 1982 και μετά, όλους αυτούς που φόρεσαν γραβάτα και κοστούμι και πήγαν στη δουλειά τους σήμερα το πρωί, βρίζοντας την τύχη τους. Αγαπητοί μου έχουμε μια ευκαιρία ακόμα ίσως την τελευταία της γενιάς μου! Θα την αφήσουμε ;



Type rest of the post here

Το ΠΑΣΟΚ πέθανε; Ή αναπνέει ακόμα

In Uncategorized on Οκτωβρίου 24, 2007 at 8:44 μμ

Αγαπητοί φίλοι,

σήμερ αθα γράψω για το προσφιλές μου θέμα : Τον πολιτικό θάνατο του ΠΑΣΟΚ. Και αντί να γράψω ένα λογίδριο αποφάσισα να γράψω 10 λόγους που ο πολιτικός οργανισμός αυτός είναι νεκρός.

Μετά και την 16η Σεπτεμβρίου έχουν τεθεί οι υποψηφιότητες για νέο πρόεδρο και παράλληλα γίνονται και οι εσωκομματικές διαδικασίες για την εθνική συνδιάσκεψη, τις εκλογές προέδρου και εν μέρει για τα αίτια της ήττας.

Το κυριότερο στις διαδικασίες είναι η συζητήση για τα αίτια της ήττας. Η συζήτηση γίνεται για το να φταίμε όλοι μαζί, αν φτείνε κάποιοι από τα αιρετά μέλη ή αν φταίει ο Πρόεδρος ή οι υπομονομευτές του. Θέλω λοιπόν να ξεκαθαρίσω λίγο με ψυχραιμία την συζήτηση.

1. Σίγουρα υπήρξε υπονόμευση. Φάνηκε και από την ετοιμότητα των διεκδικητών της προεδρικής καρέκλας. Εμφανίστηκαν σε 5 λεπτά.
2. Η ήττα του ΠΑΣΟΚ ήταν ιδεολογική και όχι προσώπων. Η για να το πω καλύτερα, τα πρόσωπα που έχασαν ήταν αυτά που έφερναν πάνω τους και έναν ιδεολογικό προσανατολισμό ηττημένο πριν καν αρχίσει η μάχη.
3. Το ΠΑΣΟΚ δεν καταλαβαίνει γιατί έχασε…Εξακολουθούν να πιστεύουν τα μέλη ότι λίγο αν επικοινωνιακά το πηγαίναμε καλύτερα θα κερδίζαμε. Υπάρχει μαι σειρά από απόψεις που όταν τις ακούω τις σέβομαι αλλά όλες είναι και ένα αίτιο. Η συνολική τους όμως αποτίμηση δείχνει και το ιδεολογικό αδιέξοδο. Η περίφημη κεντροαριστερή πρόταση στριμώχτηκε και κατέληξε κεντροδεξιά πρόταση.Μόνο που η κεντροδεξιά κυβερνάει…Σημαντική πρόταση που την έχουν ξεχάσει όλοι.
4. Το ΠΑΣΟΚ σαν πολυσυλλεκτικό συνοθύλευμα ανθρώπων, περνάει μια μεγάλη κρίση πολυσυλλεκτικότητας. Γιατί που στηριζόταν αυτή; Στην νομή της εξουσίας. Σήμερα που δεν υπάρχει αυτή αρχίζουν και να απελευθερώνονται δυνάμεις που μπορεί να το οδηγήσουν αλλού για αλλού. Ή και να το διαλύσουν ή διασπάσουν.
5. Το άλλαξε τα όλα δεν είναι επίκαιρο. Μάλλον τώρα θα έπρεπε να φωνάζουμε “Διάλυσε τα όλα”. Αυτό σαν σύνθημα είναι και πιο κοντά στην πραγματικότητα. Και στη θέση τους τι; Μα αν δεν απαντηθεί αυτό τότε όχι μόνο το ΠΑΣΟΚ αλλά η αριστερά συνολικά θα συρρικνωθεί.
6. Το ΠΑΣΟΚ ακόμα έχει μια ηγεμονική αλλαζονεία. Κινείται ζαλισμένο από την ήττα στην βάση της βεβαιότητας μιας επερχόμενης νίκης, που εγώ προσωπικά προεξόφλησα και την επόμενη ήττα. Όποιος αναλάβει ως αρχηγός και υποσχεθεί νικηφόρες πορείες τότε θα τελειώσει και την πολιτική του σταδιοδρομία και την “νικηφόρα” παράταξη.
7. Είναι τέτοιο το ζάλισμα που αν αύριο κατεβάσει νόμο για το ασφαλιστικό η ΝΔ θα πρέπει να φοβάται τα συνδικάτα και όχι το ΠΑΣΟΚ.
8. Το ΠΑΣΟΚ δείχνει ανέτοιμο να αναλύσει και να βρει λύσεις και πολιτικές. Το κόμμα που πάντα είχε τις απαντήσεις απέναντι στην κοινωνία, τώρα δεν μπορεί να απαντήσει στον εαυτό του. Δεν μπορεί να αντιδράσει στο βάλτωμα και παρασύρεται σε ένα reality show, που δεν έχει κανένα χαρακτηριστικό πολιτκού διαλόγου.
9. Η επανάληψη των λαθών φαίνεται βέβαια. Και το πρόβλημα δεν είναι πρόβλημα μελών του. Είναι πρόβλημα στελεχών διαχειριστών του. Σήμερα έτσι κι αλλιώς η κοινωνία δεν τρελλαίνεται να συμμετάσχει στα κόμματα. Αυτό το κάνει δια αντιπροσώπων. Ε ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ διάλεξε όλα αυτά τα χρόνια λάθος. Δεν διάλεξε πλατφόρμες. Δεν διάλεξε πολιτικές. Διάλεξε κολλητούς, ρουσφέτια, παιδιά διάσημα και αναγνωρίσιμα κλπ.
10. Σήμερα και αφού είπα για αναγνωρισιμότητα, το κύριο γνώρισμα του είναι ο αναχρονισμός του. Η ξεφτίλα του κολλήματος στος χθες της αριστεράς, οι συναισθηματισμοί από ιδρυτικά μέλη του 1974, αλλά και οι απολογίες για την οκταετία Σημίτη. Δηλαδή 0 από 0 =0.

Μα καλά όλα μαύρα είναι λύσεις δεν υπάρχουν; Μα φυσικά υπάρχουν. Η κοινωνία κινείται προς τα μπρος και τίποτα δεν σταματά την εξέλιξη. Το ζήτημα είναι ποιός θα αποφασίσει να παραδεχθεί ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός άρα ας τον ντύσουμε με κανα ρουχαλάκι. Ποιός θα τα βάλει με τη φεουδαρχία του κόμματος; Ποιός θα κινήσει μια νέα διαδικασία διάλυσης των τιμαρίων. Πολλοί τελικά (οι περισσότεροι…) λένε ο Γιώργος Παπανδρέου. Η ερώτησή μου είναι κατάλαβε κι αυτός με την σειρά του τι θέλουμε εμείς όλο οι υπόλοιποι. Μπορεί να μας αποδείξει έμπρακτα ότι αυτά που λέει τα εννοεί; Μπορεί να ξεκαθαρίσει τι θα κάνει για να διασφαλίσει μια υγιή διαδικασία συνεδρίου; Μπορεί να μας δείξει ότι θα χτυπήσει το χέρι στο τραπέζι για νέα άτομα; Μπορεί να εξηγήσει συγκεκριμένα τη θέση για το άρθρο 16; Μπορεί να μας εξηγήσει χωρίς υπεκφυγές για το ασφαλιστικό; Μπορεί να μας δώσει την προοπτική σύγκλισης των κοινωνικών ομάδων; Μπορεί να διασφαλίσει ότι δεν θα ξαναβογκήξουμε από τους φόρους;

Εμείς εδώ είμαστε για να δούμε απαντήσεις. 15 μέρες μείνανε!!!!

Type rest of the post here

Πολιτική Οικολογία Μέρος ΙΙ

In Uncategorized on Οκτωβρίου 23, 2007 at 2:26 πμ

Συνεχίζουμε σήμερα την παρουσίαση των οικολογικών κινημάτων στην Ευρώπη και καταλήγουμε με κάποια συμπεράσματα :

Το Αυστριακό Κόμμα των Πρασίνων που ιδρύθηκε το 1986, σήμερα προωθεί πέραν της προστασίας του περιβάλλοντος, τα θέματα τωνμειονοτήτων στη χώρα και ένα κοινωνικό και περιβαλλοντικό σύστημα φορόλογησης. Οι βασικές τους αρχές είναι : Άμεση Δημοκρατία, Μη Βία, Οικολογία, Αλληλεγγύη, Φεμινισμός (με την έννοια της ενδυνάμωσης της γυναίκας) και αυτοπροσδιορισμός. Η θεματολογία τους στηρίζεται από νέους, κατοίκους αστικών κέντρων και τους υψηλής μόρφωσης. Σήμερα είναι η κύρια αντιπολίτευση στην Αυστριακή Ομοσπονδιακή Βουλή, αφού συγκυβερνούν Σοσιαλδημοκράτες και Συντηρητικοί, έχοντας 21 βουλευτές (τους περισσότερους από ποτέ… στην πόλη του Ίνσμπρουκ πήραν 27% ποσοστό ρεκόρ πανευρωπαϊκά). Το κόμμα έχει θεσμοθετημένες τάσεις ή ειδικές ομάδες με δική τους οργάνωση. Σε επίπεδο νεολαίας είναι η μεγαλύτερη Νεολαία μαζί με την νεολαία του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Έχει και 3 Ευρωβουλευτές.

Στο Βέλγιο τα 2 Πράσινα Κόμματα σε Φλαμανδία και Βαλλονία σήμερα είναι ίσως με τη μικρότερη εκπροσώπηση στο κοινοβούλιο και στην Ευρωβουλή. Το 1999 έφτασαν στο υψηλότερο ποοστό τους (μετά την αποκάλυψή τους για τις διοξίνες στα κοτόπουλα) 7% και συγκυβέρνησαν στην Πορφυρή Συγκυβέρνηση (φιλελεύθεροι δημοκράτες, πράσινοι, σοσιαλιστές , σοσιαλιστές – διαφορετικοί (sic), και το κίνημα μεταρρύθμισης. Είχαν 2 υπουργεία (Γεωργία και Περιβάλλοντος, Διεθνούς Οικονομικής Συνεργασίας). Τη περίοδο αυτή προώθησαν βασικά νομοσχέδια για την κατάργηση της πυρηνικής ενέργειας, τον γάμο των ομοφυλοφίλων, την χαλάρωση της απόκτησης άδειας παραμονής από μετανάστες και μια σειρά περιβαλλοντικούς φόρους. Στις εκλογές του 2003 κατέρρευσαν με ποσοστό μισό από αυτό του 1999. Έχασαν την κοινοβουλευτική τους εκπροσώπηση και έχουν 2 έδρες στο Ευρωκοινοβούλιο.

Επίσης να επισημάνουμε ότι στις σκανδιναβικές χώρες τα αμιγώς οικολογικά κόμματα παρουσιάζονται σε αυτό το 2ο μέρος. Στην Φινλανδία οι Πράσινοι έχουν μια εξαιρετική σταθερή ανοδική πορεία. Το 1,47% του 1983 έχει γίνει το 2007 8,5% και από 2 βουλευτές πήγαν στους 15. Το κόμμα για αν το πετύχει αυτό σταμάτησε ως κίνημα διαμαρτυρίας ή εναλλακτικό κόμμα. Σήμερα τοποθετείται στον αριστερό χώρο, στηρίζει ως αρχές την προστασία του περιβάλλοντος, την συμμετοχική δημοκρατία και την κοινωνική δικαιοσύνη και κριτικάριε τόσο την οικονομία της αγοράς όσο τον σοσιαλισμό πιστεύοντας ότι κανένα από αυτά δεν φέρνει λύσεις στα προβλήματα του σήμερα στον κόσμο.

Στην Δανία το κόμμα που ιδρύθηκετο 1983 σήμερα είναι σε πολύ χαμηλά ποσοστά. Στην Νορβηγία βρίσκεται μεταξύ του 0,1 και 1% χωρίς κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, Στην Σουηδία αποτελεί το κίνημα των ευρωσκεπτικιστών, έχοντας και κοινοβουλευτική εκπροσώπηση και πολιτικά κινείται προς τον φιλελευθερισμό, χωρίς να ορίζεται ως δεξιό ή αριστερό. έχει 19 βουλευτές στο Κοινοβούλιο και έναν Ευρωβουλευτή.

Στο Λουξεμβούργο το Πράσινο Κόμμα παρόλες τις διασπασεις συγχωνεύσεις και άλλες διασπάσεις έφτασε στις τελευταίες ευρωεκλογές στο 15% των ψηφών αποτελώντας τηςν 3η πολιτική δύναμη στη χώρα. Στις τελευταίες εθνικές εκλογές έφτασε στο 13% και κλήθηκε σε διαπραγματεύσεις συγκυβέρνησης με το Χριστιανικό Σοσιαλιστικό Λαϊκό Κόμμα.

Στην Ισπανία οι Πράσινοι (με πολύ καλή ιστοσελίδα εδώ) έχουν 2 βουλευτές. Επίσης έχουν 1 ευρωβουλεύτή καθώς και ένας ακόμα προέρχεται από τους πρασινους της Καταλωνίας που εκλέγουν δικό τους ευρωβουλευτή. το Κόμμα ιδρύθηκε το 1983 με την υποβοήθηση της γερμανίδας “διάσημης” πράσινης Πέτρα Κέλλυ και την υπογραφή της διακήρυξης της Τενερίφης. Σήμερα το κόμμα βρίσκεται σε μια προσπάθεια ανασυγκρότησης και οριοθέτησης. Σήμερα το κόμμα στην καταλωνία συμμετέχει στην κυβέρνηση έχοντας το Υπουργείο Περιβάλλοντος και έχοντας δημιουργήσει ήδη 3 σκάνδαλα. Την κατασκευή τούνελ αυτοκινητόδρομου μέσα από μια πανεμορφη περιοχή, την επιβάρυνση του αστικού ιστού της βαρκελώνης με το πέρασμα της επέκτασης του σιδηρόδρομου υψηλών ταχυτήτων και την δημιουργία ενός ΧΗΤΑ σε ένα χωριό που ο δήμαρχος μέλος των πρασίνων συμμετέχει στο επιχειρηματικό σχήμα. Οι Ισπανοί έχουν διατυπώσει τον όρο Οικοσοσιαλισμός που βρίσκεται σε αντιδιαστολή με τον φιλελευθερισμό και την σοσιαλδημοκρατία. Θέτουν θέμα αναδιοργάνωσης της παραγωγικής διαδικασίας αν θέλουμε να σωθεί ο πλανήτης.

Στα νέα κράτη μέλη : Εσθονία- ιδρύθηκαν το 2006 συμμετείχαν στις εκλογές του 2007 και πήραν 7% και εξέλεξαν 6 βουλευτές!!! Στην Τσεχία οι Πράσινοι μετά απο ταλαιπωρίες και διασπάσεις με νέα ηγεσία πήραν στις εκλογές του 2006 6,3% και εξέλεξαν 6 βουλευτές. Συγκυβερνούν από τον Ιανουάριο του 2007 με τους Αστούς Δημοκράτες και τους Χριστιανοδημοκράτες. Στη Λεττονία τον Φεβρουάριο του 2004 είχαμε τον πρώτο Πράσινο Πρωθυπουργό στην Ευρώπη (άντεξε η κυβένρησή του γαι ένα χρόνο…). Σήμερα έχουν 4 βουλευτές στον συνασπισμό Πράσινων και Αγροτών (που συνολικά έχουν 18 βουλευτές στους 100 του κοινοβουλίου). Στην Πολώνία ιδρύθηκαν το 2004 και δεν έχουν καμιά κοινοβουλευτική εκπροσώπηση (το 2005 πήραν 0,27%). Στη Σλοβακία περίπου το ίδιο. Στη Σλοβενία το κόμμα που συμμετέχει στο Ευρωπαϊκό Κόμμα Πρασίνων είναι το Κόμμα Νεολαίας της Σλοβενίας. Το κόμμα στις εκλογές του 2000 είχε 4 βουλευτές ενώ στις τελευταίες εκλογές το 2004 δεν κατάφερε να εκλέξει βουλευτή.

Τέλος άφησα την γειτονιά μας : Στη Βουλγαρία το Κόμμα των Πράσινων συμμετέχει στην κυβέρνηση των Σοσιαλιστών και έχει τον υφυπουργό δικαιοσύνης. Στην Κύπρο οι Πράσινοι έχουν βουλευτή με ποσοστό 2% και μόλις 56 συνολικά βουλευτές (για να δούμε την αναλογικότητα σε σχέση με την Ελλάδα). Στη Ρουμανία υπάρχει από το 1978(!!!!) παρ όλα τα προβλήματα με τον Τσαουσέσκου. Ποτέ όμως δεν κεφαλαιοποιήσε τα ιδιαίτερα οξυμένα προβλήματα στο περιβάλλον της χώρας. Στην Αλβανία υπάρχει κόμμα Πρασίνων, στη Σερβία υπάρχουν οι Πράσινοι αλλά σαν ΜΚΟ από το 2001 (!!!). στην Τουρκία επίσης υπάρχει πράσινο κόμμα χωρίς άλλα στοιχεία.

Να πω ότι έχω αφήσει έξω και άλλες χώρες στην Ευρώπη και ίσως θα ήταν ενδιαφέρον να δούμε το οικολογικό κίνημα και εκτός Ευρώπης. Παρ όλα αυτά νομίζω ότι έδωσα μια εικόνα αρκετά αντιπροσωπευτική που βρίσκονται σήμερα οι Πράσινοι στην Ευρώπη. Επίσης φίλοι από τους Πράσινους στην Ελλάδα μπορούν να σχολιάσουν και να διορθώσουν.

Συμπεράσματα : α) Πολιτικά οι Οικολόγοι σήμερα αναζητούν το στίγμα τους. Πιστεύω ότι υπάρχει μια εσωτερική σύγκρουση μεταξύ ενός φιλελευθερισμού (με την έννοια liberal) και αριστερής λιγότερο δογματικής σκέψης. Ο συγκερασμός αριστεράς και οικολόγων άρχιζει να γεννά νέες ιδέες.
β) Ο μύθος του περιθωριακού κόμματος- κινήματος που καλλιεργήσαμε στην Ελλάδα δεν υπάρχει. Αντίθετα οι Πράσινοι συγκυβερνούν ή συγκυβέρνησαν σε μια σειρά από χώρες και τοπικά κοινοβούλια. (Βέλγιο,Γερμανία, Αυστρία, Φινλανδία, Γαλλία, Βουλγαρία, Τσεχία,Ιταλία κλπ).
γ) παρ όλη την απομυθοποίηση τους όταν κυβέρνησαν ακολούθησαν μια σειρά απο προοδευτικές πολιτικές που τους έχουν φέρει στο πολιτικό προσκήνιο. Κοινός τόπος η αντι-πυρηνική πολιτική, η ισότητα μεταναστών-μειονοτήτων-ομοφυλοφίλων, η ακομπλεξάριστη συνεργασία με έαν ευρύ φάσμα πολιτικών δυνάμεων, η προσέγγιση του οικολογικού κινήματος προς και από και συντηρητικούς ανθρώπους.
δ) Σαφέστατα η καρδιά της βιομηχανικής Ευρώπης έδωσε πιο ισχυρά πράσινα κόμματα. Κι αυτό γιατί η περιβαλλοντική καταστροφή ήταν πιο έντονη. Στον Νότο οι 2 μεγάλες βιομηχανικές χώρες Ισπανία και Ιταλία δεν έδωσαν τόσο ισχυρά οικολογικά κόμματα. Κυρίως γιατί η αριστερή κομμουνιστική παράδοση είναι ισχυρότερη και απορροφούσε σε μεγάλο βαθμό τις οικολογικές ανησυχίες του κόσμου.
ε) Σήμερα γύρω από τον άξονα μιας οικολογικής πολιτικής κινούνται και τα πιο καθεστωτικά αριστερά κόμματα. Η υιοθέτηση της Σκανδιναβικής Πρασινης Συμμαχίας από τα “ορθόδοξα” κομμουνιστικά κόμματα αποσκοπεί στην απορρόφηση για ακόμη μια φορά του οικολογικού κινήματος και στη χώρα μας. Κι αυτό είναι θεμιτό αν και το Οικολογικό Κίνημα δεν μας δώσει ένα σαφέστερο πολιτικό στίγμα.


Type rest of the post here

Πολιτική και Οικολογία : Τι είναι πράσινο πολιτικά σήμερα στην Ευρώπη;

In Uncategorized on Οκτωβρίου 21, 2007 at 6:39 μμ

Σκέφτηκα ότι θα ήταν καλό να σας παρουσιάσω μια ανασκόπηση για το οικολογικό κίνημα στην Ευρώπη σήμερα. Επειδή πολλή κουβέντα γίνεται για το περιβάλλον, επειδή όλα τα κόμματα ψαρεύουν (θέλοντας και μη…) σε μια ευαισθητοποιημένη οικολογικά κοινή γνώμη, ας δούμε τι ακριβώς γίνεται το φοβερό πράσινο κίνημα της δεκαετίας του ‘80 και εν μέρει του 199ο, σε μια πολιτική συγκυρία που ευνοεί την ύπαρξη πολιτικών δυνάμεων προσανατολισμένων στην οικολογία.

Πρώτα ξεκινώ με την Ολλανδία : GreenLeft λέγεται το κόμμα που προέκυψε μετά από μια σειρά ενώσεις και διασπάσεις στον αριστερό και οικολογικό χώρο (όλα τα ιστορικά στοιχεία στα αγγλικά δες τε τα εδώ),

Το κυριότερο καινοτομικό στοιχείο τους είναι ο χαρακτηρισμός από την ηγέτιδα του χώρου και βουλευτή Femke Halsema ότι το GreenLeft (που διαβάζεται όλο μαζί σαν μια λέξη) αποτελεί ένα αριστερό-φιλελεύθερο κόμμα!!! Το κόμμα σήμερα βασίζεται σε 4 αρχές :

  • Το δημοκρατικό συνταγματικό κράτος που διασφαλίζει την ατομική ελευθερία και την ισότητα δικαιωμάτων
  • Την οικολογική ισορροπία αφού παραδεχόμαστε ότι οι φυσικοί μας πόροι δεν είναι ανεξάντλητοι
  • Τη δίκαιη κατανομή εξουσίας, γνώσης, ιδιοκτησίας, εργασίας και εισοδήματος όχι μόνο εθνικά αλλά και παγκόσμια
  • την αντίσταση στην εκμετάλλευση και καταπίεση ανθρώπων και ομάδων από όπου και αν προέρχεται αυτή

Η κρίση για τις 4 αυτές αρχές δική σας. Σήμερα το κόμμα έχει εκπροσώπηση και στην εθνική βουλή και στο ευρωκοινοβούλιο.

Η Βόρεια Πράσινη Αριστερή Συμμαχία (Nordic Green Left Alliance). Αποτελείται από :

Σοσιαλιστικό Λαϊκό Κόμμα Δανίας(11 έδρες στο Εθνικό Κοινοβούλιο, είχε φτάσει τις 27 το 1987- επίσης ένα καταπληκτικό λογότυπο που αντί για το σφυροδρέπανο υπάρχει μια πιπεριά κόκκινη και μια πράσινη) , Το Σοσιαλιστικό Αριστερό Κόμμα της Νορβηγίας (15 βουλευτές στο εθνικό κοινοβούλιο, είχε φτάσει τις 23 το 2001), Την Αριστερή Συμμαχία της Φινλανδίας( 17 βουλευτές στο Εθνικό κοινοβούλιο, είχε φτάσει τους 22 το 1995), Το Αριστερό Κόμμα της Σουηδίας( 22 βουλευτές στο εθνικό κοινοβούλιο, είχε φτάσει και τους 30), Το Αριστερό Πρασινο Κόμμα της Ισλανδίας( 9 έδρες στο εθνικό κοινοβούλιο, αλλά ιδρύθηκε το 1999 και ξεκίνησε με 6 έδρες).

Στόχος της Συμμαχίας η αντιμετώπιση των κοινωνικών προβλημάτων και της απειλής κατά του περιβάλλοντος σε μια κοινή πλατφόρμα για τις Βόρειες Χώρες. Η Συμμαχία πρεσβεύει την ισότητα στην κατανομή του πλούτου παγκόσμια και όχι μόνο περιφερειακά ή εθνικά. Τα μέλη της είναι δεσμευμένα για :

Την αύξηση της συμμετοχής στην πολιτική και την δημοκρατική ευθύνη τόσο στην οικονομία όσο και στην Κοινωνία των Πολιτών.
Την στήριξη τους σε μια σειρά αντί (εθνικιστικό, σωβινιστικό, μιλιταριστικό κλπ) και την αντιμετώπιση του κοινωνικού αποκλεισμού.
Η επίτευξη μιας διεθνούς πραγματικότητας βασισμένης σε Διεθνείς Οργανισμούς και όχι περιφερειακές ή παγκόσμιες ηγεμονίες (με πλήρη στήριξη του συστήματος των Ηνωμένων Εθνών)
Τέλος η στήριξη της ισότητας των φύλων αφού αυτή συνεχίζει να υπάρχει λόγω δομικών προβλημάτων στην αγορά εργασίας και των σεξιστικών και πατριαρχικών αντιλήψεων της κοινωνίας.

Πάλι η κρίση δική σας αλλά να επισημάνω ότι η ιδέα περιφερειακής οργάνωσης των Πράσινων Κομμάτων είναι και πρωτότυπη αλλά και λογική. Επίσης να σας επισημάνω ότι η πολιτική συγκυρία λόγω των ραγδαίων κλιματικών αλλαγών, φέρνει την περιοχή στο προσκήνιο αφού επηρρεάζεται σε μεγαλύτερο βαθμό από άλλες περιοχές (τήξη των πάγων στο Βόρειο Πόλο).

Να πούμε ότι για την ιστορία υπάρχει πρόβλημα στο Ευρωπαϊκό Κουνοβούλιο γιατί η ομάδα των Βορείων δεν συμμετέχει στην ομάδα των Πρασίνων αλλά έχει δική της ανεξάρτητη υπό-ομάδα!!! στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Αριστερής Συμμαχίας (από εμάς Συνασπισμός και ΚΚΕ).

Οι πράσινοι στην Αγγλία άρχισαν από ένα άθρο στο playboy το 1973. Το 1975 ονόμαστηκαν το Πρασίνο Κόμμα στην Αγγλία, σήμερα δεν έχουν βουλευτή, αλλά έχουν έναν εκπρόσωπο στη Βουλή των Λόρδων, 2 Ευρωβουλευτές, 1 βουλευτή στην εθνική συνέλευση της Ουαλλίας, 2 στο κοινοβύλιο της Σκωτίας, 1 στο Κοινοβούλιο της Βόρειας Ιρλανδίας. Έχουν ένα καταπληκτικό για μελέτη οργανωτικό σχήμα χωρίς πρόεδρο….αλλά με 2 επίσημους “ομιλητές-εκπροσώπους” μία γυναίκα και έναν άνδρα που δεν έχουν δικαίωμα ψήφου στην εκτελεστική επιτροπή. Σήμερα περνάνε μια φάση αναδιοργάνωσης που έχει τεθεί στην κομματική βάση για δημοψήφισμα. δες τε ένα πολύ καλό ιστορικό και λεπτομέρειες εδώ.

Οι πράσινοι στην Γερμανία είναι και το μόνο “πράσινο” κόμμα που κυβέρνησε στην Ευρώπη από το 1998 έως και το 2005. Ιδρύθηκε το 1980 και έγινε το μεγαλύτερο και σημαντικότερο πολιτικά οικολογικό κίνημα στην Ευρώπη. Σήμερα έχει 51 βουλευτές και σύμφωνα με μια έρευνα γερμανικής εταιρίας η στήριξη του προέρχεται από τον επιχειρηματικό κόσμο, τους υψηλότερων εισοδημάτων, τις γυναίκες και το ηλικιακό τμήμα 34-42 ετών. Επίσης το κόμμα είναι αδύναμο σε στήριξη στην Ανατολική Γερμανία. Πάντως την πρώτη φορά που συγκυβέρνησαν το 1998 και παρά τα πολλά προβλήματα με την συμμετοχή στο πόλεμο του Κοσσόβου, την αδυναμία κλεισίματος των πυρηνικών εργοστασίων της χώρας, τον πόλεμο στο Αφγανιστάν, το 2002 αύξησαν την εκλογική τους δύναμη και τις έδρες στην Βουλή. Κυρίως λόγω της πολιτικής τους στο θέμα των ομοφυλόφιλων γάμων, την γενναία ενίσχυση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, όπως και την έντιμη και γενναία στάση για την αποστολή στρατευμάτων στο Αφγανιστάν. Σήμερα και μετά την ήττα στις εκλογές του 2005 και την αποχώρηση του Φίσερ από την πολιτική το κόμμα περνάει στη φάση της αντιπολίτευσης. Είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Πρασινου Κόμματος.

Η Ομοσπονδία των Πρασίνων στην Ιταλία είχε από το 2006 το Υπουργείο Περιβάλλοντος στην κυβέρνηση Πρόντι. Επίσης έχουν και την Νομαρχία της Νάπολης από το 1995. Στις εκλογές του 2006 και μετά από την ριζοσπαστικοποίηση τους προς τα αριστερά κέρδισαν την εκλογή 15 βουλευτών στον συνασπισμό Πρόντι και 5 γερουσιαστών με άλλο συνασπισμό με τα αριστερά κόμματα. Το 2007 όμως μια σημαντική μερίδα ιστορικών στελεχών έφυγε για το υό ίδρυση Δημοκρατικό Κόμμα και την ίδρυση οικολογικής τάσης σε αυτό. Έτσι οι “Πράσινοι” έχουν μείνει σε έναν προσανατολισμό προς την άκρα αριστερά.

Οι Γάλλοι Πράσινοι έχουν σήμερα 4 βουλευτές και στις τελευταίες προεδρικές εκλογές δυστυχώς πήραν μόνο 1,5% το χειρότερο ποσοστό από το 1974. Το κόμμα περνάει κρίση ταυτότητας και ανήκει στο συνασπισμό της Λαϊκής Δημοκρατικής Αριστεράς. Το κόμμα 2 φορές έχει ταλαιπωρηθεί από την διαγραφή μελών του για αντισημιτισμό!!!

Στο επόμενο τμήμα αυτού του άρθρου θα μιλήσουμε για τις χώρες που τα πράσινα κόμματα κρατούν δυνάμεις καθώς και τα νέα κράτη μέλη. Και βέβαια ορισμένα συμπεράσματα μου.


Type rest of the post here

Νέο μοντέλο οργάνωσης ή νεές θέσεις;

In Uncategorized on Οκτωβρίου 20, 2007 at 11:08 πμ

Στο σημερινό post-άκι ή τοστάκι που λέει και ο φίλος μου στο www.221.gr προσπαθώ να απαντήσω στο ερώτημα του φοβερού οργανωστιμού που έχει καταλάβει τα μέλη του ΠΑΣΟΚ, από τότε που τέθηκε θέμα ηγεσίας.

Πολύ κουβέντα γίνεται για την κεντροαριστερά και τη συμμετοχική δημοκρατία. Πολύ κουβέντα γίνεται και για το διακύβευμα των εκλογών της 11ης Νοέμβρη. Η αντιπαράθεση των 3 μονομάχων όμως γίνεται στη σωστή βάση;

Το πρόβλημα της κεντροαριστεράς στην Ευρώπη σήμερα είναι διττό :

α. Η αποδοχή και συνυπογραφή της στρατηγικής της Λισαβόνας όρισε εν πολλοίς και τις στρατηγικές επιλογές συνδικάτων και κυβερνήσεων. Φυσικά και σε εθνικό επίπεδο σηκώνει πολύ νερό η εφαρμογή της. Αλλά θα ρωτήσω την πιο αφελή ερώτηση : Όταν ξεκίνησε το 2005 η συζήτηση του Δ Κοινοτικού Πλαισίου στήριξης, ποιός εσωτερικός ή εξωστρεφής διάλογος έγινε με την Κοινωνία; Ποιές ακόμα και σήμερα είναι οι πρωτοβουλίες της κεντροαριστεράς για την διαμόρφωση ενός Πλαισίου που αποτελεί και τον στρατηγικό μας ορίζοντα ανάπτυης μέχρι το 2013; Το μόν που θυμάμαι ήταν η κουβέντα για το ποσό. Αν θα είναι τόσα ή τόσα δις. Άρα προβλήθηκε από την κεντροαριστερά ένα συγκεκριμένο πλάνο ανάπτυξης; ένα μοντέλο με άλλες προτεραιότητες και προοπτική; Ψάχνοντας το τι έχει γίνει μέχρι σήμερα και βρίσκοντας το σχέδιο νόμου που έχει καταθέσει η κυβέρνηση για την διαχείριση του Δ ΚΠΣ, βρήκα μόνο συνδικαλιστικές απόψεις και μια πολύ καλή γνωμοδότηση της ΟΚΕ (Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή). Δεν βρήκα θέσεις ΠΑΣΟΚ , αλλά ακόμα χειρότερα δεν βρήκα διάλογο στο ΠΑΣΟΚ για αυτό.

β. Κανένα κόμμα στην Ευρώπη κεντροαριστερό ακόμα και σήμερα, δεν ανοίγει το θέμα της υπό συζήτησης νέας Ευρωπαϊκής Συνθήκης. Η λογική του άλλα λέμε μέσα και άλλα λέμε έξω, το επιχείρημα “τι να κάνουμε, Η ευρώπη φταίει για όλα…” που χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον τα τελευταία χρόνια μας έχει φέρει στην παραδοχή ότι δεν έχουμε να προτείνουμε τίποτε εναλλακτικό. Έψαξα να δω και την τοποθέτηση της Σοσιαλιστικής Διεθνούς ή της Ευρωπαϊκής Σοσιαλιστικής ομάδας που να μας διαφοροποιούν από μια ρητορική που έχει ήδη υιοθετήσει και η κεντροδεξιά. Στην μεν σοσιαλιστική διεθνή, στο κείμενο διακήρυξης αρχών, υπάρχουν αναφορές στην διακήρυξη της Φρανκφούρτης του 1951, περί δημοκρατίας, ελευθερίας και δικαιοσύνης (ε στην Ελλάδα και στην ευρώπη αυτό το πετύχαμε σε μεγάλο βαθμό πια και τώρα αναζητούμε τα νέα όρια τους, αλλά αυτά που πετύχαμε τα παίρνουμε δεδομένα) με την προσθήκη της διαφύλαξης της ειρήνης, της προστασίας του περιβάλλοντος και της ανάπτυξης του φτωχού Νότου. Σε όλο το κείμενο υπάρχει αναφορά στο μοντέλο της μικτής οικονομίας, η αποδοχή των μηχανισμών αγοράς αλλά κάτω από κοινωνικό έλεγχο. Ε αυτή την στιγμή πες τε μου τι δεν κάνει από όλα αυτά η ΝΔ. Λίγο ως πολύ η κεντροδεξιά έχει αποδεχτεί την οικονομία της αγοράς με έλγχο του κράτους, έχει αποδεχτεί την αρχή της διαφύλαξης της ειρήνης και φυσικά δεν τολμά να μην χρησιμοποιεί έστω και ρητορικά την προστασία του περιβάλλοντος. Το δεύτερο δυναμικό στοιχείο που αναφέρεται στις αρχές της Σοσιαλδημοκρατίας είναι ο κοινωνικός έλεγχος. Με στόχο να αμβλύνει τις ανισότητες, όχι όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται, μέσω επιδομάτων αλλά μέσω της δημιουργίας συνθηκών ένταξης των μη προνομιούχων ομάδων. Τώρα το πόσο νερό σηκώνει η τελευταία πρόταση είναι δεδομένο. Γιατί αποδέχεται σαφώς η σοσιαλδημοκρατία ότι δεν υπάρχει πια δίκτυ ελάχιστης προστασίας, αλλά ότι μέσω έμμεσωνα επιδοτήσεων θα δημιουργήσουμε ευκαιρίες στην οικονομία της αγοράς για τους μη προνομιούχους. Και άρα το νόημα της παρεμβάσης μας στην οικονομία είναι η δημιουργία μηχανισμών ευκαιριών και όχι εξισώσεων. Πουθενά δεν αναφέρεται σαφέστατα έστω και η ύπαρξη αναδιανομής εισοδήματος.

Για την Ευρωπαϊκή ειδικά Σοσιαλδημοκρατία θα παραπέμψω στην επίσημη σελίδα της ομάδας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Εκεί υπάρχει πανηγυρικό κλίμα από τον πρόεδρο της για την επίτευξη συμφωνίας (προχθές νομίζω…) στη Λισαβόνα πάλι για την Αναθεωρημένη Ευρωπαϊκή Συνθήκη, δηλαδή για το κείμενο που θα αντικαταστήσει το “αποτυχήμενο” Ευρωπαϊκό Σύνταγμα του 2004. Ο πρόεδρος των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών πιέζει και για τη γρήγορα επικύρωση ώστε να μπορέσει η Ευρώπη να δουλέψει ξανά. Τι λέει όμως αυτό το κείμενο σε επίπεδο πολιτικής; Και ποιά είναι η θέση των Σοσιαλιστών σε αυτό; (αυτό δεν σημαίνει ότι δεν στηρίζω θερμά την Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση και την επίτευξη της ανάπτυξης της χώρας μέσα από τη συμμετοχή μας εκεί, για να μην παρεξηγούμαστε).
Το κείμενο είναι μια επανάληψη σε επίπεδο αρχών της Λισαβόνας. Στο δελτίο τύπου που πήρα χθες από τα Ευρωπαϊκά Συνδικάτα αναφέρουν την συναίνεσή τους στις αρχές της Λισαβόνας και άρα στην έννοια της ευελιξίας στην αγορά εργασίας, στον θάνατο της προστατευμένης απασχόλησης, στην αποδοχή της οδηγίας Bolgestein και της συνέχισης ενός μοντέλου που εφαρμόσαμε σαν χώρα από το 2000 και μετά. Δεν θα μπω στην ουσία των θέσεων. Εδώ μόνο θα ρωτήσω πάλι : Η κεντροαριστερά σκοπεύει να αρχίσει έναν διάλογο για την Συμφωνία αυτή; Είναι διατεθιμένη να ακούσει και την φωνή των περιφερειών της Ευρώπης που μπορεί να οδηγήσουν σε μια θέση καταψήφισης της συνθήκης; Η συνθήκη αυτή αποτελεί ή όχι αποδοχή των θέσεων και της κεντροδεξιάς; Το ΠΑΣΟΚ συγκεκριμένα θα εξηγήσει επαρκώς αυτή την φορά την στήριξη του στην Ευρωπαϊκή Συνθήκη Αναθεώρησης;

Κλείνω με μια εκτίμηση : ότι και η κεντροαριστερά πρέπει να πει τι πιστεύει για το μέλλον. Της ελληνικής οικονομίας, του μοντέλου αναδιανομής του πλούτου και της ανάπτυξης των φτωχών περιοχών, της προοπτικής εξίσωσης των πλιτών προς τα πάνω. Πρέπει να εξηγήσει πως βλέπει την θεσμική συγκρότηση της χώρας, αν αποδέχεται ή όχι το μοντέλο της αγορά που έχουμε σήμερα, αν έχει άλλο μοντέλο να προτείνει, αν τελικά έχει νόημα η ύπαρξη της μεταξύ των 2 πόλων αριστεράς και δεξιάς. Σήμερα η ήττα της είναι δεδομένη γιατί δεν έχει πείσει ότι λέει κάτι διαφορετικό. Για αυτό και η σύγκριση που επιδιώκει στη βάση οργανωτικών μοντέλων συμμετοχής και δυναμικής προσώπων δεν εξηγεί επαρκώς την προοπτική της πολιτικής της ύπαρξης. Τότε φυσικά και θα συρρικνώνεται ανάλογα και με τον αιρθμό των ανθρώπων που συνδέονται συναισθηματικά με αυτήν.

Τελικά ακόμα και το επιχείρημα της διαφάνειας και των προγραφών για τα λαμόγια δεν θα αποτελεί για πολύ στιβαρό επιχείρημα προτίμησης των πολιτών προς τα αριστερά. Κι αυτό μέσο είναι όχι σκοπός.

Type rest of the post here

¨ενα τραγούδι που προκάλεσε ήδη θόρυβο

In Uncategorized on Οκτωβρίου 19, 2007 at 8:12 μμ

Δεν ξέρω πόσοι ξέρετε τον Guy Krief, εγώ τον παρακολουθούσα όποτε μπορούσα τα μεσημέρια στην αρχή και μετά τα απογεύματα στο MAD TV. Ένας ξένος μεγαλωμένος στην Ελλάδα, που με πολύ γλυκό αλλά καυστικό τρόπο, με τα μάτια της ηλικίας ενός νέου ανθρώπου και χωρίς φανφάρες σχολίαζε τον πολιτικό και κοινωνικό παραλογισμό μας.

Προχθές έχασε τη δουλειά του…Γιατί τόλμησε να πει ότι αυτό το τραγούδι, που μόλις κυκλοφόρησε από την Δέσποινα Βανδή και τον Φοίβο :
[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=Dg0xWdMzybQ">

μοιάζει με αυτό το τραγούδι του συγκροτήματος Cold Play “Clocks”

Η κρίση δική σας αν και ακούγοντας τα 2 τραγούδια η σύγκριση είναι αναπόφευκτη. Πάντως το θέμα αφορά και τις δισκογραφικές εταιρίες heaven και ΕΜΙ- Μίνως που διανέμει τα τραγούδια των Cold Play. Καλό κουράγιο στον φίλο μου τον Guy. Για το επίμαχο βίντεο της εκπομπής του δες τε και εδώ από preza.tv


Type rest of the post here

Τελικά ποιός θα κάνει αυτό συνοθύλευμα κόμμα; Σχολιασμός του καθεστωτικού ΠΑΣΟΚ

In Uncategorized on Οκτωβρίου 18, 2007 at 8:48 μμ

Κατ αρχήν πρώτη φορά άκουσα τον όρο καθεστώς στην ομιλία του ΓΑΠ, στο εθνικό συμβούλιο. Εκεί μίλησε για την καθεστωτική αριστερά. Χθες το είπε ο Βενιζέλος, “καθεστωτικό” ΠΑΣΟΚ. Και άρχισα να αναρωτιέμαι αν και σε αυτό εννούμε όλοι το ίδιο πράγμα.

Προσπαθώντας να ερμηνεύσω τον Βενιζέλο: εννοεί τα μεγαλοστελέχη ότι ανήκουν σε αυτό το “καθεστωτικό” ΠΑΣΟΚ; Και προφανώς τα στελέχη που αποφάσισαν να στηρίξουν τον Γιώργο. Να ξεκινήσουμε λοιπόν από τον ορισμό :

καθ εστώς- κατ κάποιου που είναι, υπάρχει, το “κατά” με την έννοια του επιβάλλομαι. Δεν βρήκα διαδικτυακά μια ερμηνεία επαρκή. Αλλά υποθέτω ότι καθεστώς είναι μια κατάσταση επιβολής από τα πάνω στους πολίτες, όντα, ανθρώπους.

Σε ένα πολιτικό όμως λεξικό θα το ορίζαμε ως μια κατάσταση προσώπων ή θεσμών ή θεσμικών λειτουργιών που παρ όλη την αποξένωσή τους από την λαϊκή μάζα υπάρχουν και διαιωνίζονται άνευ ουσιαστικής κριτικής (στην οποία είναι και αρνητικοί). Ενίοτε και αυτοτροφοδοτούνται. Στα αγγλικά πήρα τον όρο regime (ίσως και ό όρος authority…αλλά κι αυτός δεν είναι ακριβής) που όμως δεν αποδίδει τον δικό μας όρο καθεστώς. Πάντως κι ο αγγλικός όρος σημαίνει ένα σύστημα διακυβέρνησης που υπερισχύει για ένα χρονικό διάστημα συγκεκριμένο. Άρα όχι υποχρεωτικά ένα δημοκρατικό σύστημα διακυβέρνησης. Πάντως το καθεστώς άμεση αναφορά έχει και στη λέξη situation που έρχεται από το λατινικό situ και υποδηλώνει μια κατάσταση σχέσεων και ανθρώπων σε δεδομένη χρονική στιγμή.

Τι εννοούν λοιπόν οι 2 αρχηγοί όταν μιλούν για καθεστώς; Είναι βέβαιο ότι στην πολιτική θεωρία της εποχής μας (στην εποχή του Political Engineering) όλοι μας μιλάμε για την σημασία των πολιτικών κομμάτων ως θεσμικούς παράγοντες της δημοκρατίας μας. Κι έτσι είναι. Ακόμα και αν απαξιώθηκαν, ακόμα και αν άλλοι θεσμικοί παράγοντες αναβαθμίζουν το ρόλο τους (Κοινωνία των Πολιτών), ακόμα και αν το σύστημα αντιπροσώπευσης περνάει κρίση, τα κόμματα διασφαλίζουν την συνέχεια και σταθερότητα της δημοκρατίας μας. Υπ αυτήν την έννοια είναι οι σταθερές του πολιτικού μας συστήματος.

Και είναι βέβαιο ότι με το χρόνο αποκτούν μια “καθεστωτική” λειτουργία. Παγιωμένες σχέσεις δηλαδή και λειτουργίες που δύσκολα αλλάζουν και μεταρρυθμίζονται. Επίσης ειδικά για το ΠΑΣΟΚ για χρόνια ήταν ταυτισμένο με την κρατική λειτουργία. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να περάσει ένα θεσμικό κομφούζιο. Γιατί -ας το πούμε επί τέλους ανοιχτά στον κόσμο- επί Σημίτη το κόμμα δεν λειτούργησε. Το ξέρουν και οι άνθρωποι που είχαν την ευθύνη του τότε.

με την ήττα λοιπόν του 2004, κλήθηκε το ΠΑΣΟΚ στο πραγματικό του ρόλο : του πολιτικού κόμματος. Κι αυτό κατέστη αδύνατο. Γιατί ; Μα τόσα χρόνια απέκτησε μια “κρατική” νοοτροπία. Κι ίσως σαν περισσότερο κρατική δομή παρά ως πολιτικός σχηματισμός να απέκτησε μια ψυχολογία λειτουργίας μέσα και για την δημόσια διοίκηση. Όταν λοιπόν βρέθηκε αποκόμμενο από αυτήν ανακάλυψε ότι δεν ήξερε να λειτουργεί σαν κόμμα. Η δεύτερη συνεχόμενη ήττα έβγαλε στην επιφάνεια πλήρως αυτό που επισημαίνω. Σήμερα μετά από 2 συνεχόμενες ήττες οι περισσότεροι μιλάνε ποιός θα κερδίσει τον Καραμανλή. Δηλαδή αυτή την στιγμή τουλάχιστον μια μερίδα ακόμα δεν έχει καταλάβει ότι η απώλεια της εξουσίας μας επιβάλλει να λειτουργήσουμε ως κόμμα.

Και τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Ότι πρέπει να κάνουμε ότι κάνει ένα κόμμα που δεν είναι εξουσία. Να συζητήσει με αυτούς που δεν το ψήφισαν γιατί δεντο ψήφισαν…Να καταλάβει γιατί έχασε. Και μετά να προχωρήσει στις πολιτικές αλλαγές που απαιτούνται για να ξαναγίνει κόμμα. Και τότε να αρχίσει να συζητά ξανά για εξουσίες εκλογικές νίκες κλπ.

Σήμερα όμως τι έχουμε; Νοσταλγοί της εξουσίας του 1981-2004, να συζητάνε την επαναφορά σε αυτό που τους έλλειψε. Στον κρατικό κορβανά. Στην κρατική τους λειτουργία και όχι σε μια ενδυναμωμένη κομματική τους λειτουργία. Ακόμα και τώρα το κόμμα το βλέπουν σαν το αανγκαίο (και περιττό) κακό για να επανέλθουν σε αυτό που τους άρεσε. να τους χαιρετούν οι θυρωροί σε Υπουργεία, να διαχειρίζονται σοβαρά ή μη σοβαρά θέματα, αλλά με τίτλο. Εδώ να πω και για ένα ωραίο βιβλίο του Θόδωρου Καρζή που μόλις κυκλοφόρησε : Η βλακεία ως παράγοντας της κοινωνικής μας ζωής. Εξαιρετικό διαβάστε το και ίσως όλοι προσγειωθούμε.

Ο καθεστωτισμός λοιπόν είναι αυτό : Αποξενωθήκαμε από την κοινωνική μας λειτουργία περιχαρακωμένοι στην κρατική μας λειτουργία. Ακόμα και τώρα και στα 2 στρατόπεδα βλέπω ανθρώπους να μιλούν για την επικράτηση όχι μόνο έναντι του αντιπάλου, αλλά έναντι και των υπο-ομάδων εντός της κάθε ομάδας. Μάχη καθαρά με κρατικά χαρακτηριστικά και όχι κομματικά. Μάχη νομής εξουσίας όχι κομματικής αλλά στρατηγική τοποθέτηση strategic positioning) όταν θα έρθει η ώρα της εξουσίας.

Ακόμα και στην σημερινή αντιπαράθεση το ΠΑΣΟΚ έχει το καθεστωτικό άρωμα. Την άρρηκτη σχέση του με την εξουσία δηλαδή και την πλήρη αδυναμία του να οργανωθεί στοιχειωδώς έξω από αυτή. Δεν θέλω να αναφέρω συγκεκριμένα παραδείγματα. Αλλά και σε αυτή την περίοδο της κρίσης κουνάμε τα πόδια πριν ανεβούμε στο γαϊδούρι.

Επίσης το εντυπωσιακό είναι ότι εναντίον του καθεστωτισμού μιλούν άνθρωποι όπως: Βενιζέλος, Τόνια Αντωνίου, Ο Κώστας ο Σκανδαλίδης, η Μιλένα Αποστολάκη, που ουσιαστικά για πρώτη φορά καλούνται να λειτουργήσουν σε μια κατάσταση που δεν ελέγχουν πλήρως. Δεν θέλω να μιλήσω τώρα για μηχανισμούς γιατί ετοιμάζω ένα άλλο συλλογικό κείμενο επ αυτού. Αλλά ρωτώ είναι εναντίον των καθεστωτικών αντιλήψεων, άνθρωποι, που κλείνουν, σε δημόσιες κρατικές ή περί του κράτους θέσεις, 20 χρόνια; Μιλούν για τις διαπλοκές με τα ΜΜΕ άνθρωποι που δούλεψαν με αυτά, που πλήρωσαν, που συγγένεψαν και παντρεύτηκαν με αυτά μια εικοσαετία;

Για να κλείσω το παρόν κείμενο. Το ΠΑΣΟΚ συνολικά έγινε καθεστωτικό. Και είναι λίγο αργά για τους παλιούς τουλάχιστον, να αλλάξουν προβιά και να είναι αθώοι κοινωνιστές. Ο Γιώργος Παπανδρέου αν κερδίσει, γιατί εξακολουθώ να πιστεύω ότι μόνο αυτός μπορεί να αλλάξει κάτι, πρέπει να σπάσει αυτόν τον καθεστωτισμό. Γιατί έτσι όπως είναι σήμερα, σαν θεσμική κουλτούρα, αυτό το κόμμα, χαίρομαι που χάσαμε τελικά. Δεν αξίζαμε να κυβερνήσουμε τώρα. Και αν δεν γίνουν και εμπεδωθούν αλλαγές σε μια κουλτούρα κόμματος για την κοινωνία και όχι κόμματος για την αναπαραγωγή της εξουσίας, ας το αφήσουμε να πάει μόνο του. Το αποτέλεσμα το 2009-2010-2011 ίδιο θα είναι. Πρώτα πρέπει να πείσουμε ότι νοιαζόμαστε για τον κόσμο και μετά να του ζητήσουμε να μας ψηφίσει. Μετά να απαιτήσουμε την συνεργασία με την αριστερά. Μετά να μπορούμε να δούμε την ΝΔ στα μάτια χωρίς φόβο και ενοχές.

Και για να γίνει αυτό θέλει άλλη κουλτούρα. Δεντη βλέπω, και όσο κι αν ελπίζω στη νίκη Παπανδρέου, ούτε από εκεί την βλέπω να αλλάζει αυτή η κουλτούρα. Αντίθετα κραυγές ακούω κι από εκεί (από όψιμους υποστηρικτές!!! και δυστυχώς και παλιούς, που πρέπει να πάνε σπίτι και στη σύνταξη, πριν αναλάβουν τα παιδιά τους!!!).

Type rest of the post here

Μια ενδιαφέρουσα συζήτηση για τα πανεπιστήμια

In Uncategorized on Οκτωβρίου 18, 2007 at 6:52 μμ

Έχω εκφράσει και στο παρελθόν την εκτίμηση μου για τον blogger και διαδικτυακό μου φίλο Θέμη Λαζαρίδη και το αξιολογότατο blog Greek University Reform .

Εκεί λοιπόν έχει ανοίξει ένα καταπληκτικό θέμα για την απόφαση της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων που απαγόρευσε την ανάρτηση αποφάσεων της Πρυτανείας (αφορούσε θέμα αξιολόγησης καθηγητή) στο διαδίκτυο (δες εδώ).

έχω αναρτήσει και εγώ 4 σχόλια αλλά είναι ένα αξιόλογος διάλογος που έχει θέσει σοβαρά ερωτήματα και το κυριότερο : Το θέμα της διαφάνειας στο Δημόσιο Πανεπιστήμιο. Προτείνω σε όλους σας να το δείτε και να συμμετέχετε. Είναι ένα ζήτημα που αξίζει τον κόπο.

Type rest of the post here

Λογική vs συναίσθημα : Μια ανάλυχη της στήριξης στον Γιώργο Παπανδρέου

In Uncategorized on Οκτωβρίου 17, 2007 at 8:31 μμ

Υπάρχει ένα στερεότυπο για την στήριξη του Γιώργου Παπανδρέου στις 11/11: Η ψήφος στον Γιώργο είναι συναισθηματική και όχι λογική!!!

Δηλαδή αποδεχόμαστε ότι η επιλογή ενός προέδρου σε ένα κόμμα 2 εκατομμυρίων ψήφων είναι μια συναισθηματικά φορτισμένη ψήφος. Και ότι όσοι ψηφίσουν στις 11/11 θα ψηφίσουν στηριζόμενοι στο συναίσθημα. Γιατί αν ήταν λογική ψήφος θα έπρεπε να κερδίσει ο Βενιζέλος.

Ακόμα και αν υπέθετα ότι έχουμε όλοι πάθει μαζική παράκρουση συναισθηματικής φόρτισης, που θα οδηγούσε το χέρι μας σε μια ψήφο που δεν θέλαμε αλλά που η καρδιά μας θέλει, τότε να παρατήσουμε και όλοι συνολικά την πολιτική. Ας ασχοληθούμε με ταινίες του Ξανθόπουλου.

Δηλαδή δεν είναι λογική ανάλυση ότι τις αλλαγές που όλοι θέλουμε να δούμε στο κόμμα μόνο ο Γιώργος μπορεί να τις φέρει; Σήμερα και αφού και οι 3 διεκδικητές της ψήφου μας είχαν και το χρόνο και το δημόσιο βήμα να εκθέσουν τις απόψεις τους, δεν έχουμε καταλήξει σε μια λογική επιλογή του μόνου που με σαφήνεια μίλησε για αλλαγές όχι με στόχο την εξουσία αλλά με στόχο ένα καλύτερο μέλλον για την αριστερά;

Είναι συναισθηματική η πρόταση για την δημιουργία πια ενός ισχυρού αριστερού πόλου στη χώρα, που τουλάχιστον ένας πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεσμεύτηκε για μια σειρά κινήσεων διαλόγου και με συγκεκριμένη μορφή; Είναι απατηλό συναισθηματικά ότι πρέπει επιτέλους να συγκροτήσουμε έναν αριστερό λόγο που δεν θα αναδιανέμει τις ψήφους αριστερά αλλά θα διευρύνει έναν χώρο ώστε να γίνει πλειοψηφικός, ώστε να ξαναφτάσουμε την αριστερά ως τον ισχυρότερο πόλο εξουσίας;

Είναι συναισθηματική η μη επιλογή κάποιου που όσο να θέλει να πείσει ότι έχει όραμα, εκφράζει μόνο ευχές και καμιά συγκεκριμένη δράση; Είναι συναισθηματική η καταψήφιση του αμοραλισμού στην πολιτική; Είναι τυχαίο και συναισθηματικό ότι γύρω από τον Βενιζέλο μαζεύτηκε ότι πιο σκληρό παπανδρεϊκό υπήρχε στο κόμμα; Και αυτοί που συσπειρώθηκαν έπεισαν κανέναν ότι έκαναν την επιλογή τους με βάσημια πολιτική πλατφόρμα; Ή όλοι μας έχουμε την αίσθηση ότι υπήρξε καιτο αίσθημα της εκδίκησης και της πίκρας προς το πρόσωπο του Γιώργου;

Είναι συναισθηματικό ότι ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ επιλέγει το ρίσκο να μην κερδίσει και τις επόμενες εκλογές αλλά να συσπειρωθεί σε ένα κόμμα που θα ξαναφέρει το όραμα στην πολιτική; Που θα εκφράσει τις νέες κοινωνικές δυνάμεις που απαιτούν την μεγαλύτερη συμμετοχή τους στην κοινωνία; Είναι συναισθηματική η καταδίκη ενός κάθετου και μονολιθικού μοντέλου κομματικής συστράτευσης και πειθαρχίας; Είναι συναισθηματική η καταδίκη του ο “σκοπός” αγιάζει τα μέσα (ενίοτε και τις τσέπες ορισμένων); Είναι η συναισθηματική η επιθυμία για ένα ύφος πολιτικής που δεν “σνομπάρει” την άποψη, την διαφορετικότητα, τις μειοψηφίες; Είναι συναισθηματική η επιλογή ενός προσώπου που ακόμα και αν διαφωνείς με επιμέρους επιλογές, συμφωνείς ότι είναι ο μόνος με την εμπειρία να χειριστεί τις διεθνείς σχέσεςι της χώρας;

Είναι συναισθηματική η επιλογή ενός προσώπου που έχει πείσει και τον τελευταίο πολίτη αυτής της χώρας ότι δεν είναι λαμόγιο; Ενώ είναι λογική η επιλογή προς μια ομάδα απωθητική γιατί διαχειρίστηκαν την υπεροχή τους και την ελπίδα του κόσμου σαν “λαμόγια” (εννοώ με τρόπο αμοραλιστικό και τυχοδιωκτικό); Είναι συναισθηματική η επιλογή της μια ακόμα ευκαιρίας στο μόνο πρόσωπο που δεσμεύτηκε να αλλάξει τα πάντα; Και είναι συναισθηματική η πεποίθηση της συντριπτικής πλειοψηφίας των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ ότι τον έστησαν να χάσει;

στην έρευνα που έχω ξεκινήσει εσείς απαντάτε σαφέστατα τι περιμένετε από τον Γιώργο σε σχέση μετο άλλαξε τα όλα. Αλλαγή φρουράς (συνταξιοδότηση ή αποχώρηση) και μια πολιτική προς τα αριστερά. Οι αναγνώστες αυτού του blog πιστεύω ότι είναι και ετερόκλητοι πολιτικά και όχι αναγκαία ψηφόφοροι του ΠΑΣΟΚ. Και η τάση σαφής: Μόνο ο Γιώργος μπορεί να προχωρήσει σε τέτοια κατεύθυνση. Κάποιοι δήθεν “συναισθηματικά” αγωνιούν για το ΠΑΣΟΚ της 12/11. Η απάντηση είναι απλή και όχι συναισθηματική :

α. Θα είναι ένα ΠΑΣΟΚ διαφορετικό που μπορεί να μην χωράμε όλοι πια αλλά θα είναι πιο αυθεντικό και ξεκάθαρο σε θέσεις.
β. Θα είναι ένα ΠΑΣΟΚ με άλλα πρόσωπα. Κάποιοι θα πληγωθούν κάποιοι θα κοιτάξουν να εξαργυρώσουν την στήριξη προς τα εδώ ή εκεί και κάποιοι θα διαπραγματευτούν. Ελπίζω σε μια μαζική ανοικτή διαδικασία επανίδρυσης του κόμματος. Μια μαζική φυγή στο “μέλλον”.
γ. θα είναι ένα ΠΑΣΟκ που συνειδητά θα εμπιστεύεται περισσότερο την κοινωνία και δεν θα τη βλέπει αφ υψηλού. Ως αλλότριος μηχανισμός επιβολής. Αλλά αντίθετα θα είναι ένα ΠΑΣΟΚ τμήμα κι αυτό της κοινωνίας που θα είναι μέσα σε αυτήν και θα παλεύει μαζί της για να αλλάξει τον κόσμο.
δ. θα είναι ένα ΠΑΣΟΚ που θα ευαγγελίζεται την εξίσωση προς τα πάνω. Και όχι την εξίσωση προς τα κάτω. Θα είναι ένα ΠΑΣΟΚ που θα δώσει έναν συγκεκριμένο ορίζοντα στον έλληνα πολίτη. Την εξίσωση του βιοτικού του επιπέδου με την Δανία, την Ιταλία, το Βέλγιο, την Γερμανία.
ε.Θα είναι ένα ΠΑΣΟΚ συγκεκριμένο και οριοθετημένο χωρίς αγκυλώσεις αλλά και με στόχο την μείωση των ανισοτήτων, την αποκέντρωση (επιτέλους), την δημιουργία και πρόσθετων αιρετών θεσμών (έφορος, περιφερειάρχης, διοικητικοί δικαστές).
στ.Ένα ΠΑΣΟΚ που θα σέβεται τον τοπικό πλούτο και δεν θα τον αναδιανέμει προς όφελος
του κέντρου.
ζ. Ένα ΠΑΣΟΚ με λαϊκή εξουσία και όχι συλλογική εξουσία πρωτοκλασάτων στελεχών.
η. Θα είναι ένα ΠΑΣΟΚ διεθνιστικό και ίσως λιγότερο “εθνικιστικό”.

Ναι δεν θα χωράμε όλοι σε αυτό το ΠΑΣΟΚ. Αλλά αυτό είναι μια συναισθηματική επιλογή; Νομίζω ότι είναι η πιο αυστηρά λογική επιλογή μου.


Type rest of the post here

Τι είναι το ανοικτό κόμμα ;

In Uncategorized on Οκτωβρίου 16, 2007 at 2:02 μμ

Έχω γράψει και παλιότερα περί ανοικτού κόμματος και πως το εννοώ προσωπικά. Το ΠΑΣΟΚ εγκαινίασε και μια νέα ιστοσελίδα, στο πλαίσιο του e-republic .

και οι απόψεις εκεί είναι και ενδιαφέρουσες και εμπεριστατωμένες. Επίσης βλέπω σε πολλά κείμενα στήριξης του Γιώργου ή του Βενιζέλου, την διάθεση ενός ντετερμινισμού. Αν κάνουμε αυτό θα μας προκύψει αυτό κλπ. Γενικότερα μια μηχανιστική αντίληψη της πολιτικής που δεν αλλάζει τίποτα σε σχέση με μια αποτυχημένη πορεία του να πείσουμε την πλειοψηφία στην κοινωνία ότι αξίζει να δοκιμαστεί το όραμά μας.

Θα έλεγα ότι τα ζητούμενα στο περισσότερα κείμενα είναι :

α. Η επιτυχία σε μια κοινωνική πλειοψηφία
β. Η πίστη στην συμμετοχική δημοκρατία.

Το ένα αποτελεί έναν πολιτικό στόχο, ενώ το δεύτερο είναι η εφαρμογή ενός εργαλείου που θα μας οδηγήσει στον πολιτικό στόχο. Είναι όμως έτσι;

Η συμμετοχική δημοκρατία και η εφαρμογή της όντως διασφαλίζει μεγαλύτερη διαφάνεια και ενασχόληση του πολίτη με την πολιτική. Τουλάχιστον εν δυνάμει. Αλλά για την εφαρμογή του εργαλείου πρέπει να υπάρχουν οι πολιτικές ερωτήσεις που θα τεθούν στην κρίση του, ο περιβάλλον χώρος που να ευνοεί και να μην απαξιώνει τις πολιτικές αποφάσεις, τη μεταφορά του επιπέδου των αποφάσεων σε ένα κάτω επίπεδο, ώστε η συμμετοχή να τις επηρρεάζει και βέβαια και συνοδευτικά εργαλεία όπως το δημοψήφισμα (μετά από πολύ εμπεριστατωμένη συζήτηση) και η θεσμοθέτηση ομάδων που θα παλεύουν για την επικράτηση της μιας ή της άλλης άποψης. Για να μην μακρυγορήσω και ελπίζω να μην ειδωθεί ως αφορισμός , από τα στοιχεία αυτά σήμερα το ΠΑΣΟΚ δεν διαθέτει εν λειτουργία κανένα. Ούτε οι πολιτικές ερωτήσεις έχουν τεθεί υπ όψη των μελών και των φίλων, ούτε οι αποφάσεις είναι σε ένα κάτω επίπεδο, ούτε περιβάλλον χώρος υπάρχει και βέβαια ούτε και τα εργαλεία. Εδώ δεν ξέρω αν τυπικά τηρήθηκε και η συλλογή των 5000 υπογράφων ή πάλι δια βοής επικυρώθηκαν οι υποψηφιότητες (όχι ότι είχε ιδιαίτερη σημασία, αλλά οι συμβολισμοί πάντα πρέπει να είναι ισχυροί, γιατί αυτοί δημιουργούν και την νέα θεσμικη΄κούλτουρα, η δε άρνησή τους, καθιστά το εγχείρημα θεσμικής ανανέωσης άκυρο και το απαξιώνει ως τυπικότητα άνευ ουσίας).

Συνεχίζω με τον πολιτικό στόχο της κοινωνικής πλειοψηφίας (αλλιώς πολυσυλλεκτικότητα…). Η επίτευξη της κοινωνικής πλειοψηφίας περνά όπως διάβασα κάπου από τις κοινωνικές συμμαχίες. κατ αρχήν ιδεολογικά αυτή η ευχή προϋποθέτει την παραδοχή ότι ένα κόμμα δεν έχει ενσωματωμένες κοινωνικές δυνάμεις και ρεύματα, αλλά ως αλλότριος μηχανισμός, προσπαθεί να “συμαχήσει” με την κοινωνία. βασικό θεωρητικό λάθος του ΠΑΣΟΚ του 21ου αιώνα. Ακόμα και το ΠΑΣΟΚ του 70 ενσωμάτωσε κοινωνικές δυνάμεις και προσαρμόστηκε σε αυτές, δεν έγινε το αντίθετο. Σήμερ ακούω για οργανωτικές υπερ-κατασκευές που θα φέρουν την κοινωνία μέσα. Στην κρίση σας ποιό από τα 2 θα γίνει. Εδώ σχολιάζω μόνο ότι μια ελιτίστικη άποψη της πολιτικής παραμονεύει και στον καθωσπρεπισμό της συμμετοχής.

Η κοινωνική συμμαχία είναι ζητούμενο και όχι δεδομένο. Και θέλει και πολλή δουλειά και παίδεμα για το με ποιούς θα πας και ποιούς θα αφήσεις. Τα διλήμματα σήμερα σε μια πιο ρευστή κοινωνικά και σχηματικά κοινωνία δεν παντώνται με ένα ναι ή ένα όχι. Η δε πολιτική που κερδίζει είναι της ΝΔ. Σε ρητορική ναι σε όλα προεκλογικά, ώστε να αισθάνεται ο καθένας ότι χωράει στην κυβενρητική πολιτική που έρχεται. Ή ότι στο τέλος δεν θα είναι και δεδομένα εναντίον των συμφερόντων του. Επίσης δεν έχουμε σήμερα την δυνατότητα να μετρήσουμε γιατί ο ψηφόφορος θεωρεί την μείωση της φορολογίας σημαντικότερη από το μπάχαλο στην δημόσια εκπαίδευση; Γιατί τα Σκόπια δεν είναι σημαντικό θέμα, αλλά οι αποζημιώσεις στις φωτιές είναι;

Με κάποια παραδείγματα θα μπορούσα να πω ότι η αριστερά χειάζεαι μια δεκαετία να ξανακερδίσει το χαμένο έδαφος. Και πρώτα θα πρέπει να απαντήσει με όχι διαχειριστικούς όρους σε θέματα όπωςτο ασφαλιστικό και η απασχόληση. Χωρίς αφορισμούς στο ζήτημα του περιβάλλοντος και χωρίς επιθετικότητα στην διαμόρφωση της αγοράς και των ξένων επενδύσεων.


Type rest of the post here

ΠΑΣΟΚΙΑΔΑΣ συνέχεια

In Uncategorized on Οκτωβρίου 15, 2007 at 6:06 μμ

Λοιπόν, εκπλήσσομαι, ότι όσο περνάει ο καιρός και έρχεται η εκλογή του προέδρου, πως μεταλάσσονται άνθρωποι. Τι κωλοτούμπες θα δούμε ακόμα;

Αυτό βέβαια, στο πλαίσιο του νέου και ανανεωμένου ΠΑΣΟΚ ,που θα κερδίσει επάξια τη ΝΔ στις επόμενες εκλογές. Δηλαδή τα μεγαλοστέλεχη (εξαιρώ τον Πάγκαλο που ήταν ξεκάθαρος από την αρχή), όπως ο Λαλιώτης ας πούμε, τι ακριβώς μας λένε; Γιατί εγώ δεν κατανοώ την άποψη: “στηρίζω ηθικά τον Πρόεδρο αλλά με προϋποθέσεις θα είχε νόημα η υποψηφιότητα Βενιζέλου”.

Επίσης ,πουθενά δεν βλέπω ακόμα, εκτός του Γιώργου, κάποιος να μας δίνει μια συγκεκριμένη πολιτική πλατφόρμα. Τέτοιο πάθος με τον κεντρώο χώρο πια; Κι εντάξει ας κερδίσει ο ΒΒ. Τι θα λέει μετά τις 12/11; Κάντε με πλειοψηφία στην Βουλή, γιατί φωνάζω πολύ; Μα καλά για κάφρους μας έχουν;

Αλλά άντε και κέρδισε ο Γιώργος, θα φωνάξει τον ΒΒ, την Άννα,τον Σκανδαλίδη και ποιόν άλλο και θα τους πει : “Δεν πειράζει που με απαξιώνατε τόσο καιρό και με δείχνατε με το δάχτυλο ως υπεύθυνο της ήττας, εγώ μαζί σας θα προχωρήσω!”. Και μετά πέρασαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα;

Πάντως τέτοια απαξίωση προσώπων όσο αυτή που έλαβε χώρα μετάτις 16/09 δεν έχω ξανα-ματαδεί. Γιατί, όπως έλεγα και σε μια φίλη μου, πολιτικό από μια άλλη παράταξη : Ο ηγετής είναι μια διαδρομή από το 0 έως το 40. Μέχρι το 10 φτάνουν καμιά κατοσταριά υποψήφιοι, μέχρι το 20 καμιά πενηνταριά, μέχρι το 30 καμιά εικοσπενταριά, μέχρι το 31 δέκα, μέχρι το 32 πέντε, μέχρι το 33 δύο και μετά ο ένας που και αυτός δεν είναι βέβαιο ότι θα το βγάλει μέχρι το τέλος. Με άλλα λόγια, όταν πια κάποιος λέει εγώ θέλω να είμαι αρχηγός, όλοι αρχίζουν να τον βλέπουν όχι σαν συμπαθητικό και κεφάλαιο της παράταξης και μέλλοντα υποψήφιο κλπ, αλλά ως τον άνθρωπο που θα τους κυβερνήσει. Και εκεί, έρχεται η μαγική λέξη : “εμπιστοσύνη”.

Στο πρόσωπο του Σημίτη υπήρχε άπειρη εμπιστοσύνη, στο ότι ο λογιστάκος, ο καθηγητής (και άλλοι απαξιωτικοί αλλά τελικά θετικοί χαρακτηρισμοί) θα τα καταφέρει. Εκ των υστέρων η κριτική θεμιτή, αλλά για θυμηθείτε τότε. Κερδίσαμε με το πιο συντηρητικό πρόσωπο που θα μπορούσε να προβάλλει η παράταξή μας.

Στον Γιώργο, όπως μου έλεγε άλλος φίλος, με μια ποδοσφαιρική αντίληψη της πολιτικής (που περιέργως την έχουν μόνο οι γαύροι…), θα έδινα τα παιδιά μου να τα μεγαλώσει άφοβα. Άρα εμπιστοσύνη και μάλιστα απεριόριστη. Στον Βενιζέλο ; δεν άκουσα από πουθενά κάτι ανάλογο. Ακούω μόνο αοριστολογίες όπως και επί Έβερτ (και να με συγχωρέσει ο επίτιμος..) τα περί μπουλντόζα. Και ο ΒΒ μου θυμίζει εκείνη την πραγματικά ηλίθια διαφήμιση που παγίδευσε τον Τζανετάκο στην υπερνομαρχία.

τα ΜΜΕ μπορεί να λένε το κοντό τους και το μακρύ τους. Αλλά σας διαβεβαιώ ότι οι ψηφοφοροί σοφά επιλέγουν την εμπιστοσύνη. Ακόμα και αν ο Γιώργος δεν είναι όσο δυναμικός θα θέλανε να είναι, ακόμα και αν δεν είναι τόσο εύγλωττος όσο θα θέλανε να είναι, του έχουν ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ.

Αλλά μετά τις 12/11 ήρθε η ώρα να δείξει κι αυτός ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ, αλλά στον πολίτη. Δεν χρειάζεται να επαγγελθεί τα πάνω-κάτω. Χρειάζεται να του δείξει όμως ότι έχει εμπιστοσύνη και στην κρίση του και στο ένστικτο του. Να του δώσει και ανάλογα πρόσωπα που να του εμπνέουν εμπιστοσύνη. Πρόσωπα με ανάλογο με αυτόν πρόσωπο. Και το κυριότερο πρόσωπα που και ρομαντικοί είναι και πολιτική σκέψη έχουν. Ο κόσμος θέλει και τον Γιακουμάτο του (που πάντα μου ήταν ιδιαίτερα συμπαθής, βασικό πρόσωπο για σάτιρα, αλλά αυθεντικός σαν στυλ), του έχει λείψει ένας Βαγγέλης Γιανόπουλος (σαν συνείδηση τελικά της παράταξης) και το κυριότερο στο ΠΑΣΟΚ έχει λέιψει η ατάκα.

Βλέπω τον Χρυσοχοϊδη βρε παιδί μου, σαν να έχει καταπιεί μπαστούνι! Η Άννα σαν Σεγκολέν (προς το επαρχιώτικο αλλά με πιο πολύ γκλαμουριά), ο Βενιζέλος σαν Ξανθόπουλος ή Βοσκόπουλος (τους αδικώ το ξέρω γιατί ήταν και ωραίοι άντρες…) μα καλά την ατάκα ποιός θα την πει; Μόνο ίσως ο Μίμης ο Ανδρουλάκης φέρνει ένα άρωμα ατάκας. Κι αυτός το παρα-σοβάρεψε τελευταία. Επίσης να πω και σε καλούς φίλους που με διαβάζουν και μου τα λένε, ότι χαίρομαι που το blog αυτό γίνεται τόπος κοινός, φίλων. και βλέπω ότι γινόμαστε όλο και πιο πολλοί. Καλά να είμαστε να μας χαιρόμαστε.

Και τέλος στον γιό μου, που με διαβάζει από τη Θεσσαλονίκη, που σπουδάζει, πολλά φιλιά. Και μην βλέπεις αγόρι μου αυτό το ΠΑΣΟΚ, θα γίνει πιο σοσιαλιστικό στο μέλλον…..

Type rest of the post here

15 Οκτωβρίου : Η παγκόσμια ημέρα δράσης των bloggers για το περιβάλλον

In Uncategorized on Οκτωβρίου 13, 2007 at 10:05 πμ

Bloggers Unite - Blog Action Day

Αγαπητοί φίλοι ξεκινώ για την 15η Οκτωβρίου που έχει ανακηρυχτεί παγκόσμια ημέρα δράης των bloggers για το περιβάλλον

να ποστάρω και να καλέσω όλους τους φίλους bloggers νακάνουν το ίδιο. Ας αφιερώσουμε όλοι ένα άρθρο για το περιβάλλον και τις κλιματικές αλλαγές. Σας συνιστώ όλους να διαβάσετε την έκθεση του Παρατηρητηρίου για τις κλιματικές αλλαγές του Εθνικού Αστεροσκοπείου

Σύμφωνα με αυτήν και μέχρι το 2100 (ήδη βέβαια αυτό αναθεωρείται ως χρονικό όριο σε πιο βραχεία περίοδο, ίσως το 2040-2050) :

  • Η θερμοκρασία στην Ελλάδα θα ανέβει κατά 6-7 βαθμούς C
  • Οι βροχοπτώσεις θα μειωθούν κατά 60-80% μέσο όρο
  • Παρά την μείωση των βροχοπτώσεων θα έχουμε πιο έντονα καιρικά φαινόμενα (καταιγίδες, πλημμύρες)
  • Θα υπάρξει μέση ετήσια αύξηση κατανάλωσης ενέργειας κατά 5%, αλλά τους καλοκαιρινούς μήνες κατά 20% (ειδικά τον Ιούλιο) που θα απαιτεί την εύρεση άλλων 3500 MW ισχύος του ηλεκτρικού δικτύου
  • Θα έχουμε συνεχή κίνδυνο πυρκαγιάς
  • θα έχουμε αύξηση θνησιμότητας από καύσωνα (κυρίως καρδιακά και αναπνευστικά προβλήματα) καθώς και την εμφάνιση νέων επιδημιών που υπήρχαν μόνο στην Αφρική.

Σύμφωνα με τον Ευρωπαϊκό οργανισμό για το Περιβάλλον η αύξηση της στάθμης της θάλασσας κατά 80 εκατοστά θα επιφέρει αλλαγές κοινωνικές και οικονομικές στις παράκτιες περιοχές ειδικά της Μεσογείου. Θα επηρρεαστούν τόσο τα οικοσυστήματα αλλά και οι χρήσεις γης. Θα αλλάξει δραματικά ο μαζικός τουρισμός. Ειδικά ο χειμερινός αλλά και ο καλοκαιρινός λόγω των συνεχών καυσώνων.

Το πιο απογοητευτικό είναι ότι ακόμη και αν σταματούσαμε τις εκπομπές αερίων σήμερα και τις μηδενίζαμε οι αλλαγές αυτές θα έρθουν και θα κρατήσουν δεκαετίες και ειδικά για την αύξηση της στάθμης της θάλασσας αιώνες. Αν δράσουμε τώρα μπορεί να σώσουμε και να μην καταδικάσουμε και τις επόμενες γενιές. Περιθώριο υπάρχει αρκεί να πιεστούμε να αλλαξουμε συνήθειες και να πάρουμε προληπτικά μέτρα.

Ειδικά ως προς την χρήση ενέργειας και νερού, στην ιατρική πρόληψη και στον οικονομικό σχεδιασμό χρειάζεται να δημιουργηθεί ένα κοινωνικό ρεύμα που θα στηρίξει σκληρά μέτρα που πρέπει να πάρει η κάθε κυβέρνηση. Μέτρα όμως ειλικρινή που θα βοηθήσουν συνολικά τον πληθυσμό και δεν θα εξυπηρετήσουν τα μεγάλα μόνο οικονομικά συμφέροντα της καπιταλιστικής μας οικονομίας.

Αλλιώς βλέπω χιλιάδες BMW και Mercedes να οδηγούνται σε νεκροταφεία ανακύκλωσης αφού δεν θα υπάρχουν άνθρωποι να τις οδηγήσουν. Ας πάρουμε πρωτοβουλίες παντού στη γειτονιά, στους φίλους μας, στις οικολγικές και μη οργανώσεις, στιν ενώσεις καταναλωτών, στα σχολεία παντού.
Type rest of the post here

Μια συζήτηση για την Κοινωνία των Πολιτών

In Uncategorized on Οκτωβρίου 12, 2007 at 11:59 πμ

Μέσα στο πένθος για το φίλο Νικήτα Λιοναράκη μου δίνεται η ευκαιρία να θίξω ένα θέμα που αφορά όλους τους ενεργούς πολίτες και που μας αφήνει εν μέρει παρακατηθήκη και ο Νικήτας. Τον ρόλο της κοινωνία των πολιτών στην Ελλάδα σήμερα και το μέλλον των πρωτοβουλιών που έχουν αναληφθεί τα τελευταία 2 χρόνια.

Ιστορικά να πω ότι ενώ οι οργανώσεις της Κοινωνίας των Πολιτών προϋπήρχαν πριν καν χαρακτηριστούν ως τέτοιες άνθρωποι σαν τον Νικήτα συνέβαλλαν στην συζήτηση ορισμών και στην λήψη πρωτοβουλιών σε ένα σοβαρό θεωρητικό νομικό και πολιτικό επίπεδο. Η πρωτοβουλία για το Σύνταγμα (δες εδώ), ήταν μια προσπάθεια που πήρε χρόνια να ωριμάσει και που από μόνη της δεν λέει τίποτα.

Αντίθετα συνδυάζεται με μια σειρά άλλων συλλογικών πρωτοβουλιών του παρελθόντος και ίσως και ταυτόχρονες. Θα ανφέρω ενδεικτικά εδώ κάποιες :

α.Οι πρωτοβουλίες πολλών ομάδων πολιτών στο πλαίσιο της πολιτικής προσέγγισης Ελλάδας Τουρκίας στο τέλος του 1999 και το 2000.

β. Η πρωτοβουλία ενημέρωσης για το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα το 2003 με την διοργάνωση εκδηλώσεων και συζητήσεων σε πανελλαδικό επίπεδο.

γ. Η πρωτοβουλία δημιουργία της Ομοσπονδίας Εθελοντικών Οργανώσεων.

δ. Η πρώτη ανοικτή δημόσια διαβούλευση για την Κοινωνία των Πολιτών τον Φεβρουάριο του 2007.

ε. Πολλές σε αριθμό επι μέρους διαβουλεύσεις για την Κοινωνία των Πολιτών κατά το 2006 και το 2007.

στ. Η εθνική συμμαχία ενάντια στη φτώχεια.

Όλες αυτές οι πολυάριθμες κινήσεις συννενόησης και συνεργασίας έχουν πια δημιουργήσει μια μη αντιστρέψιμη κατάσταση όσον αφορά τις ΜΚΟ και τις άλλες μη κρατικές οργανώσεις στην Ελλάδα. Η μάχη για μια συνταγματική αναφορά στο ρόλο της Κοινωνίας των Πολιτών θα διαρκέσει και πολλά χρόνια ακόμα με έναν ενδιαφέροντα πολιτικό και νομικό διάλογο. Εδώ θα ήθελα να τονίσω ότι εκτός των πρωτοβουλιών αυτών θεωρώ ως ένα δεύτερο χώρο αυτοοργάνωσης και δημοσίου διαλόγου την blog-οσφαιρα που και εδώ πολίτες πολλών ρευμάτων, κατηγοριών και σκέψεων ξεδιπλώνει μια άλλη Ελλάδα με ένα διαφορετικό επίπεδο διαλόγου και συνδιαμόρφωσης μιας διαφορετικής κουλτούρας. Ενδυναμώνεται έτσι με ΜΚΟ και bloggers μια αίσθηση του πολίτη ότι και συμμετέχει και συνδιαμορφώνει.

Ο μόνος που δεν στάθηκε ποτέ φοβικά απέναντι στο θέμα αυτό ως πολιτικός και αντίθετα βοήθησε και ενίσχυσε και τους 2 αυτούς χώρους είναι ο Γιώργος Παπανδρέου. Χτυπήθηκαν και οι 2 χώροι ανελέητα από τα παραδοσιακά “θεσμικά” μέσα ενημέρωσης και από διαφόρους προοδευτικούς σταλινικούς σε όλους -μα όλους- τους πολιτικούς χώρους.

Και οι 2 αυτές “νέες” πλατείες , αποδιεκνύουν πως στην κοινωνία μας σήμερα οι πολίτες κινούνται αυτόνομα από κομματικές εξαρτήσεις, συσπειρώνονται σε κοινούς σκοπούς με ορατά αποτελέσματα. Ένα εξαίρετο παράδειγμα αποτελούν οι οργανώσεις καταναλωτών που και θα εμπλουτιστούν και θα ανθίσουν κι άλλο στο μέλλον. (επιμένω ότι χρειαζόμαστε και άλλες ενώσεις : τηλεθεατών , χρηστών ενέργειας, τηλεπικοινωνιών, μεταφορών κλπ).

Όσο αυτές οι πρωτοβουλίες συνεχίζονται διαμορφώνεται και ένας άλλος διάλογος. Που δημιουργεί και μια “θεσμική” συμπεριφορά. Μια συμπεριφορά που ενσωματώνει ευρύτερα στρώματα κοινωνικά και μορφωτικά. Και δημιουργεί και αυτό που λέμε “έθιμο” στην νομική επιστήμη. Η Κοινωνία των Πολιτών στην Ελλάδα δεν είναι μια εναλλακτική λύση ακτιβισμού. Δεν έχει τις αγωνίες των κομμάτων. Δεν θα νομιμοποιηθεί ποτέ σε εκλογές. Η Κοινωνία των Πολιτών είναι μια ΑΛΛΗ ΛΥΣΗ. Που συμβάλλει σε μια κοινωνία με αδιέξοδα στο να βρει τρόπους αντίδρασης. Στο να οργανώνεται αποτελεσματικά επί του σκοπού και όχι των ιδεολογικών αρχών. Που εμφορείται από μια απαξίωση της στρατευμένης πάλης ενάντια στο σύστημα. Γιατί δεν θέλει να αποδιοργανώσει. Θέλει να ΔΙΟΡΘΩΣΕΙ.

Πολλοί έχουν μιλήσει για γραφικότητες, για ταμπέλες ιδεολογικού ή πολιτικού χαρακτήρα. Ανήκω σε ένα κόμμα και άλλοι ενεργοί πολίτες ανήκουν. έχω διαφωνήσει στο κόμμα μου και έντονα, για οποιαδήποτε προσπάθεια “επέμβασης” στα των ΜΚΟ και των bloggers. Διάφοροι ονειρεύονται να κάνουν τους στρατηγούς της Κοινωνίας των Πολιτών. Και πολλοί την ονειρεύονται στρατευμένη στο άρμα τους. Η αυθόρμητη αντίδραση από τα blogs το καλοκαίρι στις φωτιές έδειξε πως μια σιωπή μπορεί να γίνει ηχηρή φωνή.

Η Κοινωνία είναι εδώ! Διαχρονικά πια και όχι ως μόδα αλλά βαθιά ριζωμένη στις κοινωνικές ανάγκες. Συμπολίτες έχουμε πολλά να παλέψουμε ακόμα.


Type rest of the post here

Για τον φίλο μου Νικήτα Λιοναράκη που χάθηκε τόσο άδοξα σήμερα το πρωϊ

In Uncategorized on Οκτωβρίου 10, 2007 at 10:14 πμ

Για τον φίλο μου Νικήτα, συμπολίτη, συναγωνιστή σε τόσα θέματα και προσπάθειες, τον άνθρωπο που εμπνεύστηκε και δούλεψε τόσο στη δημοσιογραφία, την πολιτική, την Κοινωνία των Πολιτών. Τον άνθρωπο των ιδεών, του αγώνα για μια καλύτερη κοινωνία, της θυσίας και της σκέψης. Ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει….. Ελπίζω όλοι μας να μπορέσουμε να συνεχίσουμε το έργο του και την προσπάθειά του.

Λόγω πένθους το blog δεν θα δημοσιεύσει σχόλια ή άρθρα μέχρι και την Παρασκευή. Καλώ επίσης όλους του κοινούς φίλους να δημοσιεύσουν αν θέλουν ένα κείμενο για τον Νικήτα.


Type rest of the post here

Η επόμενη ήττα του ΠΑΣΟΚ (αλλά και της αριστεράς συνολικά…) είναι βέβαιη

In Uncategorized on Οκτωβρίου 10, 2007 at 3:12 πμ

Μετά το Εθνικό Συμβούλιο ακολούθησαν οι 2 συνεντεύξεις του Μπένυ στον Άλφα χθες και του Γιώργου την Δευτέρα το βράδυ στον Χατζηνικολάου. Και βέβαια πάλι μια σειρά από σχολιασμούς και κείμενα των 2 πλευρών. Μου κάνει πάντως εντύπωση ότι :

Η διαδοχή στο ΠΑΣΟΚ γεννά μια σειρά από τηλε-σταρ, όχι καινούριους, που δημιουργούν όμως μια μαγιά για το μέλλον. Σϊγουρα το αγαπημένο αστέρι των δημοσιογράφων είναι ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης. Και έχω την αίσθηση ότι κι αυτός κατεβαίνει για αρχηγός αλλά δεμ μας το λέει ακόμα; Αλλιώς ετοιμάζει με συγκεκριμένες κινήσεις και άλλα πολιτικά κείμενα πιο εξειδικευμένα. Ίσως να ετοιμάζει και το ενδεχόμενο ενός κόμματος….τι να πω;

Οι 2 συνεντεύξεις ΓΑΠ και ΒΒ δεν έδωσαν κανένα πολιτικό στίγμα. Αυτό είχε δοθεί στο εθνικό συμβούλιο. Οι συνεντεύξεις ήταν μάλλον συνεντεύξεις τηλεοπτικών personna παρά πολιτικών. Δεν μου άρεσε καμμιά. Δεν μπορώ να δω τι κερδίζουμε ως πολιτική μέσα από αυτή την τηλεοπτική διαδικασία. Συμφωνώ ότι ενώ έχουμε μια ευκαιρία να θίξουμε πολιτικά ερωτήματα, αναλωνόμαστε σε εικονοπλασίες ηγετών….Κι αυτό κόμματι της ήττας ΠΑΣΟΚ του 2004 και του 2007. Δεν καταλάβαμε ότι δεν “πουλάμε” πια; Και ότι η επόμενη μέρα δεν είναι ρόδινη όποιος και να κερδίσει;

Τέλος θα επιμείνω στο άρθρο μου περί ήττας της αριστεράς συνολικά στη χώρα μας όσο και να θέλουν να πανηγυρίζουν : το 1981 η Αριστερά είχε φτάσει περίπου στο 60% και λίγο παραπάνω, το 1985 έφτασε το 58%-59%, το 1989 και 1990 στις συνεχείς αναμετρήσει έφτασε γύρω στο 53-55%, το 1993 έμεινε εκεί, το 1996 ξεπεράσε και πάλι το 56-57%, το 200 έπεσε ξανα΄στο 55%, το 2004 έπεσε στο 53% και το 2007 στο 52% και η συρρίκνωση μάλλον συνεχίζεται. Η ιδεολογική ήττα που είναι και η πιο δύσκολη να χωνευτεί δεν νομίζω ότι απαντιέται εύκολα. Και σίγουρα μέχρι αυτήν την στιγμή δεν την απαντά κανείς. Αλλά ούτε και διάλογο θέλει να κάνει το ΠΑΣΟκ επ αυτού.

Η δε καραμέλα Βενιζέλου για το ΠΑΣΟΚ του 48% , μόνο ως αστεισμός μπορεί να ληφθί υπ’ όψην, Γιατί το θεωρώ εξαιρετικά απίθανο το ενδεχόμενο να δούμε κάποιον να ξαναφτάνει το ΠΑΣΟΚ στο 48%. Γιατί πια ,για να γίνει αυτό, η υπόλοιπη αριστερά (με 3 κόμματα πια ΚΚΕ,ΣΥΝ, Οικολόγους) πρέπει να φτάσει συνολικά στο 4%!!!! Μάλλον λοιπόν μια προς τα κάτω πορεία αναμένει το ΠΑΣΟΚ. Εκτός….Αυτό σε επόμενο άρθρο.

Υ.Γ. Δεν γίνεται να μην σχολιάσω το άλλο μεγάλο θέμα των ημερών. Δεν ήμουν ποτέ υποστηρικτής του Χριστόδουλου,όχι ως πρόσωπο, αλλά κυρίως ως στάση της εκκλησίας προς την πολιτική. Εγώ είμαι έτσι κι αλλιώς υπερ μια πιο “αναχωρητικής” στάσης. Αλλά αυτό που γίνεται πάνω στο χαροπάλεμα του ανθρώπου απαξιώνει ένα σημαντικό θεσμό στα μάτια όλων μας. Επιπρόσθετα η ξεφτίλα πανεπιστημιακών γιατρών να ανταλλάσσουν σοβαρές επιστημονικές απόψεις στα δελτία των 9 μου είναι ακατανόητη ως προς τα κίνητρα….

Type rest of the post here

Σήμερα μόνο μικρά νέα που μου έκαναν εντύπωση

In Uncategorized on Οκτωβρίου 9, 2007 at 5:35 πμ

> Η κυβέρνηση πήρε πίσω τον φόρο εξομοίωσης. Αφού ανακοίνωσε ότι ανακοίνωσε και αφού έκανε μπάχαλο την αγορά, πήρε πίσω την εξαγγελία της!!! Και χωρίς αντιπολίτευση!!! Με μόνη την αντίσταση των καταναλωτικών οργανώσεων και των ενώσεων συνταξιούχων.

> Χθες οι ακαδημαϊκοί ζήτησαν να πάρει ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ Στυλιανίδης (είναι τόσο μεγάλος που πλέον θα τον αναφέρω μόνο με κεφαλαία) τον νόμο της Γιαννάκου πίσω. Ε σας διαβεβαιώ από τώρα, ότι θα τον πάρει πίσω. Και στην θέση του δεν θα έρθει άλλος….μετά το 2010 και βλέπουμε.

> Χθες η κυρία Άννα Διαμαντοπούλου σε συνέντευξη στον Άλφα, μας είπε, ότι όλα ήταν μιλημένα μεταξύ των στελεχών για την διαδοχή του Γιώργου. Άντε!!! Δεν το ξέραμε καλά που μας το είπατε…

> Χθες ο Γιώργος μίλησε για το φοβερό ……δαχτυλίδι του 2004. Απλώς είπε ότι λέγαμε τότε όλοι : Ο Σημίτης έψαχνε κάποιον να του φορτώσει την ήττα και τον βρήκε εύκολα…..Αλλά Γιώργο μου εσύ είπες το ναι σε αυτήν την διαδικασία. Αυτό που κάνεις τώρα έπρεπε να είχε γίνει όχι το 2004, αλλά το 2003, τον Αύγουστο, όταν the Simitis Group έφαγε σε μια νύχτα τον Λαλιώτη. Τότε δεν άκουσες τις εισηγήσεις που έπρεπε. Αλλά τις άλλες τις συμβιβαστικές….

> Ο Χρυσοχοϊδης και χθες στην ΝΕΤ ήταν με ύφος πρωθυπουργού (ή μάλλον George Clooney…). Ήταν δε μαζί με τον Καρτάλη και τον Παπακωνσταντίνου και τότε απόρησα : Μα ποιούς από την ομάδα Σημίτη έδιωξε ο Γιώργος; Σωστά….Κανέναν!!!! Παρά μετά από 3 χρόνια διέγραψε τον Παπαντωνίου και τον Κουλούρη. Τι να πεις; Τους έβγαλε και βουλευτές το 2007. Εύγε…

> Η δυσκολία της κατάστασης του Αρχιεπισκόπου είναι προφανής. Και το τέλος μάλλον προδιαγεγραμμένο. Θλιβερή η παρουσία γιατρών που τσακώνονται για ένα περιστατικό ου δεν είναι δικό τους, φυσικά ξεφτιλίζοντας το ιατρικό απόρρητο και οποιαδήποτε δεοντολογία. Μετά τους δικηγόρους των τηλεμαχιών τώρα και οι γιατροί. Η ΕΣΗΕΑ πάλι τον ύπνο του δικαίου και το ΕΣΡ επίσης στον κόσμο του.


Type rest of the post here

Προς τους συντρόφους στο ΠΑΣΟΚ : τελικά καταλάβαμε;

In Uncategorized on Οκτωβρίου 8, 2007 at 7:27 πμ

Μετά και το καταπληκτικό Σαββατοκύριακο (που πραγματικά για πρώτη φορά μετά από χρόνια ακούσαμε και μια συνεπή ιδεολογικά ομιλία, αυτή του Γιώργου), αισθάνομαι την ανάγκη να σχολιάσω το κύριο ζητούμενο : καταλάβαμε γιατί χάσαμε ;

1.Η απάντηση του Γιώργου σε αυτό ήταν η πιο σαφής! Γιατί δεν πήγαμε αριστερά, γιατί έχουμε μια ιδεολογική θολούρα στις θέσεις μας. γιατί πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τον σοσιαλισμό και την δημοκρατία. Ο πρώτος άνθρωπος που αποδέχτηκε εμμέσως πλην σαφώς την ιδεολογική μας ήττα! Και ότι αν δεν επαναπροσδιορίσουμε και δεν επαναπροσδιοριστούμε στους ιδεολογικούς μας μύθους τότε ούτε και στο μέλλον πρόκειται να κυβερνήσουμε.

2. Η απάντηση Βενιζέλου ήταν επίσης σαφής στο τίποτα που πρόσφερε. Θέλουμε, είπε, ένα κόμμα κεντροαριστερό! Τέτοια ανακάλυψη έκανε. Θέλουμε ένα κόμμα συλλογικό και όχι αρχηγικό! Θέλουμε ένα μέλλον καλύτερο! Και χάσαμε γιατί ο Γιώργος δεν έχει την πληθωρική παρουσία που θα έπρεπε… Στην τέχνη κάποτε γινόταν μάχη στο αν η φόρμα ορίζει την ουσία. Αυτό μου θύμισε και ο Βενιζέλος. τα πάντα ήταν θέμα βιτρίνας.

3. Ο Κώστα ο Σκανδαλίδης ήταν σίγουρα καλός. Αλλά και αυτός μίλαγε σαν να μην πίστευε ότι κατεβαίνει για υποψήφιος αρχηγός. Και αυτό ήταν κακό. Σαν να ζήταγε άδεια από τους άλλους 2 να τον αφήσουν. κατά τα άλλα όμως ιδεολογικά υπάρχει ταύτιση με τον Γιώργο. Δεν είδα καμμιά διαφορά.

Συμπεράσματα : Οι 2 κατάλαβαν ότι το καράβι πρέπει να αποκτήσει μπούσουλα. Ο τρίτος (ΒΒ) θα συνεχίσει μια οποροτυνιστική τακτική μέχρι τέλους. Αν κερδίσει ο ΒΒ τότε θα επεναληφθούν τα ίδια λάθη. Θα φύγει κόσμος. Θα διασπαστεί το κόμμα. Το αποτέλεσμα θα είναι κάτω του 33% στις επόμενες εκλογές (κι αυτό είναι το καλύτερο σενάριο).

Επίσης, τώρα που καταλάβαμε ότι μόνο η αριστερά συνολικά και με ευρύτητα, μπορεί και πρέπει να κυβερνήσει ξανά. Πρέπει όμως να επανατοποθετηθεί ιδεολογικά σε συγκεκριμένα ζητήματα, να αποφορτίσει συναισθηματικά τους ιδεολογικούς της μύθους, να ξαναποκτήσει την διαλεκτική της και να συνηθίσει ότι θέλει άλλα 8 χρόνια για να διαμορφώσει ένα νέο συνεκτικό πολιτικό πλάνο.

Και τέλος το καλό : Αν αρχίσουμε έναν πραγματικό και ουσιστικό διάλογο προς τα αριστερά, επίπονο και μακρύ, και καταφέρουμε να διαμορφώσουμε τον λόγο και την πολιτική που χρειάζεται σήμερα η κοινωνία, τότε το ΠΑΣΟΚ μπορεί να γίνει η ανατροπή στην κοινωνία του 2012. Δεν είναι και τόσο μακριά για τους νεώτερους και είναι αναγκαίο ως κληρονομιά από τους παλαιότερους προς εμάς….

Type rest of the post here

Ένα ιδεολογικό κείμενο χαμηλής περιεκτικότητας …..σε λιπαρά

In Uncategorized on Οκτωβρίου 5, 2007 at 8:23 πμ

Θα διαβάσατε (βάζω στοίχημα πως όχι…) τις ιδεολογικές πλατφορμές που πέφτουν βροχή από τους υποψήφιους και μη υποψήφιους (που θα ήθελαν πολύ να είναι όμως υποψήφιοι….Μιχάλη για σένα το λέω), επί του μέλλοντος του ΠΑΣΟΚ, της σοσιαλδημοκρατίας, του σοσιαλισμού, της κεντροαριστεράς, του μεσαίου χώρου κλπ.

Αυτά όλα τα κείμενα (που για να θεωρηθεί κείμενο-πλατφόρμα πρέπει να ξεπερνά τις 20 σελίδες….σαν τις εκθέσεις στο σχολείο…) προσπαθούν να βρουν τις λεπτομέρειες που θα ξεχωρίσουν το μελλοντικό ΠΑΣΟΚ, από τη δεξιά. Γιατί επί της ουσίας περί αυτού πρόκειται.

Εδώ, με πολύ απλά ελληνικά, θα προσπαθήσω να εξηγήσω το πρόβλημα της κεντροαριστεράς, σοσιαλδημοκρατίας, σοσιαλισμού κλπ στην Ευρώπη άρα και εδώ :

Την μεταπολεμική εποχή, όλα τα κόμματα του χώρου στην Ευρώπη, πάλεψαν και πέτυχαν τα υψηλά δεδομένα του κράτους πρόνοιας, εξασφάλισαν τους δημοκρατικούς θεσμούς και πέτυχαν την θεαματική διόγκωση της ευρωπαϊκής οικονομίας. Στο πλαίσιο δε της ΕΕ την δεκαετία του 80, η πλειοψηφία των σοσιαλιστών πρωθυπουργών, παρόλο που υπήρχε Θάτσερ και Κόλ, κατάφεραν να επιβάλλουν ένα άλλο μοντέλο δημοσιονομικής διαχείρισης και να επιβάλλουν νέους αναδιανεμητικούς μηχανισμούς (Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο, Το ταμείο Εγγυήσεων στην γεωργία και το Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης), σχεδίασαν δε και μια σειρά από εξελίξεις που οδηγούσαν σε μια ευρωπαϊκή ολοκλήρωση με σαφές πολιτικό στίγμα του κράτους πρόνοιας.

Και ενώ όλα πήγαιναν καλά, και ενώ ενέταξαν και τα νέα κράτη μέλη, με πρώτη την Γαλλία, και πολύ νωρίς, όλοι έχασαν τις καρέκλες τους. Ανεξήγητο; Όχι. Γιατί μετά από την συνεχή αύξηση του βιωτικού επιπέδου των δυτικών κοινωνιών, ήρθε και η στασιμότητα αλλά και η χειροτέρευση. Γιατί ακόμα και σήμερα, η αριστερά δεν έχει δώσει μια σαφή απάντηση πως θα στηρίξουμε την ισότητα σε ένα παγκόσμιο γίγνεσθαι, και την ίδια ώρα θα καταφέρουμε να αναπληρώνουμε τις θέσεις εργασίας που θα χάνονται στην χώρα μας; Γιατί πώς θα αντιμετωπίσουμε το εργασιακό και φορολογικό dumbing των χωρών της ανατολικής ευρώπης, της ασίας και των άλλων γωνιών του πλανήτη; Αυτό θα μας φέρει ακόμα περισσότερη ανεργία ,είτε το θέλουμε είτε όχι, περισσότερη μετανάστευση, που και αυτή θα δημιουργεί δείκτες ανεργίας, άρα αδιέξοδα.

Σε όλες αυτές τις σύνθετες κατάστασεις της παγκόσμιας οικονομίας η αριστερά χρησιμοποιεί μύθους. Τον μύθο της παγκόσμιας αλληλεγγύης (ο μεγαλύτερος από όλους σε πρακτικό επίπεδο, γιατί μπορεί να λειτουργήσει μόνο από εμάς προς τις φτωχές χώρες και όχι αντίστροφα…), το ανέφικτο ενός παγκόσμιου αναδιανεμητικού μηχανισμού (με διάφορα ειδικά ταμεία ή την Παγκόσμια Τράπεζα), που ως τροφόδητηση βλέπει επιπλέον φορόλογηση διαφόρων δραστηριοτήτων (π.χ. φόρος επί των αεροπορικών εισιτηρίων για την χρηματοδότηση ταμείου για την αντιμετώπιση του AIDS).

Εσωτερικά στην Ελλάδα δεν έχουμε απαντήσει ακόμα πως θα βρούμε λεφτά για κοινωνική πολιτική χωρίς περαιτέρω φορολόγηση. Έχουμε δημιουργήσει τον εξής φαύλο κύκλο : Λέμε για κάποιους επιπλέον φόρους, που θα ενισχύσουν τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα, που όμως συνήθως αυτά καλούνται να καλύψουν το βάρος αυτών των φόρων άρα μάλλον γίνονται φτωχότερα. Τα ανώτερα στρώματα δεν μας συμπαθούν, γιατί η εμπειρία τους λέει ότι μόνο με φόρους κυβερνούν οι αριστεροί. Και με συνεχή αύξηση του έμμεσου εργατικού κόστους (γιατί σύντροφοι, την ίδια ώρα που έμεναν καθηλωμένοι οι μισθοί, αυξήσαμε ή όχι το κόστος εισφορών και παρακρατήσεων στην μισθωτή εργασία;).

Καταλήξαμε λοιπόν, όσο και να χτυπιόμαστε, να υποσχόμαστε στον φτωχό ότι θα γίνει φτωχότερος και στον πλούσιο ότι θα γίνει σίγουρα φτωχότερος ή να την κάνει για εξωτερικό. Επίσης μην μιλήσουμε για την εποχή Σημίτη. Το ξέρουμε όλοι ότι το οικονομικό θαύμα του ευρώ, στηρίχτηκε καθαρά στο πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων και στην εκποίηση κρατικής περιουσίας. Την ίδια ώρα που λέγαμε στον κόσμο για αριστερά οράματα, πουλάγαμε τον ΟΤΕ, που τον είχει χρηματοδοτήσει από τον ιδρώτα του πάλι.

Αυτή η εξίσωση λοιπόν, με την συντηρητική πολιτική, (την ίδια ώρα που έπρεπε να μιλάμε αριστερά) ο κόσμος την θεώρησε κοροϊδια. Άρα; Άρα το μέλλον για τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα δεν είναι ρόδινο και πολύ δύσκολα θα ανακτήσουν τηνς εξουσία. Που όπως φαίνεται δεν την ανακτούν, ούτε και όταν έχουν απέναντί τους αποδεδειγμένα ανίκανες κυβερνήσεις. Η δε νεοφιλεύλευθερη παράταξη έχει ως όραμα αυτό που δεν μπορεί πια να χτυπηθεί εύκολα από την αριστερά : Μια κοινωνία που όλοι μπορούμε να γίνουμε πλούσιοι, (το ότι δεν θα γίνουμε, όλοι το ξέρουμε, αλλά ήδη από το 1993 συζητάμε ότι η εν δυνάμει κατάσταση του πολίτη διαμορφώνει και την πολιτική του συμπεριφορά και όχι τα πραγματικά δεδομένα του πολιτικού χρόνου…) και μια κοινωνία που αυτός ο πλούτος θα προστατευθεί. Άρα ακολουθεί μια σκληρή πολιτική στην μετανάστευση, σε θέματα δικαιοσύνης και καταστολής και μια ισχυρότατη (έως και παράνομη) χρηματοδότηση ιδιωτικών επενδύσεων. Επίσης μπορεί να προσωρήσει σε απενοχοποιημένη εκποίηση της δημόσιας περιουσίας και άκριτη επιδοματική λογική στα χαμηλά στρώματα (λαϊκή δεξιά: πάρτο το χρήμα και βούλωστο).

Η αριστερά με τις ενοχές της , τις εσωτερικές έριδες, τους αρχηγισμούς και την ψηφίδα των μικρόκοσμων της, δεν μπορεί να αντιδράσει. Αντίθετα, και σε παγκόσμιο επίπεδο, αντί για την αριστερά, υπάρχουν κινήσεις κοινωνικές (με άξονα ΜΚΟ) που φιλοδοξούν να γίνουν συνομιλητές του συστήματος. Συμφωνώντας με τον κύριο Ήφαιστο στην Πάντειο που παλιότερα με είχε κριτικάρει για τον α-θεσμικό τους χαρακτήρα. Αλλά από την άλλη πλευρά όμως, είναι οι μόνοι που κινούνται ευέλικτα και γρήγορα και προλαβαίνουν τις εξελίξεις, χωρίς τις αγκυλώσεις μιας αριστεράς γραφειοκρατικής και “αργής”.

προς το παρόν Αριστερά- Δεξιά 0-2 και η εξέλιξη του παιχνιδιού δεν προοιωνίζεται ευοίωνη για τον χαμένο, αφού τα εκτός έδρας γκολ μετράνε διπλά….

Type rest of the post here

Διάλειμμα στη ΠΑΣΟΚΙάδα για κάτι πιο σοβαρό

In Uncategorized on Οκτωβρίου 4, 2007 at 10:22 πμ

Όλα ξεκίνησαν χθες το απόγευμα από το δελτίο ειδήσεων της ΝΕΤ. Οι θερμοκρασίες στο Βόρειο Πόλο ανέβηκαν φέτος μέχρι και στους 22 βαθμούς κελσίου (μεσογειακό κλίμα δηλαδή…). Ο Βόρειος Πόλος όπως ξέρουμε (ή δεν ξέρουμε) αποτελεί το air condition του πλανητή και ειδικά του Βορείου Ημισφαιρίου. Οι μάζες αέρα περνούν από πάνω του ψύχονται και ειδικά το καλοκαίρι μας γλιτώνουν από τους καύσωνες. Για αυτό τον λόγο ένα μέρος των πάγων λιώνει και τον χειμώνα σχηματίζεται πάλι. ΑΠό το 2000 όμως και μετά ένα 30% δεν επανασχηματίστηκε. Και οι φετινές υψηλές θερμοκρασίες έλιωσαν ένα πολύ μεγαλύτερο τμήμα πάγου από το συνηθισμένο. Που και αυτό δεν θα ξανασχηματιστεί. Άρα όπως λένε οι επιστήμονες με τον ίδιο ρυθμό το απόλυτο λιώσιμο των πάγων αναμένεται το 2040. Θα είμαι (αν ζω…) 76 χρονών και ο γιός μου μόλις 51. Τα παιδιά του μάλλον γύρω στα 20-25. Άρα το εφιαλτικό σενάριο που όλοι το περιμέναμε κάπου στο τέλος αυτού του αιώνα αφορά πια εμάς τους ίδιους. Την γενιά μου και τα παιδιά μας!!!!

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Και τι μπορούμε να κάνουμε; Κατ αρχήν επειδή η Ελλάδα δεν είναι η χώρα της βαριάς βιομηχανίας αλλά παραμένει μια χώρα που ρυπαίνει θέλουμε μια σαφή πολιτική για το περιβάλλον. Πρέπει να προστατέψουμε ότι μας απέμεινε με νύχια και με δόντια!!!

Και τι εννοώ : Όχι στην αλλαγή του άρθρου 24 ή αλλιώς στην αλλαγή προς το καλύτερο και αυστηρότερο. Ναι στην υιοθέτηση της πρότασης της αριστεράς αλλά και του ΠΑΣΟΚ για Υπουργείο Περιβάλλοντος με τον προϋπολογισμό και τα μέσα που απαιτούνται. Και όχι άυριο αλλά τώρα!!!!!
Υιοθέτηση μιας συγκεκριμένης πολιτικής πρόληψης για το επόμενο καλοκαίρι, αφού αναμένεται σαφώς μεγαλύτερη ζέστη και άρα κίνδυνος πυρκαγιών. Ενεργοποίηση ενός εθελοντικού κινήματος πυροσβεστών τώρα. Όχι όμως από τα υπουργικά γραφεία. Υποχρεωτικά μαθήματα δασοπυρόσβεσης σε όλα τα χωριά των δασικών περιοχών. Τώρα να γίνει και αυτό !!!!!!!!!!!

Και τέλος το πιο απογοητευτικό…. Αφού έχει αναδιαμορφωθεί το χρονοδιάγραμμα του δυσάρεστου για τον πλανήτη και όλους μας φαινομένου τι νομίζετε ότι ξεκίνησε; Ένας σκληρός διπλωματικός πόλεμος κυριαρχίας. Καναδοί, Αμερικάνοι, Ρώσοι, Ευρωπαίοι και Ασιάτες σε μια άνευ προηγουμένου μάχη κυριαρχίας. Γιατί ; 2 λόγοι : 1. Πετρέλαιο και 2. Νέοι δρόμοι ναυσιπλοϊας και άρα είσπραξη δικαιωμάτων και άσκηση στρατηγικών πλεονεκτημάτων. Τελικά αποδεικνύεται ότι το περίφημο νεοφιλεύλευθερο μοντέλο οδηγεί εμάς τους μικρούς και άπληστους στην καταστροφή. Και δυστυχώς πρέπει να αλλάξουμε τώρα.

Δες τε και την ιστοσελίδα ecogreens.gr των οικολόγων πρασίνων
Type rest of the post here

Η ενότητα στο δρόμο για την εξουσία

In Uncategorized on Οκτωβρίου 4, 2007 at 1:17 πμ

Σήμερα είχα πει ότι δεν θα είμαι κριτικός και θα έλεγα και κανα 2 καλά λόγια για ορισμένα από αυτά που έγραψε και είπε χθες ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης και ο Μίμης ο Ανδρουλάκης. Αλλά πάλι έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα δεν γίνεται να μην μπω στον πειρασμό να σχολιάσω την επικαιρότητα :

1. Το αν το ΠΑΣΟΚ θα μείνει ενωμένο όπως όλοι πασχίζουν (αν το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, ενωμένο, δυνατό γιατί πρέπει να πασχίσουμε για την ενότητα;) ή λένε ότι πασχίζουν, δεν νομίζω ότι ενδιαφέρει τον κόσμο ή τους ψηφοφόρους που δεν το ψήφισαν αυτή τη φορά. Επίσης δεν τους αφορά και η προσωπική πολιτική επιβίωση κανενός. Τι τους ενδιαφέρει ; Ότι σήμερα στο μπάχαλο που γίνεται με το πετρέλαιο θέρμανσης κάποιος πρέπει να αντισταθεί για να μην γίνει. Ποιός αντέδρασε πιο έντονα τηλεοπτικά ; Το ΛΑΟΣ. Αντίθετα το ΠΑΣΟΚ αρχίζει και σπαταλά τον χρόνο προβολής του στα του προέδρου. Εσείς πιστεύετε ότι αυτό ενδιαφέρει πέρα από το τηλεοπτικό θρίλερ που ντε και καλά πάει να στηθεί;

2. Ο Χρυσοχοϊδης χθες μου έγινε συμπαθής για τις θέσεις του, αλλά….την είπε πάλι. Στις 12 Νοεμβρίου να υπάρξει ενότητα ακόμα και επίπλαστη! Γιατί αυτό είναι απαραίτητο για να μείνει το ΠΑΣΟΚ στον δρόμο προς την εξουσία. Αυτό λοιπόν εξηγώ τόσες μέρες.Η πιο καθαρή μορφή οπορτουνισμού αυτήν την περίοδο κρίσης στον ΠΑΣΟΚ είναι η ενότητα. Και το ζήτημα δεν είναι ο εμφύλιος ή τα κορμιά που θα πέσουν μέχρι τις 11 Νοεμβρίου. Γιατί αυτό δεν το βλέπω να γίνεται!!! Η πόλωση αφορά πάλι πολύ συγκεκριμένους ανθρώπους με ποδοσφαιρικά μυαλά που απλώς δημιουργούν κλίμα. Αλλά σε επίπεδο στελεχών τοπικών μόνο κορμιά δεν θα πέσουν, όπως δεν έπεσαν το 1996, όπως δεν έπεσαν στις εσωκομματικές εκλογές τα 2 τελευταία χρόνια (εκτός αν νομίζουμε όλοι ότι δεν λειτούργησαν ομάδες και κατάληψη θέσεων μάχης…..εδώ και 2 χρόνια ετοιμάζετε η δήλωση Βενιζέλου την 17/09/2007).

3. Η εξουσία δεν έχω την αίσθηση ότι αποτελεί πια επιχείρημα για τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Γιατί ξέρουν ότι με οποιονδήποτε και να εκλεγεί, η νίκη στις ερχόμενες εκλογές, θέλει μια άλλη πολιτική, μια σειρά από αντιπολιτευτικούς χειρισμούς και από μια δυναμική της πολιτικής του κόμματος, τελείως διαφορετική. Αυτό πως θα επιτευχθεί; Με την επίπλαστη ενότητα; με την συνέχιση της εσωκομματικής ίντριγκας όπως γίνεται σήμερα; Με τα γεύματα “φαντασμάτων” όπως εύστοχα παρατήρησε χθες ο Μίμης Ανδρουλάκης; Δεν το νομίζω! Χρειάζεται και καθαρότητα λόγου και πραγμτική ενότητα σε θέσεις και πολιτική. Κι αυτό είναι δυνατό;

4. Τώρα που κερδίζει ο Γιώργος στα νούμερα,τώρα που τοποθετήθηκε ο Τσοβολάς και ο Λιβάνης (κρίσιμα ονόματα για το “ιστορικό” ΠΑΣΟΚ) και τώρα που όλοι βλέπουν ότι ο Γιώργος μπορεί να κερδίσει, έχουμε 2 φαινόμενα : Την ουδετερότητα των κορυφαίων και την τακτική του την κάνω από τον χοντρό με ελαφρά πηδηματάκια, και την παραγωγή πολιτικών θέσεων, ώστε όποιος και να βγεί να έχει να αντιμετωπίσει μια σειρά από στελέχη με θέσεις. Μην ξεχνάμε όμως ότι η παραγωγή κειμένων θέσεων δημιουργεί και τις προϋποθέσεις , εν σπέρματει, και ενός άλλου κόμματος. Και δεν νομίζω ότι το βγάζει κανείς από το μυαλό μας αυτό. Κρατήστε το πάντως για αργότερα.

Τέλος μια αναφορά στον Τσοβόλα, που και πάλι πήρε μια γενναία και ξεκάθαρη θέση. Ο μόνος έλληνας πολιτικός που πήγε φυλακή και το κύρος του παρέμεινε το ίδιο όπως και πριν από αυτό. Ο μόνος κατοχυρωμένος αγωνιστής στην ιστορική συνείδηση της παράταξης. Και όταν μιλάει να τον ακούμε όλοι……

Υ.Γ. Ο Ολυμπιακός χθες έσπασε ένα από τα αρνητικότερα ρεκόρ στην ιστορία του. Και η πλάκα θα είναι να καταφέρει ο Λεμονής ότι δεν κατάφεραν πολύ πιο διάσημοι και καλοπληρωμένοι προκάτοχοι. Γιατί αναφέρομαι σε αυτό; Γιατί τελικά στην Ελλάδα δεν θαυμάζουμε αυτόν που παλεύει ανιδιοτελώς για το καλό μας, αλλά τον κάθε άσχετο, φαφλατά, γκλαμουράτο και με κάλες σχέσεις στα κανάλια. Μπράβο sir Τάκης.

Type rest of the post here

Ο Βλαχοδήμαρχος….

In Uncategorized on Οκτωβρίου 3, 2007 at 12:59 πμ

Και εγένετο θαύμα από τα ΜΜΕ. Οι δηλώσεις του Νίκου Κοτζιά, δημιουργούν “πρόβλημα” στη Χαριλάου Τρικούπη, γιατί αποκάλεσε λέει σε ραδιοφωνική εκπομπή τον Ευάγγελο Βενιζέλο “βλαχοδήμαρχο”. Μάλιστα! Στα ΜΜΕ αυτό έανε εντύπωση!

Ενώ βέβαια δεν τους έκανε εντύπωση η “βιασύνη” του “βλαχοδήμαρχου” στις 17/09 ξημερώματα, να τρέξει και να απαιτήσει να κάνει δηλώσεις στο Ζάππειο σαν να ήταν ήδη αρχηγός.

Δεν τους έκανε εντύπωση οι δηλώσεις του “βλαχοδήμαρχου” όταν έσπευσε να μιλήσει για παρακεντρα και άλλα γραφικά μετά τον καφέ.

Δεν τους έκανε εντύπωση η ακατάσχετη φιλολογία 20 σελίδων που από και ως που αποτελούν πολιτικές θέσεις. Αυτό τους φάνηκε κείμενο πλατφόρμας.

Δεν τους έκανε εντύπωση οι απαξιωτικές δηλώσεις του ΒΒ εναντίον του Γιώργου για πρίγκηπες και γαντζωμένους στην καρέκλα, που θέλουν μάλιστα ένα κλειστό και φοβικό ΠΑΣΟΚ.

Δεν τους έκανε εντύπωση η περιφορά ενός ανθρώπου από κανάλι σε κανάλι με διάφορες “αγιογραφίες” που όμως πάλι δεν κερδίζει όπως θα ήθελαν.

Το ζήτημα όμως είναι να χτυπηθεί το δίδυμο Κοτζιάς- Παμπούκης, που στενοχωρεί τελευταία τα ΜΜΕ. Γιατί αυτά δεν χρειάζονται πολιτικό διάλογο. Γιατί αυτά θέλουν ένα ΠΑΣΟΚ όπως είναι σήμερα. Γιατί αυτά κάνουν επιθέσεις εναντίον του κυρίου Βενιζέλου και της κυρίας Διαμαντοπούλου (της κακομοίρας, πόσ ταλαιπωρημένη είναι στη ζωή της…μου έρχεται να κλάψω όταν την βλέπω στις κάμερες με εκείνο το ύφος της τεθλιμμένης χήρας, που μας λέει ότι εσείς χάνετε που δεν με κάνετε πρόεδρο…)

Κι εσύ πρόεδρε, να μην επιλέξεις τόσα χρόνια ένα από τα προβεβλημένα στελέχη της παράταξης (άκου έκφραση…”προβεβλημένα”, όχι κάτι άλλο πιο ουσιαστικό πολιτικά, αλλά η προβολή σε καταξιώνει) ως συμβούλους. Όλους αυτούς που κόπτονται ότι είναι στρατιώτες της παράταξης και όταν τους κόψεις από κανα πόστο, τρέχουν από κανάλι σε κανάλι να επισημάνουν τα λάθη της ηγεσίας και τους γατζωμένους στην εξουσία.

Ο πιο γραφικός από όλους είναι ο Γιάννος Παπαντωνίου. Το παιδί θαύμα του πολιτικού αμοραλισμού στην Ελλάδα. Κι αυτός έχει άποψη. Το άλλο δε καταπληκτικό που μάθαμε : Ο “βλαχοδήμαρχος” ήθελε να κατέβει στις εκλογές του 2004, αλλά δεν είπε τίποτε!!! Συγκλονιστικό. Ο έρμος από τότε περίμενε να πάει στο Ζάππειο, αλλά δεν πήγε από …… βάλτε εσείς την κατάλληλη λέξη.

Α και το άλλο για να κλείσω σήμερα…. Ο “βλαχοδήμαρχος” είχε και άλλες ενστάσεις : Δεν ήταν αυτός το ευνοημένο παιδί του Σημίτη (δες τε ψυχικό τραύμα στην αναζήτηση πατέρα) και ότι διαφώνησε και με την διαδοχή το 2004 αλλά πάλι δεν είπε τίποτα. Άρα τώρα ας δείξουμε όλοι μια κατανόηση….τόσα χρόνια τα κράταγε, τώρα νομιμοποιείται να πηγαίνει από κανάλι σε κανάλι ανα δευτερόλεπτο.

Σύντροφοι και μη σύντροφοι, πιστεύετε ότι αυτό είναι το ζητούμενο σήμερα; Ένας “βλαχοδήμαρχος”, ένας “όπου γάμος και χαρά η Βασίλω πρώτη”, ένας αδίστακτος της εξουσίας; Ε τότε αυτό το κόμμα δεν μπορέι πια να μείνει ένα. Και μην ακούω για κατανόηση της ήττας, αυτή ξεχάστηκε σε ένα βράδυ. Θα την θυμηθούμε στην επόμενη ήττα!!!

ΥΓ Το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε; Ο Βενιζέλος και η Διαμαντοπούλου δεν υπονόμευαν τον πρόεδρο. Άσχετα αν το 80% των ψηφοφόρων αυτό πιστεύει. Και μετά τα όσα έγιναν στην κούρσα διαδοχής, εσείς το επιβεβαιώσατε. Εύγε ! Κοροϊδέψτε μας κι άλλο. Αλλά την επόμενη φορά βλέπω τον φραππέ να γίνεται γιαούρτι.

Type rest of the post here

Διάδοχοι Γιώργου…μάλλον δεν θα τον διαδεχτείτε

In Uncategorized on Οκτωβρίου 2, 2007 at 1:19 πμ

Χθες είχαμε μια σειρά θετικών εξελίξεων στην υπόθεση κεντροαριστερά στη χώρα μας :

1. Η κυρία Άννα Διαμαντοπούλου , που φαντασιωνόταν μια πρωθυπουργική θητεία (μετά από αυτήν ως επίτροπος στην ΕΕ, μόν που είχε ξεχάσει ότι στην θέση του επιτρόπου δεν εκλέχτηκε αλλά την ξαπόστειλαν διορισμένη) και με ύφος 40 καρδιναλίων μας ανακοίνωσε ότι δεν θα είναι υποψήφια. Έτοιμη να κλάψει ήταν. Δεν της βγήκαν τα κουκιά και είπε να το παίξει και αυτή με την αγνή οπορτουνική στάση της εποχής : ¨Πάνω από όλα η ενότητα”.

2. Ο ΒΒ στα 20 σημεία του αναφέρει ότι θέλει λέει ένα ΠΑΣΟΚ που να καταλαβαίναι γιατί έχασε και να ανανεώνεται συνέχεια. Δηλαδή κρετίνοι όλοι που ψηφίσατε ΠΑΣΟΚ δεν καταλάβατε γιατί έχασε. Ο ΒΒ ξέρει αλλά δεν μας λέει. Περιμένει να το καταλάβουμε σιγά σιγά και όλοι οι υπόλοιποι. Ή θα προσπαθήσει ναμας εκμαιεύσει τα αίτια ως άλλος Σωκράτης. Αυτό όμως δεν αναιρεί το γεγονός ότι είμαστε όλοι τενεκέδες ξεγάνωτοι ( θεός σχωρεστον τον Βαγγέλαρο, που αν ζούσε τι θα είχε ακούσει ο ΒΒ τώρα!!!)

3. Ο Κώστας Σκανδαλίδης μας ενημέρωσε ότι κατεβαίνει για να κερδίσει. Καλά ρε Κώστα για τον προσωπικό σου εκβιασμό και επιβίωση θα μας βάλεις να παιδευτούμε 2 κυριακές. Δεν λες από την αρχή στον πρόεδρο τι διαπραγματεύεσαι να τελειώνουμε; Και δεν αφήνουμε τις αοριστολογίες περί ενότητας και σύνθεσης.

Επίσης άκουσα χθες το βράδυ ΝΕΤ τον πρώην πρόεδρο Απόστολο Κακλαμάνη. Βρε κι αυτ΄ςο για την ενότητα και να συνθέσει. Είπε βέβαια κάτι ωραία για τα ΜΜΕ, αλλά κι αυτός ενότητα!!!

Υ.Γ. Προς Πρόεδρο ΠΑΣΟΚ ενταύθα : Τώρα Γιώργο που είσαι μπροστά στις δημοσκοπήσεις, όλοι θα θυμηθούν την ενότητα. Αυτό που θέλουν να πούνε είναι : Πρόεδρε, μην με διώξεις ανα κερδίσεις γιατί τότε θα φύγω καταγγέλοντας διάσπαση. Επίσης όλοι επανλαμβάνουν την πορεία τους στη πολιτική. Τα ίδια λέγανε και οι κομμένοι κεντρώοι στον πατέρα σου το 1977. Την έρευνα που ξεκίνησα την βλέπεις. Άλλαξε τους όλους !!!!

Type rest of the post here

20 σημεία επί του κενού της πολιτικής

In Uncategorized on Οκτωβρίου 1, 2007 at 3:46 μμ

Γειά σου ρε Βαγγέλη,

επιτέλους έφερες την αλλαγή στην πολιτική σκηνή του τόπου και μας φλόμωσες με το αυτονόητο. Στην αρχή είπα να μην σχολιάσω καν τα 20 σημεία του, τι να πεις για αυτά; Το εμπνευσμένο του πράγματος; Την βαρετή μου επανάληψη ότι δεν καταλάβαμε τίποτα από την ήττα; Την πρόθεση “υφαρπαγής” της εμπιστοσύνης του κόμματος, με λευκή επιταγή, αφού δεν λέει τίποτα και δεν δεσμεύεται για τίποτα; Μήπως τελικά αυτό θέλουμε στην πολιτική του τόπου; Φελλούς;

Τα περισσότερα σημεία είναι το αυτονόητο. και την ΝΔ να ρωτούσαμε τα ίδια θα έλεγε. Θα άλαλζε όπου η λέξη αριστερός με τη λέξη δεξιός και να το : τα 20 σημεία του καραμανλή. Μα πόσο ηλίθιους μας περνάνε πια; Τι σόι πολιτική εξέλιξη είναι αυτή; Και σοβαρά πιστεύει ότι θα πάει ένα εκατομμύριο κόσμος να ψηφίσει τα σημεία του; Μα το έχουμε χάσει εντελώς; Για να καταλάβετα την έλλειψη της οποιασδήποτε θέσης, δες τε τι λέει για το άρθρο 16 : Να μην υποβαθμιστεί το δημόσιο πανεπιστήμιο! Άντε τι μου λέτε; Σοβαρά ε; μα αυτό το συστηματάκι έφερε εσένα ρε Βαγγέλη καθηγητή. Αυτό το συστηματάκι σε βοήθησε να ανέλθεις και πολιτικά. Και τώρα τελικά θα το αλλάξεις ή όχι;

Πες μας την αλήθεια : Έχεις 1 έστω και 1 συγκεριμένη θέση για κάτι; Μας λες πχ να συνεργαστείς με την αριστερά. Μάλιστα! Έχετε καταλάβει ότι η Αριστερά μας νίκησε. Και ότι αυτή πρέπει πια να δεχτεί να μιλήσει μαζί μας! Και σε ποιά βάση άραγε, των 20 σημείων σου;

να το πω απλά, αν όταν με είχες φοιτητή, σου είχα γράψει τέτοιο κείμενο, μάλλον δεν με είχες περάσει ποτέ από το μάθημά σου. Αφού το πας για να χάσεις, προσπάθησε λίγο περισσότερο. Μορφωμένος άνθρωπος είσαι κάτι θα σκεφτείς! Μπορεί να σε βοήθησει ο έτερος γίγας της πολιτικής σκέψης και αποτυχών βουλευτής Ηλείας κύριος Ζαφειρόπουλος. Άντε μετο καλό να μας ανανεώσετε ως κοινωνία. Πάντως καλύτερα θα ήταν να βγεις στο Σύνταγμα με ένα τεράστιο πλακάτ που να λέει :

“Κάντε με Πρωθυπουργό και θα σας κρατικοποιήσω τα bodyline, όλοι δικαίωμα στη διαίτα!

Type rest of the post here

μετά τις προγραμματικές δηλώσεις στη Βουλή

In Uncategorized on Οκτωβρίου 1, 2007 at 4:06 πμ

Πολύ διδακτικό σαββατοκύριακο!

Κατ αρχήν στα εσω ΠΑΣΟΚΙΚΑ περιφανής νίκη Γιώργου. Ο βενιζέλος μάλλον ανίκανος πάλι να διαχειριστεί ένα συγκεκριμένο προφίλ. Κοινώς τα μάζεψε. Και σαν ρήτορας, τώρα που τον βλέπουμε όλοι ως πιθανό ηγέτη, επιβεβαιώνει αυτό που έλεγα από την αρχή : ΛΙΓΟΣ! Αυτός θα κερδίσει τον Καραμανλή; Μα το στυλ του είναι η πεμπτουσία του γιατί χάσαμε στις εκλογές. Για τον Σκανδαλίδη τι να πω; ΑΝ έχεις συνηθίσει χρόνια να λες ναι για να επιβιώνεις τώρα είναι λίγο αργά για ρήξεις και για την ανακάλυψη της γης της επαγγελίας! Ρε Κώστα αποσύρσου τώρα. Γιατί μετά τις 11 Νοέμβρη θα χάσεις και την υστεροφημία σου.

Για την κυβέρνηση : Άνετα κάνει ότι κάνει. Μέχρι να συνέλθει το ΠΑΣΟΚ θα κοιτάξει να τα περάσει όλα όσα δεν είπε πριν τις εκλογές. Αλλαγή εκλογικού νόμου, ασφαλιστικό, προϋπολογισμό (τον καταθέτει την Δευτέρα). Αισθάνεται ότι παίζει μόνη στο γήπεδο! Και κάποιος πρέπει να αντισταθεί. Με το ΛΑΟΣ δε να αποτελεί δεκανίκι, όλα μια χαρά της πάνε.

Και τι μέλελι γενέσθαι; Ο λαός στη γωνάι αναμένει από το ΠΑΣΟΚ να ορθοποδήσει, την αριστερά να ξαναβγεί στους δρόμους, αλλά για πόσο ακόμα θα αποτελεί λύση το ξύλο με τους μπάτσους; Βέβαια δεν πιστεύω ότι πρέπει αυτό να σταματήσει αφού έστω κι έτσι υπάρχει μια πίεση στο σύστημα. Αλλά αποδίδει τελικά αυτό πο υόλοι περιμένουμε;

Κακά τα ψέματα το ΠΑΣΟΚ τελειώνοντας την ανανέωση εντολής στον Γιώργο, θα πρέπει να αλλάξει ριζικά. Και ηλικιακά αλλά και πολιτικά. Ακόμα κι αν χάσει ο Γιώργος πάλι θα αλλάξουμε πολιτικά. Η συντήρηση Βενιζέλου Σημίτη δεν μπορεί να ισορροπήσει το σύστημα προς τα αριστερά. Και το κενό πάλι θα καλυφθεί. Εκεί έγκειται και η εναλλακτική λύση του νέου κόμματος. Ενός κόμματος ριζοσπαστικού και προς την κατεύθυνση ενός νέου μοντέλου στη χώρα. Με την συμμαχία πολλών ρευμάτων που αν και μικρά σήμερα σε εκλογική δύναμη, θα πρέπει να τα ακούσουμε και να συνδιαλλαγούμε μαζί τους.

Τέλος πρόβλεψη: Με Βενιζέλο ή Γιώργο στο ΠΑΣΟΚ το 2009 θα έχουμε εκλογές. Μέχρι εκεί είναι και η σημερινή κυβέρνηση. Για αυτό και θα υπάρξει τρομερή πίεση χρόνου να ολοκληρώσει τις αλλαγές που θέλει (και χρωστάει στους υποστηρικτές- χρηματοδότες) τώρα. Μια λύση αντίστασης είναι η καθυστέρηση στο κοινοβούλιο (που ευτυχώς έχει γραφειοκρατικές δικλείδες γι αυτό).

Type rest of the post here