Η σημερινή επιλογή είναι τελείως προσωπική. Μια άρια από την μεγαλύτερη απώλεια του 2007 και της μουσικής μας κουλτούρας
Nessun Dorma από τον μεγαλύτερο τενόρο που χάθηκε μέσα στο 2007 από καρκίνο. Και μαζί με αυτόν στον φίλο μου τον Κώστα Λεκάκο που χάθηκε κι αυτός άδοξα στα 42 του από την ίδια ασθένεια λίγους μήνες πριν.
Ευχόμενος καλή χρονιά είπα να κάνω και έναν μίνι απολογισμό για την χρονιά που έφυγε και ζυγίζοντας όλα όσα έγιναν καταλήγω ότι μάλλον να μην ξανάρθει τέτοια χρονιά.
Πρώτα απ ‘ όλα το ΠΑΣΟΚ έχασε τις εκλογές, πέρασε μια σκληρή διαδικασία διαίρεσης και δυστυχώς τα “καλά” δεν έχουν έρθει ακόμα. Επιγραμματικά θα πω ότι το μόνο καλό είναι ότι επιτέλους αρχίζει να διαφαίνεται η βαθιά του διαίρεση: Μια φιλελεύθερη πλευρά στα δεξιά του κόμματος που συζητά οργανωτικά μοντελάκια που καμμιά σχέση δεν έχουν με τον κόσμο και τα προβλήματά του, αλλά φού δεν θίγουμε το οικονομικό μοντέλο της χώρας και των σχέσεων στην κοινωνία το έχουμε ρίξει στον ιδεαλισμό και την αφόρητη οργανολογία (sic). Και από την άλλη πλευρά το αριστερό του κομμάτι που θέλει αμφθισβήτηση όλων τώρα, συνεργασία με την ευρύτερη αριστερά και το φτιάξιμο ενός κόμματος από την αρχή. Με κυρίαρχο όπλο την αμφισβήτηση του οικονομικού μοντέλου της χώρας (στο πλαίσιο βέβαια της ΕΕ πόσο μπορεί να γίνει αυτό είναι άλλο ζήτημα…)
Δεύτερο η χώρα κατακάηκε το καλοκαίρι και τόσους μήνες μετά σιγά μην μάθαμε τι έφταιγε…Και τι μέτρα έχουμε πάρει για το 2008. Πάντως διαβάζοντας τον προϋπολογισμό στις νομαρχίες υπάρχει το εντυπωσιακό φαινόμενο του μηδενισμού των ποσών για συμβασιούχους του καλοκαιριού. Άρα η κυβέρνηση προεξοφλά ότι δεν θα μπουν φωτιές; Ή ότι η πυροσβεστική υπό άλλη ηγεσία θα θριαμβεύσει;
Τρίτο ξέσπασανε 2 σκανδαλάρες που υπογραμμίζουντην γενικότερη πιεστική ανάγκη ανανέωσης του πολιτικού συστήματος. Αυτό δεν σημαίνει ηλικιακή ανανέωση στυλ Τσίπρα (που τάραξε και τα νερά λέει και ο τσιμιτσάκης, γιατί θα μιλήσει στους bloggers!!!!) αλλά πολιτική ανανέωση ιδεών. Με το συστηματάκι που έχουν όλοι οι νεοφιλελεύθεροι (ΠΑΣΟΚ και ΝΔ αντάμα) στο μυαλό τους η χρεοκοπία εξασφαλισμένη είναι. Την ταφόπλακα ψάχνουμε… Χρηματιστήριο και Ζαχόπουλος δείχνουν την αδυναμία καθορισμού οποιδήποτε πολιτικού πλαισίου στη χώρα με έναν πολιτικό κόσμο που λυγίζει κάτω από το βάρος των οικονομικών συμφερόντων που το ίδιο το σύστημα εξέθρεψε (ή το ανάποδο όπως μας βολεύει να λέμε;)
Τέταρτο ο θάνατος της Αμαλίας φέτος έδειξε ότι σε αυτόν τον κόσμο υπάρχει ακόμα ευαισθησία, κοινωνικοί αγώνες, ανάγκη για αλληλεγγύη και ένα σύστημα που έχει πια και ανθρώπινα θύματα (στο πεδίο που όλα τα κόμματα κόπτονται να δείξουν τα επιτεύγματα τους…την καθημερινότητα). Η κινητοποίηση για τις φωτιές το καλοκαίρι επίσης έδειξε ότι ο κόσμος όταν καλείται και αισθάνεται ότι έχει κάτι να πει το λέει. Κανένας δεν καταλάβε την διαμαρτυρία του Αυγούστου και δεν την συνέδεσε ένα μήνα αργότερα με το εκλογικό αποτέλεσμα (κάτι λιγότερο από 80% τα 2 κόμματα), Αφού δεν δείχνουν να έχουν καταλάβει μέχρι σήμερα στις επόμενες θα καταλάβουν….!!!
Τέλος να πω και τον προσωπικό μου πόνο. Άλλη μια χρονιά πέρασε με τον Πανάθα κομπάρσο….βαρέθηκα πια ρε Τζίγγερ να βλέπω τις πλάτες των άλλων και να τρώω καζούρα στον καφέ. θα κάνεις τίποτα ή κι εσύ προτείνεις αυτο-οργάνωση. Να ναι καλά ο Αλαβάνος του Μπάσκετ: Ο Γιαννακόπουλος!
Και όπως σωστά παρατήρησε ο φίλος μου Νίκος….σε 30 χρόνια λιώνουν οι πάγοι……!!!
http://sotiriskoukios.stumbleupon.com/about/ να σας θυμίσω ότι στην διεύθυνση αυτή σας έχω μια αγγλόφωνη συλλογή άρθρων για το κλίμα και την ανθρώπινη υγεία. Ελπίζω να την εκτιμήσετε. Τουλάχιστον διαβάστε πως θα καταστραφούμε…….αφού δεν κάνουμε τίποτα!
Αγαπητοί φίλοι,
αφού ηρέμησα μπορώ να γράψω για ένα περιστατικό που πιστεύω ότι θίγει όλους μας τους επιδιδόμενους στο ιστολογείν:
Κάθησα χθες το βράδυ να δω τα στατιστικά μου κι εγώ όπως όλοι μας στο wordpress. Και βλέποντας τους αναφερόμενους σε μένα συνδέσμους έπεσα εδώ.
Το περιστατικό με λίγα λόγια
Στις 29/11 δημοσίευσα στο πρόν ιστολόγιο άρθρο με τίτλο “μην πυροβολείτε τον πιανίστα…”. Μια χρά πήγε το άρθρο και την ίδια ημέρα μετά από κάποια λεπτά της ώρας αναρτήθηκε και στο ιστολόγιο που συντηρεί ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ στην κατηγορία “το στέκι των blogs”.
Στις 4 Δελεμβρίου η εφημερίδα “νέοι αγώνες της Ηπείρου” δημοσιεύουν άρθρο με τίτλο ίδιο ακριβώς και υπογραφή πανεπιστημιακού με ίδιο ακριβώς περιεχόμενο από ότι λέει και το άρθρο του συνδέσμου του e-social που σας έχω πιο πάνω.
Συμπεράσματα : 1. αν και η εφημερίδα πρόσκειται στον χώρο τον πολιτικό που ανήκω θα προχωρήσω δικαστικά γιατί θεωρώ ότι άλλο ο δανεισμός ιδεώ, άλλο η αναδημοσίευση έστω και χωρίς άδεια και άλλο η καθαρή κλοπή.
2. Προσβάλλει η κλοπή ακόμα και τον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ. Εκτός αν δεχτούμε ότι συνομωτήσαμε όλοι μαζί και με έναν μαγικό τρόπο αφού έκλεψα από τον πανεπιστημιακό στα Γιάννενα το κείμενο, όλοι μαζί το αντιγράψαμε και το παρουσίασαμε αδικώντας τον άνθρωπο.
3. Επειδή κάπ0ιοι μας θεωρούν τραγικά ηλιθίους και αφελείς και η συγκεκριμένη πράξη προσβάλλει την νοημοσύνη μου.
4. Επειδή ήδη το συγκεκριμένο άρθρο το έχω δώσει για αναδημοσίευση σε παρχιακή εφημερίδα στη Λαμία και μην μπλέξουν και εκεί οι άνθρωποι (φανταστείτε το θράσος που θα είχαν οι Γιαννιώτες)
5. Επειδή ο σοσιαλισμός δεν χτίζεται με κλοπές
Θα καταθέσω αγωγή αποζημίωσης και καθιστώ την εφημερίδα υπεύθυνη για κάθε αστική και ποινική ευθύνη καθώς και για την προσήκουσα αποζημίωση.
ελπίζω να βοηθήσετε όλοι στην προστασία πια της αξιοπρέπειας μας
Αυτά έγραψα το βράδυ χωρίς να έχω δει και την όλη ιστορία. τελικά λοιπόν το άρθρο υπογραφόταν στο όνομα Θέμης Λαζαρίδης, τον γνωστό και μη εξαιρετέο φίλο και συν-ιστολόγο από την Νέα Υόρκη στο greekuniversityreform.wordpress.com
Προφανώς και τα παιδιά από τους Νέους Αγώνες Ηπείρου στην προσπάθεια κλοπής και αναδημοσίευσης μπέδρεψαν το rss και έβγαλαν άλλ’ αντ’ άλλων…. Ο καταπληκτικός λοιπόν δημοσιογράφος έκλεχε δικό μου άρθρο με “λάθος όνομα συγγραφέα”. Και παρα λίγο να μας βάλουν να τσακωθούμε και μεταξύ μας….
ΕΛΕΟΣ είναι δυνατόν; Τους έχουμε στείλει σχόλια κάτω από το άρθρο και εγώ και ο Θέμης απάντηση καμμιά μέχρι τώρα…άντε να δούμε
Μετά την 11/11 ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ προχώρησε σε μια κίνηση μόνο : Τον διορισμό της ΚΟΕΣ που θα ετοίμαζε την υποδομή για τον προσυνεδριακό διάλογο, θα πρότεινε τα πρόσωπα των Νομαρχιακών οργάνων, θα υλοποιούσε την διαδικασία εκλογής συνέδρων.
Έχουν περάσει 45 ημέρες και ας κάνουμε έναν απολογισμό :
Προσυνεδριακός διάλογος όχι δεν έχει γίνει, δεν έχει καν αρχίσει!!! Η διαδικασία αν γίνεται είναι κλειστή μεταξύ φωτισμένων. Διάβασα μια συνέντευξη του Μίμη, που έλεγε ότι ενώ τους ακούει όλους στο τέλος θα γράψει τις θέσεις προς συζήτηση μόνος….Και οι άλλοι Μίμη; Ή θα πάμε σε ένα συνέδριο που θα γίνει συζήτηση σαν το προηγούμενο προγραμμάτικο συνέδριο; Γιατί καθόμουν δίπλα σου και είχες γίνει έξαλλος αν ενθυμούμαι και δικαίως για τον διάλογο, που ήταν γεμάτος συνδικαλιστικά αίτηματα, αλλά καμμιά σχέση με την διατύπωση πρότασης του μοντέλου ανάπτυξης, ή των σχέσεων στην κοινωνία. Πάλι ξενέρωμα δηλαδή;
Ορισμός Νομαρχιακών : Καλό ε; Το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε; Αυτή την εποχή εξελίσσεται μια σειρά από προσωπικά δράματα. Ποιός θα μπει που; Αν μπει θα είναι αυτόματα σύνεδρος; Η θα πρέπει να εκλεγεί; Η νομαρχιακή ή η ΚΟΕΣ είναι σημαντική; Κουίζ : Ποιός από την ΚΟΕΣ σήμερα δεν θέλει να εκλεγεί στο μελλοντικό ανώτατο όργανο; Άρα δεν σκέφτεται την συγκέντρωση ψηφουλακίων;;; Συνεπώς φτάσαμε Ιανουάριο και ακόμα μπαίνουν και βγαίνουν ονόματα σε λίστες. Α ενίοτε ασχολούνται και με θέματα επικαιρότητας : Ολυμπιακή, Ασφαλιστικό…… Κι αυτό ρε παιδί μου καταφέρνουν να το μετατρέψουν σε ψηφοθηρική διαδικασία για το Συνέδριο. Φανταστικό.
Διαδικασία εκλογής συνέδρων : Δεν έχει γίνει και τίποτα για να το σχολιάσει κανείς. Ή διαβάζω λέει όταν κάναμε το autoorganosi.wordpress.com να καταθέτουμε τις απόψεις μας παράλληλα και στις τοπικές (δημοτικές δηλαδή) μας. Ρε σύντροφοι όσοι το γράφετε έχετε δει δημοτική οργάνωση να δουλεύει για να καταθέσει κανείς προτάσεις; Αν δείτε μια ανοικτή πές τε μου να πάω κι εγώ. Μου έχουν λείψει οι εσωκομματικές διαδικασίες. Πρόεδρε σε 4 χρόνια στην Διαμερισματιή μου οργάνωση μας έχουν φωνάξει 5 φορές και αν ενθυμούμαι καλά για συγκεντρώσεις υποψηφίων βουλευτών πάνω από 10. Τι να καταθέσουμε ρε Γιώργο Κρόγια; Έχουμε αίσθηση της διάλυσης ή παραμυθιαζόμαστε και μεταξύ μας; Τέλος η αυτοοργάνωση τι νόημα έχει αν πάμε στις τοπικές οργανώσεις; Ας κρατήσουμε τότε το υπάρχον σχήμα. Και ας κόψουμε τα υπόλοιπα! Αποφασίστε όμως, να ξέρουμε κι εμείς. Και αν αποτύχει το ένα ή το άλλο μην ξαναρχίσουμε ως παλαιοπασόκοι, “Σύντροφοι κάναμε λάθη…κλπ κλπ “. Γιατί Σύντροφοι εσείς ΚΑΝΕΤΕ ΛΑΘΗ ΗΔΗ!!!!
Επειδή λοιπόν πάντα το ΠΑΣΟΚ σκέφτεται τα μέλη του όταν είναι να επιμερίσει ευθύνες και όχι όταν παγιώνετε το οποιοδήποτε σύστημα κομματικής εξουσίας (στο οποίο έτσι κι αλλιώς τρέχουν όλοι να χωθούν…) αυτή την φορά μην κοιτάξετε γύρω για άλλοθι, δεν θα το έχετε. Φιλιά για την Νέα Χρονιά, και άντε να δούμε που το πάτε!
Αγαπητοί φίλοι,
Σήμερα δεν θέλω να μιλήσω για πολιτική, ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, Αριστερά, Ζαχόπουλους και άλλα θλιβερά πραγματικά γεγονότα. Υπόσχομαι μετά τα Χριστούγεννα ότι θα επανέλθω ιδιαίτερα καυστικός για αυτά που συμβαίνουν στο ΠΑΣΟΚ.
Τώρα εύχομαι σε όλους καλά χριστούγεννα, καλή ξεκούραση, να ανανεωθείτε για μια χρονία δίσεκτη και δύσκολη. Θα ήθελα να σας μεταδώσω τις ευχές του φίλου μου Rohit από το Νεπάλ που τον βλέπετε να σας χαμογελάει στην φωτό :
Foto by DP my devoted friend in my anti poverty adventures…..Our common friends will understand
Αυτός είναι και η ουσία των διεθνών σχέσεων, συμφωνιών και άλλων γραφειοκρατικών ευρημάτων που τον οδηγούν κάθε μέρα όλο και περισσότερο στην εξαθλίωση………
Και τέλος και κάτι Χριστουγεννιάτικο :
Ο David Bowie με τον Big Crosby για να δούμε πως συμβιβάζεται και το χάσμα γενεών!!!
Καλά Χριστούγεννα.
Σιγά σιγά ανακαλύπτω ιστολόγους που κάποτε είμαι βέβαιος ότι ήμασταν στο ίδιο αμφιθέατρο και δίναμε μάχεσ ηρωϊκές για την αριστερά, τον σοσιαλισμό, την εξουσία στο λαό όπως έλεγε και το ΠΑΣΟΚ του ‘80. Οι άνθρωποι εκείνων των αμφιθεάτρων δεν έχουν φύγει. Όπως μου είπε κάποτε σε μια μάζωξη ΜΚΟ πριν από 2 χρόνια κάποιος συμπολίτης, του θυμίζω τους συνδικαλιστές της περιόδου ή όπως μου έχει πει έτερος “φιλεελεύθερος” σύντροφος του ΠΑΣΟΚ, είμαι πολύ κομματικός.
Εγώ χαίρομαι όμως γιατί : εμφανίστηκαν επιτέλους εδώ στο ιστολογείν παιδιά που το σύστημα έκανε ότι είναι δυνατόν να τα στείλει σπίτι. Εμφανίστηκε η αριστερά που με διάφορες κινήσεις κορυφής έδιωξε τον κόσμο της συνολικά και περιχαρακώθηκε σε αστεία κεκτημένα καθαρότητας. Εμφανίστηκε η απογοητεύμενη γενιά του ‘80 που περίμενε την επανάσταση από την προηγούμενη γενιά του ‘70. Εμφανίστηκε πιο ριζοσπαστικά μια γενιά που πήγε να χαθεί στο αδιέξοδο του καταναλωτισμού της και της καριέρας. Η γενιά που ουσιαστικά πάντα ήταν ο κρίκος μεταξύ του Πολυτεχνείου και της μετέπειτα ιστορίας της πολιτικής στην Ελλάδα.
Τελευταία σχολιάζω σε 2 ιστολόγια που είναι ενδιαφέροντα :
erythros.wordpress.com
dialogos.syriza.gr
αρχίσαμε να τα λέμε με αντιρρήσεις και αντιφάσεις μας. Αλλά ήδη άρχισε να μου μυρίζει αμφιθέατρο….Και χθες εγεννήθη και το autoorganosi.wordpress.com ΠΑΣΟΚΟΙ ιστολόγοι εναντίον εφησυχασμού. Κάτι ωραίο γίνεται και θέλουμε πια να το ζήσουμε. Αυτή τη φορά το ζητούμενο, το διακύβευμα, είναι ο διάλογος των πολιτών και όχι των στελεχών, το άνοιγμα των θεμάτων που μας χωρίζουν στην καθημερινότητα του πολιτικού διαλόγου και όχι ο συγκερασμός των πολιτικών γραμμών και της καθοδήγησης. Μακάρι να αρχίσουμε να τα λέμ σε καθημερινή βάση.
Και ελπίζω κόντρα σε ένα ξενέρωμα της γενιάς μετά από εμάς που ανακάλυψε την ευγένεια, τον καθωσπρεπισμό και άρα τον ομογενοποιητικό ρόλο της ομοιόμορφης συμπεριφοράς που την ονόμασε και πρόοδο…. αυτό το ξενέρωμα που κάποιοι δικαίως το επιζητούν για να ακούγονται όλες οι απόψεις και να δίνεται ο απαραίτητος “πολιτικός” χρόνος ζύμωσης, δεν σημαίνει και συμφωνία στην κάθε “ευφυή” βλακεία που ακούγεται. Η ομοιομορφία στην συμπεριφορά δημιουργεί και την απόκκλιση την ίδια στιγμή. Αυτό είναι και η εξέλιξη της ζωής στον πλανήτη. Η απόκκλιση !!!!
Τώρα η γενιά του γιού μου ίσως και να….Ε ασ την βοηθήσουμε.
Δυστυχώς τα θέματα που ανοίγουν τόσο γρήγορα με αναγκάζουν να γράφω και κάτι κάθε μέρα με αποτέλεσμα να αισθάνομαι σαν την κρεατομηχανή των ΜΜΕ. Υπάρχει όμως ο χρόνος και ο καταιγισμός θεμάτων και εξελίξεων για κάτι τέτοιο. Σήμερα διάβαζα 2 άρθρα για τις συζητήσεις στο Μπαλί και τα αποτελέσματα της διαπράγματευσης εκεί. Τα έχω αναρτήσει στην σελίδα μου στο StumbleUpon που είναι μια συλλογή άρθρων σε εφημερίδες ανά τον κόσμο που σχετίζονται με τις κλιματικές αλλαγές το περιβάλλον και την ανθρώπινη υγεία. Το ένα αναφέρεται στις γεωπολιτικές αλλαγές που έφερε το Μπαλί και τις νέες παγκόσμιες συμμαχίες. Το δεύτερο μελετά τις επιπτώσεις στην ανθρώπινη υγεία που θα επέλθουν από την σταδιακή αλλαγή του κλίματος. Σας συμβουλεύω ως αγγλομαθείς να μπείτε και να διαβάσετε τα κείμενα στην σελίδα που σας έχω στον παραπάνω σύνδεσμο. Εδώ θα θέσω προς συζήτηση μόνο τα συμπεράσματα μου για το μέλλον και πως αυτά συνδέονται με το πολιτικό μας μέλλον :
1. Η αύξηση της θερμοκρασίας στον πλανήτη και τα αποτελέσματά της (αύξηση της στάθμης της θάλασσας, σταδιακή επέκταση των ερήμων στον πλανήτη, υπέρμετρη κατανάλωση ενέργειας, οξύτατα καιρικά φαινόμενα) θα επιφέρουν και τις αναγκαίες προσαρμογές στον τρόπο ζωής μας και κυρίως στην οικονομία. Για παράδειγμα ο Νότιος Καναδάς έχει αρχίσει καλλιέργειες σταφυλιών για την παραγωγή κρασιού, σε μια περιοχή του πλανήτη που αυτό ήταν αδύνατο. Από την άλλη μεριά σύμφωνα με το Εθνικός Αστεροσκοπείο και του Κέντρου για το κλίμα (του οποίου προίσταται ένας εξαίρετος επιστήμονας ο Χρήστος Ζερεφός), προβλέπει μια δραματική αύξηση των αναγκών μας σε νερό ή την ένταση πυρκαγιών κατά τους καλοκαιρινούς μήνες ή έντονων βροχοπτώσεων μικρών όμως σε διάρκεια που θα δημιουργήσουν πρόβλημα σε πλημμύρες.
Τα παραδείγματα αυτά μας δίνουν σταδιακά και μια νέα οικονομική αναγκαιότητα : τον επανασχεδιασμό των μακρο-οικονομικών μας πολιτικών και της προσαρμογής μας στις νέες συνθήκες. Πχ τα αγροτικά μας προϊόντα που τα εγκαταλείψαμε στο πλαίσιο της ΚΑΠ και της ΕΕ, πρέπει μάλλον να αρχίσουμε να τα ξαναπαράγουμε. Αφού ερημοποιήσαμε την ύπαιθρο πρέπει να βρούμε κόσμο να πάει πίσω και να ξανακαλλιεργήσει. Όπως πολύ σωστά επεσήμανε στην συζήτηση για τον προϋπολογισμό ο βουλευτής Δραγασάκης του ΣΥΡΙΖΑ, τέρμα η περίοδος του φτηνού τρόφιμου. Η έλλειψη παγκοσμίως θα είναι μεγάλη και η παραδοσιακή γεωργική παραγωγή είναι και πάλι αναγκαία.
2. Αλλάζει η γεωπολιτική παγκόσμια ισορροπία. Το περίφημο γκρουπ G77+Κίνα βγαίνει ουσιαστικά και πολιτικά κερδισμένο από το Μπαλί. Όχι μόνο έδωσε μια μάχη οικολογικής επιβίωσης του, αλλά στύλωσε και τα ποδάρια εναντίον των ΗΠΑ απειλώντας για πρώτη φορά σε μια σκληρή γραμμή αποκλεισμού τους. Ολοι αναφέρουν μια φοβερή στιγμή στις διαπραγματεύσεις που ο εκπρόσωπος της Παπούα Νέας Γουινέας τους απείλησε για παγκόσμιο αποκλεισμό….!!! Πράγμα μη δυνατό πριν από 1 δεκαετία. Επίσης το κοινό μέτωπο Κίνας, Βραζιλίας και Νοτίου Αφρικής μαζί πια με την ανοικτή υποστήριξη της ΕΕ, οδήγησε τις ΗΠΑ στο να αποδεχτούν αυτό που κατέβηκαν να υπερασπίσουν: Μια άλλη γραμμή δικής τους έμπνευσης με σχεδιασμένη δική τους συνδιάσκεψη εναντίον του Μπαλί. Τελικά όμως συμβιβάστηκαν συνειδητοποιώντας για πρώτη φορά ότι είναι μόνες (για την ελληνική αντιπροσωπεία δεν έχω πληροφορίες, ελπίζω ότι κάνανε τουρισμό και δεν ασχολήθηκαν που κάτω από τις παρούσες συνθήκες μας εξασφάλισε τουλάχιστον ότι δεν γίναμε ρεζίλι…!!!).
Εσωτερικά τώρα στο ΠΑΣΟΚ οι 2 αυτές εξελίξεις και οι συμφωνίες του Μπαλί μας ορίζουν και το πλαίσιο οικονομικής ανάπτυξης που εδώ θα το συνοψίσω σε τίτλους: για τα υπολοιπα υπάρχουν και καμιά 10 τομείς της ΚΟΕΣ και 130 άτομα να επεξεργαστούν ιδέες (λέμε τώρα….μην τρελλαίνεσται παιδιά, από το νέο έτος δουλειά, που είναι και δίσεκτο…) :
1. Οποιοδήποτε οικονομικό μοντέλο πρέπει να λάβει υπ όψη του την επάρκεια τροφίμων σε χαμηλό κόστος για τις γενιές που έρχονται.
2. Πρέπει να διασφαλίσουμε την επάρκεια των υδάτινων πόρων μας. Κάθε οικονομική επένδυση (ακόμα και το βιοκαύσιμο), πρέπει να συνδέεται με την κατανάλωση ή επιβάρυνση των υδάτινων πόρων μας και να απορρίπτεται….
3. Πρέπει να φτιάξουμε τον ενεργειακό χάρτη της χώρας. Αφού “ανοίγουμε” εντός ΕΕ την αγορά ενέργειας να πετύχουμε διεκδικητικά σαν χώρα την ιδιωτικοποίηση μόνο των εναλλακτικών μορφών. Ας κόψουμε δε την κρατική επιδότηση σε ιδιώτες που παράγουν ενέργεια για εμπορικό σκοπό και από την άλλη μεριά ας προχωρήσουμε με δανεισμό των ΟΤΑ από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων μικρών επενδύσεων σε εναλλακτική ενέργεια. Ας δημιουργήσουμε ένα πλαίσιο χρηματοδοτήσεων αγοράς και ας “παγώσουμε” το θέμα βιοκαύσιμο ως εναλλακτική χρηματοδότηση της αγροτικής παραγωγής.
4. Το ασφαλιστικό και ειδικά ο κλάδος υγείας θα αντιμετωπίσει τρομερή πίεση λόγω κλιματικών αλλαγών και απειλών στην δημόσια υγεία. Θα έχουμε ίσως έξαρση επιδημιών που είχαμε ξεχάσει και σίγουρα περισσότερα έκτακτα περιστατικά και σοβαρότερες επιπτώσεις τα καλοκαίρια. Αυτό θα αφορά κυρίως ηλικιωμένους και παιδιά που χρήζουν ιδιαίτερης προστασίας και πρόληψης. Εδώ πρέπει να ξαναδούμε τις δημογραφικές πυραμίδες όπως αρχίζει να διαφαίνεται και στα άλλα κράτη μέλη. Οι κλιματικές αλλαγές ήδη άρχισαν να φέρνουν ανισορροπίες στην παγκόσμια ασφαλιστική αγορά και το δημόσιο ασφαλιστικό σύστημά μας επηρρεάζεται από τις αλαγές αυτές. Στο μέλλον πολύ περισσότερο. Θέλουμε γενναίες αλλαγές (και όχι στα όρια ηλικίας ή στο υψος των συντάξεων) για να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά την επιδείνωση της υγείας των συμπολιτών μας (άρα όλων μας….)
5. Θέλουμε ένα αποτελεσματικό σύστημα πολιτικής προστασίας. Δεν το έχουμε!!!!!! Ο εφησυχασμός του χαβαλέ των 2-3 μηχανημάτων και των ευχολογίων της κάθε τοπικής, περιφερειακής και κεντρικής εξουσίας θα φέρει πολλαπλάσια θύματα από αυτά του 2007. Η πολιτική προστασία να φύγει από γραμματεία, να γίνει ενιαία στο πλαίσιο ενός οργανισμού (η Ρωσική EMERCOM είναι ένα καλό παράδειγμα) αυτόνομου, με δικό του προϋπολογισμό. Φέτος η ΕΕ ξεκίνησε και ένα προχωρημένο πρόγραμμα για την βελτίωση της πολιτικής προστασίας των κρατών μελών μέσω της ΓΔ Περιβάλλοντος. Σε συζητήσεις μου με Δήμους κανείς δεν το έχει πάρει καν χαμπάρι…..Ως πότε πια θα μαθαίνουμε σε αυτήν τη χώρα τα αυτονόητα;
Τέλος ας εμπιστευτούμε την Κοινωνία των Πολιτών χωρίς πατέντες καπελώματος. Ο τομέας ΜΚΟ που συστάθηκε προσυνεδριακά ας επεξεργαστεί ένα σχέδιο εμπλοκής της Κοινωνίας των Πολιτών στην Πολιτική Προστασία και ας έρθει σε ένα συνέδριο με μια ολοκληρωμένη πρόταση εν είδει όμως όχι πολιτικών ευχών αλλά αρχών και πλάνου δράσης.
Και τέλος στο σημερινό σεντόνι θα θέσω το τελευταίο σαν γενικό θέμα του συνεδρίου :
Είθε στο συνέδριο να υπάρξουν θέσεις και όχι πολιτικές ευχές. Αλλά θέσεις με συγκεκριμένα μέτρα και πλάνα δράσης. Ούτε το σύνταγμα της χώρας φτιάχνουμε (εκτός αν έχουμε άποψη πως θα το αλλάξουμε) ούτε το μέλλον της παγκόσμιας σοσιαλδημοκρατίας. Ας παραδειγματιστούμε από την ριζοσπαστικοποίηση των σοσιαλιστών της Λατινικής Αμερικής και ας βρούμε αρχές και δράσειςκαι μέσα υλοποίησης. Άρα οι εκελεγμένοι στο κεντρικό όργανο να φύγουν με ένα πλαίσιο αρχών και ένα συγκεκριμένο και δεσμευτικό πλάνο δράσης. Πλάνο που να δεσμεύει και τον Πρόεδρο για το μέλλον.
Σήμερα το ασφαλιστικό σύστημα έχει την ίδια παθογένεια διαφάνειας στην διαχείρισή του όπως και οι υπόλοιποι τομείς κρατικής πολιτικής. Κατ’ εμέ 2 είναι τα κύρια προβλήματα :
1. Η ανάγκη προστασίας των δικαιωμάτων των ασφαλισμένων οδηγεί σε σφιχτό του εναγκαλισμό με την κεντρική εξουσία, που από την άλλη μεριά της πρόσφερε πάντα σανίδα σωτηρίας μέσω των αποθεματικών των ταμείων. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα όχι μόνο την έλλειψη κάθε έννοιας παραγωγικής επένδυσης, αλλά αντίθετα το κράτος να επωφελείται από τις εισφορές μας ως άλλο τύπο φορολογίας και αύξησης της χρηματοπιστωτικής του ικανότητας.
2. Η πολυπλοκότητα του κλάδου υγείας των ταμείων είναι που δημιουργεί τις μαύρες τρύπες και ταυτόχρονα προσφέρει ένα άθλιο επίπεδο υπηρεσιών υγείας στους ασφαλισμένους. Η είσοδος των ιδιωτικών επενδύσεων στον κλάδο της υγείας δεν έχει βελτιώσει παρά ελάχιστα την ποιότητα υπηρεσιών και από την άλλη μεριά έχει οξύνει σε μεγάλο βαθμό τις ανισότητες.
Σήμερα το άγχος περικλείει το ύψος των εισφορών και τα όρια συνταξιοδότησης. Ουδείς συζητάει για τον φαύλο κύκλο στο κλαδο υγείας και πρόνοιας και επικεντρώνεται στο κλάδο των συντάξεων. Αυτό μου θυμίζει το πονάει δόντι κόβει κεφάλι. Κατ αρχήν να κάτσουμε κάτω και να δούμε όχι αναλογιστικές μελέτες, αλλά μελέτες κόστους των υπηρεσιών των ταμείων. Τέτοια μελέτη έχει γίνει εδώ και χρόνια, αλλά για έναν κλάδο που όσον αφορά το κόστος των υπηρεσιών υγείας πραγματικά σήμερα ζούμε σε άλλο πλανήτη. Επιμένω στο θέμα του κλάδου υγείας αφού :
1. Αποτελεί ελαστική δαπάνη για τα ταμεία και συνδέεται με μια σειρά άλλων κλαδών, που σήμερα συγκεντρώνουν ποσά από επενδυτές στο χρηματιστήριο. Πόσο μπορούμε να ορθολογικοποιήσουμε το σύστημα παροχών υγείας; Γιατί κανείς δεν μιλάει για ένα σύγχρονο σύστημα περίθαλψης; Γιατί αφήνουμε να κακοφορμίζουν πληγές για χρόνια; (Συνταγή φαρμάκου, εξοπλισμοι ιατρικοί, τρόπος και είδη θεραπείας…). Μα γιατί το πρόβλημα του κλάδου υγείας συνδέεται με την αδυναμία πια διαχείρισης του συστήματος περίθαλψης στη χώρα. Το ένα αδιέξοδο μετά το άλλο, ο κλονισμός της εμπιστοσύνης του καταναλωτή, οι στρεβλώσεις στην αγορά υγείας για τις ιδιωτικές επενδύσεις και τον δημόσιο τομέα που ενώ είναι ανταγωνιστικός αλλά κανείς δεν τον θέλει να πάει καλύτερα. Που μας οδηγεί όλο αυτό; Σε ένα σύστημα υγείας απραίτητο μεν αλλά αναποτελεσματικό με κανέναν ευχαριστημένο. Και με τεράστιες δαπάνες κάθε χρόνο.
2. Στο κλάδο συντάξεων με την επιμήκυνση του χρόνου ζωής και την έστω και δυσβάστακτη άνοδο των ορίων ηλικίας από το νόμο Ρέππα, θα έχουμε ζημιές; Μα είναι δυνατόν; Υπάρχει έστω και μια πιθανότητα με τα επίπεδα θνησιμότητας και ορίων παραγωγικής εργασίας να έχουμε ένα ζημιογόνο κλάδο συντάξεων; Δεν είναι δυνατόν! Θέλουμε και το καταφέρνουμε και αυτό. Αλλά όχι από το κλάδο σύνταξης των ταμείων. Ο κλάδος υγείας και περίθαλψης είναι το δυσβάκτακτο κόστος. Επειδή εκεί όμως τα πράγματα των συγκρούσεων είαι σκούρα, επειδή εκεί συγκρούονται μια σειρά συμφερόντων, στερεοτύπων και ομάδων που κάνουν καριέρα πάνω στον πόνο του ασφαλισμένου, ποιούμε την πάπια……
Θέλουμε λύσεις στο ασφαλιστικό :
εγώ προτείνω 2 ιδέες
α. Την δημιουργία Επικουρικών Ταμείων Ασφάλισης Περιφέρειας (ΕΤΑΠ) που θα μπορούσαν να ξεκινήσουν τώρα, θα ήταν εθελοντική η ασφάλιση, θα είχαν ένα βελτιωμένο κανονισμό λειτουργίας, θα ελέγχονταν με τρόπο αμερόληπτο και θα διοικούνταν υποχρεωτικά και αποκλειστικά από τους εργαζόμενους και τους ασφαλισμένους. Εγώ πάω στοίχημα ότι σε μια δεαετία θα εξασφάλιζαν από τις επενδύσεις τους αρκετούς πόρους για να μην υπάρξει πρόβλημα συνταξιοδότησης κανενός. Και όχι μόνο θα μετέφεραν τοπικό πλούτο σε τοπικό έλεγχο και θα εισέφεραν στην τοπική ανάπτυξη με τις επενδύσεις τους. Εργαλεία έχουμε, πολιτική βούληση δεν έχουμε. Επιχειρήματα πολλά εναντίον μιας τέτοιας εξέλιξης θα υπάρχουν αλλά αν τα βάλουμε κάτω υπάρχουν απαντήσεις.
β. Εξέλιξη του κλάδου υγείας των ταμείων σε αυτόνομα διαχειριζόμενο με νέα στάνταρντς και όχι με αύξηση της οικονομικής συμμετοχής του ασφαλισμένου, αλλά με χρηματοδότηση αυτόνομης έρευνας, δημιουργίας νέων προτύπων νοσηλείας, με την δημιουργία πιο ανοικτής αγοράς σε τεχνολογία και φάρμακο, με την προβολή φτηνών εναλλακτικών θεραπειών που θα έρχονταν σε σύγκρουση με τον φαύλο κύκλο προμηθευτών, με ενσωμάτωση μιας πιο δίκαιης για τον καταναλωτή Ευρωπαϊκής νομοθεσίας, με σοβαρές επενδύσεις στην πρόληψη και στην αγωγή υγείας (που δεν έγινε ποτέ παρά τις όποιες εξαγγελίες της κάθε κυβέρνησης) ώστε να εξασφαλίζουμε πόρους για αυτούς που έχουν πραγματική ανάγκη και όχι για τους έχοντες μέσον ή την παροχή υπηρεσιών μη απαραίτητων για την αύξηση του τζίρου των φαρμακευτικών.
Οι 2 ιδέες προϋποθέτουν μια σαφή πολιτική βούληση και δέσμευση. Δες τε τον προϋπολογισμό του Υπουργείο Υγείας φέτος και θα καταλάβετε πόσο αδιάφορη για τα αδιέξοδα είναι η πολιτική Αλογοσκούφη. Το μόνο που βλέπει είναι “λάθος” λογιστικές καταστάσεις.
Μετά και το συνέδριο επανίδρυσης της στα τέλη Απριλίου του 2006 και παρά την τεράστια συμμετοχή ψηφοφόρων για την εκλογή συνέδρων η Νεολαία ΠΑΣΟΚ χάθηκε….ή τέλος πάντων δεν κάνει εμφανή την παρουσία της! Τα παιδιά ξέρω ότι ασχολούνται και δεν τα έχουν παρατήσει αλλά το κόμμα κάνει κάτι προς αυτήν την κατεύθυνση;
Επειδή πιστεύω ότι το κόμμα τα τελευταία χρόνια πρόσπαθησε να συντηρήσει την ίδια παλιά πελατειακή σχέση με την Νεολαία, επειδή τα πρόβληματα που την αφορούν οξύνονται (θέμα συμβασιούχων των οποίων η πλειοψηφία είναι νέοι εργαζόμενοι, οι επικείμενες εκλογές των Τοπικών Συμβουλίων Νέων που περιέργως κανείς δεν συζητάει για αυτό, το ασφαλιστικό που θίγει κυρίως τους νεοεισερχόμενους στην αγορά εργασίας και πολλά άλλα) αντί να επιλύονται, επειδή η συζήτηση για την παιδεία που μονοπώλησε το ενδιαφέρον το 2005-2007 αλλά δεν είναι το μόνο θέμα σήμερα, θα κάνω μερικές προτάσεις που πιστεύω ότι θα έχουν αποδέκτη :
1. Η αυτοοργάνωση της Νεολαίας είναι αναγκαιότητα και ίσως η πιο αποτελεσματική μορφή κοινωνικής δράσης στο παρόν πολιτικό πλαίσιο. Αυτό σημαίνει μετά την εξαγγελία του Προέδρου ότι οι οργανώσεις της Νεολαίας πρέπει και επιβάλλεται να κινηθούν πιο γρήγορα από το κόμμα και να οργανώσουν τους δικούς τους πυρήνες.
2. Η νεολαία χρειάζεται παραγωγή πολιτικών θέσεων που ίσως και να συγκρούονται με αυτές του κόμματος. Είναι σε θέση να τις παράξουν αλλά θα πρέπει να συνοδεύονται και από ένα “οδικό” χάρτη συγκεκριμένων δράσεων, που να υλοποιούν συγκεκριμένες ενέργειες σε τοπικό και εθνικό επίπεδο.
3. Τώρα που τελειώνουν και οι συζητήσεις στο Μπαλί και νομίζω ότι ούτε το κόμμα έχει καταλάβει τις λεπτομέρειες, ούτε και οι υπόλοιποι “θεσμοί” στην χώρα, η Νεολαία πρέπει να πρωτοστατήσει σε μια “σκληρή” πολιτική για το περιβάλλον, αφού έτσι και αλλιώς αυτή θα πληρώσει και το κόστος της απειλούμενης καταστροφής. Ειδικά η πολιτική πίεση για μείωση των ρύπων που συνεπάγεται αλλαγές στην οικονομία, στην πολιτική και στην κοινωνία, θα πρέπει να αποτελέσει προνομιακό πεδίο για τη δράση της Νεολαίας.
4. Οι νεοί του κόμματος και όχι μόνο, διαθέτουν φαντασία και δυναμισμό που αυτή την στιγμή το κόμμα προσπαθεί να βρει. Χρειάζεται λοιπόν την Νεολαία να δρα και να πιέζει. Να αφυπνίζει και να προχωρά έστω και μόνη της. Το ψευτοδίλημμα για την ένταξη ή όχι σε οργανωτικά σχήματα του κόμματος, είναι στην παρούσα φάση δευτερεύον. Συνήθως συνδέεται με προσωπικές φιλοδοξίες, χειραγώγηση και καταμέτρηση ψήφων των μεγάλων. Οι νεοί που είναι οργανωμένοι ήδη, πρέπει με αυτούς που δεν είναι και άλλες συμμαχίες να δημιουργήσουν τον δικό τους χώρο. Στο πλαίσιο της αυτο-οργάνωσης θα περίμενε κανείς ότι ήδη θα ακούγαμε για τους πυρήνες βάσης που θα δημιουργούσε. Αλλά η αυτο-οργάνωση είναι μια μορφή πολιτικής δράσης που απαιτεί και πολιτικές θέσεις αλλά και συγκεκριμένα ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν. Αυτά σήμερα είναι κατά την γνώμη μου : ΟΤΑ και Νεολαία, “Σκληρή” Περιβαλλοντική Πολιτική, Παιδεία όλων των βαθμίδων.
Τέλος και επειδή είναι Σάββατο και για να χαλαρώσουμε τους αφιερώνω ένα τραγουδάκι από τους Stereo Mike και την Χαρούλα Αλεξίου: Φεύγω
Πρώτον δεν θέλω να κάνω διαφήμιση στην συγκεκριμένη εταιρία σε σχέση με τον ανταγωνισμό της, αλλά επειδή αυτήν χρησιμοποιώ χρόνια αυτήν ξέρω ως μοντέλο. Η συγκεκριμένη εταιρία έχει λοιπόν ένα προσόν φοβερό σε σχέση με την ταχύτητα και την αποτελεσματικότητα της υπηρεσίας της : Βρίσκεται παντού πολλές από τις ώρες της ημέρας, χωρίς να νοιάζεται για την βιτρίνα του μάρκετινγκ και της σοβαρότητας των χρηματοοικονομικών υπηρεσιών. Μπορεί ο καθένας να γίνει αντιπρόσωπος της χωρίς πολλές πολλές διατυπώσεις παρά με έναν υπολογιστή και ένα password (α και μια τηλεφωνική γραμμή). Δέχεται και στέλνει μηνύματα σε χρόνο ρεκόρ και πάλι με την χρήση ενός 10ψήφιου κωδικού. Δεν απαιτεί τρελλές διατυπώσεις, αλλά χρεώνει σχετικά πολλά. Γιατί όμως να μην την προτιμήσεις αφού μπορώ να στείλω τα χρήματα στον σπουδαστή γιό μου αργά το βράδυ όταν όλα είναι κλειστά;
Θα μου πείτε τώρα πια η σχέση με το ΠΑΣΟΚ; κατ αρχήν τα κοινά που θα μπορούσαν να έχουν :
Αν η πολιτική είναι υπηρεσία προς τον πολίτη, τότε θα μπορούσαν τα κοινά χαρακτηριστικά να είναι πολλά, ταχύτητα στην απάντηση σε ένα θέμα, απλότητα στην λειτουργία και επικράτηση της ουσίας ενάντι της σοβαροφάνειας και του πολιτικού μάρκετινγκ, δικτύωση πολών σημείων διαλόγου με τον χρήστη της πολιτικής, αντιπρόσωπος μπορεί να γίνει ο καθένας χωρίς δομές και οργανωμένες γραφειοκρατίες, τόσο απλά με ένα υπολογιστή και μια τηλεφωνική γραμμή (σε λίγο ούτε κι αυτή θα είναι απαραίτητη με το ασύρματο διαδίκτυο).
Δεύτερο σημείο και πολύ σημαντικό : ο καθένας θα μπορούσε να αισθάνεται εκπρόσωπος του ίδιου δικτύου, να έχει γεωγραφική αναφορά την “γειτονιά” του, όποια είναι αυτή : 4 οικοδομικά τετράγωνα ή ο κόσμος ολόκληρος αν ήταν μια ομάδα του facebook…
τρίτο σημείο κοινό : Η λειτουργικότητα οδηγεί στο αποτέλεσμα και όχι μια συντριπτική ως μέγεθος γραφειοκρατία. Μα καλά θα πει κάποιος και η δημοκρατία; ο διάλογος; η αντιπαράθεση στις απόψεις; Α εδώ θα μπορούσαμε να έχουμε άλλες ωραίες εφαρμογές : Με την ευρυζωνικότητα μια τηλεδιάσκεψη θα ήταν φτηνή και γρήγορη, μια σύσκεψη μελών μιας γειτονιάς θα μπορούσε να γίνει σε ένα σπίτι (σκέφτομαι τα γλυκά, τις πίτες και τον καφέ) και μάλιστα εναλλάξ σε σπίτια. Και τότε θα πει κάποιος άλλος : οι εισφορές στο κόμμα; τα χρήματα; οι αποσπασμένοι υπάλληλοι; οι χρηματοδότες αφανείς και εμφανείς; Και εδώ όμως σας έχω απάντηση : ε και ; ας μην υπάρχουν!!! Η ας είναι λιγότεροι σε αριθμό ή ας πάνε κανονικά στις δουλειές τους και ας σταματήσουμε τα ωραία ρουσφετάκια μας. Πρόεδρε έχεις μετρήσει πόσους αποσπασμένους από τα σώματα ασφαλείας έχει το κόμμα; Τους χρειάζεσαι όλους; Δεν νομίζω….
Α να μην ξεχάσω και το τελευταίο (μην ανησύχησετε θα συνεχίσουμε την κουβέντα….) για σήμερα : Θα υπήρχε πρόβλημα συντονισμού. Ναι θα υπήρχε, αλλά λύνεται εύκολα : 55 υπεύθυνοι ένας ανα νομαρχία. 55 που θα επισκέπτονταν τον νόμο ευθύνης τους. Και οι 55 θα έπρεπε για αν οριστούν να μην είχαν εντοπιότητα. Και θα έπρεπε να είναι εκεί για να δουν όλες τις μικρές μικρές οργανώσεις και ένα ένα τα μέλη άπαξ του διμήνου. Και αφού αυτές δεν θα είχαν γραμματέα, ούτε και πρόεδρο, αλλά θα είχαν διαχειριστή δικτύου. Τον άνθρωπο που θα έστελνε και θα έπαιρνε μηνύματα, τότε ο απεσταλμένος των κεντρικών, θα έπρεπε να τους δει όλους. Και όχι μόνο μια συνάντηση με γραμματείς τοπικών και έξω από την πόρτα. Θα χρειαζόμασταν πολλούς τοπικούς διαχειριστές. Αλλά αυτοί εκεί είναι. Στον τόπο τους. Εμείς δεν θέλουμε να τους μάθουμε. Γιατί τότε πως θα πήγαινε μεγαλοστέλεχος τάδε, με συνοδεία τις αρχές του τόπου; Ε πως θα πήγαινε ένα τηλεοπτικό αστέρι στην γειτονιά των μουσουλμάνων στην Αλεξανδρούπολη που μυρίζει και λίγο περίεργα….
Αυτό το κόμμα θα κέρδιζε εκλογές σύντροφοι. Αλλά θα έρδιζε και κάτι πιο σημαντικό : Την γνώση της χώρας που θέλει να κυβερνήσει, την τεκμηρίωση της πολιτικής θέσης και όχι τον αλαλαγμό των τηλεοπτικών παραθύρων. Και ο Πρόεδρος ας βρει τους ανθρώπους να το κάνει. Πριν το μεγάλο σόου ενός ανούσιου ακόμα συνεδρίου. Αλλά για αυτό το τελευταίο έχω να σας πω πολλά πιο κάτω…
Το 2000 για πρώτη φορά στη Λισαβώνα συμφωνείται μια νέα στρατηγική για το οικονομικό μέλλον της Ευρώπης. Η ίδια στρατηγική με μετατροπές ξαναεισήχθη για συζήτηση και τελικά οριστικοποιήθηκε το 2005. Η στρατηγική αυτή συνοψίζεται σε 4 στόχους :
1. Ανάπτυξη της έρευνας και της καινοτομίας
2. Δυναμικό επιχειρηματικό περιβάλλον
3. Επένδυση στον άνθρωπο
4. Πράσινη οικονομία
Ο κάθε ένας από τους παραπάνω τίτλους έχει και υπότιτλους που θα τα βρείτε όλα εδώ. Εγώ θα πρόσθετα και 3 θεματικές σημαντικές πέραν των 4 σημείων : Συνεκτικές μακροποικονομικές πολιτικές, Πολιτική συνοχής, Το άνοιγμα του εμπορίου με τρίτες χώρες.
Με βάση λοιπόν αυτή την στρατηγική εκδίδεται κάθε χρόνο και μια έκθεση ανά κράτος μέλος που αναφέρεται στις προόδους που έχει κάνει επ’ αυτής. Χθες λοιπόν δημοσιεύτηκε η έκθεση για την Ελλάδα και οι παρατηρήσεις που μας έκαναν οι υπηρεσίες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής :
1. μας την λένε ευγενικά : Κάποια πρόοδο και σταθερή έχουμε κάνει με βάση αυτά που υποσχεθήκαμε. Και κάτι έχουμε ψιλοκάνει σε σχέση με προηγούμενες παρατηρήσεις της ΕΕ, αλλά εκεί που μάλλον δεν έχουμε κάνει τίποτα είναι για τισ συστάσεις που έχουν γίνει για την προσαρμογή των χωρών του ευρώ. Τα δυνατά σημεία μας είναι: Έχουμε σημειώσει αξιόλογη πρόοοδο στη σταθεροποίηση των δημόσιων οικονομικών, στην βελτίωση της απασχόλησης των γυναικών, στην υλοποίηση των κανονισμών της εσωτερικής αγοράς και στην βελτίωση του επιχειρηματικού περιβάλλοντος. Με άλλα λόγια κάτι έχουμε ψιλοκάνει με τον προϋπολογισμό, την απασχόληση των γυναικών στον δημόσιο τομέα βέβαια, στο ότι έχουμε ανοίξει περισσότερο την αγορά στα προϊόντα και τις υπηρεσίες από την ΕΕ και απλοποιήσαμε διαδικασίες φορολόγησης και επιδότησης.
2. Αυτά που όμως δεν έχει γίνει προόδος έχουν το ενδιαφέρον : Η μακροπρόθεσμη δημοσιονομική σταθερότητα (με άλλα λόγια σταθερότητα εσόδων και μείωση χρέους καθώς και η “επείγουσα” μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος), η υλοποίηση της μεταρρύθμισης του δημόσιου τομέα (κυρίως η βελτίωση διαχείρισης του ανθρώπινου δυναμικού του και της αποτελεσματικής χρήσης του Δ ΚΠΣ), ο εκσυγχρονισμός του πλαισίου απασχόλησης (ειδικά την νομοθεσία, την μείωση του φορολογικού βάρους της εργασίας, την υλοποίηση ενεργών πολιτικών για την ανεργία και πάνω από όλα την ένταξη της μαύρης εργασίας στην επίσημη εργασία), η επιτάχυνση των μεταρρυθμίσεων σε εκπαίδευση και δια βίου μάθηση ( με έμφαση στη σύνδεσή τους με την αγορά εργασίας).
3. Τέλος μας βάζουν και καινούρια θέματα που χρειάζονται προσοχή : πέραν των δημοσιονομικών και των θεμάτων απασχόλησης, ιδιαίτερη προσοχή θέλει το περιβάλλον (η εκπόνηση στρατηγικής στο τομέα διαχείρισης αποβλήτων), η απελευθέρωση του ανταγωνισμού στον τομέα των υπηρεσιών και η εκπόνηση ενός εθνικού στρατηγικού πλαισίου για την έρευνα και την καινοτομία.
Τώρα είναι προφανής η κάψα για την μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού τώρα, έπεται μεταρρύθμιση περαιτέρω στην εκπαίδευση, ο Υπουργός Ανάπτυξης μίλησε για πλαίσιο για έρευνα και έναν στόχο του 1,5% του ΑΕΠ (που σιγά μην τον πιάσουμε να είχαμε να λέγαμε….) και τέλος αναμένονται και άλλα για την μείωση του χρέους. Και κάποιος θα πει με καλά αφού τα ζητάει η Επιτροπή.
Επιτέλους ας ξεκαθαρίσουμε κάτι στην φοβερή επιχειρηματολογία και ερμηνεία ότι για όλα τα άσχημα φταίει η ΕΕ. Η ΕΕ δεν μας είπε να φεσωθούμε σε επίπεδο δημοσίου με χιλιάδες συμβασιούχους. Δεν μας είπε να ξοδέψουμε 3 ΚΠΣ χωρίς να βελτιώσουμε το κατα κεφαλής εισόδημα στη χώρα. Επίσης δεν μας λέει κάντε μόνο περικοπές ή αλλάξτε μερικά σημεία στην νομοθεσία υπέρ των επιχειρήσεων και κατά των εργαζομένων. Η ΕΕ βάζει μια κατεύθυνση ανταγωνιστικότητας. Οι εθνικές κυβερνήσεις επιλέγουν πως θα πετύχουν να ακολουθήσουν, καθώς και να διαπραγματευτούν τμήματα και επιμέρους πολιτικές.
Ερωτήματα λοιπόν : 1. Η περικοπή του χρέους γίνεται με 2 τρόπους : με μείωση των κρατικών δαπανών με ότι αυτό σημαίνει (όχι προσλήψεις, τήρηση του προϋπολογισμού, μηδέν παραγωγικότητα του δημοσίου) ή με αύξηση του ΑΕΠ (ελαφρά υψηλότερος πληθωρισμός, αύξηση παραγωγικών επενδύσεων, συνεχής επαναδιαπραγμάτευση του χρέους με καλύτερους όρους, βελτίωση απασχόλησης και αποδοχών). Σήμερα έχουμε επιλέξει το πρώτο;
2. Η δημοσιονομική σταθερότητα δεν θα έρθει με μια στενή αντίληψη “νοικοκυρέματος” των δημόσιων οικονομικών. Αυτό που γίνεται σήμερα είναι αυτοκτονικό…. Η δημοσιονομική σταθερότητα θα έρθει με διεύρυνση της οικονομικής δραστηριότητας, νέες επενδύσεις σε νέους τομείς, μείωση των φορολογικών βαρών στην απασχόληση και ενίσχυση της απασχόλησης μέσω αύξησης της παραγωγής στον τομέα των υπηρεσιών. Θα μπορούσα να αναφέρω άπειρα παραδείγματα πολιτικής βλακείας και έλλειψης κατανόησης εννοιών και από τα 2 κόμματα που κυβέρνησαν και κυβερνούν. Αλλά όπως και λέει και ο φίλος Στέφανος μην τους κάνουμε τζάμπα μάγκες ας σκεφτούν κι αυτοί κάτι…..
Αυτή την περίοδο 3 γεγονότα μου τράβηξαν την προσοχή, που πιστεύω ότι αφορούν σε μεγάλο βαθμό και τον προσυνεδριακό διάλογο στο ΠΑΣΟΚ και όχι μόνο αλλά και στην ευρύτερη αριστερά :
1. Η ίδρυση της Τράπεζας της Νοτίου Αμερικής με κεφάλαιο 7 δις δολλάρια και μετόχους τις κυβερνήσεις των χωρών της Λατινικής Αμερικής, με στόχο την απεξάρτηση από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την δημιουργία όχι ενός χρηματοδότη χρεών αλλά όπως οι ίδιοι το ονομάζουν ενός αναπτυξιακού πιστωτή!!! Με άλλα λόγια για πρώτη φορά ο φτωχός νότος δημιουργεί τον δικό του χρηματοπιστωτικό φορέα που θα αλλάξει τις συνθήκες του παιχνιδιού στα χρηματιστήρια και όχι μόνο. Βέβαια όλοι θα περιμένουμε να δούμε τις λεπτομέρειες αλλά πρέπει να σημειώσουμε εδώ την πρωτοτυπία της αντίστασης του άλλου μέρους του πλανητή με τα ίδια όπλα.
2. Ο Καντάφι επισκέπτεται την Γαλλία και κλείνει συμφωνίες 10 δις ευρώ. Και ποιός φωνάζει; Το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. Αυτό που τον στήριξη διακριτικά όλα αυτά τα χρόνια. και φέρνει ως επιχείρημα τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Λιβύη. Πέραν της ανακόλουθης πολιτικής θέσης, αυτό είναι και η απαξίωση της σοσιαλδημοκρατίας στην Ευρώπη. Η συμπεριφορά της παρατημένης ερωμένης…..
3. Στην σύκσεψη στο Μπαλί συμβαίνουν τα απίθανα…. Οι ΗΠΑ αρνούνται και πάλι επί της ουσίας την διεθνή δέσμευση σε οποιαδήποτε σχέδιο για την μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα. Οι χώρες με νησιά στην αγωνία επιβίωσής τους πια, κατεβάζουν μια προχωρημένη πρόταση που όλοι μένουν άναυδοι. Η Γερμανία κάνει μια πρόταση ρελάνς μη αναμενόμενη από χριστιανοδημοκρατική κυβέρνηση. θα την ζήλευαν και οι Οικολόγοι του Φίσερ. Και τέλος οι επιστήμονες προεξοφλούν την μη αντιστρέψιμη κατάσταση της καταστροφής περιοχών ολόκληρων στο Βορρά και στον Νότο.
Εμείς βέβαια στο ΠΑΣΟΚ έχουμε άλλα προβλήματα :
Ενώ η ελληνική κυβέρνηση ουσιαστικά έχει μετατρέψει το Μπαλί σε ταξίδι αναψυχής, ενώ έχει μπλέξει σε μια συζήτηση περί Σκοπίων και Κύπρου (αδιέξοδων και των 2), ενώ βλέπει αμήχανη τις αλλαγές αφού ούτε καν τις κατανοεί, διοργανώνει συσκέψεις του Απόδημου Ελληνισμού για να (ξανα) κάνει δίκτυα απόδημων….. και το ΠΑΣΟΚ ασχολείται με το ποιός είναι ΚΟΕΣ, ΝΟΕΣ, αν η αντιπολίτευση του ΓΑΠ συμμετέχει ή όχι, αν θα αυτοοργανωθούμε ή όχι, τα κουκιά στο συνέδριο κλπ. Κοιμηθείτε σύντροφοι και στις φωτιές του χρόνου ξυπνήστε να κάνουμε καμιά καταγγελία για το σύστημα, τον καιρό και την κυβέρνηση της ΝΔ.
Στις θέσεις του συνεδρίου βέβαια όλο και κάτι γενικόλογο και ακατάληπτο θα βρούμε να πούμε. Την ώρα που χάνουμε πόρους και σχέδια αντιμετώπισης μιας βέβαιης οικολογικής καταστροφής στη χώρα. Και μπράβο του Στυλιανίδη που βγήκε χθες να εξαγγείλει τα πράσινα σχολεία. και σοβαρολογώ. Αφού τελικά φαίνεται να είναι ο μόνος που καταλαβαίνει.
Πολλές φορές έχω μπει στον πειρασμό να σχολιάσω την ανάγκη ηλικιακής ανανέωσης στο κόμμα ΠΑΣΟΚ αλλά και γενικότερα στην θεσμική συγκρότηση της χώρας. Τα επιχειρήματα που ακούω είναι πολλά και διαφορετικού περιεχομένου. Βέβαια πάντα έχω την αίσθηση ότι αναφερόμαστε σε μια απλή αντικατάσταση προσώπων και δεν θίγουμε την ουσία του προβλήματος που μας απασχολεί. Σήμερα θα προσπαθήσω να κωδικοποιήσω μια σειρά επιχειρημάτων αλλά προσπαθώντας να θίξω την ουσία του προβλήματος :
1ο επιχείρημα : βαρεθήκαμε τους ίδιους και τους ίδιους
Το θεωρώ ως το χειρότερο όλων αφού αν παραδεχτούμε ότι εκεί βασίζεται μια αναγκαία αλλγήε φρουράς τότε απαξιώνουμε τελείως την οποιαδήποτε πολιτική λογική και περιοριζόμαστε σε μορφολογικές παρενέργειες του πάθους για εξουσία πολλών πολιτικών στελεχών. Το πρόβλημα όμως δεν είναι μορφολογικό- επικοινωνιακό.
2ο επιχείρημα : οι παλιότεροι δεν πείθουν για τις προθέσεις τους.
Σε αυτό συμφωνώ . Δεν είναι θέμα πια καλών ή κακών προθέσεων αλλά η πραγματικότητα μιας γενιάς που ειδικά στον αριστερό χώρο δείχνει να μην δέχεται ότι ήρθε η ώρα να απεξαρτηθεί από την εξουσία. Ακόμα και όταν αυτό που λέει είναι σωστό πολιτικά, το μήνυμα μειώνεται γιατί εξετάζεται πάντα υπό το πρίσμα του πάθους παραμονής στην εξουσία.
3ο επιχείρημα : δεν υπάρχει πια κατανόηση των αλλαγών που έρχονται.
εδώ πιστεύω ότι έγκειται το κύριο σημείο σύγκρουσης. Υπάρχει τελικά χάσμα γενεών. Όχι γενικά και αόριστα, ούτε γενικευμένα, αλλά σε πολύ συγκεκριμένους τομείς. Ο ένας είναι η αντίληψη περί οικονομίας. Δεν νομίζω ότι οι νεότεροι σήμερα οραματίζονται το ίδιο μοντέλο οικονομίας που παραδοσιακά οραματίζονταν οι παλιότερες γενιές. Πέραν των ιδεολογικών συγκρούσεων του χθες σήμερα οι νεότερες γενιές αναμένουν μια κοινωνία πιο ελεύθερη από την παραδοσιακή αναγνώριση της προσωπικής ελευθερίας μέσα από την εργασία και περισσότερο προσανατολισμένη στην ελευθερία επιλογής σε άλλους τομείς μη κατανοητούς. Κάποιοι προβάλλουν το δικαίωμα στην κατανάλωση, άλλοι το δικαίωμα στην λιγότερη και καλύτερα αμοιβόμενη εργασία. Ειδικά όταν μιλάμε για την οικονομία της γνώσης, δεν νομίζω ότι φανταζόμαστε τον “γνωστικό” εργάτη με 8ωρα, στολή εργασίας και πειθήνιο στο αφεντικό του. Για αυτό και ο επιστημονικός εργάτης ίσως δουλεύει περισσότερο αλλά σίγουρα εκτός ωραρίου (αλλιώς πρέπει να παραδεχτούμε ότι ένας επιστημόνας θα σκέφτεται μόνο από τις 9 εως τις 5 το απόγευμα…) είναι πιο απαιτητικός πια σε παροχές εκτός βασικού μισθού. απαιτεί το κράτος πρόνοιας να είναι εμφανές σε άλλες χαμηλού προφίλ πολιτικές, και σίγουρα ξέρει να διεκδικεί καλύτερα τα δικαιώματά του. Έχει απαιτήσεις στον πολιτισμό, στην ψυχαγωγία του και στην εκπαίδευση των παιδιών του. Θα ελέγχει εκ των πραγμάτων περισσότερο την οποιαδήποτε εξουσία και θα έχει λιγότερα απωθημένα. Από την άλλη μεριά θα ζει πιο μόνος, η μαζικότητα μάλλον θα τον ενοχλεί, θα σέβεται την διαφορετικότητα, θα είναι πιο ανεκτικός στην κοινωνική απόκκλιση, θα είναι λιγότερο προσηλωμένος σε κόμματα και θα προσέχει περισσότερο τις αξίες που πρεσβεύουν οι πολιτικοί. Θα προτιμάει να έχει φίλους από κομματικούς συντρόφους….Η πολιτική θα είναι χόμπυ και όχι επάγγελμα. Θα έχει μια εξατομικευμένη αλλά σίγουρα πιο έντονη αίσθηση του δημοσίου συμφέροντος. θα λύνει τα πρόβληματα πιο γρήγορα αφού θα έχει τεράστια τεχνολογική υποστήριξη. Το πρόβλημα θα είναι να συλλαμβάνει την γενικότερη εικόνα. Εκεί θα προτιμά ότι του συνθέτει την πληροφορία από ότι του την παρέχει πρωτογενώς.
Θα είναι ένα homo infromaticus περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.
Τώρα με βάση την πιο πάνω περιγραφή μου θα έλεγα ότι αυτονόητα μπορούμε να φτιάξουμε ένα πίνακα κριτηρίων που να προβλέψουμε το προφίλ του πολιτικού του μέλλοντος :
α. Θα μπορεί να συνθέτει πληροφορίες και όχι να τις αναπαράγει….
β. Θα μπορεί να προβλέπει με ταχύτητα τις εξελίξεις και να προτείνει άμεσες λύσεις.
γ. Θα βλέπει ως ένας καλός διαχειριστής τους διαθέσιμους πόρους του και θα μπορεί να τους συνδυάζει για να παράξει συγκεκριμένο πολιτικό αποτέλεσμα.
δ. Θα μπορεί να επικοινωνεί καθημερινά με ένα μεγάλο πλήθος ανθρώπων και θα διαμορφώνει άποψη για τις επιθυμίες της κοινωνίας που καλείται να υπηρετήσει.
ε. Θα προτείνει και δεν θα επιβάλλει, θα διαλέγεται και δεν θα ανακοινώνει, θα ρωτάει και δεν θα απαγγέλει.
στ. Θα δουλεύει λιγότερο αλλά θα παράγει καλύτερο αποτέλεσμα.
ζ. Θα αμοίβεται λιγότερο αλλά θα επιχειρεί πολιτικά καλύτερα από ότι τώρα.
Τώρα λοιπόν το ερώτημα είναι αν έχουμε απάντηση κατά πόσο η ηλικία του μέλλοντος πολιτικού παίζει ρόλο ή όχι. Κατ εμέ όχι απαραίτητα. Αλλά πρακτικά σκεφτόμενοι η ηλικία με τους περιορισμούς της απποτελεί έναν αρνητικό παράγοντα. Και αν κάποιος θέλει να αντέξει χρόνια στην πολιτική θα πρέπει να ακολουθεί την γνώση της εποχής του αλλά και του μέλλοντος. Τότε και μόνο τότε θα εξαλειφθεί και η γκρίνια για την “μάχη της καρέκλας”.
Την προηγούμενη φορά το 2005 κάναμε ένα συνέδριο αλλιώτικο σε οργάνωση από τα προηγούμενα. Σε αυτό όμως που τώρα έρχεται το πολιτικό ζητούμενο είναι διαφορετικό. Γενικά δεν μπορώ να σκεφτώ πως θα χωρέσουν όλα σε 3 ημέρες. Είναι λίγες…πολύ λίγες. Για να μπορέσουμε να τις κάνουμε αποδοτικές θα πρέπει προσυνεδριακά να ξεκαθαριστούν πολλά πράγματα.
Προτείνω λοιπόν να θέσουμε μια ατζέντα κύριων θεμάτων που λίγο ως πολύ θα ορίσουν και την φυσιογνωμία του ΠΑΣΟΚ τα επόμενα χρόνια. Τα θέματα πρέπει να χωριστούν σε 2 κατηγορίες :
1. Οργανωτικά θέματα
2. Πολιτικές θέσεις
Η εκλογή οργάνων πρέπει να βασιστεί στις θέσεις που τελικά θα ψηφιστούν. βασική λογική του εκλογέα εν΄ςο αντιπροσώπου πρέπει να είναι ποιός θα “υπηρετήσει” καλύτερα τις θέσεις που θα ψηφιστούν. Για τα οργανωτικά θέματα είναι λογικό ότι δεν απαιτούνται και ιδιαίτερες αλλαγές. Το αν θα ξαναέχουμε τοπικές ή δημοτικές ή νομαρχιακά οργάνα ισχυρότερα για μένα είναι δευτερεύον. Το αν θα θεσμοθετήσουμε τάσεις ή όχι, θεωρώ ότι η απάντηση είναι όχι. Στη παρούσα πολιτική συγκυρία δεν το επιτρέπει. Με αυτή την λογική ακόμη και η αριστερή πρωτοβουλία πρέπει να αυτο-διαλυθεί.
Θέμα κεντρικών οργάνων θα τεθεί αλλά ούτε και αυτό είναι κύριο. καλύτερα ολιγομελείς τομείς για την παραγωγή και στήριξη πολιτικών θέσεων. Τίποτε άλλο ιδιαίτερο. Το Κοινοβούλιο πρέπει να ενισχυθεί στην άσκηση αντιπολίτευσης και το κόμμα να προετοιμάζει τις μάχες εκεί. Εκείνο ίσως που θα είχε ενδιαφέρον είναι η υποστήριξη δημοψηφισμάτων εντός κόμματος. Και πρέπει να βρεθεί ένας ευκολότερος τρόπος και φτηνότερος τρόπος υλοποίησης.
Στις πολιτικές θέσεις θα ήθελα να προτείνω θεματικές όπως :
1. Ασφαλιστική μεταρρύθμιση
2. Κοινωνία των Πολιτών (και όχι ΜΚΟ αποκλειστικά!!!)
3. Ευρωπαϊκή Συνθήκη και Ελλάδα. Προς την άμεσα συμμετοχική Ευρώπη.
4. Διεθνή θέματα με πρωτεύον την διεθνή ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, της παιδείας αλλά και τον προσνατολισμό μας στα εθνικά ζητήματα. Σκόπια, ένταξη της Τουρκίας, Κυπριακό, Σχέσεις με Ρωσία. να τοποθετηθούμε όλοι. Ας βάλουμε πάλι την λογική του παγκόσμιου χάρτη στην συζήτηση για την αριστερά.
5. να υπάρξει παράλληλα με τις εργασίες του συνεδρίου το Φόρουμ για την Αριστερά. Προτείνω δε το ΠΑΣΟΚ να απυεθυνθεί σε ένα μη κομματικό στέλεχος για τον συντονισμό του. Ο Νίκος Κωνσταντόπουλος θα μπορούσε να είναι αυτό το πρόσωπο.
6. Και λόγω συγκυρίας να υπάρξει σύνδεση ΟΤΑ και Νεολαίας. Με βάση την επικείμενη εκλογή των τοπικών συμβουλιων νέων να έχουμε μια παράθεση απόψεων και οι συνδυασμοί νέων σε όλη την Ελλάδα να έχουν ένα καταστατικό χάρτη πολιτικών μας θέσεων για τον νέο αυτό θεσμό.
7. Καλό θα ήταν να υπάρξει ένα εργαστήριο για την Σοσιαλιστική Διεθνή. Εκεί όμως να τεθούν τα θέματα της δημοκρατικής συκγρότησης της ΕΕ, το ζήτημα των κλιματικών αλλαγών και ενός νέου μοντέλου συνεργασίας των κοινωνιών διεθνώς (θα έχουμε και τα αποτελέσματα στην συνδιάσκεψη στο Μπαλί, αν έχουμε συμπεράσματα…), την δυνατότητα δημιουργία μια δομής μόνιμης ανταλλαγών νεολαίας πεγκόσμια κλπ.
8. Οι μετανάστες και μια χάρτα δικαιωμάτων τους πρέπει να ψηφιστεί στο συνέδριο. Ας κάνουμε ως κόμμα ένα βήμα συγκεκριμένα δεσμεύσεων για την θέση του μεταναστή σε μια μελλοντική κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ. Ποιά δικαιώμαα θα διασφαλίσουμε. Τι θα κάνουμε με την ιθαγένεια των παιδιών που γεννήθηκαν στην Ελλάδα; Θα τους δώσουμε την ελληνική τους ταυτότητα, ή θα κινηθούμε πάλι φοβικά σε σχέση με το πρόβλημα τους;
9. Για την οικονομική ανάπτυξη πρέπει κατά την άποψη μου να χωρίσουμε τον διάλογο σε 2 τμήματα :
α. να εκξειδικεύσουμε το μοντέλο της οικονομίας της γνώσης
β. να αναλύσουμε τη θέση μας για τους τομείς αιχμής για την σταθερή ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας
Η σύγκρουση παραδοσιακά μεταξύ κρατικής οικονομίας και ιδιωτικής πρωτοβουλίας πρέπει να τεθεί σε νέα βάση. Η νέα αριστερά πρέπει να βρει τον τρόπο αναδιανομής εισοδήματος άνευ απωλειών για την σταθερή αύξηση της παραγωγικότητας της ελληνικής οικονομίας. Με ένα σύνθημα όχι πια άλλες ανώφελες θυσίες από τους εργαζόμενους πρέπει να δώσουμε συγκεκριμένο ορίζοντα άμβλυνσης ανισοτήτων και αύξησης των χαμηλών εισοδημάτων. Η σύγκλιση μισθών κάποτε πρέπει να γίνει πραγματικότητα. Αλλά το κυριότερο είναι πως θα αναπτύξουμε μια αντιμονοπωλιακή πολιτική και ειδικά πως θα χτυπήσουμε τα καρτέλ εταριών για την διαμόρφωση τιμών.
10. Πρέπει να υπάρξει μια σοβαρή συζήτηση για την δημόσια διοίκηση. Πέραν των ζητημάτων απκρατικοποίησης, μικρού και ευελικτού κράτους, πρέπει να δούμε τον υπάλληλο επιστήμονα, τους συμβασιούχους, την επιβολή συστημάτων διασφάλισης ποιότητας και τέλος να θέσουμε την φοβερή αξιολόγηση. Αλλά όχι μόνο να αξιολογήσουμε υπαλλήλους, αλλά και πολιτικών πρωτοβουλιών. Το ΠΑΣΟΚ πρέπει να πάει για μια νέα κατοχύρωση θεσμών όπως οι ανεξάρτητες ρυθμιστικές αρχές και η εμπλοκή των πολιτών στη λειτουργία τους.
Τέλος για κλείσιμο σήμερα θα έλεγα ότι το ΠΑΣΟΚ πρέπει να φτιάξει τα προβλήματα που θα αντιμετωπίσει στις επόμενες εκλογές. Πρέπει να συζητήσει και να αποφασίσει σε όλα τα μείζοντα ζητήματα της ελληνικής κοινωνίας. Και να απαντήσει με νέα ερωτήματα. Ερωτήματα που όπως είπα και χθες πρέπει να καταλήξουν σε δημοψηφισματικές μορφές συμμετοχής.
Ολυμπιακή, Ασφαλιστικό, Παιδεία, ΔΕΗ, ΟΤΕ όλα στο τραπέζι μέσα σε 2 μήνες. Οι στόχοι της κυβέρνησης σαφείς: Μια νεοφιλελεύθερη στρατηγική ιδιωτικοποιήσεων (χωρίς την απαραίτητη προετοιμασία ανοίγματος της αγοράς, άρα εκχώρηση μονοπωλίων σε ιδιώτες) σε σύντομο χρόνο ώστε να υπάρξει ένας πιο φιλικός προϋπολογισμός το 2009, που σε συνδυασμό με την εισροή του κοινοτικού χρήματος να δείξει μια καλή κυβερνητική απόδοση. Αυτό σημαίνει μάλλον εκλογές…Αν δε δούμε και την πρεμούρα για νέο εκλογικό νόμο, τότε ο βίος της παρούσας κυβέρνησης δείχνει να είναι συντομότερος της τετραετίας.
Θέλω επίσης να επισημάνω και κάτι άλλο που παρατήρησα γράφοντας για μια νέα εφημερίδα στη Λαμία : Στους 4 νομούς της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας και στους προϋπολογισμούς τους, έχουν αφαιρεθεί όλα τα ποσά για πρόσληψεις εποχιακού προσωπικού (δασοφυλάκω μάλλον) για τις διευθύνσεις δασών. Τώρα αυτό σημαίνει ότι οι άνθρωποι είχαν προσληφθεί καθαρά για προεκλογικούς λόγους και τώρα δουλειά γιόκ..ή ότι το 2008 κάποιος ξέρει ότι δεν θα μπουν φωτιές. Γιατί αν μπουν θα γελάσουμε με τις δικαιολογίες που θα ακούσουμε. Ίσως πάλι η κυβέρνηση να έχει αποφασίσει ότι θα χρησιμοποιήσει τους αγροφύλακες (που είναι και πιο ….γαλάζιοι) για να αντιμετωπίσει τις φωτιές του 2008. Πάντως το καλοκαίρι θα γελάσουμε ή θα κλάψουμε πάλι.
Και μπροστά σε όλα αυτά τα θέματα το ΠΑΣΟΚ συνεδριάζει…Πρώτον χωρίς όργανα προς το παρόν. Με τις επιτροπές σε διάστημα μιας εβδομάδας να μην έχουν καν λειτουργήσει και τον πολιτικό χρόνο να περνάει ανεκμετάλλευτος και όχι σε επίπεδο μικροπολιτικής, αλλά σε απουσία θέσεων και παρουσιών. Εδώ θα αναγκαστώ να κάνω κάποιες συτάσεις στους συντρόφους των Επιτροπών : Ο πολιτικός χρόνος τρέχει και ο κόσμος χρειάζεται την αντιπολίτευση. Εδώ ο Πρόεδρος πρέπει να ξεκαθαρίσει ποιός θα κάνει τι. Η ΚΟΕΣ θα παράξει πολιτικές θέσεις ή η κοινοβουλευτική ομάδα; Ποιά θα είναι η σχέση τομέων ΚΟΕΣ και βουλευτών; Πως θα βρεθεί τρόπος συνεργασίας και προβολής θεμάτων και θέσεων; Κλείνει η Ολυμπιακή και το ΠΑΣΟΚ λέει τι ακριβώς; Ποιός είναι υπεύθυνος για την διαμόρφωση θέσης; Ο τομέας, το όργανο πολιτικού σχεδιασμού ή η Κοινοβουλευτική ομάδα; Το συνδικαλιστικό της ΠΑΣΚΕ αυτή την στιγμή συντονίζεται από ποιόν; Ή και αυτό αυτο-οργανώνεται και άρα θα δράσει αυτόνομα με δικές του θέσεις;
Για τη ΔΕΗ τι θα κάνουμε ως αντίδραση; θα περιμένουμε πάλι κάποια πρωτοβουλία από bloggers ή θα συνδράμουμε στην συμπίεση του οικογενειακού εισοδήματος των πολιτών; Το να λέμε ότι η ΝΔ την έκανε ζημιογόνα δεν είναι αρκετό. Τον λογαριασμό ποιός θα τον πληρώσει; Και το ΠΑΣΟΚ τι κάνει;
Για το ασφαλιστικό έτσι κι αλλιώς ο διάλογος θα τραβήξει σε μάκρος. Αλλά το συνέδριο θα διαμορφώσει μια ενιαία και δεσμευτική θέση; Αυτή η θέση δεν θα έπρεπε να συζητηθεί με την αριστερά; θα υπάρξει κοινή γραμμή; Θα κολλήσουμε μόνο στην καλύτερη διαχείριση των πόρων των ταμείων; Ή έχουμε και άλλες προτάσεις; Τα συνδικάτα με ποιόν συντονίζονται; Και μόνο το συνδικαλιστικό θα έχει άποψη; Η ιδέα του εσωτερικού δημοψηφίσματος υπάρχει; Γιατί για ΠΑιδεία και Ασφαλιστικό, η πρόταση, από ένα συνέδριο3 ημερών, χωρίς ζύμωση ιδεών και προτάσεων, δεν λέει τίποτα!
Για την Παιδεία η κυβέρνηση είναι προφανές ότι απέχει από κάθε πρωτοβουλία και δεν βλέπει και τόσο “ζεστά” την εφαρμογή του νόμου Γιαννάκου. Τι θα γίνει σε σχέση με αυτό; Το ΠΑΣΟΚ τελικά στηρίζει μια μεταρρύθμιση στην παιδεία; Μια μεταρρύθμιση συνολική; Στο πλαίσιο των προηγούμενων προσπαθειών του κόμματος; Και δεν είναι μόνο η τριτοβάθμια. Θα πάμε επιτέλους σε ένα νέο σύγχρονο σύστημα εκπαίδευσης με διασφαλισμένο δημόσιο χαρακτήρα;
Τέλος τι θα γίνει με το φοβερό σκάνδαλο πια ΟΤΕ; Μια τεράστια δημόσια επιχείρηση που αυτή τη στιγμή δεν ξέρουμε ποιός είναι ο ιδιοκτήτητης της. Θα πούμε κάτι ως κόμμα; Και πάλι ρητορεία θα είναι; θα πιέσουμε όμως και παράλληλα για μια ανοιχτή αγορά που θα διασφαλίσει τα δικαιώματα του καταναλωτή; Θα έπρεπε να στηρίξουμε την ΕΕΤΤ στο ανεξάρτητο έργο της; Θα την στηρίξουμε ακόμα και αν η διοίκησή της είναι από την τωρινή κυβέρνηση στο να ασκήσει πλήρως την δικαιοδοσία της ακόμα και απέναντι στον παρανομούντα ΟΤΕ; Θα απαλλαγούμε ως κόμμα από το σύνδρομο Κόκκαλη;
Στο επίπεδο του προσυνεδριακού διαλόγου θα επαναλάβω ότι ο Πρόεδρος δεν πρέπει απλώς να διασφαλίσει ανοικτό διάλογο, αλλά να δώσει βήμα σε όλους όσους θέλουμε να καταθέσουμε προτάσεις. Και όταν λέω να δώσει βήμα, και χωρίς να θέλω να υποτιμήσω τον σύντροφο του τμήματος πληροφορικής Καρούνο, εννοώ όχι ένα σύστημα κατάθεσης προτάσεων και αξιολόγησής τους από τους επιστημονικούς συνεργάτες των βουλευτών, όπως έγινε στο προγραμματικό συνέδριο!!! Εννοώ να μου δώσετε την άνεση να προβάλλω τις θέσεις μου όπως και κάθε άλλο προβεβλημένο ή μη στέλεχος. Αυτό σημαίνει ισότητα στον διάλογο όσο μικρός ή μεγάλος είναι ο συνομιλητής. Και διάλογος άμεσα με τα μέλη και όχι μέσω διαμεσολαβητών και αξιολογητών. Για δε την παιδεία και το ασφαλιστικό προτείνω να μην αποφασίσει το συνέδριο. Αλλά να πάμε σε ένα εσωκομματικό ή και ευρύτερο στην κοινωνία δημοψήφισμα. και μετά να σεβαστούμε όλοι το αποτέλεσμα του.
Τέλος ένα οργανωτικό θέμα. Στο συνέδριο μέσα σε 3 ημέρες δεν έχει νόημα η συζήτηση προτάσεων. Αντίθετα προτείνω ένα σύστημα ψηφοφοριών πριν το συνέδριο. Αφού υπάρξει και η ισότητα στην προβολή θέσεων. Αλλά η παραθετική λογική κειμένων που σε 3 ημέρες κανείς δεν θα διαβάσει και θα ψηφιστούν ανάλογα συσχετισμών και ομάδων είναι πια ανεπίκαιρο σύστημα. Χρειαζόμαστε τα εργαλεία για ψηφοφορίες άμεσες και ευρύτατες προ του συνεδρίου.
Γιατί το μόνο λογικό είναι οι σύνεδροι να επιλεγούν για το ποια θέση στηρίζουν και όχι με βάση το φρόνημα στήριξης αρχηγών, υποψηφίων αρχηγών και ομαδαρχών. Πρόεδρε έχεις δεσμευτεί για αυτή την αλλαγή. Αναμένουμε όλοι μας να ανοίξεις τις διαδικασίες. Και να επιτρέψεις σε όλους εμάς που δεν είμαστε “αναγνωρίσιμοι” να προβάλλουμε το νέο πνεύμα και τις θέσεις μας. Να αντιπαρατεθούμε και να συνθέσουμε. Αλλά αυτό να αντανακλάται σε όλη την διαδικασία πριν το συνέδριο. Αυτό θέλει και η πλευρά που πήγε σπίτι μετά τις 11/11,να κληθεί να απαντήσει σε συγκεκριμένα πολιτικά ερωτήματα. Μετά σε μια μελλοντική κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, όποιος ομαδάρχης και αν κυβερνήσει ο χάρτης πολιτικής θα είναι έτοιμος, Και αλλοίμονο αν “ξεστρατίσει”.
Σήμερα ο φίλος Παλλαντζάς έχει στο blog του ένα άρθρο του Νίκου Κοτζιά, μάλλον απαισιόδοξο. Κάθησα και έγραψα λοιπόν ένα σχόλιο εκεί που νομίζω ότι αξίζει τον κόπο να το κάνω άρθρο εδώ. Το άρθρο δες τε στο blog που σας έχω βάλει ως σύνδεσμο. Εδώ είναι η απάντηση :
Ποτέ η αλήθεια δεν έχει απόλυτα μαύρο ή απόλυτα λευκό χρώμα. Το ότι το ΠΑΣΟΚ έχει στελέχη που προτάσσουν τον πολιτικό διάλογο από τον οργανωτικό δεν είμαι και τόσο βέβαιος. Πάντως σίγουρα δεν είναι και τόσα πολλά όσα υπονοεί ο σύντροφος Νίκος. Γιατί αυτό κόμμα 20 χρόνια είχε να αντιμετωπίσει μόνο ένα πρόβλημα : Την οργάνωση της εξουσίας και την διαχείρισή της. Με την απεμπόλησή της, έμεινε αμήχανο, προσπαθώντας να κάνει αυτό που είχε μάθει να κάνει : Να διαχειριστεί πάλι εξουσία. Κι αυτή την φορά την εξουσία της αντιπολίτευσης. Όλοι μια αγωνία είχαν πάλι. Την θεσμικότητα της θέσης τους. Ο ΓΑΠ λοιπόν εξυπηρέτησε την πρώτη τριετία αυτή την ανάγκη. Μεγάλα όργανα, πολλοί εμπλεκόμενοι και άρα το ΠΑΣΟΚ ικανοποιημένο, αφού έλπιζε σε μια εξουσία και είχε ο κάθε φεουδάρχης και την θέσή του. Και μετά ήρθε η 16η Σεπτεμβρίου. Εκεί κάποιοι συνειδητοποίησαν ότι η εξουσία, με αυτούς τους όρους κόμματος, χάθηκε για πάντα. Ή όπως λέει και ο Νίκος, κι αν κερδιζόταν δεν ήταν πια στα θεσμικά μέτρα τους. Αυτή λοιπόν η παραδοσιακή λογική ΠΑΣΟΚ πήγε με τον Βενιζέλο ή θα ήθελε πολύ να πάει μαζί του.
Η άλλη πλευρά όπως σωστά επισημαίνεται στήριξε τον ΓΑΠ και μετά πήγε σπίτι. Και γιατί να μην πάει; Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι απέχει. Αυτό είναι μια παρερμηνεία πάλι βολική αυτών που επέλεξαν να συμμετάσχουν. Αυτή, η άλλη πλευρά, είναι εδώ έτοιμη να ξαναενεργοποιηθεί όταν προκύψει το ζήτημα. Ή να το πω καλύτερα το πολιτικό ερώτημα. Φυσικά και δεν είναι η πλευρά που αναζητεί θεσμικότητα και ξέρετε γιατί: Γιατί αυτή την στιγμή είναι πλειοψηφική και το ξέρει. Και έχει και υπομονή. Υπομονή για να δει τα όρια του ΓΑΠ, την πολιτική του ΓΑΠ, τα αντανακλαστικά του στο κοινωνικό σύνολο. Τα πρόσωπα δε που ορίστηκαν ή καλύτερα ΔΙΟΡΙΣΤΗΚΑΝ, καμμιά σημασία κατ εμέ δεν έχουν. Τι αυτοί, τι κάποιοι άλλοι; Έτσι κι αλλιώς οι πολίτες έδειξαν στις 11/11 ότι η πολιτική είναι πολύ σοβαρή ιστορία για να την εκχωρήσουν στους πολιτικούς…..προτιμούν να την ασκούν οι ίδιοι άμεσα.
Θα έρθει η ώρα που αυτή η άλλη πλευρά θα εκφραστεί. Και συντονισμένα και αυθόρμητα ταυτόχρονα ,και στο μέτρο που η ίδια η ζωή μας καλεί να κάνουμε. Και το ΠΑΣΟΚ ας κάνει συνέδριο αγνοώντας την. Κακό του κεφαλιού του!!!!
Ένα επίσης πολύ καλό άρθρο δες τε το στο ndepountis.blogspot.com
Το Σάββατο ήμουν σε μια μάζωξη ΜΚΟ που θέλουν λέει να συστήσουν μια πανελλαδική κίνηση. Ομοσπονδία να το πω; Φόρουμ να το πω; Δεν ξέρω!!!
Στην κουβέντα επάνω περί διαφάνειας, λογοδοσίας και άλλων τινών φρουτοσαλατών που τελευταία κατατρέχουν την συνείδηση χρηματοδοτούμενων ή μη ΜΚΟ, αναφέρθηκαν και σε μια καταπλητκική πατερναλιστική δομή, έμπνευσης ΝΔ, που συστάθηκε το 2005 και φιλοδοξεί να “συντονίσει” τον εθελοντισμό στην Ελλάδα. Γιατί όπως όλοι θα ξέρουμε η κοινωνία στην εθελοντική της μορφή, “χρειάζεται επιτακτικά” (sic) συντονισμό. Το αστείο δε είναι ότι αυτού του είδους οι πατερναλιστικές απόψεις υιοθετούνται το ίδιο από ακραία φιλελεύθερους και πατερναλιστές δεξιούς και αριστερούς.
Μετά γύρισα σπίτι και την Κυριακή είδα στην μάζωξη της Ένωσης Εισαγγελέων μια φοβερή επίθεση προς τις ανεξάρτητες αρχές. Επίθεση και από τον Υπουργό Δικαιοσύνης και από τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Άλλος πατερναλισμός. Οι ανεξάρτητες αρχές ξέφυγαν από τον ρόλο τους….έτσι είπε ο κύριος Χατζηγάκης και “καθάρισε” με αυτές!!!
Η αντίδραση από τον Γιώργο Παπανδρέου αναμενόμενη. Και λόγω συνέπειας σε προσωπικές του αρχές αλλά και λόγω συνέπειας στις πολιτικές θέσεις του ΠΑΣΟΚ. Εγώ θέλω μόνο να σχολιάσω την αναγκαιότητα συζήτησης εντός της ΚΟΕΣ για το συνέδριο μιας συνολικής τοποθέτησης για το σύστημα διακυβέρνησης της χώρας. Όπως είπε και ο Μίμης Ανδρουλάκης σε συνέντευξη στην κυριακάτικη Ελευθεροτυπία : Ο τόπος που πρέπει να πάει η νέα αριστερά είναι άγνωστος. Πρέπει να τον δημιουργήσουμε…Ας ξεκινήσουμε λοιπόν όλα τα blog που συνδιαλεγόμαστε με ένα ζήτημα σημαντιό σαν κι αυτό. Πως σήμερα σε μια κοινωνία έντονα και ταχύτατα μεταβαλλόμενη, με ιδιαίτερα οξυμένες αντιφάσεις, θα απαλλαγούμε από ένα μοντέλο κρατικού πατερναλισμού, που αποτελεί την τροχοπέδη στην Ελλάδα. Και εξηγώ για να μην παρεξηγηθώ :
Η αποβολή του πατερναλισμού από την λογική διακυβέρνησης, δεν σημαίνει υποχρεωτικά απουσία του κράτους!!! η ταύτιση που γίνεται στο μυαλό όλων είναι απαράδεκτη και εκ του πονηρού…Το κράτος όμως δεν χρειάζεται να είναι ο υπερ όλων καθοδηγητής. Αντίθετα πρέπει να είναι ο “διευκολυντής” (facilitator). Ας συζητησουμε λίγο αυτή την διαφοροποίηση των 2 εννοιών. Ανοικτός σε σχόλια.
Σήμερα είναι η μέρα που βάζω τραγουδάκι…Σήμερα όμως δεν θα είναι ένα αλλά θα κάνουμε λίγο μουσική ιστορία. Πολιτική και μουσική για την ακρίβεια…. Το 1984 ήμουν 20 χρονών φοιτητής και παράλληλα εργαζόμενος. Εκείνη τη χρονιά για πρώτη φορά ο Bob Geldoff από τους Boom Town Rats θα ξεκινήσει να γράφει ένα τραγουδάκι που όλοι ξέρουμε :
To Do They Know Its Christmas ? θα αποτελέσει για χρόνια ένα τραγούδι σύμβολο της έλλειψης αδιαφορίας του ανεπτυγμένου κόσμου σε σχέση με την φτώχεια και την πείνα στην Αφρική. Το τραγούδι μετεξελίχθηκε σε μια συναυλία το θρυλικό Band Aid και μετά από 2 χρόνια ένα παρακλαδι του σε Ευρώπη και Αμερική στον αγώνα κατά του απαρτχάϊντ στην Νότια Αφρική. Έτσι για πρώτη φορά (ίσως μετά το Give Peace a Chance του Lennon) η πολιτική και το τραγούδι έβαλαν ένα κοινό στόχο, πολιτικό στόχο : τον πόλεμο ενάντια στη φτώχεια. Αλλά και για πρώτη φορά δημιουργήθηκε η συνείδηση στους καλλιτέχνες ότι η δύναμη της εικόνας τους μπορεί να κινητοποιήσει εκατομμύρια ανθρώπους στον πλανήτη για έναν κοινό σκοπό.
Μετά από 20 χρόνια ο Bob Geldoff ξαναέφτιαξε το ίδιο τραγούδι. Σε αυτό το δεύτερο οι διαφορές είναι αισθητές :
Ο Bono και ο Geldoff είναι 20 χρόνια μεγαλύτεροι και μάλλον απογοητευμένοι. Αφού το πρόβλημα είναι εκεί, το ίδιο και ίσως και χειρότερο. Darfour, Somalia, Sudan, Angola και τόσες άλλες χώρες. Άνθρωποι που ζουν με λιγότερο από ένα δολλάριο την ημέρα, ψυχές βασανισμένες, πεινασμένες για ισότητα στην ζωή, για μια ευκαιρία….
Και εμείς είμαστε ίδιοι; Ή μήπως όχι ; Και εμείς πνιγμένοι στα καταναλωτικά μας δάνεια και τους λογαριασμούς μας….Από αυτό κειμενάκι και τα 2 βίντεο που δείχνουν την εικόνα μιας κοινωνίας που δεν έχει καταλάβει ότι το πρόβλημα πια χτυπάει τη δική της πόρτα και ενώ για 6 μήνες είχα την τιμή να εκπροσωπώ τον ελληνικό δίκτυο ενάντια στη φτώχεια στην Ευρώπη και Παγκόσμια, θα ήθελα πάλι όλοι να σκεφτούμε…Δεν κάνω έκκληση στην φιλανθρωπία σας αλλά στον ακτιβισμό σας, δεν κάνω έκκληση στον οίκτο αλλά στην πολιτική σας σκέψη και κάνω και έκκληση στον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και των άλλων 2 αριστερών κομμάτων: ας κάνουν το δικό τους band aid, ας δώσουν τη μάχη για μια πολιτική αλληλεγγύης στον κόσμο, ας κάνουμε τα διεθνή θέματα όχι δευτερεύοντα αλλά πρωτεύοντα, ας δείξουμε έμπρακτα την πολιτική μας αλληλεγγύη στις χώρες που βασανίζονται. Το επόμενο Σαββατοκύριακο στη Σόφια σαν μέλος ενός άλλου φόρουμ για την παραευξείνια συνεργασία θα ξεκινήσουμε μια άλλη μάχη από κοινού με συμπολίτες από τις χώρες της Μαύρης Θάλασσας, για συνταξιούχους των 80 ευρώ τον μήνα και παιδιά που ακόμα στερούνται βασικής εκπαίδευσης και παροχών. Ας κάνουμε αυτά τα δίκτυα διεθνούς αλληλεγγύης περισσότερα και “πλουσιότερα”. Ας κάνουμε το δικό μας μοναδικό Band Aid.
