Μια ιδέα για το Ασφαλιστικό – Ας ξαναδούμε την οργάνωσή των πόρων του

Σήμερα το ασφαλιστικό σύστημα έχει την ίδια παθογένεια διαφάνειας στην διαχείρισή του όπως και οι υπόλοιποι τομείς κρατικής πολιτικής. Κατ’ εμέ 2 είναι τα κύρια προβλήματα :

1. Η ανάγκη προστασίας των δικαιωμάτων των ασφαλισμένων οδηγεί σε σφιχτό του εναγκαλισμό με την κεντρική εξουσία, που από την άλλη μεριά της πρόσφερε πάντα σανίδα σωτηρίας μέσω των αποθεματικών των ταμείων. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα όχι μόνο την έλλειψη κάθε έννοιας παραγωγικής επένδυσης, αλλά αντίθετα το κράτος να επωφελείται από τις εισφορές μας ως άλλο τύπο φορολογίας και αύξησης της χρηματοπιστωτικής του ικανότητας.

2. Η πολυπλοκότητα του κλάδου υγείας των ταμείων είναι που δημιουργεί τις μαύρες τρύπες και ταυτόχρονα προσφέρει ένα άθλιο επίπεδο υπηρεσιών υγείας στους ασφαλισμένους. Η είσοδος των ιδιωτικών επενδύσεων στον κλάδο της υγείας δεν έχει βελτιώσει παρά ελάχιστα την ποιότητα υπηρεσιών και από την άλλη μεριά έχει οξύνει σε μεγάλο βαθμό τις ανισότητες.

Σήμερα το άγχος περικλείει το ύψος των εισφορών και τα όρια συνταξιοδότησης. Ουδείς συζητάει για τον φαύλο κύκλο στο κλαδο υγείας και πρόνοιας και επικεντρώνεται στο κλάδο των συντάξεων. Αυτό μου θυμίζει το πονάει δόντι κόβει κεφάλι. Κατ αρχήν να κάτσουμε κάτω και να δούμε όχι αναλογιστικές μελέτες, αλλά μελέτες κόστους των υπηρεσιών των ταμείων. Τέτοια μελέτη έχει γίνει εδώ και χρόνια, αλλά για έναν κλάδο που όσον αφορά το κόστος των υπηρεσιών υγείας πραγματικά σήμερα ζούμε σε άλλο πλανήτη. Επιμένω στο θέμα του κλάδου υγείας αφού :

1. Αποτελεί ελαστική δαπάνη για τα ταμεία και συνδέεται με μια σειρά άλλων κλαδών, που σήμερα συγκεντρώνουν ποσά από επενδυτές στο χρηματιστήριο. Πόσο μπορούμε να ορθολογικοποιήσουμε το σύστημα παροχών υγείας; Γιατί κανείς δεν μιλάει για ένα σύγχρονο σύστημα περίθαλψης; Γιατί αφήνουμε να κακοφορμίζουν πληγές για χρόνια; (Συνταγή φαρμάκου, εξοπλισμοι ιατρικοί, τρόπος και είδη θεραπείας…). Μα γιατί το πρόβλημα του κλάδου υγείας συνδέεται με την αδυναμία πια διαχείρισης του συστήματος περίθαλψης στη χώρα. Το ένα αδιέξοδο μετά το άλλο, ο κλονισμός της εμπιστοσύνης του καταναλωτή, οι στρεβλώσεις στην αγορά υγείας για τις ιδιωτικές επενδύσεις και τον δημόσιο τομέα που ενώ είναι ανταγωνιστικός αλλά κανείς δεν τον θέλει να πάει καλύτερα. Που μας οδηγεί όλο αυτό; Σε ένα σύστημα υγείας απραίτητο μεν αλλά αναποτελεσματικό με κανέναν ευχαριστημένο. Και με τεράστιες δαπάνες κάθε χρόνο.

2. Στο κλάδο συντάξεων με την επιμήκυνση του χρόνου ζωής και την έστω και δυσβάστακτη άνοδο των ορίων ηλικίας από το νόμο Ρέππα, θα έχουμε ζημιές; Μα είναι δυνατόν; Υπάρχει έστω και μια πιθανότητα με τα επίπεδα θνησιμότητας και ορίων παραγωγικής εργασίας να έχουμε ένα ζημιογόνο κλάδο συντάξεων; Δεν είναι δυνατόν! Θέλουμε και το καταφέρνουμε και αυτό. Αλλά όχι από το κλάδο σύνταξης των ταμείων. Ο κλάδος υγείας και περίθαλψης είναι το δυσβάκτακτο κόστος. Επειδή εκεί όμως τα πράγματα των συγκρούσεων είαι σκούρα, επειδή εκεί συγκρούονται μια σειρά συμφερόντων, στερεοτύπων και ομάδων που κάνουν καριέρα πάνω στον πόνο του ασφαλισμένου, ποιούμε την πάπια……

Θέλουμε λύσεις στο ασφαλιστικό :

εγώ προτείνω 2 ιδέες

α. Την δημιουργία Επικουρικών Ταμείων Ασφάλισης Περιφέρειας (ΕΤΑΠ) που θα μπορούσαν να ξεκινήσουν τώρα, θα ήταν εθελοντική η ασφάλιση, θα είχαν ένα βελτιωμένο κανονισμό λειτουργίας, θα ελέγχονταν με τρόπο αμερόληπτο και θα διοικούνταν υποχρεωτικά και αποκλειστικά από τους εργαζόμενους και τους ασφαλισμένους. Εγώ πάω στοίχημα ότι σε μια δεαετία θα εξασφάλιζαν από τις επενδύσεις τους αρκετούς πόρους για να μην υπάρξει πρόβλημα συνταξιοδότησης κανενός. Και όχι μόνο θα μετέφεραν τοπικό πλούτο σε τοπικό έλεγχο και θα εισέφεραν στην τοπική ανάπτυξη με τις επενδύσεις τους. Εργαλεία έχουμε, πολιτική βούληση δεν έχουμε. Επιχειρήματα πολλά εναντίον μιας τέτοιας εξέλιξης θα υπάρχουν αλλά αν τα βάλουμε κάτω υπάρχουν απαντήσεις.

β. Εξέλιξη του κλάδου υγείας των ταμείων σε αυτόνομα διαχειριζόμενο με νέα στάνταρντς και όχι με αύξηση της οικονομικής συμμετοχής του ασφαλισμένου, αλλά με χρηματοδότηση αυτόνομης έρευνας, δημιουργίας νέων προτύπων νοσηλείας, με την δημιουργία πιο ανοικτής αγοράς σε τεχνολογία και φάρμακο, με την προβολή φτηνών εναλλακτικών θεραπειών που θα έρχονταν σε σύγκρουση με τον φαύλο κύκλο προμηθευτών, με ενσωμάτωση μιας πιο δίκαιης για τον καταναλωτή Ευρωπαϊκής νομοθεσίας, με σοβαρές επενδύσεις στην πρόληψη και στην αγωγή υγείας (που δεν έγινε ποτέ παρά τις όποιες εξαγγελίες της κάθε κυβέρνησης) ώστε να εξασφαλίζουμε πόρους για αυτούς που έχουν πραγματική ανάγκη και όχι για τους έχοντες μέσον ή την παροχή υπηρεσιών μη απαραίτητων για την αύξηση του τζίρου των φαρμακευτικών.

Οι 2 ιδέες προϋποθέτουν μια σαφή πολιτική βούληση και δέσμευση. Δες τε τον προϋπολογισμό του Υπουργείο Υγείας φέτος και θα καταλάβετε πόσο αδιάφορη για τα αδιέξοδα είναι η πολιτική Αλογοσκούφη. Το μόνο που βλέπει είναι “λάθος” λογιστικές καταστάσεις.