Η αριστερά που δεν πήγε σπίτι vs το ξενέρωμα της πολιτικής
Σιγά σιγά ανακαλύπτω ιστολόγους που κάποτε είμαι βέβαιος ότι ήμασταν στο ίδιο αμφιθέατρο και δίναμε μάχεσ ηρωϊκές για την αριστερά, τον σοσιαλισμό, την εξουσία στο λαό όπως έλεγε και το ΠΑΣΟΚ του ‘80. Οι άνθρωποι εκείνων των αμφιθεάτρων δεν έχουν φύγει. Όπως μου είπε κάποτε σε μια μάζωξη ΜΚΟ πριν από 2 χρόνια κάποιος συμπολίτης, του θυμίζω τους συνδικαλιστές της περιόδου ή όπως μου έχει πει έτερος “φιλεελεύθερος” σύντροφος του ΠΑΣΟΚ, είμαι πολύ κομματικός.
Εγώ χαίρομαι όμως γιατί : εμφανίστηκαν επιτέλους εδώ στο ιστολογείν παιδιά που το σύστημα έκανε ότι είναι δυνατόν να τα στείλει σπίτι. Εμφανίστηκε η αριστερά που με διάφορες κινήσεις κορυφής έδιωξε τον κόσμο της συνολικά και περιχαρακώθηκε σε αστεία κεκτημένα καθαρότητας. Εμφανίστηκε η απογοητεύμενη γενιά του ‘80 που περίμενε την επανάσταση από την προηγούμενη γενιά του ‘70. Εμφανίστηκε πιο ριζοσπαστικά μια γενιά που πήγε να χαθεί στο αδιέξοδο του καταναλωτισμού της και της καριέρας. Η γενιά που ουσιαστικά πάντα ήταν ο κρίκος μεταξύ του Πολυτεχνείου και της μετέπειτα ιστορίας της πολιτικής στην Ελλάδα.
Τελευταία σχολιάζω σε 2 ιστολόγια που είναι ενδιαφέροντα :
erythros.wordpress.com
dialogos.syriza.gr
αρχίσαμε να τα λέμε με αντιρρήσεις και αντιφάσεις μας. Αλλά ήδη άρχισε να μου μυρίζει αμφιθέατρο….Και χθες εγεννήθη και το autoorganosi.wordpress.com ΠΑΣΟΚΟΙ ιστολόγοι εναντίον εφησυχασμού. Κάτι ωραίο γίνεται και θέλουμε πια να το ζήσουμε. Αυτή τη φορά το ζητούμενο, το διακύβευμα, είναι ο διάλογος των πολιτών και όχι των στελεχών, το άνοιγμα των θεμάτων που μας χωρίζουν στην καθημερινότητα του πολιτικού διαλόγου και όχι ο συγκερασμός των πολιτικών γραμμών και της καθοδήγησης. Μακάρι να αρχίσουμε να τα λέμ σε καθημερινή βάση.
Και ελπίζω κόντρα σε ένα ξενέρωμα της γενιάς μετά από εμάς που ανακάλυψε την ευγένεια, τον καθωσπρεπισμό και άρα τον ομογενοποιητικό ρόλο της ομοιόμορφης συμπεριφοράς που την ονόμασε και πρόοδο…. αυτό το ξενέρωμα που κάποιοι δικαίως το επιζητούν για να ακούγονται όλες οι απόψεις και να δίνεται ο απαραίτητος “πολιτικός” χρόνος ζύμωσης, δεν σημαίνει και συμφωνία στην κάθε “ευφυή” βλακεία που ακούγεται. Η ομοιομορφία στην συμπεριφορά δημιουργεί και την απόκκλιση την ίδια στιγμή. Αυτό είναι και η εξέλιξη της ζωής στον πλανήτη. Η απόκκλιση !!!!
Τώρα η γενιά του γιού μου ίσως και να….Ε ασ την βοηθήσουμε.
Έβγαλε βρώμα η ιστορία ότι ξοφλήσαμε
είμαστε λέει το παρατράγουδο στα ωραία άσματα
και επιτέλους σκασμός οι ρήτορες πολύ μιλήσαμε
στο εξής θα παίζουμε σ’ αυτό το θίασο μόνο ως φαντάσματα
Κάτω οι σημαίες στις λεωφόρους που παρελάσαμε
άλλαξαν λέει τ’ ανεμολόγια και οι ορίζοντες
μας κάνουν χάρη που μας ανέχονται και που γελάσαμε
τώρα δημόσια θα έχουν μικρόφωνο μόνο οι γνωρίζοντες
Βγήκαν δελτία και επισήμως ανακοινώθηκε
είμαστε λάθος μες το κεφάλαιο του λάθος λήμματος
ο σάπιος κόσμος εκεί που σάπιζε ξανατονώθηκε
κι οι εξεγέρσεις μας είναι εν γένει εκτός του κλίματος
Δήλωσε η τσούλα η ιστορία ότι γεράσαμε
τις εμμονές μας περισυλλέγουνε τα σκουπιδιάρικα
όνειρα ξένα ράκη αλλότρια ζητωκραυγάσαμε
και τώρα εισπράττουμε απ’ την εξέδρα μας βροχή δεκάρικα
Ξέσκισε η πόρνη η ιστορία αρχαία οράματα
τώρα για σέρβις μας ξαποστέλνει και για χαμόμηλο
την παρθενιά της επανορθώσαμε σφιχτά με ράμματα
την κουβαλήσαμε και μας κουβάλησε στον ανεμόμυλο
Εγώ θα σε δυσαρεστήσω τώρα Σωτήρη. Εγώ δεν είμαι εδώ (όπου εγώ ο κάθε “ΚουΚΟυΕς”) για να ενώσω, αλλά για να χωρίσω και να ενώσω σε βάση ταξική. Απλά, εκτιμώ όταν ο άλλος μου καθαρίζει ο ίδιος: “είμαι ρεφορμιστής” και δεν το παίζει κάτι άλλο. Ξέρει που πατάει, ξέρω κι εγώ, δεν κοροϊδευόμαστε και μπορούμε να συζητήσουμε. Δεν πιστεύω ότι τελικά θα τα βρούμε, διότι αλλιώς αντιλαμβάνομαι εγώ την ενότητα, αλλιώς πιθανώς εσύ. Και για να είμαι ειλικρινέστερος: εκεί που θα βρω κάποιες “τρύπες” που αφήνεις, εκεί θα προσπαθήσω να μπω και να αφήσω περισσότερα “τζιτζίκια” να σε ζαλίζουν. Αν ήσουν αυτό που λέμε εμείς “ΠΑΣΟΚος”, απλά δεν θα ασχολούμουν καθόλου.
Δεν είμαι του “διαλόγου των πολιτών” αλλά της ενότητας της εργατικής τάξης στη βάση των αναγκών και των αιτημάτων της.
Θα επανέλθω.
νίκε
αφού το δημοσιεύεις, πες και ποιός είναι ο στοχουργός (Τριπολίτης)
Και βέβαια συναγωνιστή(;), σύντροφε(;) τέλος πάντων μαχόμενε Πολίτη κανείς απ’ όσους σε κρίσιμη ηλικία βάφαμε δρόμους, δεν πήγε σπίτι. Απλά κάποιοι, αρκετοί απο αυτούς, αποφάσισαν να φτιάξουν σπίτια, επιχειρήσεις, αναψυκτήρια γιατί όχι, δικηγορικά γραφεία, ιατρεία κ.λ.π. ή να γίνουν καθεστηκυία τάξη. Βολεύτηκαν με λίγα λόγια και βόλεψαν και τα παιδιά τους άλλοι με το επώνυμο κι άλλοι με την μεταφορά της επιχείρησης απ’ ευθείας. Νομίζανε φαίνεται ότι κάποιοι τους χρωστούσαν.
Παρ’ όλα αυτά κάποιοι που δεν τα είχαν όλα αυτά τα οφέλη είναι ακόμα ΕΔΩ και μάλιστα πιο δυναμικά γιατί τα πράγματα αγριεύουν όσο πάει και περισσότερο. Νασαι καλά.
@ Νίκε στο είπα και ιδιαιτέρως ότι είχα πκυρίως στο μυαλό μου το “κουφάλες δεν ξοφλήσαμε”….μάλλον πια ωραίο μου ακούγεται.
@ Σύντροφε Ερυθρέ
Φυσικά και κατανοώ τον ρεφορμισμό σε σχέση με αυτό που ορίζεις εσύ ως επαναστατική αριστερά. Όμως κάποτε και σε μια κρίσιμη στιγμή το 1983 αν θυμάσται στο φοβερό πραξικόπημα της πυτζάμας που πήγε να γίνει ο φίλος μου ο Κνίτης ήρθε να με βγάλει από το σπίτι. Νομίζετε ότι το ξέχασα; Η αριστερά μπορεί πάντα να είχε τις διαιρέσεις της και τις ιστορικές της αναγκαιότητες….Αλλά εδώ είμαστε ακόμα. Και η “δεξιά” σήμερα έχει πολλά πρόσωπα. Παντού….
@ Συντρόφισσα, συναγωνίστρια, egournelou, χαίρομαι ότι όλοι εδώ είμαστε και θα γίνουμε περισσότεροι. Πολλοί στο ΠΑΣΟΚ θα το δουν στραβά, στον ΣΥΡΙΖΑ, στο ΚΚΕ, στους οικολόγους. Όμως επιτέλους ας δούμε χωρίς κόμπλεξ αυτό που όλοι φτάσαμε να ντρεπόμαστε να λέμε. Στο δικό μου κόμμα η λέξη “σύντροφος” έφτασε να απαξιώνεται και να εξορίζεται. Για μένα είναι μια γλυκιά λέξη από μια αριστερά που είδα στο τέλος της. Και φυσικά όλοι ξαναβλέπουμε την αναγκαιότητά της τώρα που όλα αγρίεψαν.
Συμφωνώ, σύντροφε. Εχουμε, όμως, δρόμο και θα χρειαστούν αποδείξεις
Με γλυκάνατε. Απόψε δεν θέλω να πω τίποτα άλλο. Μόνο αυτό. Με γλυκάνατε…..