Και τώρα που όλα μας ήρθαν στο κεφάλι τι κάνουμε; Ενώ “διαπραγματευόμαστε” στην Νέα Υόρκη (πραγματικά δεν έχω καταλάβει τι διαπραγματευόμαστε και ειδικά οι ΣΚοπιανοί τι έχουν να διαπραγματευτούν…) η Τουρκία εισβάλλει στο Ιράκ και η Γερμναία σπεύδει να ανοίξει πρεσβεία στο μονομερώς αναγνωρισμένο Κόσοβο. Τι μας δείχνουν όλα αυτά;
1. Η διπλωματική οδός έχει πάει περίπατο και έχει διεθνώς ¨δίκιο” όποιος έχει την στρατιωτική ισχύ να το στηρίξει. Η ΕΙΣΒΟΛΗ της Τουρκίας προβλεπόταν εδώ και κάποια χρόνια. Γίνεται σε καθεστώς παραβίασης οποιασδήποτε αρχής διεθνούς δικαίου και το ωραίο είναι ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση το κάνει τελείως γαργάρα. Απλώς ο Σολάνα μας είπε και σε αυτή την περίπτωση ότι η χρήση βίας δεν του αρέσει… (πολλά πράγματα δεν του αρέσουν τελευταία!!!). Και τι άλλο να πει όταν η Τουρκία με την σειρά της κάνει γαργάρα το θέμα της αναγνώρισης του Κοσόβου και άρα πάει με τα νερά όλων των άλλων; Και να έχουμε στο μυαλό μας ότι το Κόσοβο έχει τουρκική μειονότητα (νότια στο Prizren και ανάμεσα κοσοβάρων αλβανών και “μακεδόνων” αλβανών και άρα όχι μόνο έχει εκεί ρόλο αλλά και στρατιωτική παρουσία).
2. Η χώρα μας έχει μπει σε μαι τραγική φάση στην διπλωματία της. Είναι παγιδευμένη σε ένα συνεχές ΝΑΙ σε όλα τα σχέδια “ασφάλειας” της περιοχής και από την άλλη μεριά πρέπει και να βρυχάται απέναντι στους αμερικανούς για να καλύπτει τη ρητορική του Καρατζαφέρη. Και ενώ από την πρώτη περίοδο της το 2004 έχει υποπέσει σε άπειρα σφάλματα διπλωματικής φύσης. Σαν αποτέλεσμα τώρα προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Και ο Καραμανλής σε έναν γενικότερο πολιτικό αμοραλισμό έχει βρει που θα φορτώσει την αποτυχία. Κάνοντας την Ντόρα αποδιοπομπαίο τράγο όπως ο πατέρας της έκανε τον Σαμαρά.
3. Τα 3 τελευταία ιστορικά γεγονότα δυστυχώς προμηνούν ακόμα χειρότερα στο μέλλον. Τα Σκόπια θα εφαρμόσουν σταδιακά μια διπλή ονομασία έξω και μέσα και σταδιακά θα εμπεδώνουν σε όλους τους συναλλασσόμενους με αυτά τον όρο Μακεδονία, νέτο σκέτο. Ε σε εκάτο χρόνια ας τολμήσουμε εμείς να πούμε ότι η Μακεδονία είναι μια. Αυτό θα θέλει και το γειτονικό κράτος. Και στην κατάλληλη συγκυρία μια χαρά εδαφικές διεκδικήσεις θα έρθουν. Η εισβολή της Τουρκίας αν δεν μας ανησυχεί είναι γιατί φοβόμαστε πια τα χειρότερα. Μια εισβολή τόσο απροκάλυπτη και χωρίς την παραμικρή νομική βάση μας βάζει σε δυσμενή θέση για την Κύπρο. Κάτι δε διαβεβαιώσεις για εξαίρεση (άκου όρο που βρήκαν οι αμερικάνοι…) μάλλον θα μας κάνει να μην κοιμόμαστε. Γιατί αύριο η εξαίρεση μπορεί να ισχύσει δυτικά της Τουρκίας και όχι ανατολικά.
4. Η Ελλάδα θα πρέπει να προσεύχεται για την επικράτηση Ομπάμα στην Αμερική. Το ζήτημα είναι όμως έχει έστω και μια ελπίδα νίκης. Προσωπικά είμαι απαισιόδοξος. Αν και θα κερδίσει από ότι φαίνεται την Χίλλαρυ δεν βλέπω να επικρατεί έναντι του Μακ Κείν. Και τότε εμείς έχουμε σοβαρό πρόβλημα.
5. Τέλος η μονομερής ανεξαρτησία του Κοσόβου δημιουργεί μια σειρά από προβλήματα : Τι να περιμένουμε πια από την ΕΕ σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής με τις ανοησίες περί ιδεολογικής αλληλεγγύης “αδελφών” πολιτικών κομμάτων; Πόση ισχύ έχει πια η φωνή μας; Και πριν επί Γιώργου γιατί ήταν διαφορετικά; Τι θα γίνει στην Κύπρο, αφού πια οι Τουρκοκύπριοι έχουν το έδαφος για πλήρη αναγνώρισή τους; Πως θα διαμορφωθούν οι ελληνο-σερβικές και ελληνο- αλβανικές σχέσεις; Και τα Σκόπια τι ρόλο θα έχουν;
Τα σίγουρα στοιχεία που έχουμε είναι ότι αλλάζει πάλι ο χάρτης και εμείς δεν έχουμε ούτε λόγο ούτε παρέμβαση. Είμαστε πάλι στην γωνία, αδύνατοι και φοβικοί. Και σε αυτό το παίχνιδι επιβιώνουν οι λύκοι, όχι τα αρνιά!!!
Φασαράι μεγάλη από την Κυριακή για το press.gr. Ξαφνικά και μετά από μαι τετραετία περίπου που εμφανίστηκαν τα πρώτα blogs έχουμε τέτοια αντιπαράθεση ως προς το τι είναι ρπσβολή της προσωπικότητας και συκοφαντία από τα ιστολόγια. Από την άλλη μεριά υπάρχει ο αντίλογος για το δικαίωμα της ελευθερίας της έκφρασης.
Στο σημερινό άρθρο και τονίζοντας ότι την πιο σοβαρή τοποθέτηση την άκουσα σήμερα από την κυρία Βόζενμπεργκ στη ΝΕΤ, στην εκπομπή Λυριτζή και Οικονόμου.
Θέμα 1ο : Τα ιστολόγια δεν είναι δημοσιογραφία. Ακόμα και αν τα συντηρούν δημοσιογράφοι ή αποτελούν τους συγγραφείς τους. Και αυτό δεν μπορεί να μετατραπεί για χιλιάδες λόγους τυπικούς και ουσιαστικούς. Το press.gr δεν αποτελεί εξαίρεση. Το γεγονός ότι έδινε και πρωτογενή πληροφορία δεν μετατρέπει το ιστολογείν σε δημοσιογραφικό έντυπο. Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Ότι δεν μπορεί να υπάρξει καμμιά αναλογική εφαρμογή των νόμων περί τύπου και οποιαδήποτε άλλη συζήτηση είναι εκ του πονηρού. Επίσης ο κάθε αναγνώστης πρέπει να έχει στο μυαλό του ότι διαβάζει σε όλα τα ιστολόγια προσωπικές απόψεις και μόνο.
Θέμα 2ο: Η ανωνυμία στο ιστολογείν. Εκ του πονηρού και εδώ η συζήτηση, αφού έχει γίνει αποδεκτό και στον τύπο η ανωνυμία. Πόσοι σήμερα σε διάφορα έντυπα γράφουν με ψευδώνυμο; Βήμα, Ελευθεροτυπία και Ποντίκι. Κι αυτό ως παραδείγματα. Πόσα ηλεκτρονικά μηνύματα διακινούνται με κριτική και σχόλια με ψευδώνυμο ή και ανώνυμα;
Θέμα 3ο : Η συκοφαντική δυσφήμηση στα ιστολόγια υπάρχει κατά περίπτωση, με βάση όμως όλους τους περιορισμούς που ανέφερα παραπάνω. Αυτή όμως θα μπορούσε να επισύρει αστική αποζημίωση αλλά σε καμμιά περίπτωση δεν αποτελεί ποινικό αδίκημα. Κι εδώ δεν μπορεί να υπάρξει αναλογική εφαρμογή των εγκλημάτων δια του τύπου. Ο εκβιασμός όμως μπορεί να υπάρξει και τότε να έχουμε και ποινικές διώξεις. Στησ υγκεκριμένη περίπτωση άκουσα με προσοχή όλους τους εμπλεκόμενους στην υποβολή μηνύσεων και στην υπεράσπιση του press.gr. κανείς μα κανείς μέχρι σήμερα δεν έχει αποδείξει με στοιχεία την συνάφεια δημόσιας προσβολής κάποιου προσώπου με επιδίωξη την προσκόμιση οικονομικού οφέλους. Άρα για τον οποιδήποτε διαχειριρτή του συγκεκριμένου ιστολογίου δεν έχει πληρωθεί η αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος. Επίσης πρέπει να αποδειχθεί και η πρόθεση. ότι γράφω την άποψη μου για να πιέσω κάποιον με σκοπό το παράνομο περιουσιακό όφελος. Αν δε γίνει κάτι τέτοιο αποδεκτό έτσι γενικά και αφηρημένα για το press.gr τότε οποιαδήποτε κριτική που ασκείται από άλλες εφημερίδες θα πρέπει να θεωρείται απόπειρα εκβιασμού. Και οι μεγαλόσχημοι δημοσιογράφοι που “κόπτονται” για το κακό των ιστολογίων θα είναι η σειρά τους αύριο.
Θέμα40 (και πιο βασικό στην υπόθεση…): Ο σχολιασμός στα ιστολόγια. Εδώ υπάρχει όντως ένα νομικό θέμα. Αφού κάθε τύπος ιστολογίου δίνει την δυνατότητα μετριασμού των σχολίων στον διχειριστή του, τι γίνεται όταν έχουμε συκοφαντική δυσφήμηση από σχολιαστή και μάλιστα ανώνυμου; Ή ακόμα πιο ακραία αν έχουμε όντως εκβιασμό που εξελίσσεται μέσω του σχολιασμού; Εδώ θα πρέπει να καταστήσω σαφές ότι δεν υπάρχει νομολογία αλλά και αναλογική εφαρμογή είναι δύσκολη. Σαν γενική αρχή θα έλεγα ότι ο διαχειριστής έχει ευθύνη στην διαχείριση των σχολίων. Και προσέξτε δεν είναι κάτι ανάλογο με την υπόθεση των aggregators. Εκεί είναι μια διαφορετική διαχείριση του προβλήματος. Στον διαχειριστή όμως συγκεκριμένου ιστολογίου, αν διαπιστωθεί διάπραξη ποινικού αδικήματος μέσω των σχολίων που δέχεται την δημοσίευσή τους υπάρχει ίσως ευθύνη. Αλλά αυτό θα κρίνεται κατά περίπτωση και θα υπάρχει δυσκολία απόδειξης της γνώσης του για τις συνέπειες της δημοσίευσης του σχολιασμού. Πάντως σε μαι δικαστική εντολή θα είχε την υποχρέωση να το αφαιρέσει ή να προλαμβάνει την ανάρτηση ανάλογων στο μέλλον και μόνο κατά του προσφεύγοντος. Μια γενικότερη νομική ρύθμιση κατά την ταπεινή μου άποψη θα περιόριζε υπέρμετρα και προκαταβολικά την κριτική και τον πολιτικό σχολιασμό.
Θα ήθελα πραγματικά εδώ φίλοι ιστολόγοι να δώσετε ιδέες για το πως θα μπορούσαμε να αμυνθούμε στην περίπτωση μιας γενικότερης επίθεσης στους ιστολόγους στο πλαίσιο μιας γενικής ρύθμισης. Ας κάνουμε μια λίστα ερωτημάτων και ας δούμε τις πιθανές νομικές λύσεις.
Προς το παρόν μάλλον αγχώμενη μια καθεστηκυια τάξη βλέπω σε σχέση με το ιστολογείν.
Σήμερα η χώρα περνάει ότι περνάει σε έναν περίγυρο που σε έναν συνδυασμό γεγονότων μόνο αισιοδοξία δεν μου φέρνει :
Η Τουρκία εισέβαλλε χθες στο Βόρειο Ιράκ καταπατώντας κάθε έννοια κυριαρχικού δικαιώματος ή αλλιώς εθνική κυριαρχία a la carte.
Το Κόσοβο ανακηρύσσει την ανεξαρτησία του μονομερώς με την αφανή στήριξη ΗΠΑ και άλλων “δημοκρατικών” δυνάμεων πάλι σε εφαρμογή του δικαιώματος εθνικής κυριαρχίας a la carte.
Ο Νίμιτς εμφανίζει ένα σχέδιο λύσης του Σκοπιανού με βάση την διπλή ονομασία και την απαράδεκτη αρχή της απαγόρευσης χρήσης του ονόματος Μακεδονία από την Ελλάδα, παρά μόνο για εμπορικούς σκοπούς.
Στο Κυπριακό η εκκρεμμότητα της ομοσπονδίας και συνομοσπονδίας είναι βέβαιο ότι μετά τις προεδρικές εκλογές θα μπει σε νέα φάση
Στην Γεωργία και στην Αμπχαζία η ένταση μετά το Κόσοβο βάζει νέα ερωτήματα στην κυβέρνηση εκεί.
Το Αζερμαϊτζάν αρχίζει και βλέπει τις δυνατότητες αναγνώρισης της ανεξαρτησίας του Ναγκόρνο Καραμπάχ έναντι της Αρμενίας.
Η Τσετσενάι ετοιμάζεται και αυτή για ένα νέο γύρο αιματηρής σύγκρουσης με στόχο την μονομερή ανεξαρτητοποίηση έστω και ενός μικρού στρατηγικού κομματιού της χώρας;
Το Σουδάν ορέγεται μέσω Νταρφούρ την εξαγωγή της κρίσης στο Τσάντ ανοίγοντας την πόρτα για μια αιματηρή σύγκρουση με την εμπλοκή και της Λιβύης.
Το Ιράκ παραμένει ασταθέςκαι κάτω απο διεθνή κατοχή
Το Αφγανιστάν αποσταθεροποιείται αργά και σταδιακά
Τα αυτονομιστικά κινήματα σε Ινδονησία και Φιλιππίνες καλά κρατούν
Στη Σομαλία μαίνεται ο εμφύλιος
Στη Κένυα συνεχίζονται τα επεισόδια που αποτελούν πια εμφύλιο πόλεμο
Η Δυτική Αφρική είναι σταθερά βουτηγμένη στα προβλήματά της
Στην Κολομβία και στο Περού καλά κρατούν τα αντάρτικα (για να προστατεύουν και την διακίνηση της κοκαϊνης).
Στο Νεπάλ συντηρείται η αστάθεια και το Θιβέτ σταθερά κάτω από Κινεζική κατοχή
Στην Ευρώπη Βάσκοι, Φλαμανδοί, Βορειο Ιρλανδοί, οι ρωσικές μειονότητες στην Βαλτική (που η μεταχειρίση τους ακόμη και σήμερα αποτελεί ντροπή για την Ευρώπη….), οι διεκδικήσεις ακόμα και μεταξύ Σουηδίας και Φινλανδίας για ένα σύμπλεγμα νησιών μεταξύ τους, μάλλον θα έχουν πολλά ενδιαφέροντα να πουν για την μονομερή ανεξαρτητοποίηση του Κοσόβου.
Αλλά και εμείς δεν τελειώσαμε ακόμη : Θράκη, Ήπειρος έχουν να αντιμετωπίσουν στο μέλλον δύσκολες συγκυρίες.
Σε αυτόν τον περίγυρο, που μόνο μελαγχολία φέρνει σε όποιον σκέφτεται καθαρά το μέλλον εμείς πως θα διαπραγματευτούμε για το Σκοπιανό; Προφανώς το καλύτερο θα ήταν να δοκιμάσουμε τα νεύρα όλων. Αλλά αυτό απαιτεί 3 πράγματα : Ενότητα σε ένα μίνιμουμ πολιτικών στόχων, ελευθερία κινήσεων για αυτό και θα επιμείνω ότι πρέπει να θέσουμε το θέμα της Ευρωπαϊκής Συνθήκης σε δημοψήφισμα και τέλος να μειώσουμε τις εσωτερικές πληγές. Όχι την ώρα που βάζουμε το Σκοπιανό στο τραπέζι, να φέρνουμε το ασφαλιστικό στη Βουλή. Γιατί τότε ο Καρατζαφέρης μάλλον παίζει το παιχνιδάκι της κυβέρνησης. Αλλά ο πολιτικός αμοραλισμός έχει τα όρια του!!!
Είχα επισημάνει από τον Μάϊο του 2007 σε σχετικό άρθρο μου την επικείμενη βέβαιη ανεξαρτητοποίηση του Κοσόβου. Μου είχε κάνει τότε εντύπωση η έλλειψη ενδιαφέροντος και συζήτησης!
Τον Ιούνιο του 2007 βρέθηκα σε μια κοινωνική εκδήλωση με τον κ. Νίκο Παπαποστόλου γνωστό Βορειοελλαδίτη επιχειρηματία (ήταν την ημερομηνία επίσκεψης του έτερου φίλου μου Νίκολας Μπερνς στην Αθήνα) που με δικά του έξοδα αντύπωνε και διένειμε το βιβλίο του πρ. Υπουργού Μακεδονίας Θράκης Νικόλαου Μάρτη για το Μακεδονικό. Είχαμε συζητήσει λίγο το θέμα και μια επιστολή που είχε απευθύνει στον Νίκολας Μπερνς ενόψει της επίσκεψης του. Για να είμαι ειλικρινής με ότι μου επέτρεπε η μικρή μου πείρα στα διεθνή θέματα πάντα θεωρούσα τέτοιες κινήσεις ρομαντικές και “γραφικές”. Σήμερα μετά τα γεγονότα του τελευταίου τριημέρου, ζώντας ξανά – όπως το 1998/1999 το Κόσοβο- την ανάφλεξη στα Βαλκάνια, θεωρώ ότι δικαιώνονται και οι 2 Νικόλαοι. Μάλλον φάγαμε απανωτά 2 χοντρές σφαλιάρες ως εξωτερική πολιτική γιατί δεν ακούσαμε αυτές τις “ρομαντικές” φωνές. Και τώρα ;
Τώρα σύντροφοι και μη σε όλους τους χώρους τους πολιτικούς υπάρχει μια ανάγκη πατριωτισμού. Τον οποίο και αντιδιαστέλλω με τον στείρο εθνικισμό του Καρατζαφέρη. Με τον οποίο όμως συμφωνώ σε μια παράμετρο : Το δημοψήφισμα. Μόνο που όπως φωνάζω όλο αυτό τον καιρό το δημοψήφισμα πρέπει να αφορά όχι το όνομα των Σκοπίων αλλά το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα – ή συνθήκη της Λισαβώνας-. Η εκχώρηση της κοινής εξωτερικής πολιτικής δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή από τη χώρα μας. Αν σε τέτοιο δύσκολο περιβάλλον εγκλωβιστούμε σε μια κοινή εξωτερική πολιτική ΕΕ σε εναρμόνιση με μια ΝΑΤΟική πολιτική, ΤΗΝ ΠΑΤΗΣΑΜΕ!!!!
Συνοψίζω λοιπόν την προτάση μου σε άξονες :
1. Να τεθεί άμεσα σε δημόσιο διάλογο και δημοψήφισμα το Ευρωπαϊκό Σϋνταγμα.
2. Η λύση του Σκοπιανού να περάσει μέσα από μια επιθετική πολιτική προσέγγισης των κοινωνιών στις 2 χώρες. Αυτή την φορά δεν πρέπει να καταφύγουμε στο εμπάργκο ή στο Βέτο στο θέμα των Σκοπίων. ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ! Το σημείο 1 είναι μια μεγαλύτερη πίεση για το σύνολο των κρατών μελών της ΕΕ. ΑΠό την άλλη μεριά ας αρχίσουμε μια γενναία πολιτική προσέγγισης του κόσμου στα Σκόπια. Ας ξοδέψουμε στην νέα γενιά της χώρας εκεί, που τώρα πετάει πέτρες στην Πρεσβεία μας.
3. ΟΧΙ ΛΥΣΗ ΤΩΡΑ!!!! Όσοι προσπαθούν να μας πείσουν για λύση τώρα δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Ας γίνουμε μια φορά σαν τους Τούρκους. Ένα στόχο και υπομονή αιώνων να επιτευχθεί. Η λύση τώρα αποκλείεται να είναι καλή. Γιατί το περιβάλλον στη διεθνή σκηνή δεν την ευνοεί.
4. Αλλαγή της αμυντικής μας πολιτικής. Ας φωνάξουμε τις χώρες που μας “προμηθεύουν” τα τόσο ωραία οπλικά μας συστηματάκια και ας τους τραβήξουμε λίγο το αυτάκι. Είμαστε τόσο καλοί πελάτες που πιστεύω ότι θα είναι προσεκτικοί. Για αυτό και είναι από ηλίθια έως και καταστροφική η δημόσια συζήτηση για τα eurofighters τώρα. Γιατί η κάθε τέτοια πολυεθνική εταιρία δεν εκπροσωπεί κάποια ιδιωτικά συμφέροντα αλλά συμφεροντα κυβερνήσεων. Ας ανοίγουμε πόλεμο λοιπόν με άλλα κράτη μέλη όταν πρέπει και με στόχο. Όχι για να ικανοποιήσουμε τα ποσοστά τηλεθέασης του Τριανταφυλλόπουλου.
5. Ας αλλάξουμε κυβέρνηση. Τα παιδιά όχι μόνο δεν ξέρουν αλλά είναι και επικίνδυνα. Ο Καραμανλής δεν ξέρει ή δεν κατανοεί, για την δε Κυρία Μπακογιάννη ο Θεός βοηθός!!! Ο πατέρας της δεν είχε πει ότι ποιός θα το θυμάται το πρόβλημα σε 10 χρόνια; Ε δυστυχώς το θυμόμαστε. Για την Αγία Οικογένεια Μητσοτάκη δεν χρειάζεται να επαναλάβω τους δεσμούς και τα συμφέροντα με την εξωτερική πολιτική Μπους.
Τέλος ας διαχωρίσουμε τον εθνικισμό από τον Πατριωτισμό του Ανδρέα Παπανδρέου. Και το αστείο είναι ότι ο Αντρέας άγχωσε την Δύση με το κίνημα των αδεσμεύτων και τον αντι πυρηνικό του αγώνα, οι ίδιοι άνθρωποι που τον κατέκριναν πιστεύω ότι σήμερα τον αναπολούν. Πότε λοιπόν έντιμοι και ρομαντικοί σαν τον κο Παπαποστόλου θα καταλάβουν ότι είμαστε στο ίδιο στρατόπεδο όσον αφορά μια μεγάλη, ειρηνική και ασφαλή Ελλάδα;
Και εγένετο Τσίπρας. Κατά τα κυρίως ΜΜΕ ο άνθρωπος θαύμα. Ο άνθρωπος που θα αλλάξει το πολιτικό σκηνικό. Ο άνθρωπος που θα φέρει το ΠΑΣΟΚ στα γόνατα. Εδώ για πρώτη φορά εκλέξαμε έναν σεμνό άνθρωπο αρχιεπίσκοπο αλλά ο Τσίπρας είναι η αλλαγή στη χώρα. Βέβαια αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά η “αντικειμενικότητα” στην ενημέρωση!!!
Τώρα τι να κάνει και ο Γιώργος ο Παπανδρέου; Δεν τον πάνε που δεν τον πάνε του ρίξαν αντίβαρο στον Τσίπρα και άρα πιστεύουν αυτή την φορά να τα καταφέρουν καλύτερα από τον Βενιζέλο. Τόσο ανοικτά και απροκάλυπτα παρέμβαση πρώτη φορά όσο ασχολούμαι με την πολιτική βλέπω. Για αυτό και προτείνω ότι και κατά την περίοδο Βενιζέλου :
1. Αφήστε τον Τσίπρα να μιλάει όλη μέρα και μην του απαντάτε σε στυλ Θόδωρου Πάγκαλου (ο οποίος ακόμα δεν κατάλαβε το λάθος με τον Αβραμόπουλο, τον οποίο και έκανε όνομα πρώτης γραμμής τότε με την δημαρχία…). Αφήστον λοιπόν τον ΑΛέξη να μας τα πει. Να τον μετρήσουμε. Γιατί μια διαδικτυακή συνέντευξη έδωσε και μόνο για περισσότερουσ φόρους μίλησε. Άρα κι αυτός έχει ένα φοβερό οικονομικό μοντέλο στο μυαλό του. Και κρίμα είναι μόνο 33 ετών. Σαν τον Μέγα Αλέξανδρο ένα πράγμα!
2. Διαλύστε το σημερινό ΠΑΣΟΚ. Αφού ανέλαβε και προσπάθεια σωτηρίας του ο Κίμωνας Κουλούρης! Ε τι άλλη απόδειξη θέλετε ότι πέθανε; Με τις γενικολογίες περί πολυσυλλεκτικότητας δεν υπάρχει περίπτωση αναβίωσης του παλιού καλού ΠΑΣΟΚ, με το εικόνισμα του Αντρέα κανα 2 λεξούλες περί εθνικής κυριαρχίας και καθαρίσαμε! Α επίσης μην περιμένετε και σωτηρία από τα PhD. Άνθρωποι άλλοι χρειάζονται που την πολιτική δεν την κάνουν σπορ, ούτε και χομπίστες για την “σωτήρια” της χώρας. Τώρα πες τε μου θα εμπιστευτείτε κάποιον να σας κυβερνήσει που ασχολείται με την εθνική ασφάλεια ως χόμπυ; Έλεος!!!!!
Α και για του λόγου το αληθές, έχω κι εγώ ως χόμπυ το ασφαλιστικό και την Ολυμπιακή. Δεν μου δίνεται και μένα καμιά 20000 ευρώ τον μήνα, να κάνω τον Πρόεδρο της Ολυμπιακής ή κανενός ταμείου; Και μην μου πείτε ότι λαικίζω σαν τον Καρατζαφέρη, γιατί θα σας απαντήσω ότι πολλοί σοβαροί άνθρωποι ακόμα και με τα πτυχία τους εκτός νυμφώνος είναι και στα 2 κόμματα. Α να πω και κάτι που πραγματικά χάρηκα. Το ΚΚΕ. Εγώ ένα θα πω και το λέω από τώρα. Μην δείτε την γενιά στελεχών που ετοιμάζει ο Περισσός. Εκεί και το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν πρόβλημα. Ξέρω παιδιά και σοβαρά και με δομημένο λόγο και με διδακτορικά. Τα στελέχη του ΚΚΕ πάντως δεν είναι χομπίστες της αστικής τάξης!
κι ένα τραγουδάκι ακόμα που δεν έχει σχέση ή μπορεί και να έχει……..(όπως σκέφτηκα μετά…)
Από σήμερα θα αρχίσω κάποια άρθρα που θα περιγράφουν μια Ελλάδα όπως θα έπρεπε να είναι. Μια ιδεατή Ελλάδα, έξω από Ζαχόπο Siemens και όλα τα σχετικά. Μια Ελλάδα που αν μετρηθούμε όλοι θα δούμε τις ελλείψεις μας και τις αλλαγές που θα σκεφτόμασταν να κάνουμε. Και θα ξεκινήσω με το πιο σημαντικό που αυτές τις ημέρες και ακούγοντας μια ραδιοφωνική συνέντευξη, μου ήρθε ως ιδεατό στο μυαλό : Εθνικό Χωροταξικό Σχέδιο.
Αν είχαμε λοιπόν ένα ΕΧΣ (που δεν έχουμε…τώρα καταθέτει ο Σουφλιάς ένα που ο θεός να το κάνει ΕΧΣ)…..
1. Η Ελλάδα δεν θα είχε αυθαίρετη δόμηση. Γιατί εδώ και δεκαετίες όπως και οι άλλες Ευρωπαϊκές χώρες θα είχαμε αναπτύξει χωροταξική συνείδηση, και ο πολίτης θα ήξερε το αυθαιρετάκι του τι αταστροφές προκαλεί στο περιβάλλον του, στο γείτονα, στην πόλη του, στον κοινωνικό του περίγυρο και στην τσέπη του. Θα ήταν “χωροταξικά” ευαίσθητος. Από την άλλη θα είχε ένα κράτος υπεύθυνο που δεν θα τον έβγαζε παράνομο έξω από άθε λογική δόμησης, που θα τον εκπαίδευε να χτίζει εκεί και όπως πρέπει, που θα είχε καθαρούς όρους στο παιχνίδι, που θα του έδινε τον απαραίτητο χρόνο να προγραμματίσει την ζωή του.
2. Αν είχαμε ΕΧΣ θα συνειδητοποιούσαμε ότι ένα αστικό κέντρο όπως η Αθήνα, στις ιδιομορφίες της Ελλάδας, είναι βέβαιο και μη αντιστρέψιμο ότι θα συνεχίσει να προσελκύει γή χρήμα ανθρώπους και γνώση σαν γνήσιο μητροπολίτικό κέντρο, που όλες οι περιοχές σε απόσταση μιας ώρας αποτελούν συμπληρωματικά της τμήματα και άρα συμπληρωματικά της κέντρα. Έτσι θα ξέραμε ότι εκτός Αθήνας οι περιοχές που θα αναπτυχθούν είναι η Ανατολική Μακεδονία και Θράκη, Η Θεσσαλονίκη (εν μέρει), το Βόρειο Αιγαίο και τα Δωδεκάνησα, η Κρήτη και η Ήπειρος. Θα σκεφτόμασταν ότι με έναν ευρωπαίο “Θαλή” (όνομα υπερ γρήγορου σιδηρόδρομου…..που ενώνει Λονδίνο Γαλλία Βέλγιο Ολλάνδία) η Λάρισα θα ήταν μια ώρα από την Αθήνα και η Θεσσαλονίκη 2 ώρες. Η Λαμία γύρω στα 40 λεπτά. Σήμερα με αυτοκίνητο η Κόρινθος είναι 40 λεπτά, η Τρίπολη 1 ώρα. Αν δε τελειώσει το ΠΑΘΕ η Πάτρα και αυτή θα είναι στην 1 30 ώρα και με γρήγορο τραίνο στην 1 ώρα. Πόσοι από εμάς θα έμεναν Κόρινθο για να έρχονται εδώ στη δουλειά τους καθημερινά;
3. Θα σκεφτόμασταν ότι οι Κυκλάδες αποτελούν πια προάστιο καλοκαιρινό της Αθήνας, όπως άλλοτε η Βουλιαγμένη και η Βάρκιζα. Και άρα θα πρέπει οι συγκοινωνίες τους και οι υποδομές τους να είναι ανάλογες με την Βάρκιζα και τη Βουλιαγμένη αλλά και τα τοπικά πολεοδομικά τους σχέδια πρέπει να γίνουν ρεαλιστικά και να συνάδουν με την εξέλιξη της ανθρώπινης δραστηριότητας σε αυτά τα νησιά.
4. Θα είχαμε καταλάβει ότι τα αστικά κέντρα της Κρήτης, της Ηπείρου και της Βόρειας Ελλάδας θα πρέπει να δουν την δική τους ενδοχώρα. Όπως μου έλεγε ο Υπουργός Υγείας στην ΑΛβανία πριν από ένα χρόνο, τα Γιάννενα θεωρούνται το κέντρο υγείας των Τιράνων. Η Θεσσαλονίκη είναι η μεγάλη αγορά των Σκοπίων, η Αλεξανδρούπολη είναι μόλις 3 ώρες από την Σόφια και 2 ώρες από την Κωνσταντινούπολη. Με βάση αυτά θα οργανώναμε την ανθρώπινη δραστηριότητα για να υποδεχθεί και να δώσει χώρα στις νέες μας δραστηριότητες (που θα είχαμε κόψει την ππιπίλα ότι είναι μόνο ο τουρισμός…..).
Τώρα πες τε μου σε όλα αυτά τι απαντά μια κυβέρνηση;
Σκεφτόμουν τι να γράψω όλες αυτές τις ημέρες και δεν έχω τίποτα να γράψω. Γίνονται τόσα πια και τόσο ανούσια αφού τίποτα δεν λύνει προβλήματα αλλά και δεν τα θίγει…….
Ψάχνοντας έπεσα σε αυτό το τραγουδάκι, Queen & David Bowie στα τέλη του 1981, μεγάλη επιτυχία τότε και ευτυχώς με το you tube έχουμε και τα βιντεάκια :
Για την ιστορία και επειδή τα αγγλικά του τραγουδιού είναι δύσκολα να γίνουν κατανοητά, παραθέτω την τελευταία στροφή που σημειωτέον γράφτηκε 27 χρόνια πίσω….
Insanity laughs under pressure we’re cracking
Can’t we give ourselves one more chance
Why can’t we give love that one more chance
Why can’t we give love give love give love give love
give love give love give love give love give love
‘Cause love’s such an old fashioned word
And love dares you to care for
The people on the edge of the night And loves dares you to change our way of Caring about ourselves
This is our last dance
This is our last dance
This is ourselves
Under pressure
Under pressure
Pressure
Σας έγραψα από το Παρίσι για την κατάσταση των ΟΤΑ της χώρας μας σήμερα σε σχέση με τον Ευρωπαϊκό ανταγωνισμό. Αφότου γύρισα έκανα κάποιες συζητήσεις και προτάσεις και τι ανακάλυψα ;
Οι Δήμοι μας δεν ενδιαφέρονται, αδυνατούν να κατανοήσουν το μέγεθος του προβλήματος και τις προκλήσεις του μέλλοντος, αλλά και όταν τα κατανονούν, αδυνατούν να βρουν λύσεις. Λόγοι 2 : άγνοια, οικονομικά προβλήματα. Κι εδώ έρχονται τα ερωτήματα :
Πως ένας Δήμος σαν το Μαρούσι έχει καταφέρει να δημιουργήσει πλούτο για τους δημότες, κάτω από την πίεση των περιβαλλοντικών και όχι μόνο οργανώσεων για τα κτίρια εκτρώματα της Κηφισίας. Γι αυτό όμως έχει εξασφαλίσει πλείστες υπηρεσίες στου δημότες σε έναν εξελισσόμενο χωροταξικά δήμο με ρυθμούς διπλάσιους από τους άλλους του λεκανοπεδίου.Τελικά πως θα πετύχουμε ανάπτυξη σε τέτοιους ρυθμούς αν δεν πληρώσουμε και ένα κόστος;
Πώς από την άλλη μεριά και στο πλαίσιο της ανανέωσης που θέλουμε όλοι θα πετύοχουε να εκλέγονται δημαρχοι που όμως ξέρουν και από μια σειρά γνωστικών αντικειμένων που απαιτούνται σήμερα στην σύνθετη διαχείριση θεμάτων πολιτικής και χωροταξίας και όχι μικροπολιτικής ρουσφετιών; Πως στο πλαίσιο μιας τετραετίας ένας δήμαρχος με ελάχιστες γνώσεις και ανυπαρξία σοβαρής συμβουλευτικής δομής θα καταφέρει όχι μόνο να διαχειριστεί αλλά και να σχεδιάσει το μέλλον του δήμου του;
Τέλος πώς θα καταλάβει ο κάθε δήμαρχος ότι πρέπει να πληρώνει και να αγοράει τεχνογνωσία υψηλού επιπέδου; Ότι να μια πολυεθνική πληρώνει 10000 ευρώ τον μήνα για έναν σύμβουλο κι ένας δήμος με το ζόρι απασχολεί έναν πτυχιούχο των 2000 ευρώ, δεν θα μπορέσει ποτέ να αντιμετωπίσει τα σύνθετα προβλήματα σχεδιασμού; Και πώς η πολιτεία και η ΕΕ θα πρέπει να πληρώσουν αδρά την τοπική αυτοδιοίκηση στο τομέα οργάνωσης και σχεδιασμού ώστε κάποτε να δούμε μια καλύτερη χώρα. Τα αρνητικά παραδείγματα πάρα πολλά και τα θετικά πολύ λίγα. Μπορούμε να αντιστρέψουμε την σχέση αυτή κατά την επόμενη προγραμματική περίοδο του Κοινοτικού Πλαισίου που έρχεται και να σταματήσουμε τα μικρά καθημερινά εγκλήματα; Γιατί δήμαρχοι σαν τον Αντώνη Τρίτση στατιστικά είναι αδύνατον να ξαναβγούν.
Blogger with many friends around the wolrd, writing on politics, environment, EU affairs and last but not least…….human relations!!! Independent and searching for people with an opinion and with less compromise posible.
Sotiris Koukios
blogger με πολλούς φίλους ανά τον κόσμο, γράφει για πολιτική, περιβάλλον, Ευρωπαϊκή Ένωση και το πιο σημαντικό…ανθρώπινες σχέσεις!!! ... Συνεχίστε την ανάγνωση »
