Ο κύριος Guillermo Vergas Habacus αποφάσισε να “υπηρετήσει” την τέχνη στην Κόστα Ρίκα αφήνοντας ένα σκυλί να ψοφήσει από την πείνα και την δίψα σε μια έκθεση τέχνης….Είχε πληρώσει κάποια παιδάκια να πιάσουν τον σκύλο και αυτός τον έδεσε και παρότρυνε τους θεατές να μην τον ταϊσουν ή να του δώσουν νερό μέχρι να πεθάνει. Όπερ και εγένετο… Και μετά από αυτό οι πολιτιστικές αρχές της Κοσταρίκα τον επέλεξαν να εκπροσωπήσει την χώρα στην Μπιενάλε της Κεντρικής Αμερικής στην Ονδούρα!!!!
Δες τε φωτό εδώ και επίσης μια online διαμαρτυρία για την επιλογή του καλλιτέχνη εδώ
Τα ερωτήματα μου βέβαια δεν αφορούν μόνο τον καλλιτέχνη και τον διεθνές κράξιμο που έχει να αντιμετωπίσει, αλλά τους θεατές! Κανείς δεν τόλμησε(?) ή εξεγέρθηκε εναντίον αυτού του εγκλήματος; Κανείς δεν έφτασε σε σημείο να διαμαρτυρηθεί πριν το έρμο ζωντανό χάσει την ζωή του και να σταματήσει το έγκλημα; Έχουμε φτάσει σε τέτοιο σημείο παθητικότητας που στο επόμενο reality μπορούμε άνετα να βλέπουμε φόνους και κανείς να μην αντιδρά; Για εμάς το έγκλημα είναι θέμα για ένα ακόμα τηλεοπτικό παράθυρο ή καμιά καλή ταινία, ώστε να μην αισθανόμαστε την ολοκληρωτική αποξένωση από το θύμα , την πράξη και την εκγληματική συμπεριφορά;
Φτάσαμε κάθε μέρα να σηκώνουμε τους ώμους μας για τόσα πολλά, που ένα τέτοιο έγκλημα μπροστά στα μάτια μας, μας κινεί μόνο την περιέργεια ως πρωτότυπη ιδέα του εγκληματία;
Όσο δε για την τέχνη…ε και ο Χίτλερ τι έκανε μωρέ ο άνθρωπος; Μια μορφή τέχνης!!!
μετά από αυτό ξαναθυμήθηκα και το τραγουδάκι μου
Είναι η ρουτίνα και η αδράνεια εχθροί μου, είναι το βλέμμα που δειλιάζει φυλακή μου, είναι το θράσος στη παράδοση αρχή μου, είναι ότι μετάνιωσα που δεν δοκίμασα, ήττα, πληγή, διδαχή στη ψυχή μου.
