Ελληνική Ναυτιλία : Οι ελληνικές πολυεθνικές

Jump to Comments

Σήμερα δεν θα γράψω “επιστημονικά” αλλά μάλλον συναισθηματικά. Γιατί κάθε φορά που αντιμετωπίζω το θέμα έλληνες εφοπλιστές έχω πάντα μικτά αισθήματα. Και ορισμένα πράγματα στην ελληνική ναυτιλία εξηγούνται μάλλον γονιδιακά και όχι λογικά ή με αλγόριθμους και στατιστικές αναλύσεις. Θα ξεκινήσω λοιπόν με τους “μύθους” της ελληνικής δραστηριότητας στη θάλασσα :

• Η Ελληνική Ναυτιλία είναι η μόνη που κανείς δεν ξέρει το μέγεθος της. Μερικές φορές έχω την αίσθηση ότι είναι πανταχού παρούσα!! Και συγχωρέστε με για την βλασφημία αλλά μόνο έναν ξέρω από τα θρησκευτικά που το είχε καταφέρει αυτό !!!!
• Οι Έλληνες εφοπλιστές όσο και να γρινιάζουν πολιτικά για την χώρα τους, όσο και να μεταφέρουν εγκατάστασεις και νομικές έδρες σε άλλες χώρες, έχουν το ίδιο “κόλλημα” πάππου προς πάππου. Το Αιγαίο!!! Τα τόσα μικρά αναρίθμητα νησάκια που τους μεγάλωσαν, τους ανέδειξαν και τους έκαναν “διεθνείς”. Μερικές φορές σκεφτόμενος τα οικονομικά μεγέθη των εταιριών τους, δεν μπορώ να καταλάβω πως οι Τούρκοι θα σκεφτόντουσαν μια επέλαση στα ελληνικά νησιά σαν την Χίο, τις Οινούσες ή την Μυτιλήνη.
• Ο συσσωρευμένος πλούτος της Ελληνικής Ναυτιλίας είναι πολλαπλάσιος της ελληνικής οικονομίας συνολικά. Τότε γιατί είμαστε μια χώρα με τόσα οικονομικά προβλήματα; Αλλά το κυριότερο γιατί είμαστε μια χώρα με τόσα πολιτικά προβλήματα διεθνώς; Γιατί ποτέ τα συμφέροντα αυτής της χώρας δεν ταυτίστηκαν με τα συμφέροντα της εφοπλιστικής τάξης; (εξαίρεση η περίοδος του 1821…τόσο παλιά πρέπει να παέι κάποιος).
• Στην ελληνική ναυτιλία υπάρχουν τα 2 πρόσωπα του Ιανού. Από την μια μεριά διαβάζει κάποιος για την εκμετάλλευση των πληρωμάτων, την ανάμειξή της σε ναυάγια και “επικίνδυνες” αποστολές και από την άλλη μεριά ακούς για χορηγίες, δωρέες και πολιτιστικά προγράμματα που κανείς άλλος δεν θα μπορούσε να χρηματοδοτήσει.

Αυτή η αντιφατική εικόνα είναι που δημιούργησε όμως το βασικό πολυεθνικό κεφάλαιο της χώρας. Και από την εποχή του Θεμιστοκλή, οι έλληνες σώθηκαν από τα “ξύλινα” τείχη. Η θάλασσα ήταν και είναι το μέλλον της χώρας. Αλλά πια πως θα καταφέρουμε να βοηθήσουμε την ελληνική ναυτιλία να ανταπεξέλθει στον σταδιακό αφελληνισμό της; Οι νέοι γόνοι έχουν το ίδιο δέσιμο με την χώρα; Υπάρχει σήμερα ή όχι πρόβλημα ανεύρεσης ελλήνων στελέχων στην ποντοπόρο ναυτιλία; Έχουν ή όχι πρόβλημα φοιτούντων στις ναυτιλιακές σχολές στη χώρα; Πως όμως να μην αποθαρρύνεται ο κόσμος που θα ήθελε να δουλέψει στην ναυτιλία, όταν της έχουμε γκρεμίσει την εικόνα εργασιακά; Όταν σήμερα όλοι ακούνε για ανασφάλιστους εργαζόμενους, για σκυλοπνίχτες καράβια, για εργατικά ατυχήματα και για “ύποπτα” φορτία;

Οι απαντήσεις στα ερωτήματα παραπάνω αποτελούν και το κλείδι του μέλλοντος στην Ελληνική Ναυτιλία. Κι αυτό σημαίνει ότι κάποτε εφοπλιστικό κεφάλαιο και κράτος, μαζί με τους εργαζόμενους πρέπει να επεξεργαστούν λύσεις για το μέλλον του επερχόμενου αφελληνισμού. Για να κρατηθεί το όνομα της Ελληνικής Ναυτιλίας εκεί που πρέπει. Γιατί πάνω από όλα το έχει ανάγκη ο τόπος μας!

Ένα Σχόλιο

Filed under πολιτική

Ετικέτες: ποντοπόρα πλοία, ευεργέτες, εφοπλιστής, ναυτιλία, ναυτιλιακές σχολές