Όταν το ριζότο φέρνει πείνα…..

Πάλι από τον Economist σήμερα βρήκα ένα ωραίο άρθρο. Η ιστορία απλή : Η Ιαπωνία αγοράζει ρύζι από τις ΗΠΑ και το κλείνει σε τεράστιες αποθήκες ώστε να προστατεύεται η τιμή του για τους Ιάπωνες παραγωγούς. Από την άλλη μεριά οι ΗΠΑ επιδοτούν αυτό το “αποθηκευμένο” ρύζι ως εξαγωγή στον κάθε παραγωγό του. Κι αυτές για να προστατέψουν το εισόδημα των αγροτών.

Σήμερα λοιπόν έχουμε έλλειψη ρυζιού παγκόσμια. Και η τιμή έχει πάει στα ύψη. Χώρες όπως οι Φιλιππίνες ζήτησαν βοήθεια σε τρόφιμα (ρύζι) για τον φτωχό πληθυσμό που απειλείται με πείνα. Οι Ιάπωνες θέλουν να δώσουν 200,000 τόνους. Αλλά δεν μπορούν. Σύμφωνα με το καθεστώς του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου θέλουν την άδεια των ΗΠΑ (της χώρας παραγωγής του).!!!

Ερώτηση 1η : Αν αυτό δεν είναι στρέβλωση της αγοράς σύμφωνα με οποιονδήποτε νεοφιλελεύθερο οκονομολόγο τότε τι είναι; (και μιλάμε για τις 2 πιο “φιλελεύθερες” οικονομίες).

Ερώτηση 2η : Το προστατευμένο εισόδημα του αγρότη μας (ναι, ναι, ακόμα και του Έλληνα!!!) οδηγεί χώρες και εκατομμύρια ανθρώπους στην απόγνωση….Φταίνε οι αγρότες; Ή στρεβλωμένη αγορά που τους καλούν και αυτούς να επιβιώσουν;

Ερώτηση 3η: Υπάρχει λύση; Μπορεί το διεθνές εμπόριο να γίνει πιο δίκαιο; Υπάρχει περίπτωση ο φτωχός κόσμος να επιβιώσει; Θέλουμε όλοι πιο μοιρασμένο εισόδημα παγκόσμια;

Ερώτηση 4η (και τελευταία!):

Υπάρχει κάτι μη πλασματικό στην παγκόσμια οικονομία των τεράστιων κερδών; Καταλαβαίνουμε ότι αυτό το μοντέλο είναι πια ΑΔΙΕΞΟΔΟ;