Ο ταξιδευτής….

Μια ζωή με μια βαλίτσα στο χέρι. Αυτό σκεφτόταν όσο πλήρωνε τον ταξιτζή και έβγαζε τα πράγματά του από το πορτ-μπαγκαζ. Άλλο ένα ταξίδι. Βρυξέλλες αυτή την φορά. Έφτασε στο check in και πήγε μετά να δει μια φίλη του στην ΟΑ, στην έκδοση εισιτηρίων. Πήγε της πήρε και καφέ και έκατσαν να μιλήσουν για 5 λεπτά. Τα γνωστά… Τι θα γίνει με την ΟΑ, πόσο παπάρας είναι ο Χατζηδάκης κλπ.

Μετά κατευθύνθηκε προς το gate, χαιρέτησε κανά 2 γνωστούς που πέταγαν και αυτοί προς άλλες κατευθύνσεις (η ξεχωριστή ράτσα των ταξιδιάρηδων, οι σύχγρονοι νομάδες…) και έφτασε στις αναπαυτικές καρέκλες της αίθουσας αναχωρήσεων. Είχε ακόμα 15 λεπτά. Άρχισε να παρατηρεί γύρω του τους συνεπιβάτες του. Και θυμήθηκε τις φοβερές καταστάσεις στο Ελληνικό, στην αίθουσα αναχωρήσεων. Πόσα βράδια ολόκληρα είχε φάει εκεί, με καθυστερήσεις και αναμονές πτήσεων τα ξημερώματα, με ζητιάνους και “γνωστούς” τρελλούς της νύχτας και της νύστας…

Τώρα Ελ. Βενιζέλος. Χλίδα!!! Όσο στοιχιζόταν στην ουρά για να τσεκάρει το boarding pass, έκοβε την μπροστινή του. Για Ελληνίδα δεν φαινόταν. Και προσπάθησε να δει το νούμερο της θέσης του δικού της boarding pass. Μπας και καθόταν δίπλα…Μια εποχή ήταν το αγαπημένο του σπόρ, να μαντεύει ποιός θα κάτσει δίπλα του. Θεωρούσε τον εαυτό του φοβερό γκαντέμη, αφού 9 στις 10 ήταν ή κανάς φαντάρος στα εσωτερικού, ή καμία κυρία που συνήθως ο όγκος της ξεχείλωνε εκτός θέσης!!!

Σήμερα περίμενε κανα λαθρομετανάστη ή κανα δημόσιο υπάλληλο, κάποιον από τις περίφημες τεχνικές επιτροπές. Κάποτε τρελλαινόταν να κάνει γνωριμίες και δημόσιες σχέσεις. part of the bussiness. Τώρα βαριόταν και αυτό. Αρκετές και αρκετούς γνώρισε. Τώρα απλώς περίμενε μπας και πέταγε καμιά φίλη του ως πλήρωμα από την ΟΑ. Είχε χρόνια που είχε ανακαλύψει ότι μόνο με τις αεροσυνοδούς μπορούσε να τα βρει (παντρεύτηκε και μια για 2 χρόνια…αλλοδαπή!!!). Κι αυτό γιατί και αυτές όπως και ο ίδιος, “πετούσαν στα σύννεφα”.

Όσες είχε γνωρίσει ήταν έξω καρδιά, μορφωμένες με μια σπάνια ποιότητα και “πάνω” από την καθμερινότητα. Θυμόταν σε ένα ταξίδι που μια φίλη του, πήρε ένα μωρό στην αγκαλιά, που είχε σκάσει στο κλάμα (η φοβερή ιστορία με τα ασυνόδευτα…που με κακέτρεχε με τον δικό μου γιό , όποτε ταξίδευε να με βρει σε άγνωστα και παραμυθένια για αυτόν μέρη..) και του μίλαγε σχεδόν σε όλο το ταξίδι για τα σύννεφα…Το πιτσιρίκι είχε χαζέψει και είμαι βέβαιος ότι εκείνη η κουβέντα ήταν το πιο ωραίο παραμύθι που είχε ακούσει ποτέ…

Μπήκε στο αεροπλάνο και τον χτύπησε η γνωστή μυρουδιά του καφέ που ετοιμαζόταν. Ανακατεμένη με την μυρουδιά του φαγητού στο microwavve και την περιέργη οξυγόνωση του αεροπλάνου. “Επιτέλους σπίτι”, σκέφτηκε.  Και στο βάθος είδε ένα βλέμμα να ξυπνάει και να του χαμογελά. Ωραία πέταγε με την φίλη του την Αγγέλα. Της χαμογέλασε, εκείνη του έκλεισε το μάτι, του πέταξε κι ένα ” Καλώς ήλθατε κύριε μου..” και βλέποντας τα βλέμματα γεμάτα ζήλια των συνεπιβατών του, έκατσε στην θέση του. Είχε πάλι προβλέψει σωστά, έκατσε δίπλα του ο πιο ανέραστος δημόσιος υπάλληλος…

Το αεροπλάνο γεμάτο, η Αγγέλα στο τρέξιμο, άρα που χρόνος να μιλήσουν, προτίμησε λοιπόν να φάει (α ρε φοβερή ΟΑ με τα γεύματα σου…), χτύπησε 2 μπύρες και έκλεισε τα μάτια του. Η σκέψη της Αγγέλας και του καταπληκτικά όμορφου προσώπου της τον χαλάρωσε. Σκέφτηκε τα ταξίδια του. Την ζωή του. Την μη συμβατότητα του με τον περίγυρο κάθε φορά που προσγειωνόταν. Γιατί μόνο αυτός και οι αεροσυνοδοί, μπορούσαν να καταλάβουν την διαφορά του εφήμερου από το διαρκές… Την διαφορά της απόλαυσης από την σχέση, την διαφορά της απουσίας από την καθημερινή τρίβη…

Αυτός ήταν και ο λόγος που συγκινούσε τις γυναίκες σε κάθε παρέα. Και που προκαλούσε το μένος των συζύγων τους… Και που ποτέ δεν έκατσε μαζί του μια “νορμάλ” γυναίκα”. Τον χαρακτήριζαν ασταθή. Αν και πάντα τον ήθελαν στο κρεββάτι τους… Αλλά αυτός δεν θα άλλαζε ποτέ την ζωή του. Όπως και όλοι οι όμοιοι του. Δηλαδή, οι διπλωμάτες, οι ναυτικοί, οι ex-pats των ΜΚΟ. Η ζωή της γύρας και των “μυστικών” θησαυρών. Που συνήθως δεν αφήνεις τους άλλους να τον αγγίξουν…γιατί είναι η ίδια η ύπαρξή σου. Οι εξαιρέσεις είναι ωραίες τύπισσες σαν την Αγγέλα…¨Ανοιξε τα μάτια του και είδε το wow κωλαράκι της να κινείται μπροστά του… Βλέποντας κι άλλους 10 επιβάτες να κάνουν το ίδιο, αισθάνθηκε τυχερός που είχε βγει μαζί της για καφέ….Και έκλεισε τα μάτια του πάλι ευχαριστημένος!!!

Hip Hop Blogging…

Όπως θα είδατε όλοι φίλοι μου, η κυβέρνησή μας πέτυχε. Μου είπαν ότι μέχρι και παραπολιτικό στην Λάρισα έπαιξε…χα χα χα!!! Μέσα από τα πολλά σχόλια ένας φίλος έγραψε, ότι με αυτό ήθελα να αποδείξω ότι τελικά και οι bloggers είναι θύμα του πάθους για εξουσία, για αυτό και έσπευσαν να καταλάβουν τους υπουργικούς θώκους.

Αλλά αυτό είναι τόσο απλουστευτική ανάγνωση…. Αντίθετα εγώ έβγαλα άλλα συμπεράσματα :

α. Ότι το σχέδιο μιας σκιώδους κυβέρνησης από  τα blogs θα πήγαινε μια χαρά. Οι άνθρωποι υπάρχουν (ανακάλυψα και άλλους που δεν ήξερα..) και η διάθεση και το μεράκι επίσης. Αυτό μάλλον θα δημιούργουσε αμηχανία στα παραδοσιακά ΜΜΕ και σε άλλες παραμέτρους του συστήματος πληροφόρησης.

β. Αντίθετα με την εντύπωση που είχα,  ακόμα και σε ανθρώπους με σαφή διαφορετική κομματική ένταξη, διάθεση για καλοπροαίρετη συνεργασία σε μια βάση παρακολούθησης της πολιτικής και προώθηση προτάσεων και μέτρων υπάρχει. Πιστεύω ότι ο κόσμος μας εμπιστεύεται όλο και πιο πολύ…

γ. Ότι υπάρχουν και κόμματα που το βλέπουν με αμηχανία, αφού παραμένουν με την γραφειοκρατική αντίληψη των ΜΜΕ. Θέλουν να μας διαχειριστούν αλλά αυτό είναι αδύνατον. Είμαστε πολύμορφοι, διάσπαρτοι, καλά “κρυμμένοι” από τα δικά τους κελεύσματα. Είμαστε hip hop!!!

Τι εννοώ λοιπόν με το hip hop blogging; Εννοώ μια τάση απέναντι στην ζωή, στις “εξουσίες” και ΕΞΟΥΣΙΕΣ (κομματικές, πολιτικές, κοινωνικές, πολιτιστικές). Στα blogs βρήκε χώρο και υπάρχει η κοινωνία που τόσα χρόνια δεν ακούγατε…Η κοινωνία που έπρεπε να ακούει σιωπηλή, στη γωνία και να “υπηρετεί” το κοινό “συμφέρον”. Αυτή η κοινωνία πια είναι παρούσα, με δικό της μέσο και φωνή. Όχι ενιαία…γιατί δεν το χρειάζεται!!! Συλλογική όταν απαιτείται και σε μια κοινωνία που το είχε ξεχάσει πως μπορούσε να γίνει αυτό.

Μια κοινωνία που ξέρει και να συνδιαλέγεται και να ανταλλάσσει απόψεις, χωρίς καποιος να καπελώνει κάποιον. Και οι “παραδοσιακοί” (κόμματα και ΜΜΕ) κοιτάτε ακόμα το δάχτυλο και όχι την σελήνη. Προσπαθείτε να αναλύσετε με αναγνωσιμότητες και αναγνωρισιμότητες τους bloggers. Χα χα χα χα χα…. να φοβάστε λοιπόν και σας το υπογράφω, τους πάνω από 30000 με 10 και 20 άτομα την μέρα. Αυτοί μας κάνουν ένα εκατομμύριο…. Εκεί με τις μικρές τους κοινότητες και την δική τους οπτική στην κοινωνία, στον πολιτισμό, στην πολιτική.

Μην ξεχνάτε ότι σε μια χώρα με τόσο έντονη κοινοτική παράδοση, η δημιουργία θυλάκων αντίστασης είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Και όσο και αν κάποιοι δεν συνειδητοποιούν ακόμα το μέγεθος όλου του διαδικτυακού χωριού, σας διαβεβαιώ είναι πολύ μεγάλο. Και όλο και ανοίγεται….

Για αυτό και σας βάζω και τον ύμνο μιας προσεχούς λειτουργούσας σκιώδους κυβέρνησης (που υπάρχει ήδη…τον χρόνο της ψάχνει και θα λειτουργήσει…). Ακούστε τον στίχο, που τον έχω μοιραστεί με την υπουργό άμυνας μου την Divaynne …και το ενέκρινε από εθνικής απόψεως…

Stereo Mike – Ο άλλος Μπάμπης

” Δεν μιλάω για νοήματα, δεν προσπαθώ να δώσω μηνύματα, απλά εξιστορώ μέσα από άσματα και αφήνω εσένα στα συμπεράσματα

Δεν σου προσφέρω την αλήθεια στο πιάτο, απλά σου λέω πως είναι να είσαι από κάτω, όπως ο Μπάμπης, ο Μπάμπης   που δεν ήτανε φλου και δεν κατάλαβε ποτέ τους νόμους του παιχνιδιού..”

ΥΓ 1Μην ξεγιέλεστε από διάφορους “στρατευμένους bloggers..” , είναι λίγοι όσο και αν πειράζουν λογάριθμους…

ΥΓ 2 Τελικά έφτασα στα 40 για να κατάλαβω το hip hop kai αυτό χάρη ston trianta!!!!

Η σκιώδης κυβέρνηση των bloggers…

Νέα εισαγωγή : Πριν καν διαβάσετε και από χθες μέχρι σήμερα έγινε και η πρώτη δημοσκόπηση από τον dent news δες τε τα αποτελέσματα.

Σε εκλογικό κλίμα είμαστε οπότε “Κάθισα και σκέφτηκα”, που λέει και το τραγούδι, αν τα ιστολόγια των φίλων συν-ιστολόγων, έχουν μια αντιστοιχία ή ειδίκευση σε θέματα που αφορούν συγκεκριμένα υπουργεία. Με άλλα λόγια, αν λειτουργεί μια “άτυπη” σκιώδης κυβέρνηση σε σχέση με την πραγματική κυβέρνηση της χώρας – κεντρική, περιφερειακή και τοπική-.

Δεν μπορώ να πω ότι θα μπορούσα να αποδείξω κάτι τέτοιο. Αν και μετά μου ήρθε η ιδέα -”πειρασμός”, να φτιάξω εγώ μια κυβέρνηση “σκιώδη” , από τους φίλους και μη, του ιστολογείν. Θέλετε να δείτε που κατέληξα ;

Υπουργός Εσωτερικών

Thelonapo γιατί και προσωπική αυτοδιοικητική εμπειρία έχει και στην βάσανο των τοπικών εκλογών έχει μπει και σωστά τα γράφει (ενίοτε). Εδρεύει στο Ναύπλιο πρώτη πρωτεύουσα της χώρας, είναι λοιπόν συμβολική η τοποθέτησή του.

Υφυπουργοί του και για λόγους γεωγραφικής ισορροπίας , Trikaland και Κερκυραϊκή Χώρα, με αρμοδιότητες που σχετίζονται με θέματα τύπου θα οριστεί ο troktikos. (Ξέρω είναι άδικο για τον Γκιούλεκα να του βάζω απέναντι τέτοιον τύπο…αλλά έτσι είναι η πολιτική…) Και τέλος αναπληρωτής υπουργός δημόσιας τάξης ο asteris masouras.

Υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών

εδώ μπήκα στα δύσκολα…διότι αυτόν που διαλέγεις εδώ πρέπει να έχει και άποψη και να πάει σε συγκεκριμένη κατεύθυνση τα πράγματα. Κατέληξα λοιπόν σε μια μάλλον σκληρή λύση :

A8lios…ναι ξέρω κομμουνιστής υπουργός; θα σας το κάνω όμως και καλύτερο υφυπουργοί του : e-rooster, kosmetsas, metablogging και οι 3 διαφορετικών τοποθετήσεων και απόψεων, αλλά με την κουλτούρα του ιστολογείν, θα μπορούσαν μετά από μέρες, βδομάδες ή μήνες να κατέληγαν σε μια κοινή πολιτική;

Υπουργείο Εξωτερικών

Εδώ δεν το σκέφτηκα καν : Ρίτσα Μασούρα υπουργός. Με γνώση και άποψη και γυναίκα, για να έχουμε και την σωστή αντιστοιχία. Υφυπουργό για την διεθνή οικονομική διπλωματία θα έβαζα τον Καρατράντο, και απόδημου ελληνισμού Arianna Huffington (ώστε να δώσουμε και ένα touch γκλαμουριάς).

Υπουργείο Εθνικής Άμυνας

Και εδώ δεν το σκέφτηκα και πολύ : Divaynne , ωραία νέα και από τη Λάρισα.  Ότι πρέπει για να “κολυμπήσει” με στραταίους κάθε ηλικίας και βαθμού. Ούτε να το φανταστώ δεν μπορώ. Υφυπουργό δε θα της έβαζα τον prezatv, (παιδεύτηκα αν θα τον έβαζα στο δημόσιας τάξης, αλλά εκεί φοβάμαι ότι με το που θα έμπαινε θα άρχιζε το ξύλο…).

Υπουργείο Ανάπτυξης

Υπουργός Ανάπτυξης οι “Αποδείξεις” , γιατί τα θέματα καταναλωτή πρέπει να είναι προτεραιότητα. Υφυπουργοί, οι εργαζόμενοι στον ΑΗΣ Αγίου Δημητρίου (γιατί τι το καλύτερο να διαχειριστούν την ενέργεια αυτοί που το κάνουν κάθε μέρα) και έτερος υφυπουργός ο @ρ@τε πύλ@ς.

Υπουργείο Περιβάλλοντος

Και εδώ δεν το σκέφτηκα πολύ : Papanotas υπουργός (μετά το ΠΕΤ ΚΟΚ έχει χαρακτηριστεί) και υφυπουργός Krogias (ώστε επιτέλους να έχουμε διαφάνεια και όχι σκάνδαλα….) .

Υπουργείο Παιδείας

Και εδώ δεν το σκέφτηκα και πολύ : Θέμης Λαζαρίδης και Greek University Reform (μάλιστα το κάνει ήδη αφού παραμένει ο βασικός σχολιαστής των τεκμαινόμενων στην παιδεία). Εδώ υφυπουργούς θα έβαζα τον Πόντος Αριστερά και το Μανιτάρι του Βουνού (ώστε να μπορέσουμε να δούμε κανά σοβαρό ιστορικό βιβλίο και να έχουμε μια προσωρημένη άποψη περί εκείνου του Θρησκευμάτων…).

Υπουργείο Απασχόλησης

Υπουργός Απασχόλησης συλλογικός : οι Άνεργοι Δημοσιογράφοι, και υφυπουργός ο Επαγγελματική Κατάρτιση στην Ελλάδα ειδικευμένοι και οι 2 στο θέμα…

Υπουργείο Υγείας

σαφέστατα ο dent news και χωρίς υφυπουργό, θα καλύπτει την δουλειά μια χαρά…..

Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων

Εδώ έχω θέμα, δεν μου φαίνεται καμιά καλή λύση. Εσείς καμιά ιδέα;

Υπουργείο Δικαιοσύνης

ασυζητητί ο e-lawyer κατά κόσμον Σωτηρόπουλος…

Υπουργείο Πολιτισμού

Με διαφορά Ροϊδη Εμμονές, για την γλωσσική του επάρκεια, την τεκμηριωμένη άποψή του και την προβολή μιας κοινωνίας ανεκτικής και με συγκρότηση. (υποκειμενικά βέβαια όλα αυτά, αλλά αποτελεί ένα από τα αγαπημένα μου αναγνώσματα μαζί με την Ρίτσα).

Στα 4 τελευταία τη τάξει υπουργεία (Τουριστικής Ανάπτυξης, Μεταφορών, Εμπορικής Ναυτιλίας και Μακεδονίας -Θράκης) προτείνω στην σειρά : Ρεσπέντζα το πρώτο blog της Χαλκιδικής (μετά από όσα έχουν περάσει τουριστικά εκεί πάνω..), e-radio για τις τηλεπικοινωνίες και την ΕΕΤΤ (συχνότητες και ευρυζωνικότητες…), την Αριστερά στην Μυτιληνή (δεύτερο στέλεχος του ΚΚΕ στην κυβέρνηση…) και τέλος ο Piazza del popolo (και ένας υπουργός εκ Κομοτηνής).  Τέλος κυβερνητικός εκπροσώπος η Κοπτοραπτού από το Mediablog.gr

Συμπεράσματα : Πρώτον, ουφ…τέλειωσε!!! Έχουμε τελικά “τεράστια κυβέρνηση…” σε μέγεθος και άχρηστε θέσεις εν πολλοίς… Δεύτερον, φανταστείτε να έπρεπε να βάλω και τα ονόματα γενικών γραμματέων, προέδρων τραπεζών, προέδρων ΔΕΚ, ανεξάρτητων αρχών, προέδρων δικαστηρίων, ΔΣ διάφορων οργανισμών κλπ. χάος!!!! Τρίτον, είναι φοβερή δουλειά όταν η επιλογή υπουργών γίνεται με την λογική να κρατήσει ισορροπίες με ορίζοντα εκλογών (το καλύτερο τελικά είναι να διαλέγεις τους άξιους, όπου και αν ανήκουν, ότι και να σου λένε οι άλλοι απο γύρω…) και όχι για να κάνουμε την πλάκα μας όπως εδώ. Τέταρτον, πλάκα πλάκα θα ήταν ωραίο να εμπλουτίζαμε την λίστα κι όντως οι ιστολόγοι να παραακολουθούσαν αναλυτικά την δουλειά των υπουργείων. Θα άλλαζε όλη η λογική της πληροφορίας.

Ο σύμβουλος…μια πολιτική ιστορία!

Ξεκίνησε για το γραφείο βαρύς. Είχε δεν είχε 2 μήνες που ανέλαβε δίπλα στον Δήμαρχο σύμβουλος του. “Σύμβουλος Ανάπτυξης”, ωραίος και βαρύγδουπος τίτλος. Και από τότε που ανέλαβε το είχε σκυλομετανιώσει… Αλλά ας όψεται η ανάγκη μεροκάματου. Τώρα στην εποχή των ισχνών αγελάδων κάτι ήταν κι αυτό.

Πήρε το μετρό και έβλεπε τις καστούφικες φάτσες όλων. Λες και ήταν σε καμιόνι με υποψήφιους προς εκτέλεση. Του άρεσε πάντα η πρωϊνή παρατήρηση στο μετρό. Από τότε που έγινε, έκανε πιο life style την μετακίνηση. Η αστική τάξη που είχε σύμβολο την αυτοκίνηση, έπαιρνε όλο και πιο συχνά το μετρό. Έβλεπε φάτσες με γραβάτες και κοστούμια, κυρίες καλοντυμένες και με ακριβά ρολόγια και ωραία και ακριβά παπούτσια (από μικρός είχε το βίτσιο να παρατηρεί τα γυναικεία παπούτσια..), να περιμένουν υπομονετικά τον συρμό που θα τους πήγαινε στην δουλειά ή στα ψώνια. Ήταν και περίοδος εκπτώσεων, οπότε όλο και περισσότερος γυναικείος πληθυσμός από τα βόρεια τους έκανε την χάρη να “πατήσει το πόδι της” στον συρμό.

Έφτασε στην στάση του και κατέβηκε. Σήμερα δεν είχε γραφείο, αλλά συνέδριο. Και θα πεταγόταν και στο Υπουργείο Ανάπτυξης για μια δουλειά. Έφτασε στο πολυτελές ξενοδοχείο που θα γινόταν το συνέδριο, ακολούθησε τις ταμπελίτσες, γράφτηκε στην γραμματεία και πήρε τον φάκελο. Σκέφτηκε άλλη μια ημέρα που θα άκουγε ωραία επιστημονικά όνειρα για έναν καλύτερο κόσμο, που όμως ότι και να εφαρμοζόταν, αυτός ο καλύτερος κόσμος δεν θα ερχόταν. Όχι δεν μπορούσε να πει, η δική του ζωή είχε βελτιωθεί. Ίσως και άλλων μορφωμένων, με καλή οικογένεια και καλές σχέσεις στην Ελλάδα των “γνωστών”. Αλλά τόσα χρόνια τους φτωχούς φτωχούς τους έβλεπε και τους πλούσιους πλούσιους. Δεν είχε καταλάβει καμιά αλλαγή. Ίσως περισσότερο “αριστερο” φιλότιμο, από κανέναν γιατρό ή καναν δικηγόρο ή κανέναν δημόσιο υπάλληλο.

Εξ άλλου τόσα χρόνια που δούλευε με την τοπική ανάπτυξη και τα προγράμματα, όλο άλλα άκουγε και έβλεπε να γίνονται. Ανθρώπους καλών προθέσεων να μετατρέπονται σε κοράκια για το χρήμα των κοινοτικών ταμείων, επιχειρηματίες με όνειρα να “ψιλοκλέβουν” στα επενδυτικά τους σχέδια, δημάρχους που επαγγέλονταν τα πάντα πριν εκλεγούν να μην έχουν ιδέα τι ανέλαβαν και να πελαγώνουν στο μικρορουσφέτι και στην “εξυπηρέτηση”. Μεγάλωσε πια και δεν περίμενε πολλά. Και ασχολούνταν ενίοτε με αυτά που ήταν μικρά και ίσως έκαναν -ειδικά τους νέους- κάποιους να χαίρονται.

Ιδεολογικά δεν ήθελε να το σκέφτεται σε τι γρανάζια είχε μπλέξει. Έβλεπε πια κι αυτός το μεροκάματο. Καλά πληρωνόταν, είχε και μια δουλειά με κύρος και δεν θα έσκαγε στον κάθε αμόρφωτο και ημιμαθή δήμαρχο τι είναι η τοπική ανάπτυξη. Στο κάτω κάτω, ότι καλό και προχωρημένο είχε προτείνει στην ζωή του τζάμπα πήγαινε. Ότι ήταν μέτριο και μάλλον “τετριμμένο” προχώραγε και με συγχαρητήρια. Γιατί κανείς δεν ήθελε να κουραστεί, να αλλάξει, να κοπιάσει, να επενδύσει στο μέλλον.

Σκεφτόμενος τις ιδεολογικές παπαριές του, είδε δίπλα του αλλοδαπή ξανθιά και σοβαρά ντυμένη, να παρακολουθεί αυτόν που μίλαγε εκείνη την ώρα στο βήμα. Αυτή σαν να είχε ένα αόρατο μάτι, κατάλαβε ότι τον κοιτούσε και γύρισε προς το μέρος του. Αυτός δεν πήρε τα μάτια του από πανω της και εκείνη του χάρισε ένα απέραντο χαμόγελο, με αρκετή δόση κοκεταρίας. “Σκανδιναβή” είπε από μέσα του. Και χωρίς ντροπή σηκώθηκε και πήγε στο διπλανό της κάθισμα που ήταν άδειο. Της συστήθηκε και μέσα του σκέφτηκε : “Τον κόσμο δεν τον αλλάζουμε με συνέδρια, αλλά την μοναξιά μας την πολεμάμε….”.

“My name is Gretta, from Norway…” και του έδειξε το καρτελάκι της. Αυτός χαμογέλασε και χάθηκε στην νέα περιπέτεια του διημέρου που ερχόταν. Μπορούσε να αναβάλλει και την επίσκεψη στο Υπουργείο. Η γραφειοκρατία μπορούσε να περιμένει….

Το διαζύγιο ΙΙ…(female version)!

Κλείδωνε το γραφείο της, όταν σκέφτηκε ότι ευτυχώς μια ανιαρή μέρα τέλειωσε χωρίς πολύ δουλειά. Προχώρησε προς το ασανσέρ και πάτησε το κουμπί. “Μετά να πάρω λεωφορείο ή ταξί;” σκέφτηκε. Αισθανόταν αρκετά χαλαρή για να πάρει το λεωφορείο. Να χαζέψει και λίγο κόσμο, πριν ξαναχωθεί στο σπίτι, με παιδιά-διάβασμα-φαγητό και καθαριότητα. Α ναι, να αντιμετωπίσει και τον σύζυγο.

Κατέβηκε 6 ορόφους και βγήκε στον δρόμο απορροφημένη στην σκέψη της. Σήμερα είχε μιλήσει στο facebook πάλι με τον Μάκη. Έναν άντρα που γνώρισε τυχαία σε ένα από όλα τα applications. Του είχε πει ψέματα στο θέμα του γάμου. “Χωρισμένη με 2 παιδιά” του δήλωσε αυθόρμητα…Και μετά όταν το σκέφτηκε, καταλάβε ότι εξέφρασε έναν ευσεβή πόθο. Στα 40 της, παρέμενε μια ωραία γυναίκα, αν έκρινε από τα βλέμματα των άλλων όταν φόραγε το μινάκι της, με το δικτυωτό καλτσόν. Βέβαια είχε πάνω από χρόνο να βγει και να το φορέσει. Αλλά την τελευταία φορά που είχαν βγει την “κάρφωναν” τα αντρικά μάτια και κυρίως από τους πιτσιρικάδες. Η φίλη της η Λίλα, παντρεμένη και αυτή, το είχε κάνει με έναν πιτσιρίκο 25 ετών. Και κάθε φορά που σκεφτόταν τις περιγραφές της, μάλλον την ζάλιζε ελαφρά η ιδέα.

Και μόνο η ιδέα βέβαια. Γιατί παρέμενε προσηλωμένη στον γάμο της. Με πολλούς πειρασμούς βέβαια, όπως και ο Μάκης στο facebookιον, -που έλεγε και ο άντρας της κάνοντας πλάκα-. Ο Μάκης ήταν ωραίος, γοητευτικός σαν μυαλό (έτσι κι αλλιώς δεν τον είχε δει ακόμα..) αλλά και ασταθής. Μια λέξη της ερχόταν στο μυαλό : Ανασφάλεια!!!

Από την άλλη ο άντρας της. Ά ρε Κώστα, που είναι τα τρέλλα σου όνειρα, για μια άλλη ζωή. “Έξω από συμβάσεις”, όπως μου έλεγες. Με ταξίδια, συζητήσεις και αναζήτηση. Τώρα τον έβλεπε κάθε μερά να διαβάζει μόνο αθλητικές εφημερίδες, ούτε ένα βιβλίο δεν αγόραζε πια. Λες και είχε παραιτηθεί από το μυαλό του. Και απεναντί της ήταν καλός και ευγενικός όπως πάντα, αλλά σαν να το έκανε “επαγγελματικά¨. Απέφευγε το σεξ και όταν γινόταν ήταν περισσότερο ανάγκη, παρά οι παλιές καλές τρυφερές στιγμές που επιβεβαιώναν την αγάπη τους. Τώρα σεξ και μετά σιωπή…ή ύπνος!!!

Βαρέθηκε αυτή την ζωή της επανάληψης και της αδράνειας. 40 χρονών ήτανε. Νέα και έτοιμη για αλλαγές. Το αισθανόταν πολύ έντονα τον τελευταίο καιρό. Αισθανόταν ότι ήρθε η ώρα για μια ξεκάθαρη κουβέντα με τον άντρα της. Με την σκέψη αυτή έφτασε στο σπίτι και άνοιξε με τα κλειδιά της. “Ήρθα κι εγώ”, φώναξε! Μπήκε στην κουζίνα και είδε τον μεγάλο της γιό και σαν να αισθάνθηκε άσχημα για τις προηγούμενες σκέψεις της, τον έσφιξε στην αγκαλιά της. Της ξέφυγε λίγο πιο δυνατό το σφίξιμο και το παιδί την είδε με απορία…Τότε είδε και τον μικρό να έρχεται από πίσω και να την αγκαλιάζει κι αυτός όλο παράπονο. Γύρισε και του έριξε ένα σκαστό φιλί. Και τότε σηκώθηκε και ο Κώστας , με την τεράστια αγκαλιά του, που κάποτε ήταν το καταφύγιο της, και έκανε μια κίνηση να τους αγκαλιάσει όλους μαζί.

Μια γλύκα έτρεξε σε όλα της το κορμί, αλλά την χτύπησε στο κέντρο της καρδιάς της. “Ασφάλεια”, σκέφτηκε και έκλεισε με ανακούφιση τα μάτια της.

Το διαζύγιο…

Απογευματάκι γύρισε σπίτι. Κουρασμένος. Τα παιδιά διαβάζαν στα δωμάτια τους. Αυτός πήγε στην κουζίνα έβαλε το φαγητό στο microwave (γαμώ τα αγγλικά μου σκέφτηκε…) και έκατσε στο μικρό τραπεζάκι, ακουμπώντας την εφημερίδα (τηn free press που έπαιρνε κάθε πέμπτη) και έβαλε μηχανικά ένα σουπλά, μια ένα ποτήρι και μαχαιροπήρουνο. Άνοιξε το ψυγείο και έβγαλε το τενεκεδάκι της μπύρας. Μηχανικά έβγαλε και το πιάτο από τον φούρνο και έκατσε να φάει. Ήθελε μισή ώρα ακόμα να γυρίσει η Κλαίρη από την δουλειά και με την ησυχία στο σπίτι, είχε την ευκαιρία να ξεχαστεί στην εφημερίδα.

Διάβαζε τις αράδες μπροστά του, αλλά το μυαλό του δούλευε. Δεν ήθελε να σκεφτεί αλλά η ιδέα ήταν κολλημένη εδώ και μέρες στο μυαλό του. “Διαζύγιο”. Είχε αρχίσει να σκέφτεται την λέξη και να μην την φοβάται. Δεν είχε ακόμα προσδορίσει γιατί αισθανόταν αναγκασμένος σχεδόν να το σκεφτεί. Δεν του άρεσε πια τίποτα από την κοινή ζωή τους. Μαζί είχαν να βγαουν κανά 2 μήνες (έπρεπε να περικόψουν τα έξοδα με την σημερινή κρίση…και άρα για να βγουν τα φροντιστήρια των παιδιών, οι δόσεις από τις κάρτες και του στεγαστικού και τα τρέχοντα …έβραζαν στο ζουμί τους..) και όταν βγήκαν τελευταία φορά ήταν στο σπίτι των κουμπάρων. Δεν καλούσαν πια και κόσμο, εκτός από τον αδερφό του με την γυναίκα του και τα παιδιά. Κυρίως για να παίξουν τα παιδιά…

Έβλεπε και την Κλαίρη. Τίποτα δεν θύμιζε την ατίθαση ξανθιά, φοιτήτρια της νομικής, που γνώρισε στο πανεπιστήμιο στην Θεσσαλονίκη σχεδόν 20 χρόνια πριν. Ερωτεύτηκαν και παντρεύτηκαν μόλις πήραν πτυχίο με την Κλαίρη ήδη έγκυο. Με τα μέσα του πατέρα της (του συγχωρεμένου πια..) μπήκε στο νομικό τμήμα της Εμπορικής Τράπεζας και αυτός σαν μηχανικός στον ΟΤΕ. Καλές εποχές εκεί αρχές του 90. Όνειρα, φιλοδοξίες και μια ήρεμη τακτική ζωή, με κουβέντες πολιτικές, με κάποιον ακτιβισμό (κατέβαιναν τότε και στις πορείς επί Μητσοτάκη..) ερωτική και μαχητική ατμόσφαιρα.

Τώρα απλώς ζούσαν…με το καθημερινό άγχος μιας ζωής που προσπαθούσαν να βρουν τον σκοπό. Δεν αισθανόταν πια τίποτα. Και το σεξ ανάγκη ήταν πια και τίποτα άλλο…(όποτε γινόταν και όπως γινόταν…του πεντάλεπτου..). Καμιά ενδιαφέρουσα συζήτηση, καμιά ενδιαφέρουσα παρέα. Και το έβλεπε καθαρά : όταν έμενε μόνος στο σπίτι (ακόμα και με τα παιδιά όπως τώρα..) αισθανόταν ανακούφιση. Πέρασε πια τα 40 και όσο σκεφτόταν πίσω και έκανε λογαριασμό, η σούμα του έβγαινε μείον. Και ας τον μακαρίζαν στην δουλειά πόσο τυχερός ήταν που είχαν και οι 2 τους δουλειά στο δημόσιο, που πρόλαβαν το κακό ασφαλιστικό και θα βουν και νωρίς στην σύνταξη, που τα παιδιά τους είναι τόσο καλά και στο σχολείο πάντα άριστα. Μια ωραία και τακτοποιημένη ζωή όπως έλεγε η μάνα του. Αλλά αυτός κενός και σωματικά και πνευματικά νεκρός.

Η μόνη του απόλαυση ήταν κάθε Σάββατο πρωί, όταν έβγαινε μόνος για τα μισά ψώνια του σουπερμάρκετ και έκλεβε ώρα για να πάει στο μικρό καφενεδάκι κάτω από τα δέντρα να πιει ένα καφεδάκι και να διαβάσει μια εφημερίδα. Η γυναίκα του δεν του έλεγε τίποτα να και καταλάβαινε ότι της έλεγε ψέματα για την αργοπορία του κάθε φορά. Δεν την ένοιαζε πια; Ή δεν ήθελε να ξέρει ελπίζοντας ότι δεν είναι τίποτα κακό; Αλλά πολλές φορές γυρίζοντας την έβλεπε ότι και αυτή είχε τελειώσει γρήγορα τις δουλειές και ήταν κολλημένη στον υπολογιστή των παιδιών…Μια φορά την ρώτησε απέξω απέξω και του είπε για το facebook. Το γνωστό και μη εξαιρετέο. Έπρεπε να ανησυχήσει, αφού ο κολλητός στην δουλειά του έλεγε ότι είναι καθαρά γκομενο-μηχανή. Αλλά μπα…ούτε και αυτό τον ενδιέφερε πια. Ησυχία ήθελε και η μοναξιά δεν τον χάλαγε. Δεν είχε όλα αυτά τα χρόνια ποτέ γκόμενα. Δεν τον απασχόλησε. Όχι ότι τον χάλαγε κανά φλέρτ, απλώς δεν τον ένοιαξε ποτέ κάτι παραπάνω….

Τότε γιατί να ήθελε να χωρίσει. Μέχρι και βιβλίο είχε πάρει, να διαβάσει συμβουλές και να καταλάβει τι γίνεται. Πήγε κρυφά και σε μια ψυχολόγο συμεβλημένη με το ταμείο του…κρυφά βέβαια και το πλήρωσε από την τσέπη του για να μην το γράψει στο βιβλιάριο υγείας και το βρει η Κλαίρη. Του είπε να ανανεώσει τον γάμο, να ξαναερωτευτεί την γυναίκα του και να φροντίσει να βάλει στην ζωή του ενδιαφέροντα, έξω από την δουλειά και το σπίτι. Γέλασε μέσα του…. καλά μαντάμ είπε, άμα ήταν τόσο εύκολο δνε θα το έκανα…και του ξέφυγε φωναχτά, εκεί μπροστά από την εφημερίδα!!! Την ώρα που έμπαινε ο μεγάλος του ο γιός… Στα 17 του πια. Ένα βήμα πριν τις πανελλαδικές. Ένα παιδί που τον έκανε πάντα περήφανο…”Μιλάς μόνος σου πατέρα;”.. “όχι αγόρι μου κάτι διάβαζα εδώ από μια κυρία οικονομολόγο…μου φάνηκε τόσο ηλίθιο..αλλά δεν είναι τίποτα τόσο σημαντικό…”. Το ψέμα του βγήκε αυθόρμητα!! Τι να του εξηγούσε έτσι κι αλλιώς. Είδε την καθαρή ματία με την απορία και σκέφτηκε τι θα γινόταν αν του έλεγε εκείνη την ώρα την αλήθεια.

“Ήρθα και εγώ.” ακούστηκε η φωνή της γυναίκας του, καθώς ξεκλείδωσε και μπήκε. “Γεια σου μαμά” είπε και ο πιτσιρικάς και την αγκάλιασε. Αυτή τον έσφιξε στην αγκαλιά της και πλησίασε και στο μέρος του. “Να αγκαλιάσω τον αντρούλη μου και να του δώσω ένα φιλάκι”. “Κι εγώ τίποτα;” ακούστηκε και ο μικρότερος που ήρθε από πίσω της στην κουζίνα. Και τότε εκεί στο μέσο της κουζίνας άνοιξε την αγκαλιά της και τους έβαλε και τους 2 μέσα. “Εγώ και οι 3 άντρες μου..που τους αγαπώ όλους το ίδιο”. Και τότε αυθόρμητα σηκώθηκε και χώθηκε στην αγκαλιά της. Σαν παραπονεμένο μωρό και αυτός. Ήθελε τόσο να τους πει πόσ άσχημα αισθανόταν αυτή την περίοδο. Και εκεί σκέφτηκε το αυτονόητο : Δεν είχε πιο κοντινό του άνθρωπο από αυτούς για να συζητήσει τις σκέψεις του… Απλώς λίγο μοναξιά ήθελε όταν χρειαζόταν…Και δεν ήξερε αν αυτό είναι και το διαζύγιο. Η φυγή προς την μοναξιά;

Μια ανάλυση της προκήρυξης του επαναστατικού αγώνα….

Πρώτον και κύριον με δικαιώνει ως προς την ιστορία του ΜΑΤατζή μου….. Δικαιώνει πλήρως την δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία μιας αστυνομίας που επιχειρησιακά δεν ανταποκρίνεται σε καμιά αίσθηση ασφάλειας του πολίτη, αλλά στην είσπραξη μισθών και επιδομάτων… Και επιβεβαιώνει ότι υπάρχει πρόβλημα στην αντιμετώπιση του οποιοδήποτε οργανωμένου εγκλήματος.

Δεύτερον ο άνθρωπος που έχει γράψει το κείμενο, παραμένει ένας συνεπής μαρξιστής και μάλιστα υποστηρικτής του κατά Γκράμσι ενεργού πολίτη : “Η πραγματική λαϊκή κυριαρχία δεν είναι η εν λευκώ και για τέσσερα χρόνια παράδοση των κοινωνικών υποθέσεων σε επαγγελματίες αντιπροσώπους- βουλευτές αλλά στην καθημερινή παρουσία και παρέμβασή μας στα λαϊκά συμβούλια διαχείρισης όλων των κοινωνικών υποθέσεων…” Η μεθοδολογική του απόκκλιση και ονοματολογία δεν αναιρεί τις επιρροές του.

Τρίτον δεν είναι μικρός σε ηλικία και είναι βέβαιον ότι είναι ένας μορφωμένος αστός. Ο συγγραφέας της προκήρυξης όσο και να το καταδικάζει παραμένει παιδί της ίδιας αστικής τάξης που καταδικάζει. Η αναζήτηση ενός καλύτερου κόσμου -που επιδιώκει μέσω των όπλων- παραμένει εγκλωβισμένος στο σύστημα αξιών του καπιταλισμού και ενός παραδοσιακού ταξικού μοντέλου. Αλλά δεν τον κόβω για προλετάριο.

Παρακάτω αναφέρει το οικονομικό του μοντέλο- όραμα, “ωραίο” και το ίδιο αποκρουστικό της σταλινικής γραφειοκρατίας. Η δημιουργία εργατικών συμβουλιών προϋποθέτει μια βιομηχανική κοινωνία που ο συγγραφέας υπερεκτιμά και σήμερα δεν υπάρχει. Μεγάλε, δεν υπάρχει εργατικό συμβούλιο λογιστών, μικρομαγαζάτορων και επιστημόνων. Το οικονομικό σου μοντέλο έχει μείνει σε μια ανάλυση της οικονομίας που μας έχει πεθάνει σε αυτή την χώρα πριν από πάρα πολλά χρόνια.

Η ένοπλη δε επανάσταση – που ξεκινάει από μια αρχή που συμφωνώ, ότι επανάσταση δεν υπάρχει χωρίς βία, ότι και να λέει το ΚΚΕ- δεν απαλάσσεται από την αρχή ότι θα πρέπει να την έχουμε αποφασίσει πολλοί και ταυτόχρονα. Η επανάσταση δεν είναι βαλκανικού τύπου και όπως λάχει…Άντε να βγάλουμε τα όπλα και όπου μας βγει. Ο Λένιν δεν σκεφτόταν έτσι πάντως. Και να τον επαναλαμβάνουμε όπως και το 1917 δημιουργεί ένα θεματάκι. Όσο να πεις….πρέπει να το κοιτάξεις!!!

Επίσης οι επιλεκτικοί φόνοι δεν είναι επανάσταση. Και επειδή αναφέρεται και το Πολυτεχνείο συνέχεια, να ξεκαθαρίσουμε ότι εκεί, ούτε ένοπλοι πήγαν οι φοιτητές, ούτε ένοπλη επανάσταση σχεδίαζαν. Αντίθετα γύρισε τούμπα μια κατάσταση γιατί δεν είχει καμιά με καμιά ένοπλη μορφή. Η βία της χούντας και το αδικοχυμένο αίμα γύρισε το κλίμα. Αν είχαν ζωστεί φυσεκλικία δεν νομίζω να είχε την ίδια κατάληξη και την ίδια λαϊκή στήριξη.

Τέλος να πω και κάτι για αυτή την έρμη κοινοβουλευτική δημοκρατία. Ναι συμφωνώ, θέλει ανατροπή ένα σκηνικό οικογενειοκρατίας, ευνουχισμού της δημιουργικότητας και των ατομικών ελευθεριών. Αλλά η συμβολή τέτοιων πράξεων σαν των δικών σας είναι εναντίον οποιασδήποτε λογικής ανατροπής. Εγώ προσωπικά δεν φαντάζομαι να αντικαθιστούν τους βουλευτές, “γεμάτα όπλα”. Γιατί μάγκες όταν έχετε όπλο – ως φωτισμένη αριστερά- και εγώ δεν έχω, δεν συζητάμε ισότιμα. Το αντίθετο θα έλεγα.  Μου επιβάλλεται την άποψή σας!!! Και άρα επανάλαμβανεται το ίδιο σύστημα, αλλά με άλλες αρχές.

Όσο και να καταλαβαίνω την αιτία που υπάρχετε, δεν επιθυμώ να υπάρχετε. Προτιμώ να δίνω τον αγώνα μου με λόγια, με σκέψη και με δράση που να κάνει τους συμπολίτες μου (και όχι μόνο στην Ελλάδα) να αισθάνονται αλληλέγγυοι και ασφαλείς. Και αυτό δεν μπορώ να το πετύχω με όπλα και επαναστατικές κορόνες. Εξ άλλου αυτό το σύστημα που συλλήβδην απορρίπτουμε, μεγάλωσε και μόρφωσε και σένα, για να γράφεις σήμερα τις απόψεις σου μετά από ένα φόνο.Και για να tο κάνεις εσύ σήμερα χύσανε το αίμα τους πολλοί αθώοι, πριν απο σένα, χωρίς εντυπωσιακά ένοπλα επικοινωνιακά shows.

Και μην μου πείτε, τι με νοιάζει, γιατί εγώ δεν κινδυνεύω από την τρομοκρατία. Γιατί θα απαντήσω ότι όταν βγαίνουν τα όπλα, ο διάλογος πάει περίπατο. Εμμένω λοιπόν στην αντίποδα σας. Και περιμένω την μέρα που όλοι οι συμπολίτες μας θα συνειδητοποιήσουν τα αδιέξοδα και μέσα από συζήτηση και διάλογο θα ανατρέψουν μια άρρωστη κατάσταση. Εμείς εδώ στο διαδίκτυο κάναμε πάντως μια αρχή. Ελπίζω να το συνειδητοποιήσετε και εσείς και να μην έχουμε και άλλο αίμα. Πριν απογοητεύσετε και άλλο τον κόσμο και τον στείλετε οριστικά στο σπίτι, όπως έκανε η 17Ν το 80 και το 90.

Ο αγώνας συνεχίζεται και όσο το δυνατόν πιο μακριά από τις πρακτικές σας………….

Από την αστυνομία των “μπάτσων” στην δημοκρατική αστυνόμευση…

Με όλη την κουβέντα τις τελευταίες μέρες μου έχουν δημιουργηθεί άπειρες σκέψεις και ερωτηματικά. Η δε δημόσια συζήτηση για την αστυνομία, την αστυνόμευση και την ασφάλεια όλων μας, είναι καθαρά “βαλκανική”. Εκφράζει όλες τις συλλογικές μας μνήμες, που ξεκινούν από τον εμφύλιο και μετά. Η δεξιά λογική του κράτους – εξουσίας, που η αστυνομία είναι καθαρά επιβολή και από την άλλη τα αριστερά αντανακλαστικά σε μια “βάρβαρη” συμπεριφορά των αστυνομικών απέναντι σε ότι εν δυνάμει θα αποτελούσε αμφισβήτηση των εξουσιαστικών σχέσεων που το κοινωνικό μοντέλο μας παράγει.

Οι συνεπείς μαρξιστές θα μιλήσουν για τα οικονομικά αίτια, οι αναρχικοί για το ότι το κράτος δεν μπορεί να λειτουργήσει αλλιώς και οι σοσιαλδημοκράτες για την κοινωνία δικαίου, που θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς την αμφισβήτηση αυτού που κάνουμε σήμερα (χρειάζονται δηλαδή ποιοτικές αλλαγές και όχι θεμελιώδεις). Οι δεξιοί -συντηρητικοί τέλος δεν τους απασχολεί καν η συζήτηση αφού το μόνο θέμα είναι η επιβολή της έννοιας της δημόσιας τάξης προς όφελος των “νοικοκυραίων”, ορθόδοξων χριστιανών Ελλήνων.

Ωραία θα μου πείτε και εσύ τι προτείνεις ; Εγώ πριν προτείνω θέτω τα ερωτήματα : Σε ένα κράτος δικαίου και ανισοτήτων, πρέπει να ξαναδούμε τις “αδικίες” και τις νόμιμες “αδικοπραξίες” ενός συστήματος εξουσίας. Η ανισότητα είναι κοινωνικό φαινόμενο μεν αλλά όταν αυτή παίρνει και θεσμική μορφή τότε είναι ανυπόφορη και καταπιεστική. Άρα Ερώτημα πρώτο : Έχουμε δει αναλυτικά μια κωδικοποίηση των νόμων που θεσμοθετούν την ανισότητα (φορολογία, δικαστική εξουσία, παιδεία;)

Με βάση τις απαντήσεις στο πιο πάνω ερώτημα, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τι εννούμε όταν λέμε ασφάλεια. Θα προσπαθήσω να το ορίσω ως εξής : “Η δυνατότητα όλων των μελών της οργανωμένης κοινωνίας, ισότιμα να διεκδικήσουν την συμμετοχή τους στην οικονομική, κοινωνική και πολιτική ζωή του τόπου που κατοικούν”. Προϋποθέσεις για αυτό είναι η ασφαλής διεκδίκηση της συμμετοχής. Ένα θεσμικό πλαίσιο δηλαδή που ορίζει το νόμιμο ή το παράνομο ανάλογα με την αρχή της ελεύθερης διεκδίκησης της συμμετοχής και όχι την ύπαρξη άπειρων περιορισμών και “φραγμάτων” στην άσκηση των ατομικών αλλά και συλλογικών μας δικαιωμάτων. Ερώτημα δεύτερο : Έχουμε ένα θεσμικό σύστημα που προστατεύει αυτή την διεκδίκηση, χωρίς υπέρμετρους περιορισμούς και στρεβλώσεις του;

Ο ρόλος της αστυνομίας λοιπόν σε αυτό είναι νομίζω ξεκάθαρος : Μια αστυνομία που έχει ταχτεί στην προάσπιση των ατομικών και συλλογικών δικαιωμάτων όλων ανεξαιρέτως των πολιτών. Μια αστυνομία που έχει κατανοήσει την ύπαρξη αυτών των θεμελιωδών δικαιωμάτων, που έχει ορίσει συμπεριφορές διευκόλυνσης της διεκδίκησης της συμμετοχής και όχι του αντίστροφου. Μια αστυνομίας στο πλευρό μάλιστα αυτών των διεκδικήσεων αφού αφορούν και αυτή την ίδια (αφού οι αστυνομικοί αποτελούν μέλη της ίδιας κοινωνίας). Ερώτημα τρίτο : Έχουμε το θεσμικό πλαίσιο για μια τέτοια αστυνομία; Και περαιτέρω έχουμε τον τρόπο να επιλέγουμε τα μέλη μιας τέτοιας αστυνομίας, ώστε να αποκλείονται από αυτήν πολίτες με πολιτικές απόψεις που εναντιώνονται σε αυτό που περιέγραψα πιο πάνω;

Με βάση τα 3 ερωτήματα που έθεσα οι αλλαγές στο σημερινό θεσμικό σύστημα είναι περίπου αυτονόητες :

1) Η ασφάλεια και η τήρηση των ελευεθεριών μας είναι μέλημα όλων των πολιτών. Άρα εκπαίδευση, εκπαϊδευση, εκπαίδευση όλων μας.

2) Πρέπει να αλλάξουμε το νομικό μας πλαίσιο εξαλείφοντας ότι διάταξη αναιρεί τον χαρακτήρα της ασφάλειας στην κοινωνία με τρόπο που παράγει βίαια τις ανισότητες.

3) Η οργάνωση και η στελέχωση της αστυνομίας πρέπει να περνά από ευρύτατο δημοκρατικό έλεγχο. Εγώ προσωπικά πιστεύω με ειδική διακομματική επιτροπή του κοινοβουλίου (θα μου άρεσε και το αμερικάνικο σύστημα εκλογής του περιφερειακού διευθυντή της σε πανελλάδικο επίπεδο…αλλά αυτό απαιτεί και άλλες αλλαγές πιο δομικές).

Αυτά τα 3 σημεία είναι πρώτα βήματα. Δεν είναι ούτε στόχος ούτε λύση. Αντίθετα είναι τα προαπαιτούμενα για άλλες λύσεις σε πολιτικό και θεσμικό επίπεδο. Μέσα όμως από την διαδικασία υλοποίησής τους θα γίνουμε ίσως όλοι σαν κοινωνία ωριμότεροι και πιο “συνειδητοί” στις μετέπειτα πολιτικές επιλογές μας. Και επειδή αυτά τα βήματα είναι θμελιώδη για την ύπαρξή μας ως κοινωνίας, αναμένω μια ευρύτατη διακομματική συμφωνία ή έστω μια κυβέρνηση ευρύτατης πολιτικής συναίνεσης για να τα υλοποιήσει.

Λίγο πριν το τέλος της ΟΑ….

Τελικά σήμερα στο δελτίο είδήσεων του ΣΚΑΙ τηελόραση, μάθαμε και την αλήθεια περί Κατάρ και πιθανής εξαγοράς της ΟΑ. Όπως δήλωσε ο αντιπρόεδρος της εταιρίας “ποτέ δεν ενδιαφερθήκαμε για την αγορά της ΟΑ”. Στο ίδιο site αναφέρεται και η άποψη μιας εταιρίας αναλυτών ότι η ΟΑ πάει για φούντο και η Qatar ως σύγχρονη εταιρία δεν θα είχε κανένα συμφέρον να εμπλακεί στην ΟΑ, ειδικά λόγω και των κατάστασης των συνδικάτων της εταιρίας…!!!

Μάλιστα.  Συμπεράσματα :

Λέει η Κατάρ ψέματα ή ο Χατζηδάκης; Στην ουσία κανένας εκ των 2. Όταν ο Καραμανλής είχε πάει στο Κατάρ, θυμάμαι την δήλωση του εκπροσώπου του Εμίρη “δεσμευτήκαμε να μελετήσουμε τον φάκελο”…αυτό ακριβώς είχε πει στα αγγλικά και τίποτε περισσότερο. Στην επιστροφή ο Χατζηδάκης και ο Καραμανλής έριξαν, στα “δικά” τους ειδικά media, μια “μισή” αλήθεια ξέροντας ότι στην ζούγκλα των ελληνικών μέσων θα πήγαινε αλλού η κουβέντα.

Παραμένουν όμως όλα τα υπόλοιπα ερωτήματα που έχω θέσει σε προηγούμενα ποστ (Συνέντευξη Χατζηδάκη πως διαλύεις 11 μύθους με 11 ψεματα, Η νέα ΟΑ και ο επενδυτής, ΟΑ και Aegean υπάρχει εμπλοκή ή διαπλοκή;, a question towards EU Parliament and the Commission, και άλλα..) και ειδικότερα :

1) με τις προσφορές στο τραπέζι το θεωρώ απίθανο να πουληθεί η ΟΑ πάνω από 30 – 40 εκατομμύρια ευρώ. Και με μια σειρά ευκολιών προς τον αγοραστή. Είναι αυτό εύλογο τίμημα για την οικονομική κατάσταση της εταιρίας και το ελληνικό δημόσιο; Πως ένας υπουργός θα αποφύγει το αδίκημα της “απιστίας”;

2) Αν δεν διασφαλιστεί ούτε καν αυτό το τίμημα και δεν πουληθεί, θα κλείσει; Και τότε ποιός απορροφά τους άνεργους της; Πότε θα αποζημιωθούν εργαζόμενοι (μετά από δικαστικές διαμάχες ετών βέβαια;)!

3) Πραγματικά έχει υπολογίσει κανείς το κόστος (με αυστηρά οικονομικούς όρους!!) από την μη λειτουργία της ΟΑ; Υπάρχει έστω  και η ελάχιστη προσέγγιση;

4) Μήπως ένα καλύτερο μοντέλο θα ήταν η λειτουργία της εταιρίας με βάση την πολυμετοχική της σύνθεση, με μετόχους τους ΟΤΑ που εξυπηρετεί, τους υπαλλήλους και το δημόσιο; Μήπως η λύση δεν είναι το ξεπούλημα, αλλά η λαϊκή της βάση; Γιατί αν είναι να πουληθεί 30-40 εκατομμύρια , με εξασφαλισμένες επιδοτήσεις των 10 εκατομμυρίων ευρώ ετησίως και απαλλαγμένη από χρέη προηγούμενων ετών, τότε γιατί να μην το επιχείρησουμε όλοι οι υπόλοιποι πολίτες και τοπικοί φορείς; Τι μαγικό θα κάνει ο επενδυτής άραγε; Αν και όλοι ξέρουμε τι θα κάνει το θαυματουργό του μάνατζμεντ : Απολύσεις και επαναπροσλήψιες με μισθούς πείνας, με ελαστικά ωράρια και με εργασιακή ανασφάλεια. Με αφορόλογητα, ψιλο-απατούλες και κομπινίτσες. Με χαρισμούς χρεών και με “δωράκια” προς όλους τους εμπλεκόμενους….!!! Και βέβαια με τεράστια αύξηση ναύλων!!!

Με βάση όλα αυτά και για να έχει το κεφάλι του ήσυχο ο νυν υπουργός, υποθέτω ότι θα προτιμήσει το ηρωϊκό κλείσιμο. Θα έχει λιγότερα νομικά προβλήματα, θα απαλλαγεί από αποζημιώσεις των “παλαιότερων” εργαζόμενων, θα ηρεμήσει τους “φίλους” της παράταξής του και θα πετάξει το μπαλάκι σε επόμενες κυβερνήσεις. Λέτε να έχω δίκιο;

Και ξανά τα ίδια…

Σήμερα ήμουν στο συλλαλητήριο…δεν έγινε τίποτα, όλα ήταν ήρεμα, βαριεστημένοι αστυνομικοί έκοβαν βόλτες στο κέντρο, με κανά φραπεδάκι στο χέρι… όλα έδειχναν ήρεμα, πειθαρχημένα και μάλλον υποτονικά. Βοήθαγε και ο καιρός.. Και ξαφνικά γέμισε δακρυγόνα ο τόπος….οι γνωστοί “μπάχαλοι” πέταξαν τις πέτρες που τους αναλογούσαν, οι ΜΑΤατζήδες σημαντικά υπεράριθμοι, τους κύκλωσαν αλλά ω του θαύματος, δεν συνέλαβαν κανέναν…Αντίθετα, συνέλαβαν μια γιαγιά και κάποιους δικηγόρους, οπερατέρ και έριξαν και μερικές ψιλές σε δημοσιογράφους…Στο τέλος δε, προσπάθησαν να “κρατήσουν” άτομο στα γραφεία του ΠΑΣΟΚ, στην Χαριλάου Τρικούπη…(μήπως υπονοούν κάτι;).

Συμπεράσματα : Τρίχες ασφάλεια υπάρχει σε αυτή την χώρα…Αντίθετα, η τρομοκρατία είναι το μέλημά μας. Η τρομοκρατία ενάντια στον πολίτη, στον ψηφόφορο, στον ακαδημαϊκό και σε όποιον θέλει να διαφοροποιηθεί από αυτό το καταπληκτικό “δεξιό” σχηματάκι κυβερνητικής εξουσίας.  Σε συνδυασμό με την κατήφεια των οικονομικών αδιεξόδων και με τις καταπληκτικές επιλογές του νέου υπουργού δικαιοσύνης και του νέου (αναπληρωτή…) υπουργού δημόσιας τάξης, είναι βέβαιο ότι δεν υπάρχει καμιά πρόθεση για παροχή ασφάλειας.

Αντίθετα όλες οι κινήσεις δείχνουν περιφρόνηση και παραβίαση συνταγματικών διατάξεων, την υπέρβαση των ορίων άσκησης της συντεταγμένης εξουσίας και την λειτουργία του κράτους ως “παρακράτους”. Με δεκανίκι τον Καρατζαφέρη, η ΝΔ γυρίζει συνειδητά την χώρα πίσω. Ακόμα και το όνομα του Σαμαρά φέρνει ρίγη αναμνήσεων με Τεμπονέρα και συλλαλητήρια. Η επιλογή του Μαρκογιαννάκη και του Δένδια, προκαλούν μειδίαμα ακόμα και σε ΝΔκράτες φίλους μου και ο Άρης είναι πολύ λίγος για να σώσει μια εικόνα.

Επίσης είναι βέβαιο ότι η ΝΔ στήνει σκηνικό τρομοκρατίας και ανωμαλίας. Προκαλεί και προκαλεί συνειδητά κάθε δημοκρατικό πολίτη. Με άξιο συμπαραστάτη το ΚΚΕ, επιβάλλει την λογική του παραλόγου : ότι δεν είμαστε για κοινωνικές ρήξεις, αλλά παράλληλα θα σας ξεπουλήσουμε ότι έμεινε ως δημόσιος πλούτος, θα σας οδηγήσουμε στην ανεργία και θα σας πείσουμε ότι κινδυνεύεται από τους κουκουλοφόρους που συνειδητά δεν συλλαμβάνουμε… Γιατί αν τους συλλάβουμε θα καταλάβετε ότι εμείς είμαστε που πρέπει να φοβάστε….Τώρα για να σκεφτούμε όλοι : Ποιόν βολεύουν τα καλάσνικοφ που βγήκαν; Και είναι θέμα ιστορικών συνθηκών ή ανικανότητας η επανεμφάνισή τους;

ΥΓ. Προς φιλόδοξους κυβερνώντες του ΠΑΣΟΚ. Επειδή φαίνεται ότι θα είστε μια από τα ίδια σε περιόδους κρίσης, βρείτε τουλάχιστον μια κουβέντα για τους αδίκως συλληφθέντες σήμερα. Και επιτέλους θα κάνετε κάτι για την κρατική αυθαιρεσία σε θέματα βίας; Ή πειστήκατε ότι κυβερνάτε οσονούπω, άρα γαργάρες….

Αυτοί ανασχηματίζονται και εμείς θυμόμαστε…

Οι πληγές μια κοινωνίας δεν κρύβονται πίσω από γαλάζια κοστούμια της Βαλαωρίτου και με καφέδες του χαβαλέ στην γνωστή πλατεία…Θυμόμαστε ακόμα ότι η κοινωνία έχει ανοικτά ερωτήματα και οδηγείται σε ένα κύκλο αίματος.  Η ομάδα “Σφήνα” στη Θεσσαλονίκη, μας το θύμησε με χιούμορ και ελπίδα…… Δεν ξεχνάμε τον Αλέξη, για τον Άρη, τον Κώστα και τον Αντώνη….

Λύσεις τώρα με μια αισιόδοξη νότα από την Σφήνα λοιπόν :

Ο Παλαιστίνιος μετανάστης…

Έψησε το καφεδάκι του και έκατσε να τον πιεί μπροστά την τηλεόραση. Άκουγε και έβλεπε για την Παλαιστίνη την πατρίδα του. Η οργή του ξεχείλιζε όσο έβλεπε τις εικόνες. Είχε μιλήσει χθες με την οικογένεια του στην Χεβρώνα. Είχε πάει στο μαγάζι με το δορυφορικό τηλέφωνο και αφού περίμενε καμιά ώρα στην ουρά, κατάφερε με την τρίτη προσπάθεια να χτυπήσει το τηλέφωνο και να μιλήσει με την μάνα του. Του είπε ότι ήτανε καλά, ότι δεν μπορούσανε να μιλήσουν με τον ξάδερφο στην Γάζα, και ότι οι αδερφές του ήταν ασφαλείς. Μόνο το παιδί της μιας, έβγαινε κάθε μέσα στις διαδηλώσεις και στα οδοφράγματα και έριχνε πέτρες. Οι εβραίοι τους ρίχνανε κανά χημικό και πλαστικές σφαίρες αλλά ευτυχώς δεν είχε πάθει τίποτα.

Τον ρώταγε τι κάνει αυτός και πότε θα στείλει λεφτά γιατί ο πατέρας του δεν είχε δουλειά, τώρα με τον πόλεμο πάλι, και είχανε μείνει χωρίς ούτε ένα σέκελ. Της υποσχέθηκε ότι τέλος της βδομάδας που έπαιρνε το βδομαδιάτικο, θα της έστελνε 200 σέκελ. Της εξήγησε ότι και εδώ δυσκόλευαν τα πράγματα, οι δουλειές πήγαιναν άσχημα, το μεροκάματο δύσκολο και ότι τώρα μπορούσε να στείλει, αλλά τον άλλο μήνα δεν ήξερε. Η μάνα του άρχισε ναι κλαίει και να του λέει πόσο της λείπει, ήταν ο αγαπημένος της. Έκλαψε κι αυτός, αλλά αφού έκλεισε το τηλέφωνο.

Μετά είχε πάει στο καφενείο εκεί κάτω στην Ομόνοια, σε ένα παράδρομο της Αγίου Κωνσταντίνου και μίλησε με τους αδελφούς εκεί. Κάποιοι λέγανε για τον ηρωϊκό πόλεμο της Χαμάς. Οι περισσότεροι την είχαν ψηφήσει, γιατί είχαν βαρεθεί και τους συμβιβασμούς και την διαφθορά της Φατάχ. Σε λίγο ήρθε και ο Μωχάμεντ, ο “μαύρος”. Τον έλεγαν έτσι γιατί είχε “στενές” σχέσεις με την Χαμάς και τους έφερνε τα φρέσκα νέα.

Τους διηγήθηκε για τα γεγονότα εκεί. Για τους αδερφούς και τα παιδιά που σκοτώνονταν άδικα. Για τους εβραίους που σκοτώνανε αδιακρίτως και δεν θα άφηναν τελικά το ανέξαρτητο κράτος της Γάζας να υπάρξει. Και ότι ο Αλλάχ, μεγάλος και σοφός, μέσα από τις κακουχίες θα τους οδηγούσε στην λύση. Και αυτή ήταν μια : πόλεμος μέχρις εσχάτων. Το καταλάβαινε και αυτός, τι σημασία έχεις να ζεις όταν είσαι ήδη νεκρός; Για αυτό δεν έφυγαν και όλοι τους απο εκεί; Για μια καλύτερη ζωή; Εδώ τα λεφτά ήταν δύσκολα, η ζωή ακριβή, το σπίτι χάλια και το καλό φαϊ σπάνιο.

Αλλά όμως είχαν την δυνατότητα να στέλνουν τα εμβάσματα που ζούσε η οικογένεια. Όχι μόνο η δική του αλλά όλων των αδελφών της μικρής τους κοινότητας. Αυτός είχε και μια σχέση με μια ελληνίδα. Δεν ήταν μουσουλμάνα βέβαια, αλλά ήταν καλή κοπέλα και εργατική. Ερχόταν σπίτι και εκτός από καλό κρεβάτι, του έκανε και κανά φαγάκι σπιτικό. Κι αυτός όμως την περιποιόταν. Της έφτιαχνε και φαλάφελ όταν μπορούσε και δεν ήταν πτώμα από την δουλειά.

Μετά το καφενείο είχε ραντεβού μαζί της και μαζί και με τους άλλους αδελφούς από το καφενείο (Αιγύπτιοι οι περισσότεροι) , θα πήγαιναν στην πορεία για την μάνα Παλαιστίνη έξω από την Πρεσβεία του Ισραήλ. Φοβότανε βέβαια ότι η αστυνομία θα τους χτύπαγε, ότι τις προηγούμενες μέρες είχαν συλλάβει φίλους και τους είχανε στείλει για απέλαση. Αλλά όταν πέθαιναν οι δικοί τους κάτω στην πατρίδα ήταν το λιγότερο που μπορούσε να κάνει. Στο κάτω κάτω με την κοπέλα του κρυβόταν λίγω πίσω πίσω, έτσι ώστε να μπορούσε να φύγει αν τα πράγματα έφευγαν από τον “έλεγχο”.

Σε καμμιά περίπτωση δεν ήθελε να σκέφτεται το να πέσει στα χέρια της Αστυνομίας και να πάει για απέλαση. Γιατί και που θα τον στέλνανε; Πίσω στο Ισραήλ; Στα χέρια των εβραίων; Είχε έναν συγγενή που το πέρασε όλο αυτό!!! Και όταν τον γύρισαν πίσω, οι εβραίοι τον έβαλαν φυλακή, τον δίκσαν σαν τρομοκράτη και τώρα είναι ακόμα μέσα. 5 χρόνια μετά.

Έσβησε το τσιγάρο του, χαιρέτησε τους φίλους του και πήγε να βρει την κοπέλα του. Με τις στενάχωρες σκέψεις και την ανασφάλεια στο βλέμμα. Λίγο πιο πάνω τον σταμάτησαν δύο αστυνομικοί, του ζήτησαν τα χαρτιά του. Τους τα έδειξε, αλλά αυτοί τα εξέταζαν και δεν τους άρεσαν. Μίλησαν σε έναν ασύρματο και τον κράταγαν εκεί. Η ώρα πέρναγε. Αυτοί δεν τον αφήνανε. Ο ένας έλεγε να τον πάνε μέσα, ο άλλος το έπαιζε σκεφτικός. Ξαφνικά όμως κάτι τους είπαν από τον ασύρματο του γύρισαν τα χαρτιά και έφυγαν με γρήγορο βήμα για κάπου προς τα Εξάρχεια.

Με μια φοβερή ανακούφιση πήρε το δρόμο προς το ραντεβού του. Έφτασε με 20 λεπτά καθυστέρηση. Η κοπέλα του ευτυχώς δεν είχε φύγει. Είχε καθυστερήσει και αυτή λίγο. Την αγκάλιασε και την φίλησε. Όταν την έσφιγγε στην αγκαλιά του, ήταν σαν να την έβλεπε μετά από χρόνια. Σαν μόλις να είχε γυρίσει από τον πόλεμο. Της είπε τι έγινε, αυτή άρχισε να βρίζει τους κολόμπατσους, με κάτι ελληνικά που αυτός δεν καταλάβαινε. Τον πήρε από το χέρι και πήγανε προς το ραντεβού με τους άλλους για την πορεία έξω από την πρεσβεία του Ισραήλ. Και εκεί σαν να την ένοιωσε πιο αγριεμένη και θυμωμένη. Όταν την ρώτησε, μετά που περπατάγανε για το σπίτι (με την γεύση των χημικών ακόμα στο στόμα), γιατί ήταν σήμερα τόσο άγρια, αυτή του απάντησε : “Γιατί πήγανε να μου πάρουν έσενα καρδιά μου. Και είτε Εβραίοι, είτε Έλληνες αστυνομικοί θα με βρουν απέναντι. Εμείς να ζήσουμε ειρηνικά και ελεύθεροι θέλουμε. Αν μας πειράξουν, δεν θα κάτσω με σταυρωμένα χέρια…”.

Η πρωτοχρονιά του 2009…ένα διήγημα!!!

Ξύπνησε μάλλον βαρύς. Έτσι κι αλλιώς την προηγούμενη βραδιά δενείχε διασκεδάσει. Είχαν πάει στα μπουζούκια, κατόπιν της επιμονής της Βάσως (ήταν η πολυαγαπημένη του γυναίκα…). Λίγο η Πρωτοχρονιά, λίγο ότι φέτος δεν της έκανε δώρο (που να φτάσουν τα λεφτά, αφού τα δώρα φαγώθηκαν στις κάρτες, ο μισθός πήγε στα παιδιά και στα δώρα τους και θα ξαναφεσώσουν τις κάρτες για να βγάλουν τον Γενάρη!!!), λίγο ότι ήταν και η ονομαστική της εορτή, βγήκαν να το “κάψουνε”.

Εκεί όμως στο μπουζουκτζίδικο -ένα μικρό σκυλάδικο στην Συγγρού- δεν διασκέδαζε. Χαμογέλαγε, έριξε γαρύφαλλα στην γυναίκα του όσο χόρευε τσιφτέτελια με την φίλη της την Καίτη, της άνοιξε και μια σαμπάνια (“μια γυναίκα την έχω” της ψιθύρισε στο αυτί..”ας πάει και το παλιάμπελο”), αλλά μέσα του αισθανόταν ότι έκλαιγε. Φέτος, άκουγε τις ευχές, όταν κόψανε την πίτα όλοι μαζί, (αυτοί οι 2, τα παιδιά -που είχαν έρθει από την Θεσσαλονίκη που σπουδάζανε  για τις γιορτές- και η πεθερά του – που βοήθησε να γίνει και η σπιτική βασιλόπιτα- ) και δεν τις πίστευε πιά. Βαρέθηκε, κάθε χρόνο, να εύχεται σε όλους  πράγματα που δεν πίστευε και πολύ ότι θα συμβούν… Και το μόνο που πραγματικά ευχήθηκε, κάθε χρόνο, ήταν υγεία!!! Γιατί πάντα τον φόβιζε η ιδέα της αρρώστιας και της ταλαιπωρίας ενός αγαπημένου του προσώπου.

Άνοιξε μηχανικά την τηλεόραση…όλοι κοιμόντουσαν και αυτός στην κουζίνα, έφτιαχνε καφέ και άκουγε τα ζώδια!!! Του έταζε μια πλαστική ξανθιά στην τηλεόραση μια χρονιά με βελτίωση στα οικονομικά, μια νέα ερωτική περιπέτεια και ότι θα έπρεπε να προσέξει την υγεία του. Άκουγε και χαμογέλαγε ειρωνικά. Γιατί αυτός μόνος ήξερε…Στις 23 Δκεμεμβρίου, το αφεντικό του τον κάλεσε και του ανακοίνωσε ότι από την πρώτη του Γενάρη δενθα δούλευε πια μαζί τους! (πόσο ευγενικοί έχουν γίνει στον ορισμό της απόλυσης!!)  Δεν το είχε πει ακόμα στην Βάσω, αλλά από σήμερα ήταν άνεργος. Μετά από 20 χρόνια ανελλιπούς δουλειάς και για πρώτη φορά θα πήγαινε στο ταμείο ανεργίας. Κάτι τον κράταγε να μην της το πει ακόμα. Λίγο ό ενθουσιασμός για τις γιορτές με τα παιδιά στο σπίτι, λίγο ότι την έβλεπε και αυτή αγχωμένη με το πώς θα τα βγάλουν πέρα, ανέβαλλε τα μαντάτα για μετά των Φώτων. Σκέφτηκε για λίγο να κάνει ότι και ένας τύπος σε εκείνη την ταινία που είχε δει πριν από χρόνια, που πήγαινε κάθε μέρα σε μια δουλειά που δεν είχε, για να κρύψει την ανεργία του από την οικογένειά του.

Δεν θα το έκανε όμως…Μετά από τόσα χρόνια γάμου, δεν μπορούσε να της κρυφτεί πια. Πίστευε ότι ήδη είχε καταλάβει κι αυτή. Μερικές φορές την έπιανε νε τον παρατηρεί εξεταστικά και με αμφιβολία. Ίσως και αυτουνού να του είχε ξεφύγει κανά “αχ” παραπάνω, σε μια από τις στιγμές που χανόταν στις σκέψεις του και στην αγωνία του. Μόνο τα παιδιά τους ήταν ευτυχισμένα!!  Και όλο ελπίδα. Η μικρή μάλλον ερωτευμένη (έτσι του φαινόταν όταν άλλαζε διάθεση, ανάλογα με το πως πήγαινε το τηλεφώνημα…) και η μεγάλη διάβαζε συνέχεια (ως πάντα παιδί του καθήκοντος..), διάβαζε και ονειρευόταν, το μεταπτυχιακό της, την ερευνητική της καριέρα. Και αυτός να τα παρατηρεί όλα αυτά και να αισθάνεται ήδη μια αναπηρία. Ότι δεν θα μπορούσε να βοηθήσει σε όλα αυτά. Τον φόβο ότι θα γινόντουσαν με την απουσία του.

Σε λίγο σηκώθηκε και η γυναίκα του. Δεν άντεξε και της το είπε. Της έφτιαξε καφέ, κάτσανε στον καναπέ και της το ανακοίνωσε μετά τα χρόνια πολλά. Τόσο πολύ έσκασε, που της το είπε ψυχρά και ανήμερα στην γιορτή της. Και εκεί έμεινε έκπληκτος!!! Του χαμογέλασε, τον αγκάλιασε και του είπε μια πολύ τρυφερή λέξη. Ήταν σαν να συνέχιζαν να κάνουν έρωτα όπως την προηγούμενη νύχτα (μετά από πολύ καιρό είναι η αλήθεια…). Σε λίγο σηκώθηκε από τον καναπέ. ξύπνησε τα παιδιά και τους μάζεψε όλους στο σαλόνι. Ανακοίνωσε τα δυσάρεστα νέα και στις 2 κόρες τους. Και όρισε τους νέους όρους. Περιορισμός των εξόδων στα αναγκαία, θα έπρεπε οι 2 κόρες να μάθουν να την βγάζουν σπαρτιάτικα και ο Μάκης ο πατέρας τους, από του Αη-Γιαννιού έβγαινε για δουλειά. “Μην φοβάσαι κάτι θα βρούμε…” του είπε γλυκά. Είπε και στις 2 τους, ότι τώρα όλοι θα έπρεπε να στηρίξουν τον πατέρα τους. Αγκαλιάστηκαν όλοι μαζί και αυτός σαν μωρό έβαλε τα κλάματα. Εκείνη την ώρα μετάνιωσε για όλες τις αμφιβολίες που είχε για την γυναίκα του όλα αυτά τα χρόνια, για τα “κρυφο-γκομενιλίκια” του και για τις σκέψεις πριν από κάποια χρόνια για το διαζύγιο.

Και εκείνη την στιγμή σκέφτηκε πόσο άδικο είχε, όταν την κοροϊδευε για το “βόλεμα” της στο δημόσιο, τότε που υποχρεώθηκαν στον βουλευτή της περιφέρειας τους και από τότε έπρεπε να τρέχουν σε κάθε του προεκλογική συγκέντρωση, να του στέλνουν μια γλάστρα στην γιορτή του και να μοιράζουν και καμιά 10ρια ψηφοδέλτια όταν έρχονταν οι εκλογές. Η Βάσω σηκώθηκε και πήρε το τηλέφωνο, ο βολευτής γιόρταζε, ήταν Βασίλης. Μίλησε με το γραφείο του, ναι θα ήταν το απόγευμα και θα δεχόταν κόσμο και φυσικά θα έβλεπε την Βάσω την τόσο καλή ψηφόφορο του…καλά δεν της το είπαν έτσι, αλλά αυτό ήταν το νόημα.

Το απόγευμα, όταν αυτός ο περήφανος αριστερός του έσφιγγε και το χέρι και του ευχόταν, έπιασε τον εαυτό του για πρώτη φορα να έχει αγωνία. Η Βάσω μετά τις ευχές , πήρε τον λόγο και το έριξε στην ψύχρα. Είπε για την απόλυση, και ότι ήξερε ότι στην υπηρεσία της θα πάρουν 3-4 πτυχιούχους, συμβασιούχους. Ο Βουλευτής σήκωσε το τηλέφωνο πήρε τον Νομάρχη εκείνη την ώρα και για να μην πολυλογούμε, σε δεκά μέρες έπιανε δουλειά. Όταν χαιρέταγαν, άκουγε τον εαυτό του να υπόσχεται την αμέριστη συμπαράστασή του στις επόμενες εκλογές. Αισθάνθηκε άπειρη υποχρέωση και από αύριο έπρεπε να αρχίσει να τα αλλάζει στην καφετέριαμε τους φίλους. Τον βοήθησε ο άνθρωπος να μην ξεπληρώσει κι αυτός την χάρη;

Τελικά δεν ήταν και τόσο άσχημη Πρωτοχρονιά!!!