Γκίνες…και η φίλη μου η Μαρκέλλα…

Ξεκινάει το Γκίνες ταινία καταστάσεων με πρωταγωνιστές Μάινα, Πυρπασόπουλο, Καφετζόπουλο , αλλά και κυρίως την φίλη μου την Μαρκέλλα Γιάννατου. Μια ηθοποιό νέα, όμορφη, επαγγελματία, που πιστεύω ότι ο κινηματογράφος είναι το μέλλον της. Επειδή από την αρχή ήμουν ερωτευμένος με τις ματάρες της, επειδή είναι μια σπάνια μεσογειακή γυναίκα, που έχει χρόνια να εμφανιστεί στην ελληνική οθόνη, επειδή της αρέσει η ιταλική μουσική και επειδή πάντα τα λέει έξω από τα δόντια, επειδή ποτέ δεν ήμουν αντικειμενικός με τους φίλους μου, της εύχομαι ολόψυχα η ταινία της να σκίσει.

Η Μαρκέλλα...

The world without gmail?

Gmail is temporarily down globally. Google is not giving any info… And i will try to guide you to http://search.twitter.com/search?q=gmail for updates…

Comment on How is the world without Gmail?

Απόδραση από την Ελλάδα…

Το ότι σε μια χώρα κάποιος αποδρά από τις φυλακές σε 2 χρόνια, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο,

Το ότι το κρατικό σύστημα αυτής της χώρας, αισθάνεται και τυχερό που δεν έχει και κανένα νεκρό,

Το ότι για πολλοστή φορά θα ακουστούν οι ίδιες δικαιολογίες (κακές αμοιβές, κακή εκπαιδευση, μη ασφαλή κτίρια, διαφθορά),

επειδή βαρέθηκα τα τελευταία χρόνια να ακούω συνέχεια το ίδιο μότο, περί του φοβερού εκσυγχρονισμού του Σημίτη και της κατάρρευσης λόγω της κακής ΝΔ,

επειδή μια δημοκρατία κρίνεται στα μικρά και δύσκολα και ένα από αυτά είναι το σωφρονιστικό της σύστημα και η εφαρμογή των νόμων στις φυλακές (της “ελεύθερης διακίνησης” των πάντων…προϊόντων!!!)

επειδή δεν πιστεύω ότι αυτά λύνονται πια με μαγικό ραβδάκι… γιατί όλα αυτά εξελίσσονται κατά τη διάρκεια της χειρότερη κρίσης που αντιμετωπίζει η χώρα, οπότε ένα “άρρωστο” σύστημα θα πέσει σε κώμα…

Ας παραιτηθεί η κυβέρνηση, ας πάμε σε εκλογές τώρα και ας λυτρωθούμε από την πανάκεια των “κομματικών” λύσεων. Η χώρα χρειάζεται επειγόντως συναίνεση και λύσεις με συναίνεση όλων μας. Αλλιώς…εγώ θα αποδράσω με ελικόπτερο από αυτή την χώρα….

Η φοιτήτρια….

Έσερνε την τσάντα πίσω της, προχώρώντας προς το λεωφορείο. Ήταν ήδη 11:25 και αναχωρούσε ακριβώς στις 11:30. Σκεφτόταν ότι τώρα θα είχε χάσει και την θέση της (Κυριακή βράδυ τελευταίο για Αλεξανδρούπολη και να μην την έχουν πέσει φαντάροι και φοιτητές στην θέση της μάλλον απίθανο..) και θα έπρεπε να στριμωχτεί πάλι με κανέναν άπλυτο φαντάρο δίπλα.

Έφτασε έδωσε την τσάντα της στην μπαγκαζιέρα και ανέβηκε. Φτάνοντας στο νούμερο που έγραφε το εισιτήριό της , διαπίστωσε ότι είχε απόλυτο δίκιο. Δύο μαντράχαλοι καθόντουσαν, χαμένοι στα mp3 τους. Είπε να μην τους ενοχλήσει αν και ήταν βέβαιη ότι και οι δυό τους θα ήθελαν να κάτσει αυτή δίπλα αντί του κολλητού, ή της παλιοσειράς. Πήγε τελικά στην προτελευταία θέση και έκατσε δίπλα σε έναν μάλλον όμορφο νεαρό. Με το που έκατσε την χτύπησε στη μύτη η κολώνια του. “Ωραία..” σκέφτηκε “θα με πάρει ο ύπνος σε ένα σταθερό αρωματισμένο ώμο..”. Γιατί είχε καιρό που όταν την έπαιρνε ο ύπνος στο λεωφορείο, έγερνε προς τον/την δίπλα της και κοιμόταν του καλού καιρού.

Όντως μετά από 4 :30 ώρες διαδρομής -από τις οποίες κοιμήθηκε τις 3- έφτασε στην Αλεξανδρούπολη. Μισοκοιμισμένη κατέβηκε -πετώντας ένα ευχαριστώ στον “ώμο” που χρησιμοποίησε- και πήρε τα πράγματά της. Με τα πόδια προχώρησε προς το σπίτι, εκεί πίσω από την Λέσχη. Ένα ισόγειο 30 τετραγωνικών με ένα δωμάτιο και μπάνιο. Όλα μικρά, όλα στενάχωρα. Αλλά αυτή ευτιχισμένη.  Γιιατί πάντα σκεφτόταν τις ώρες που έλιωσε στην καρέκλα, να διαβάζει και για τόσα χρόνια. Και όταν πέρασε στην Ιατρική ένιωσε πραγματικά ελεύθερη.

Όχι ότι είχε παράπονο από την οικογένειά της, που δύσκολα τα έφερνε βόλτα για να την σπουδάσει. Αλλά και αυτή είχε πάρει απόφαση να μην μείνει με σταυρωμένα χέρια. Ήδη είχε βρει δουλειά σε ένα μπαράκι τα βράδια και έβγαζε αρκετά για να ζει και να πληρωνει βιβλία. Οπότε από τους δικούς της έπαιρνε τα εξτρά. Ρούχα και χαρτζηλίκι για τις διακοπές.

Την άλλη μέρα στο Πανεπιστήμιο έφτασε με λίγη καθυστέρηση. Την περίμενε ο Μάκης στην είσοδο. Ο γραμματέας της ΠΑΣΠ. Για να της πει κάτι σημαντικό. Επειδή είχε μάθημα, βρέθηκαν μετά από ένα δίωρο στο κυλικείο. Της ανακοίνωσε λοιπόν ότι η παράταξη την είχε ανάγκη και θα την πρότειναν για το ΔΣ στις επόμενες φοιτητικές εκλογές. Το περίμενε. Και για την παράταξη ενδιαφερόταν πολύ. Από το πρώτο έτος είχε γίνει μέλος, μίλαγε, βοηθούσε από αφίσες μέχρι πανώ, και στα πάρτυ έφερνε τον περισσότερο κόσμο. Ήταν ωραίο κοριτσάκι και τα αγοράκια τα έπειθε εύκολα…. Αλλά τώρα σκεφτόταν αν μπορούσε να ανταπεξέλθει. Και το είπε στον Μάκη.

“Ναι ρε Κλαίρη, αλλά το κόμμα πια θέλει γυναίκες νέες και εσύ είσαι η πιο σοβαρή εδώ μέσα!” “Σε ευχαριστώ Μάκη και για την εμπιστοσύνη και για τα καλά λόγια. Αλλά εγώ έχω προτεραιότητα να τελειώσω γρήγορα. Τρώω το ζόρι και το πήξιμο και οι δικοί μου δεν μπορούν να με συντηρούν για παραπάνω χρόνια”. “Σκέψου όμως Κλαίρη ότι και σε αυτό θα βοηθήσουμε. Αν είμαστε δε και κυβέρνηση, θα έχεις μια προτεριαότητα στο αγροτικό, θα πάρεις γρήγορα ειδικότητα…καταλαβαίνεις!!! Η παράταξη δεν ξεχνάει ποτέ…Στήριξε μας όμως κι εσύ τώρα…”.  Μίλαγε και σκεφτόταν ότι είχε δίκιο ο Μάκης. Όλα έτσι δεν πάνε τελικά; Ποιός έχει το μέσο και την πρόσβαση. Από την άλλη όμως ήθελε να πιστεύει ότι όλα στην ζωή της τα κέρδισε μόνη της. Δεν πέρασε στην Ιατρική λόγω ΠΑΣΟΚ και για να πει την αλήθεια ασχολήθηκε στην ΠΑΣΠ, γιατί τώρα δεν ήταν κυβέρνηση. Άρα είχε το πάθος αυτού που αντιστέκεται σε όλα τα στραβά που έβλεπε καθημερινά.

Όλες αυτές τις σκέψεις τις μοιράστηκε με τον Μάκη. “Αχ ρε Κλαίρη, για αυτό σε προτείνω, γιατί είσαι σπαθί παιδί. Αλλά ματάκια μου, η εξουσία είναι ένα πράγμα μυστήριο.  Και σε εμάς, που είμαστε παράταξη από κόμμα εξουσίας, τα πράγματα είναι πιο δύσκολα. Και έχω βαρεθεί αυτό που γίνεται, να μας θυμούνται οι βουλευτές λίγο πριν από εκλογές, να μιλάνε για την καλή δημόσια παιδεία και όταν γίνονται κυβέρνηση, να τους φαίνεται το δημόσιο πανεπιστήμιο, χαμηλού επιπέδου και αναποτελεσματικό. Παπαριές καμαρωτές!! Αλλά Κλαίρη, εμείς έχουμε τις τύχες στα χέρια μας και πρέπει όλα αυτά να τα αλλάξουμε. Για αυτό σε θέλουμε. Είσαι ένα άτομο που μπορείς να παίξεις έναν ρόλο. Και μέσα από την διαδικασία ποτέ δεν ξέρεις πόσες πόρτες ανοίγουν. Άκου και μένα τον παλιότερο…”

Τελικά συμφώνησαν. Και η Κλαίρη έφυγε χαρούμενη και αγχωμένη. Αλλά αισθανόταν δικαιωμένη για την συνέπειά της και την μαχητικότητά της στην ζωή. Ο Μάκης πήγε μερικά βήματα και έστειλε ένα sms. Σε λίγα δευτερόλεπτα χτύπησε το κινητό. “Ναι σύντροφε βουλευτή. Ναι τα είπα όλα αυτά. Ναι μην ανησυχείς, την ελέγχω απόλυτα. αντέδρασε αλλά είναι θέμα χρόνου. Τι θα κάνει κι αυτή;  θα γλυκαθεί και θα μάθει…Πάντα στην διάθεσή σας. Φυσικά και δεν θα αφήσω τον Παπαγιάννη να ελέγξει την σχολή…Οκ τα λέμε. Να ‘σαι καλά σύντροφε. Η παράταξη μπορεί να ξεχνά, ο Μάκης ποτέ!!!”.

10 κορίτσια για φίλημα…με την ψήφο σας;

Ψάχνοντας στις σελίδες της Ελληνικής Βουλής, σκέφτηκα να μελετήσω ηλικίες των ελληνίδων βουλευτών. Άνοιξα λοιπόν προφίλ και σελίδες και κατέληξα στο συμπέρασμα ότι οι λίγες ελληνίδες βουλευτίνες είναι μάλλον ώριμες κυρίες και μόνο 5 έχουν ημερομηνία γέννησης μετά το 1970. Και από αυτές μάλιστα η 1 ούτε το αναφέρει!!!

Οι 5 γυναίκες κάτω των 40 είναι : Εύα Καιλή, Όλγα Κεφαλογιάννη, Μπούζαλη Βίβιαν, Ράπτη Ελένη και Τζακρή Θεοδώρα…

Μετά σερφάρισα στις σελίδες του Ευρωκοινοβουλίου. Εκεί είδα όχι μόνο Έλληνίδες και Κύπριες, αλλά και στις εθνικές ομάδες των υπόλοιπων κρατών μελών και βρήκα 22 γυναίκες κάτω των 40 ετών!!! 22 στους 785 ευρωβουλευτές, ποσοστό κάτω του 5%. Εμείς έχουμε την μία από τις 22 την Μαίρη Ματσούκα,ενώ εντυπωσιακότεροι όλων οι Ολλανδοί με 4 γυναίκες κάτω των 40 στους 29 ευρωβουλευτές. Επίσης υπολογίστε ότι η δεκαετία που γεννήθηκε η συντριπτική πλειοψηφία των γυναικών στην ευρωβουλή είναι η δεκαετία του 50.

Με όλα αυτά που προέκυψαν λοιπόν μετά από την ενδελεχή μου έρευνα αποφάσισα ότι μάλλον κάτι πρέπει να κάνουμε να προβάλουμε τις νέες και ωραίες που θα ζητήσουν συντόμως την ψήφο  μας.  Δες τε λοιπόν τις ήδη εκλεγμένες 6 : (clockwise Θοδώρα Τζακρή, Έλενα Ράπτη, Εύα Καϊλή, Μπούζαλη Βίβιαν, Μαίρη Ματσούκα και Όλγα Κεφαλογιάννη).

Εκτός από αυτές σας έχω και άλλες 4.

Είναι νέες, δυναμικές και ελπίζω να τις δούμε και αυτές στην Βουλή, αντικαθιστώντας κυρίες σε νευρική κρίση και σε ηλικία κλιμακτηρίου.

Α επίσης σας υπόσχομαι ότι προ εκλογών θα σας δείξω τις πια νεαρές υποψήφιες και από την Ευρώπη έτσι για την σύγκριση…. Και ειδικά οι φίλες μου ξέρω ότι θα χαρείτε πολύ!!!!

Νικάκη Βικυ ΠΑΣΟΚ

Πόπη Καλαϊτζή Έπαρχος Λαγκαδά

Δούρου Μαρία Υποψήφια ΣΥΡΙΖΑ

Σοφία Πολυχρονοπούλου- Οικολόγοι Πράσινοι

Πες τε μου τώρα ότι τα 10 κορίτσια που σας προτείνω, ότι δεν αξίζουν τον κόπο (με τα πτυχία τους εί ναι, όμορφες είναι, τρέχουν όλη μέρα επαγγελματικά και κοινωνικά) να είναι και στην επόμενη βουλή ή ευρωβουλή;

Επίσης δεν μπορώ να καταλάβω πως θα αλλάξει ένα σύστημα πολιτικά αδιέξοδο και αποστεωμένο χωρίς άτομα κάτω των 30 ετών ή έστω των 40 στην Βουλή; Και γιατί όχι γυναίκες…

Αναμένω να μου στείλετε και άλλα ονόματα για ποστ στο μέλλον!!!

Τι είναι το σεξ? …..

Θα σας πω σήμερα κάτι που συζητώ με φίλους και φίλες πολύ καιρό τώρα και είχα ξαναγράψει και το καλοκαίρι επ’ αυτού. Το σεξ και πως το βλέπουμε σήμερα. Ξέρω ότι υπάρχουν πολλές οπτικές γωνίες. Έχω ακούσει τόσες θεωρίες και θεωρώ ότι όλοι με τις εμπειρίες μας, προσπαθούμε να το ορίσουμε και να το αναλύσουμε καθημερινά.

Κάνουμε εκλογικεύσεις, βγάζουμε κανόνες και συμπεράσματα και προσπαθούμε να το “χωρέσουμε” (όπως λέει και μια φίλη μου καλή…) στην ζωή μας. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί τόση αγωνία…Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί πρέπει να ορίζεται και να βγαίνουν κανόνες… Αστρολόγοι, φυσιολόγοι, βιολόγοι, φιλόσοφοι, καλλιτέχνες και τα τελευταία χρόνια σεξολόγοι, προσπαθούν να μας το εξηγήσουν, μας υπόσχονται ότι μπορεί να γίνει καλύτερο, ότι μπορεί να καλουπωθεί μέσα στα όρια της επιστήμης. Σε μια πρόσφατη διάλεξη άκουσα και για εθισμένους στο σεξ ανθρώπους. Εξηγούσε μάλιστα ο νευρολόγος επιστήμονας ότι ο εθισμός στο σεξ είναι στον εγκέφαλο και προφανώς συνδέεται με την φυσιολογία του εγκεφάλου.

Από την άλλη έχω ακούσει πολλές, μα πάρα πολλές ιστορίες, φίλων αρσενικού ή θηλυκού γένους, αποτυχημένων ή δυσάρεστων εμπειριών και στατιστικά έχω γνωρίσει πάρα πολλούς λίγους ανθρώπους που πραγματικά το χαίρονται. Αλλά όλοι το επιθυμούν!!!

Τότε τι πάει στραβά; Για μένα το σεξ είναι σίγουρα εγκεφαλική λειτουργία, που μετατρέπει την κατανόηση του άλλου (συντρόφου μας) σε ερεθίσματα των αισθήσεων. Αλλά όταν προσπαθώ να καταλάβω τι γίνεται σε μια σεξουαλική επαφή , πιστεύω ότι είναι η προσπάθεια ταύτισης με τον άλλον τον συνάνθρωπο μας, που μας έκανε την τιμή να το μοιραστεί μαζί μας.

Βέβαια αυτό είναι μια πρακτική συναίσθηση της κατάστασης. Και νομίζω ότι όλοι μας πολλές φορές τονίζουμε όλα τα άλλα χαρακτηριστικά του σεξ… Τα πιο απτά!!! και έχω ακούσει κοινοτυπίες όπως : “Το μέγεθος μετράει”..”είναι βιολογική ανάγκη, για να ανανεώνονται τα κύτταρα μας”, “προτιμών μερικές φορές το π…ημα από το να κάνω έρωτα…” ή το φοβερό “σε μια γυναίκα κάνω έρωτα στο μυαλό της και όχι στο κορμί της” κλπ.

Προσωπικά πιστεύω ότι όλα αυτά είναι αστεία μπροστά στην πραγματικότητα της μαγείας της σεξουαλικής επαφής. Και πάρα πολύ λίγοι άνθρωποι παραδέχονται ότι τελικά δνε μπορούν να εξηγήσουν αυτή την μυστηριακή συνεύρεση 2 άνθρωπων σε ένα κρεββάτι. Όπως και να το ονομάζεται, όπως και να κάνετε, όπου και να το κάνετε, παραμένει η μόνη πράξη που ο άνθρωπος προσπαθεί να ξεπεράσει το σώμα του και να “ενωθεί” με τον άλλον άνθρωπο.

Όταν λοιπόν μου λένε ότι άνθρωποι δεν “μπορούν” να το ευχαριστηθούν, εγώ ακούω ότι δεν μπορούν να μοιραστούν την εμπειρία.  Όταν μου λένε ότι “δεν έχω οργασμό”, εγώ ακούω ότι νιώθω ξένος με τον άλλο σύντροφο μου, όταν μου λένε “ότι μπα δεν με απασχολεί άλλο αυτό, δεν το σκέφτομαι”, εγώ ακούω την απόλυτη παραδοχή της μοναξιάς και του αποκλεισμού.

Δεν ξέρω αν βοήθησα σε μια κουβέντα που είναι τόσο επίκαιρη και ένα μεγάλο ζητούμενο. Πιστεύω όμως ότι ποτέ δεν πίστεψα ότι υπάρχει ισορροπία στην ζωή χωρίς το σεξ…. Και σίγουρα είναι το οξυγόνο μιας σχέσης…!

Είμαι Ο Σωτήρης και μόλις…..τελείωσα!!!

Ξέρετε από πού προέρχεται η ατάκα, άρα δεν χρειάζεται να εξηγώ. Ακριβώς εκεί φτάσαμε, να μην χρειάζεται να εξηγήσει κάποιος για την Πετρούλα, αλλά να πρέπει να εξηγήσει για την ανεργία, την ακρίβεια, τις αλληλοσπαρασσόμενες σχέσεις μας…όλα but the simple plain absolute nothing…

Χθες έσβησα από το Facebook περίπου 700 Profiles. “Φίλοι”…εδώ φτάσαμε η φιλία να είναι ένα κλικ. Και τους έσβησα, γιατί δεν θέλω να παρεξηγώ λέξεις και έννοιες. Μετά όταν το έκανα ένιωσα μια ανακούφιση. Κάτι σαν την ιστορία με τον Χότζα και το γαϊδούρι μέσα στο σπίτι…χα χα χα

Και μετά όταν το σκεφτόμουνα , απόφασισα ότι “τέλειωσα”. Τέλειωσα με δήθεν ευγένειες, δήθεν εξυπνάδες, δήθεν διαδικτυακές κοινότητες. Αποφάσισα να ξανατοποθετηθώ στα πράγματα γύρω μου, να κρατήσω αυτά που εκτιμώ και θαυμάζω, αυτά που θέλω και όχι αυτα που μου επιβάλλονται. Γράφω για πολιτική και τελικά δεν έχει νόημα. Δεν θέλω να έχω σχέση με “υποψήφιους” εθνοσωτήρες. Στο κάτω κάτω την κυβερνησή μου εγώ την έκανα. Και πάει μια χαρά.

Γράφω για σχέσεις και ίσως έχει περισσότερο νόημα. Αλλά και εκεί είναι καλύτερα να το κάνω με μια μικρή διαδικτυακή παρέα, με φίλους και γνωστούς που εκτιμώ. Τα άλλα τα βλέπω πιο περιττά πια και ανώφελα. Και τέλος όχι άλλο PR πληζ……….

Εκφράζοντας την αμέριστη εκτίμησή μου στην Πετρούλα….είμαι ο Σωτήρης και μόλις τέλειωσα.

ΥΓ. Για εκείνη που ξέρει ποια είναι …το παρακάτω τραγουδάκι αφιερώνω

Η συμβασιούχος….

Ξημέρωσε…6:30 και έφτιαχνε ήδη καφέ. Ανοικτή η τηλεόραση και έβλεπε ΝΕΤ. Οι πρωϊνές ειδήσεις και μετά θα έτρεχε να ντυθεί, να πάρει τα βιβλία μαζί της και να τρέξει για το λεωφορείο. Η σχεδόν καθημερινή ρουτίνα έλεγε ότι θα το έχανε για μερικά δευτερόλεπτα…Αφού οι οδηγοί την ήξεραν και καμιά φορά, όταν την έβλεπαν να τρέχει από μακριά, καθυστερούσαν να τους προλάβει και να μπει.

Σήμερα όμως έφτασε στην ώρα της (ή μάλλον το λεωφορείο καθυστερήσε λίγο..). Μπήκε, έκατσε και άνοιξε να διαβάσει. “The political economy of work”, απαραίτητο ανάγνωσμα για το master της που έκανε εξ αποστάσεως στο Κολλέγιο του Χένλεϋ. Πανάκριβο και δύσκολο, που όμως την δεχτήκαν και ο πατέρας της περήφανος έσκαγε τα χρήματα κάθε χρόνο. Τώρα τέλειωνε τον δεύτερο χρόνο και είχε ακόμα 2 (γιατί είχε λίγα μαθήματα ανά έτος..).

Την ώρα που διάβαζε στην διαδρομή από τη Κυψέλη μέχρι την Σταδίου, έβλεπε έναν όμορφο μελαχρινό άντρα να την κοιτάει επίμονα. Αισθάνθηκε να κοκκινίζει και ασυναίσθητα έκλεισε τα πόδια της , που είχαν έχασκαν ανοικτά όπως κράταγε το ογκώδες βιβλίο. Τον έπιασε να κοιτάει τις γάμπες της. Μάλλον θύμωσε μέσα της για το αδιάντροπο βλέμμα του. Όχι ότι δεν την κολάκευε, αλλά τρελλαινόταν κάθε φορά με τους πακιστανούς, ινδούς και ό,τι άλλη φυλή την καμάκωνε στο λεωφορείο. Ρατσίστρια δεν ήτανε, αλλά και η ντροπή που ένιωσε όταν πρώτη φορά είπε στην δουλειά ότι μένει Κυψέλη και η αντίδραση ήταν : “Δύσκολα με τόσους ξένους ε;”.

Βλέπετε ήταν και μικρή, μόλις 24, που άφησε τις Σέρρες να κατέβει Αθήνα, αφού οι γονείς (αγρότες και οι 2) της είχαν βρει δουλειά , δίπλα στον θείο Τάκη. Στην Εθνική Τράπεζα. “Μόνιμη;” είχε ρωτήσει η μάνα της, “Συμβασιούχος τώρα, αλλά μετά θα βρούμε τον τρόπο” απάντησε στο τηλέφωνο ο Θείος Τάκης. Και έτσι άρον άρον την κατέβασαν Αθήνα. Αυτή δεν ήθελε, για να συνεχίσει απερίσπαστη τις σπουδές της, αλλά οι δικοί της, ούτε να ακούσουν. Και έτσι βρέθηκε το διαμέρισμα στην Κυψέλη (200 ευρώ παρακαλώ τα 20 τμ στον Ιο όροφο..), με τα φοιτητικά του έπιπλα ήδη μέσα και την χαλασμένη κουζίνα του ‘60. Άντε και το μικρό ψυγείο γραφείου, για να έχει λίγο κρύο νερό το καλοκαίρι.

Όταν πηγε στην δουλειά και ανακάλυψε ότι ο μισθός της ήταν μόνο 400 ευρώ καθαρά (γιατί τελικά ήταν ένα από τα περίφημα stage) και ότι έπρεπε να κάθεται οκτάωρα και να κάνει ότι δουλειά περίσσευε από τους κανονικούς υπαλλήλους, τρελλάθηκε και άρχισε να αισθάνεται γυφτάκι. Ευτυχώς οι γονείς της δέχτηκαν να στέλνουν τα 200 and that’s it. Τα υπόλοιπα έπρεπε να τα πληρώνει από τα 400. Άρα. Ανέχεια!!! Ίσα που επιβίωνε. Και βέβαια το είχε ρίξει στο διάβασμα. Με περισσότερο πείσμα και ζέση. Και κατάφερνε να βγαίνει που και που με την Μαρίκα, που είχε κατέβει και αυτή από τις Σέρρες και δούλευε κομμώτρια. Και αυτή σε επιδοτούμενη θέση, αλλά είχε και τα μπουρμπουάρ.

Και βέβαια ήταν και οι Κυριακές στον θείο Τάκη. Ωραία μαγειρεμένο φαγητό, ανθρώπινες συνθήκες και προσποιητό ενδιαφέρον. Γιατί αν δεν ήταν προσποιητό, τότε γιατί δεν την κάλεσαν ποτέ για ένα σινεμά ή ένα θέατρο (που τόσο ωραία διηγούνταν η θεία Ευλαλία…με λίγο μίσος..θα έλεγε..). Άλλα πάντα έτσι ήτανε, ο θείος Τάκης ήταν ο μορφωμένος της οικογένειας, ο διευθυντής σε τράπεζα, ο άνθρωπος με τα μέσα (συνδικαλιστής της ΔΑΚΕ χρόνια), που όλο έβαζε τον πατέρα της να τρέχει για ψήφους στις εκλογές. Βλέπεις όταν του έλεγε η μάνα της να μην το κάνει, αυτός πάντα απάνταγε : “βρε γυναίκα, παιδί μεγαλώνουμε. Αύριο-μεθαύριο θα ψάχνει δουλειά, να δεις που θα φροντίσει ο Τάκης”.

Ναι και φρόντισε. 400 ευρώ και τον χαμάλη σε Τράπεζα. Να βλέπει κάθε μέρα ανθρώπους χωρίς μόρφωση, χωρίς προσόντα και χωρίς ικανότητες , να της κάνουν τον καμπόσο και να της λένε ότι δεν βγάζει σωστά τις φωτοτυπίες. Για αυτό και διάβαζε σαν την τρέλλη. Να φύγει, να πάει έξω, να αναπνεύσει…Εδώ την είχε καταλάβει τη δουλειά, ότι και να της τάζανε. Όπως η κοπέλα που δούλευε τον πρώτο μήνα μαζί, η Σωτηρία. Είχε μπει μια μέρα ξαφνικά στο γραφείο του μεγάλου διευθυντή και η Σωτηρία ήταν στα 4 και κάτι μάζευε στο πάτωμα. Και ο διευθυντής από πίσω, με ανοιχτά τα παντελόνια την έπαιρνε κανονικά μάτι. Αλλά η Σωτηρία στον μήνα επάνω , μεταφέρθηκε σε υποκατάστημα και μονιμοποιήθηκε. Όταν την είχε ρωτήσει πως, της έκλεισε το μάτι και της είχε απαντήσει : “Φόραγα το σωστό στρινγκ…”.

Pretend- έρης και κοινωνία…

Γράφω και βλέπω live την συζήτηση στο MEGA για το περιστατικό που έλαβε χώρα την 11η πρωϊνή στο λιμάνι του Πειραιά, όταν ο αρχηγός της αντιπολίτευσης Γιώργος Α. Παπανδρέου, επισκέφτηκε τους αγρότες με τα τρακτέρ που είχαν έρθει από την Κρήτη. Τότε η Ελληνική Αστυνομία αποφάσισε ότι δεν τον “είδε” και συνέχισε να ρίχνει χημικές ουσίες, ιδιαίτερα “ωφέλιμα” για το ανθρώπινο αναπνευστικό σύστημα.

Ο Παπανδρέου έφυγε και ξεκίνησε βέβαια ο επικοινωνιακός πόλεμος της ΝΔ, για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Ο εκ Κρήτης “υπουργός” δημόσιας τάξης, κύριος Μαρκογιαννάκης, πρώην εισαγγελέας, δήλωσε ότι δεν ήξερε ότι ο κύριος Παπανδρέου πήγαινε στο λιμάνι και άρα δεν μπόρεσε να τον προφυλάξει, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος είπε για “υποκινούμενα επεισόδια” κλπ.

Στο επικοινωνιακό μπάχαλο ακούω αυτή την στιγμή τον κύριο Μαρκογιαννάκη, το λαϊκό παιδί, μας εξηγούσε πως ο κύριος Παπανδρέου όφειλε να τους ενημερώσει για να μην φάει τα χημικά στο κεφάλι. Δηλαδή με άλλα λόγια μας είπε ότι κανείς έλληνας δεν είναι ασφαλής σε οποιαδήποτε διαμαρτυρία στο δρόμο. Και ότι η αστυνομία κινείται μάλλον τυφλά. Γιατί πως να εξηγήσω ότι μια προαναγγελλόμενη επίσκεψη από τα μεγάφωνα της συγκέντρωσης του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, δεν έγινε αντιληπτή από τον επικεφαλής της αστυνομικής δύναμης των ΜΑΤ και αυτός διέταξε να ριχτούν δακρυγόνα. Δηλαδή η λογική της “τυφλής” βίας , αντίστοιχης με αυτήν των τρομοκρατών σήμερα, γίνεται επιχείρημα στα χείλη μιας κυβέρνησης, που αμυνόμενη καταφεύγει σε κινήσεις τριτοκοσμικού κράτους.

Όχι κύριε Μαρκογιαννάκη , η αστυνομία δεν είναι αυτό το πράγμα. Η αστυνομία είναι για να προστατεύει, να μάθει να απομονώνει τα ακραία στοιχεία και όχι να στέλνετε δυνάμεις για να γίνουν σάκος του μποξ, για τις δικές σας πολιτικές ακρότητες. Και είναι τόσο προφανές ότι δεν ξέρετε να την διαχειριστείτε.

Και σήμερα ο γνωστός αξιόπιστος δημοσιογράφος Pretend-έρης προσπάθησε να σας εξιλεώσει, μιλώντας πάλι για -φόρους. Αυτή τη φορά μαγκουροφόρους. Πιο πρίν ήταν οι κουκουλοφόροι και πιο πριν οι ρασοφόροι.  Μόνο για τους σκέτους φόρους δεν μιλάει κανείς. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Κύριε Pretend-έρη βαρέθηκα και φαντάζομαι και άλλοι στην κοινωνία να σας ακούνε ως “έγκριτο” και “σοβαρό” δημοσιογράφο, να είστε μονίμως αντίθετος σε οποιαδήποτε κοινωνική κίνηση και δυναμική. Μήπως θέλετε και εσείς ως άλλος Ρουσόπουλος να ενταχθείτε σε γραφείο τύπου κυβερνητικό; Ή μήπως εκφράζετε μια πολιτική του Ιδρύματος που σας πληρώνει;

Τέλος  σαν τον Pretent- έρη υπάρχουν και άλλοι, όπως η κυρία Τατιάνα, που μάλλον έχει γίνει γραφείο τύπου του Μαρκογιαννάκη. Πριν από μέρες μας έλεγε ότι τα παιδιά δεν πρέπει να πηγαίνουν σε διαδηλώσεις, ή ότι τραυματίστηκε πολίστας του Παναθηναϊκού θανάσιμα σε τροχαίο, γιατί οι αγρότες είχαν κλείσει τους δρόμους.

Αυτό δεν είναι πια τηλεόραση. Είναι “πληρωμένες” κυβερνητικές καταχωρήσεις.

ΥΓ. Το φαινόμενο Χατζηνικολάου δεν το σχολιάζω καν. Θέλει η …….να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει….

The world goes left? ..And European elections 2009?

First was Obama’s campaign, with clear messages to the citizens in order to encourage them to believe that the USA could change and as a result the rest of the world would change too.

Then there was Greece. In December of 2008, after the murder of a young innocent child, downtown Athens, riots broke out, emphasizing the fact, that something goes wrong in this world…and Europe especially.

Then was Iceland and Lithuania. People getting angry and restless. Future is not promising and world leaders are watching a financial game that obviously cannot control. Or at least cannot persuade us the rest, about their competence.

Last week in Davos world leaders and bussinessmen/women argued on what is needed for the future. I have personally watched most of the panels and interviews. My sense was that multinationals and politicians, were trying to persuade that system is good, system must be saved!!! But at the same time in Belem, Brazil (world social forum) , the other fraction of world politics (Chaves, Morales and the rest) were announcing the death of capitalism.

This very sunday Iceland choose the first openly gay PM Johanna Sigurdardottir. A taboo issue in politics was undermined by an emergency situation, that keeps social prejudices aside. At the very same day, in France, Jean Luc Melenchon creates the “Left Party” and tries to persuade Aubry (Parti Socialiste) and Olivier Besancenot (Anticapitalist Group) to form a united “left front”. And declares European Elections as a referrendum on the future of global economy. The coincindence is that Left Green Coalition in Iceland puts as a priority the future integration to EU.

SPD in Germany tries also to come closer to DieLinke, Oscar Lafontaine’s left party. Similar moves are taking place worldwide. And my question is how this process of massive changes during this crisis will influence European Elections of 2009? Is it possible to have a more radical and left composition of MEP’s after June’s elections?

For sure we will, is my estimation. And the cause is obvious. So far the neo0liberal system of self regulated markets, proved worng. Companies are not able to survive, in order to keep the culture of sky-rocketing profits alive, to promise the same revenues to share holders etc. The world is not suddenly poor. Someone keeps the money away and labour force is not a suspect for that. So, in the period that a new deal is needed, would be difficult for cosnervative parties to persuade that have the sollutions in their pockets. And voters would not be tricked easily.

Left has also another advantage: The culture of global solidarity. But solidarity among politicians and social movements and not between stock markets and CEO’s. We are far away to speak for reviving marxism. But as President Barak Obama puts it : We are in “New Deal” era. And Europe in June will decide who will negotiate this deal!!!