Ο πωλητής κυττάρων…

Μπήκε στο Νοσοκομείο στις 8:30. Είχε ραντεβού στις 9:00 οπότε κατευθύνθηκε στο κυλικείο για να πάρει ένα καφεδάκι. Τον κλασσικό του διπλό espresso. Ήπιε 2 γουλιές και άναψε τσιγάρο. Έβγαλε από την τσάντα του το διαφημιστικό που θα έδινε και μερικές καρτούλες του. Μάκης Τσουνέντες, σύμβουλος κρυογενετικής!!! Τι ωραίος τίτλος, που όμως δεν έλεγε την σκληρή πραγματικότητα της δουλειάς του: Πωλητής σε τράπεζα βλαστοκυττάρων.

Στις 9:00 θα έβλεπε την γυναίκα ενός μεγαλοδικηγόρου, που θα γεννούσε εντός των προσεχών ημερών. Σκέφτηκε λίγο τις κλασσικές του ατάκες: “Είναι σημαντικό να προλάβουμε τις μελλοντικές ασθένειες του παιδιού”, “είναι το καλύτερο δώρο στο παιδί σας, καλύτερο και από ένα ασφαλιστήριο συμβόλαιο”, “είναι ακίνδυνο και ανώδυνο”, “το κόστος είναι πολύ μικρό σε σχέση με τα οφέλη”, “θα έχετε το κεφάλι σας ήσυχο σε οποιοδήποτε πρόβλημα υγείας”, ” με την εξέλιξη της επιστήμης ακόμα και ασθένειες που ήταν θανατηφόρες θα λύνονται απλά και γρήγορα, αρκεί να έχετε τα κύτταρα αποθηκευμένα”, “η τράπεζα μας είναι ασφαλής και εγγυάται απόλυτη μυστικότητα και προστασία των δεδομένων σας” κλπ κλπ.

Πάντα έπιαναν. Και αυτό γιατί η κάθε οικογένεια ήθελε να είναι ασφαλισμένη απέναντι σε οποιοδήποτε κίνδυνο απειλούσε το παιδί τους. Τι κι αν υπήρχε δημόσια τράπεζα δωρεάν. Τι και αν μπορούσαμε πια να πάρουμε βλαστοκύτταρα με άλλους τρόπους, το μάρκετινγκ στις υποψήφιες μανάδες ήταν killing success!!! Και τα 3000 που χρέωναν ήταν τίποτα σε σχέση με τις οικονομικές δυνατότητες. Κι αυτός ένας σοβαρός πωλητής που δεν είχε σχέση βέβαια με καμιά ιατρική επιστήμη. Πιο πριν πουλούσε ιατρικά μηχανήματα και πιο πριν είχε ξεκινήσει με ασφάλειες ζωής.

Τα δε ποσοστά του ήταν μια χαρά. Αν έκλεινε σήμερα την δουλειά, είχε βγάλει 300 ευρώ μεροκάματο. Όταν είχε ξεκινήσει ήταν πολύ εύκολη πώληση. Με την αίσθηση ότι έσωζε ζωές και την χαρακτηριστική αυτοπεποίθησή του, είχε ένα συμβόλαιο την ημέρα. Για αυτό και το μερσεντικό παρκαρισμένο έξω από το νοσοκομείο. Και το σπίτι στην Κηφισιά. Ακόμα και τώρα με την οικονομική κρίση οι πωλήσεις πήγαιναν μια χαρά. Απλώς, ο αναγωνισμός ήταν πιο έντονος και έπρεπε όλο και κανά τυχερό να δίνει στον μαιευτήρα ή σε καμιά νοσοκόμα. Για να του στέλνουν πελάτες.

Τέλειωσε το τσιγάρο του και ανέβηκε με το ασανσέρ στον τελευταίο όροφο. Στις σουίτες. Έβαλε λίγο από την κολώνια του (να ξεμυρίσει το τσιγάρο), χαλάρωσε το σώμα και τα χέρια του, χαίρετησε την Σοφία (φίλη του νοσοκόμα, που γούσταρε πολύ να βγάλει ένα βράδυ) και μπήκε στο δωμάτιο που τον περίμεναν ο δικηγόρος με την γυναίκα του. Σε δέκα λεπτά τους είχε πείσει, σε 15 λεπτά είχαν υπογράψει. Κλείνοντας την πόρτα πίσω του, έκανε την προσευχή του στον Άγιο DNA. Και με αυτό τον τρόπο ευχαριστούσε όλους τους ερευνητές που με τις ανακαλύψεις τους τρέλλαιναν τους γονείς και δημιουργούσαν την κοινωνία της ελπίδας του “μη θανάτου”. Και βέβαια στην ωραία ελεύθερη οικονομία είχαν δημιουργήσει την ελπίδα ως εμπορικό προϊόν.

Μίλησε με την Σοφία και δέχτηκε το βράδυ στις 9 να πάνε για δείπνο στο Κεφαλάρι. Τι καταπληκτικά πόδια είχε!!! Θα έδινε ότι βλαστοκύτταρο είχε, για να τα χαϊδέψει το βράδυ!!!

Ο “κρατικός” καναλάρχης…

Από την ώρα που είχε μπει στο γραφείο του, τα τηλέφωνα δεν είχαν σταματήσει. Έπρεπε όμως να σταματήσει για λίγο και να δει μια πρόταση εκπομπής που του είχε έρθει νωρίς νωρίς το πρωι, μέσα σε έναν σφραγισμένο φάκελλο, με φαρδιά πλατιά την υπογραφή του αποστολέα επάνω : Μέγαρο Μαξίμου και το όνομα του αρμόδιου επικοινωνιολόγου.

“Τι θα δω πάλι;” σκέφτηκε. Έκλεινε 5 χρόνια πια στην θέση αυτή και βαρέθηκε την ίδια ιστορία. Πιέσεις αφόρητες από τον κάθε δημαρχούκο που ήθελε να παίξει ο τόπος του και το περίφημο “νέο” αγροτοτουριστικό συγκρότημα της περιοχής στο γυαλί (η σχετική εκπομπή είχε δημιουργήσει ένα νέο ιδιότυπο πολιτικό ανταγωνισμό μεταξύ τοπικών αρχόντων, ώστε να δείξουν στους ψηφόφορους τους, την πολιτική τους ισχύ!!). Τουριστικά η Ελλάδα προβαλλόταν ανάλογα με την παραταξιακή ένταξη του κάθε δημάρχου…

Την πίεση της κάθε κυρίας που όλο και κάποιο ελεήμων έργο επιτελούσε στα βόρεια προάστια και λόγω συζύγου ή παράταξης έπρεπε και αυτή να προβληθεί. Την πίεση του κάθε παραταξιακού ακαδημαϊκού για να εκπέμψει την επιστημονικλη του “εγκυρότητα”. Την πίεση του κάθε υπουργού για την προβολή του δικού του καταπληκτικού πολιτικού του έργου. Την πίεση “φίλιων” παραγωγικών δυνάμεων ώστε να συγχρηματοδοτήσει την ιδιαίτερα πετυχημένη δημιουργία του παραταξιακού σκηνοθέτη και πάει λέγοντας.

Τώρα όμως αυτό που διάβασε ήταν πρώτη προτεραιότητα. Ντοκυμαντέρ : Η ιστορία της παρατάξης του στην ουσία, που θα παρουσιάζοταν σαν η μόνη ιστορική αναφορά στην χώρα. Το διάβαζε και δεν πίστευε τι διάβαζε. Κάθε προσωπικότητα της παράταξης σε αγιογραφία. Και ο αντίπαλος εξοβελισμένος από την ιστορική “αλήθεια”. Ήδη σκεφτόταν τι κράξιμο θα έτρωγε από τα blogs και τους τηλεκριτικούς αλλά και στη βουλή. Δεν άντεχε άλλο. Είδε και το όνομα του σκηνοθέτη και του ιστορικού σεναριογράφου. Μπήκε στο νόημα!!!

Σήκωσε το τηλέφωνο και πήρε τον Τζώννυ Ευπατρίδη. Διευθυντή Προγράμματος ο τίτλος του. Κομματικό Γκαουλάιτερ επί της ουσίας όμως! “Καλημέρα Τζώννυ, πήρες και εσύ τον φάκελο του Μεγάρου;” “Ναι τον πήρα”…  “Δεν το βρίσκεις λίγο προκλητικό σε προεκλογική χρονιά;” “Όχι Προεδρέ μου, μια χαρά ιδέα …και ειδικά τώρα στα δύσκολα πρέπει να θυμίσουμε στον κόσμο τι έχει προσφέρει η παράταξη για την ευημερία της χώρας…” “Και οι αντιδράσεις;” “Πρόεδρε μου, ότι και να κάναμε αντιδράσεις θα είχαμε… Το ζήτημα είναι να μάθει η νεολαία την πραγματική ιστορία..” ” Μα είναι η δική μας εκδοχή και είναι προφανώς μονομερές…” “Καλά ρε Προέδρε δεν είμαστε και το BBC. Η ΕΡΤ είμαστε και δεν περιμένει κανείς να είμαστε αντικειμενικοί!!!” Ο Ευπατρίδης τον αποστόμωσε. Τι να πει παραπάνω; Το επιχείρημα ήταν αυτό που άκουγε 5 χρόνια τώρα όταν είχε ενστάσεις. Τον έστελναν αδιάβαστο κάθε φορά.

“Το αφήνω τότε επάνω σου” είπε στον Ευπατρίδη και έκλεισε το τηλέφωνο. Έπαιζε στα χέρια του το πενάκι. Του το είχε δωρίσει η αδερφή του όταν αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο. Και αυτό το πενάκι είχε ενσωματώσει όλη την καριέρα του από τότε. Ήταν το σύμβολο της επιτυχίας μέσω της σκληρής δουλειάς για αυτόν. Δεν χρειάστηκαν πάνω από 2 λεπτά σκέψης. Τράβηξε μια Α4 σελίδα, έγραψε ένα κείμενο 5 σειρές, έβαλε το σακκάκι του και άφησε το πενάκι πάνω στο χαρτί.

Χρόνια μετά στο νησί που τραβήχτηκε και έφτιαξε ένα σπιτάκι για τα γεράματα, διηγούνταν σε ένα καφενείο την ιστορία της παραίτησής του. Και ότι από τότε δεν ξαναέπιασε στο χέρι του πενάκι!!!

Την ιστορία την αφιερώνω σε όλους τους πρώην, νυν και μέλλοντες Προέδρους της ΕΡΤ. Για να θυμούνται ότι η ιστορία αλλοιώνεται στην αφήγησή της, αλλά ποτέ στην αδυσώπητη εξέλιξή της!!

Τι πρωθυπουργό έχουμε; Σίγουρα Ελληνάρα!!!!

Πως γίνεται να έχεις έναν πρωθυπουργό που ξυπνάει το πρωί, βλέπει τους συμβούλους του και τους υπουργούς του και ανάθεμα αν καταλαβαίνει τι του λένε. Γιατί σήμερα ακούογαντος τον από τη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ, μάλλον τα έχει χάσει και τα έχει μπερδέψει :

α. Κακό να φορολογήσεις τις τράπεζες λέει, αλλά φορολογείς τον καταναλωτή των υπηρεσιών τους.!!! Αυξάνεις με έκτακτες εισφορές τις προκαταβολές φόρων των ΑΕ και ΕΠΕ, αυξάνεις το ΕΤΑΚ κλπ.

β. Το παν είναι να διατηρήσεις την απασχόληση. Αλλά δεν πειράζει να εφαρμοστεί ελαστικό ωράριο. Με άλλα λόγια και ανεργία (γιατί πες τε μου μια επιχείρηση που αν φτάσει στον πάτο θα σωθεί με το ελάστικο ωράριο..) και όσοι θα δουλεύουν θα είναι περίπου σκλάβοι.

γ. Κουβέντα για δημόσιες επενδύσεις. Λες και το δημόσιο απέχει παντελώς από την οικονομία. Απλώς πουλάει ότι ξέμεινε ως δημόσιος πλούτος και “ελπίζει” σε ένα πακέτο που δεν μπορεί να ξεκινήσει…

δ. Επαγγέλεται την πάταξη της φοροδιαφυγής. Αλλά τώρα εν τω μέσω κρίσης θυμάται για ιδιοκτήτες μπαρ και εστιατορίων που δηλώνουν 7000 και 5000 ευρώ το χρόνο εισόδημα. Δηλαδή στην χειρότερη συγκυρία επαγγέλεται την δίωξη της βασικής του εκλογικής πελατείας…Απίθανο ε; 5 χρόνια δεν το θυμήθηκε;

ε. Λέει για ανάπτυξη έστω και  περιορισμένη της εθνικής οικονομίας, ενώ η Εθνική Τράπεζα μιλάει για αρνητικό ρυθμό. Δηλαδή η διορισμένη από αυτόν διοίκηση του υπενθυμίζει ότι λέει ψέματα!!!

στ. Είναι βέβαιο ότι συνομιλεί μόνο με τον ΣΕΒ και το ΕΒΕΑ και όχι με την ΓΣΕΕ. Μέλημά του είναι η στήριξη των “κερδοφόρων” κοινωνικά ανάλγητων επιχειρήσεων χωρίς να νοιάζεται για μια τεράστια μάζα ανθρώπων που σε λίγο δεν θα έχουν να ζήσουν. Για αυτό και  είμαστε η μόνη χώρα που εν τω μέσω της κρίσης ανεβαίνουν οι τιμές σε βασικά είδη διατροφής…!!!!

ζ. Χαιρετίζει την διεθνή του παρουσία, την ίδια στιγμή που έχει φάει τον εκβιασμό και την απόρριψη από το σύνολο της ΕΕ. Τρώμε τα χρήματα των φορολογουμένων για εξοπλισμούς που δεν χρειαζόμαστε ή δεν δουλεύουν καν, μπας και μας λυπηθούν και δεν μας πετάξουν εκτός ευρώ.

η. Εν τω μέσω μιας αναμενόμενης και “άγριας” λαϊκής δυσαρέσκειας και άρα πιθανής έκρηξης, με εξαγγελίες νέων “αδικημάτων” τύπου μπανανίας και περαιτέρω δαπανών για ομάδες, συνεργασίες και συμμαχίες με μυστικές υπηρεσίες άλλων κρατών. Έκανε την χώρα ξέφραγο αμπέλι….και παράλληλα δείχνει πυγμή σε πρεζόνια και μικρο-οφειλέτες του δημοσίου…. Νταής με τα όλα του!!!

Μου θυμίζει ένα μικρο-μεσαίο που μετά από τη λάθος διαχείρισή του για χρόνια, του την έχουν πέσει ΙΚΑ, Εφορία και Αγορανομία, χρωστάει όλους τους λογαριασμούς και δεν έχει πληρώσει το προσωπικό που εκτός από τις αγωγές είναι έτοιμο να τον δείρει. Και αυτός τι κάνει;  Μια το παίζει άνετος και ψύχραιμος, μια παρακαλάει για λύπηση και υπομονή και μια φέρνει μπράβους να απειλήσει το προσωπικό. Και όλα αυτά με την ελπίδα να κερδίσει το ΛΟΤΤΟ και να γλιτώσει ή μέσα του να παρακαλάει να πάθει εγκεφαλικό και να φύγει γρήγορα και ευχάριστα…

Κύριε Πρωθυπουργέ είστε Ελληνάρας με τα όλα σας. Και δεν έχετε ελπίδα. Και πριν φτάσετε στο απροχώρητο σαν νομικός σας συμβουλέυω να κηρύξετε πολιτική πτώχευση!!! Γιατί σε λίγο θα μου θυμίζετε την αφίσα παλία στα μαγαζία “Ο ΠΩΛΩΝ ΤΟΙΣ ΜΕΤΡΗΤΟΙΣ” και ο “ΠΩΛΩΝ ΜΕ ΔΟΣΕΙΣ”…

Crash test : Facebook vs Twitter

Πολύ συζήτηση και φασαρία για τα 2 αυτά εργαλεία συζήτησης και επικοινωνίας. Δημοφιλέστατα και τα 2, αλλά αυτή τη στιγμή σε φάση παράλληλης πορείας και εξέλιξης. Μετά όμως τις πρόσφατες αλλαγές και των 2 είπα σαν χρήστης τους και μάλιστα όχι εξειδικευμένος να πω την γνώμη μου.

Το Facebook :

Πρέπει να άνοιξα λογαριασμό μετά το twitter. Από περιέργεια και χωρίς να το πολυπιστεύω ότι ήταν κάτι σημαντικό. Όταν μπήκα τον Οκτώβρη του 2007, υπήρχαν γύρω στους 25,000 χρήστες από την Ελλάδα. Σήμερα είναι πάνω από 1,300,000 χρήστες. Τι ήταν όμως αυτό που το έκανε ξεχωριστό;

Για μένα το Facebook ήταν κατ’ αρχήν FACE. Τα πρόσωπα και η δημιουργία διαδικτυακής εικόνας. Χιλιάδες άνθρωποι που “έβλεπαν” άλλους ανθρώπους, διάσημους ή άσημους, βρήκαν ευκαιρία να ανταλλάξουν δεδομένα, προτιμήσεις, ιδέες, απόψεις και να φλερτάρουν, έκαναν το εργαλείο διάσημο. Το δυναμικό του στοιχεία ήταν η προσομοίωση σε τηλεοπτική οθόνη. Με την διαφορά ότι τώρα star μπορούσε να γίνει ο οποιοσδήποτε.

Ο συνδυασμός λοιπόν του dating (που κόστιζε μέχρι τότε ακριβά..) , η κοινωνική επαφή και γνωριμία, η δυνατότητα να μιλήσεις αν και άσημος με δημοσιογράφους, ηθοποιούς, τηλεοπτικούς stars και άλλους πλούσιους και αναγνωρίσιμους, έκανε το FB δημοφιλές.

Το twitter :

ξεκίνησε σαν ένας aggregator στο μυαλό μου. Συγκεντρώνεις πληροφορίες, νέα, και χιλιάδες links από ενδιαφέροντα sites από όλο τον κόσμο. Και κυρίως αποτελεί ένα εξαίρετο μέσο πληροφόρησης Η λογική των followers (των ανθρώπων δηλαδή που παρακολουθούν τα ποστ κάποιου) είναι ίδια με το fb με την διαφορά όμως ότι δεν χρειάζεται να γίνουμε αμοιβαία φίλοι. Αυτό κάνει πολλούς να αισθάνονται stars του εργαλείου, χωρίς να δείχνουν την ίδια κοινωνική ευγένεια με τους χρήστες του FB.

Εκείνο που το ξεχώρισε ήταν η δυνατότητα να υπάρχει και σχολιασμός των ποστ και άμεση ίσως συζήτησή τους. Πολλές φορές με φίλους κάνουμε και πλακίτσα και λειτουργούμε αργά τα βράδυα σαν παρέα. Με μουσική από το φοβερό blip.fm και ποστάροντας youtube βιντεάκια, έχουν περάσει βραδιές με ωραία πάρτυ.

Αν συγκρίνω τώρα αυτά τα 2 (και ειδικά τώρα που το FB πάει να μιμηθεί το twitter) θα έλεγα ότι :

Το FB είναι πιο δυναμικό εργαλείο λόγω εικόνας. Το twitter πιο αποδοτικό σαν μηχανή πληροφορίας και ενημέρωσης.

Το FB είναι καλύτερο ως εργαλείο ιδιωτικής συζήτησης , το twitter πιο γρήγορο και άμεσο για δημόσιες συζητήσεις.

Το FB είναι πιο “δημοκρατικό” και στην βάση μιας κοινωνικής αμοιβαιότητας, το twitter είναι σε επίπεδο κοινωνικού ανταγωνισμού και εμπορικού marketing. Δεν ενισχύει αλληλεγγύη σε τίποτα, αντίθετα είναι γεμάτο “έξυπνους” και “ελιτίστες”

Η τελευταία αλλαγή του Facebook, ώστε να γίνει γρήγορο και άμεσο σαν το twitter είναι λάθος. Και είναι λάθος γιατί πιέζει τον χρήστη του να αλλάξει συμπεριφορά, να δεχτεί άπειρη πληροφορία που δεν θέλει και να γίνει τελικά πιο παθητικός. Τέλος αφαιρεί την πολυτέλεια της δημόσιας εικόνας  (που πάρα πολλοί άνθρωποι έφτιαξαν χαλώντας ώρες και “φιλίες”).  Στο τέλος αν μοιάσει στο twitter μάλλον θα πρέπει να βρούμε άλλο εργαλείο συνεύρεσης.

La Pasionaria…

Έπεφτε το σούρουπο στο κλεινόν άστυ. Η Ηλέκτρα περπάταγε με τα πόδια δίπλα στη θάλασσα, στο ύψος της πλατείας του Παλαιού Φαλήρου. Είχε μια ηλιόλουστη μέρα του Δεκέμβρη. Και είπε να εκμεταλλευτεί το κενό στο προγράμμα της και να περπατήσει δίπλα στο κύμα. Κατέβηκε από το πλακόστρωτο στην άμμο. Προχώρησε προς την άκρη της θάλασσας και έκατσε κάτω. Ένιωσε την υγρασία να την παγώνει. Αλλά τίποτε δεν συγκρινόταν με το πάγωμα της καρδιάς της.

Τελικά τα είχε καταφέρει σε όλα. Σε κάθε στόχο που είχε. Παιδί εργατών στα Ελληνικά Πετρέλαια, έμενε στον Ασπρόπυργο από την ώρα που ήρθε στον κόσμο. Δίπλα στην ΑΘήνα και για αυτήν ήταν η κάθοδος στο κέντρο μια περιπέτεια. Από μικρή είχε μάθει από τον πατέρα της (ΚΚΕ βαμμένος…) για την επανάσταση του προλεταριάτου και κάποια στοιχεία για τον Λένιν και τον Μάρξ. Έμαθε για την Διεθνή και ιστορίες από εξορίες και διώξεις. Και ας του έλεγε συνέχεια η μάνα της : “Άστο το παιδί, τι του λες τέτοια πράγματα…Άλλαξε ο κόσμος πια…” , άσχετα να μερικές φορές την έπιανε το παράπονο και η συγκίνηση όταν ο πατέρας της διηγούνταν τις ήττες και τα λάθη του κόμματος.

Στο πνεύμα του: “πρώτη στη δουλειά, πρώτη στον αγώνα”, ήταν άριστη μαθήτρια και πάντα στις αποχές και τις πορείες. Αλλά μόλις πέρασε στο πανεπιστήμιο (ΦΛΣ Αθήνας…και μάλιστα στις πρώτες 10!!!) κάτι άλλαξε. Εκεί ανακάλυψε τα Εξάρχεια, αλλά γνώρισε και το “Μεγάλο Χωριό”. Ξεφεύγοντας από τους γονείς της έμαθε ότι τόσο η αριστερά και ο μαρξισμός είχαν πάει λίγο πιο μπροστά. Φιλοσοφική ήτανε, έπεσε στο διάβασμα. Και σιγά σιγά έκοψε από την ΚΝΕ και την ΠΣΚ.

Και οτν Δεκέμβρη του ‘08, μπήκε στον πετροπόλεμο. Έβλεπε το αδιέξοδο της αριστεράς να εκφράσει το σήμερα. Η καρδιά της τράβαγε στην αντίσταση, σε ένα σύστημα που ασφυκτιούσε πια. Και για κάποια στιγμή αποφάσισε ότι έπρεπε να δράσει πιο δυναμικά. Μάζεψε τους φίλους της και με απόλυτη μυστικότητα, οργάνωσε ένα κομμουνιστικό “πραξικόπημα”. Μαθαίνοντας από το διάβασμα των παλιών τροτσκιστών, κατάφερε να την φέρει σε όλους και να εκλεγεί γραμματέας στη σχολή της. Πως; Αυτό ήταν ένα μυστικό που δεν κατάλαβε κανένας. Αλλά και δεν ειπώθηκε ποτέ.

Στα 22 της ένιωσε για πρώτη φορά την εξουσία. “Και τώρα;” σκέφτηκε… “Τώρα κορίτσι μου ήρθε η ώρα της επανάστασης…από που όμως θα αρχίσουμε;” Και ανάγγειλε την διεξαγωγή εναλλακτικών μαθημάτων από καθηγητές που θα προσκαλούσαν και ήταν εκτός ακαδημαϊκού κατεστημένου. Μετά ανέλαβαν μερικοί σύντροφοι (της άρεσε η λέξη, όσο και αν είχε ξεφτιλιστεί από τους επίκαιρους δημαγωγούς…και την έλεγε γιατί πραγματικά την εννοούσε…) και οργάνωσαν ειδικά μαθήματα βοήθειας προς τους εργαζόμενους φοιτητές. Μετά κατέλαβαν μια μέρα το εστιατόριο του πανεπιστημίου απαιτώντας να σιτίζονται όλοι οι άνεργοι και άφραγκοι της σχολής.

Αλλά τώρα ετοίμαζε το τελικό πραξικόπημα : Την κατάληψη του Πανεπιστημίου και την διοίκησή του από τους ίδιους τους φοιτητές. Την ανάδειξη καθηγητών που θα συνεργαζόντουσαν και την ανάκηρυξη μιας μοναδικής αυτοδιαχειριζόμενης εκπαιδευτικής μονάδας. Το όλο σχέδιο είχε μια μόνο αδυναμία. Και αυτό ήταν προσωπικό της θέμα μόνο. Ο έρωτας της για την Ιφιγένεια. Την καθηγήτρια της. Μια γυναίκα που λάτρευε και την βοήθησε να βρει την σεξουαλικότητά της. Ήταν ένα παράνομο, μυστικό ζευγάρι. Και τώρα δεν άντεχε άλλο. Ήθελε να μοιραστεί μαζί της τα πάντα!!! Και από την άλλη τι θα έκανε μετά την κατάληψη μαζί της;

Όσο και προοδευτικοί να ήταν οι σύντροφοι δεν άντεχαν από μέρους της αδυναμίες. Για αυτούς ήταν η αφοσίωση στην επανάσταση. Η σύγχρονη τους πασιονάρια.Πως να τους μίλαγε για τον έρωτά της; Δεν ήταν σεμνότυφοι και το γεγονός ότι ήταν ομοφυλόφιλη δεν τους  πείραζε. Αλλά όσο ήταν κρυφό!!! Αν το έβλεπαν “φάτσα- κάρτα”;

Χτύπησε το κινητό της. Ήταν η Ιφιγένεια. Για να της ανακοινώσει την απόφασή της να χωρίσουν….Το επίχειρημά της ήταν ο κίνδυνος να αποκαλυφθούν και να εκτεθεί δημόσια, που δεν το ήθελε. Αν και ήταν χωρισμένη, είχε παιδιά και δεν ήθελε ποτέ να μάθουν την κρυφή της ιδιαίτερότητα.  Η φωνή της ήταν σκληρή, ψυχρή. Ήταν η “Καθηγήτρια”.  “Πλάκα είχε” σκέφτηκε. Αυτή, η επαναστάτρια, είχε πληγωθεί αφάνταστα. Και δεν ήξερε πως ένιωθε…κλαυσίγελος!!! Αλλά με το κλείσιμο του τηλεφώνου, ένιωσε να ανακουφίστηκε. Έτσι κι αλλιώς είχε μια επανάσταση να κάνει…. και ανήκε στους συντρόφους της…!!!

Η μάνατζερ φιλούσε όμορφα…

Κατέβηκε από το μέτρό στο Σύνταγμα. Με την free press στο χέρι ανέβαινε από τις κυλιόμενες. Βγαίνοντας στην πλατεία προχώρησε δεξιά στο Ελληνικό, έκατσε έξω. Ο καιρός όμορφος και ζεστός και είχε ακόμα 30 λεπτά για το ραντεβού της.  Παρήγγειλε εσπρέσο, διπλό.

Άνοιξε την εφημερίδα και είδε τα νέα. Χρηματιστήριο και τιμές θα έπαιρνε μετά όταν θα πήγαινε στην Τράπεζα. Η πρώτη γυναίκα που κατάφερε να διευθυνει dealing room τράπεζας…Μεγάλη τιμή για την γυναίκα που παράτησε την βολή μια συμβατικής ζωής με άντρα και παιδιά για την καριέρα. Της γυναίκας που δεν δίστασε να αλλάξει καριέρα και να παρατήσει την σιγουριά του δημοσίου υπαλλήλου για να μπει στο ανταγωνιστικό παιχνίδι της αγοράς εργασίας.

Και πέτυχε…τώρα που καθότανε στο βάθρο της, αποφάσισε να φτιάξει και μια οικογένεια. Ο Μάκης ήταν μια χαρά σύζυγος. Όχι απαιτητικός, νηφάλιος. Εντάξει δεν ήταν το πρότυπο του γόη εραστή και το σεξ δεν ηταν wow !! Αλλά ήταν σταθερή αξία και στοργικός σύντροφος, καλός και ήρεμος χαρακτήρας. Επαγγελματικά ασφαλής και οικονομικά “φτιαγμένος”. Και 5 χρόνια μεγαλύτερος.

Σκέφτηκε πως πέρασαν τα χρόνια. Μια δεκαετία πριν είχε το πείσμα της επιτυχίας. Ότι θα τα κατάφερνε σε έναν κόσμο αντρών που τελικά μόνο κόμπλεξ είχανε. Κάθε φορά που έμπαινε σε σύσκεψη άκουγε “αντράκια” να την μετράνε ποιός την έχει μεγαλύτερη. Γεμάτοι έπαρση και εγωισμό , της αντρικής εξουσίας. Για αυτήν ήταν βούτυρο στο ψωμί της. Με εργατικότητα κα μέθοδο, χωρίς αντιπαλότητες και εγωϊσμούς, έφερνε το αποτέλεσμα.

Ναι πέτυχε. Αλλά κακά τα ψέματα αναγκάστηκε να γίνει και άντρας..λίγο!! Ξέχασε την γυναικεία φύση της. Και απαρνήθηκε πολλές φορές και την έντονη θηλυκότητά της. Και ενώ τώρα τα είχε τακτοποιήσει όλα, είχε παρατηρήσει ότι ντυνότανε όλο και πιο σέξυ… Ότι αναζητούσε την αναγνώριση και της θηλυκής της πλευράς. Μερικές φορές ο ερεθισμός της ξεπερνούσε τα όρια…την τρέλλαινε!! Και με τον γλυκό της σύζυγο το πάλευε, αλλά όχι ερωτευμένη δεν ήτανε.

Ήθελε όμως να το νιώσει. Η δε εξουσία της επιτυχίας την είχε κάνει να ερεθίζεται και να φαντασιώνεται όλο και πιο πολύ. Και αναζητούσε την έκπληξη πια. Το απρόβλεπτο. Και εκείνη την ώρα τον παρατήρησε. Καθόταν ακριβώς απέναντί της. Με το κουστούμι του φάνταζε γιάπης. Αλλά το βλέμμα του την κοίταγε ξεδιάντροπα και εγωιστικά. Τυχοδιώκτης της έμοιαζε πιο πολύ από όλα. Σαν τους φοβερούς τύπους με τις τραπεζικές απάτες. Του χαμογέλασε και τον έπαιξε έστω και ελάχιστα με μια υπόσχεση στο βλέμμα της. Και τότε αυτός έκανε μια κίνηση που την τρέλλανε : έγλειψε τα χείλα του με την γλώσσα του.

Χωρίς καν να το σκεφτεί, σηκώθηκε, πήγε στην τουαλέτα. Σε 2 λεπτά ήταν και οι 2 κλειδωμένοι στην ίδια τουαλέτα και χάνονταν σε λάγνα φιλιά και αγκαλιές. Ο οργασμός της ήταν γρήγορος και έντονος. Ο δικός του ήταν πιο αργός αλλά δαγκωνόταν να μην ουρλιάξει… Σκουπίστηκαν και ένας ένας αποχώρησαν.

Με ένα χαμόγελο ικανοποίησης έφτασε στην δουλειά της. “Καταπληκτική στιγμή …” σκέφτηκε. Και αποφάσισε ότι είχε ανάγκη πια να παίρνει αυτό που θέλει όταν το θέλει. Αρκετά με την στέρηση της “καλόγριας”… Δικαιούνταν πια ότι και οι άντρες. Ήταν μια από αυτούς πια!!!

Το Σουφλί Έβρου : τα χρόνια, οι φίλοι…

Στις 5 Δεκεμβρίου πέταξα από την Αθήνα, με ένα dornier της ΟΑ στην Αλεξανδρούπολη. Την άλλη μέρα στις 6, ανήμερα του Αγίου Νικολάου, έφτασα με ένα λεωφορείο των ΚΤΕΛ, που έμπαζε από παντού, με την μάνα μου και την αδερφή μου στο Σουφλί Έβρου. Το δημόσιο είχε αποφασίσει ότι για να διοριστεί η μητέρα μου σαν καθηγήτρια έπρεπε να υπηρετήσει 5 χρόνια σε παραμεθόριο.

Το περίμενα, ως τόπο εξορίας δημοσίων υπαλλήλων, ένα χωριό. Όταν το λεωφορείο μπήκε στην πόλη είδα μια αρχοντική πόλη, που τώρα που το σκέφτομαι ενσωματώνει ιστορικά όλη την μιζέρια του ελληνικού κράτους. Μια πόλη 60,000 ανθρώπων στις αρχές του αιώνα, με βιομηχανική παράδοση λόγω σηροτροφίας, με εργοστάσια και διεθνή κεφάλαια, κατάντησε σήμερα η πόλη των 2000 ανθρώπων.

Εμένα όμως δεν με ένοιαζαν αυτά, Εμένα ήταν το Σουφλί μου. Το Σουφλί της εφηβείας μου. Χθες η φίλη μου η Βίλλυ, αεροσυνοδός στην ΟΑ σήμερα, ένα όμορφο μωρούλι εκείνη την εποχή -που γνωριζόμασταν οικογενειακώς, αφού οι γονείς της ήταν καθηγητές, συνάδελφοι της μάνας μου- μου έστειλε στο Facebook μια φωτό :

Το παλιό γυμνάσιο!!! Και εκεί άρχισαν οι μνήμες!

Μιας γλυκειάς και ανθρώπινης εφηβείας. Της τσακαλοπαρέας : Εγώ , ο Λιάνος, ο Λάκης και αργότερα ο Τόλης. Μια παρέα που κάπου στην Α’ Λύκειου σχεδίασε μέχρι και το φευγιό στα καράβια, να βγάλουμε λεφτά και να γνωρίσουμε τον κόσμο. Το σχέδιο ναυάγησε γιατί ο αδύνατος κρίκος…ομόλογησε στην μάνα του!!! Και δεν ήμουν εγώ…

Η παρέα που κάπνιζε κρυφά πάνω σε ένα δέντρο με καταπληκτική θέα στον κάμπο και το ποτάμι, για να ανοίγει ο ορίζοντας, που είχε κάνει ένα παλιό υδραγωγείο σπίτι με σόμπα και μια ξεχαρβαλωμένη πολυθρόνα. Που άκουγε Rory Gallagher και Frank Zappa. Που πίσω απο το κτίριο που βλέπετε , θρήνησε ένα βράδυ έναν ξαφνικό θάνατο συμμαθητή, καπνίζοντας και τρομοκρατημένοι από τον θάνατο σαν ιδέα.

Που έφτιαξε έναν ραδιοφωνικό σταθμό και την εποχή του κρατικού ραδιοφώνου και της εκπομπής του Γιάννη Πετρίδη, έπαιζε Paco de Lucia και Rolling Stones, που δεν γούσταρε τους “καρεκλάδες’, που ντυνόταν περίεργα και γύρναγε τα χωριά με κορίτσια, τσιγάρα και ποτά (ουίσκυ- κόκα κόλα…). Μια παρέα που πήγε διακοπές “άνευ συνοδού” καλοκαίρι στην Α Λυκείου και γνώρισε τις πρώτες πραγματικές “γκόμενες”.

Μια παρέα που χάθηκε στις σπουδές και δεν ξανακόλλησε ποτέ. Δεν πάω πια στο Σουφλί. Μόνο στην κηδεία της μητέρας μιας φίλης,- που ήταν ο πρώτος μου έρωτας-. Η πρώτη μου ερωτική επαφή. Σταματώ καμιά φορά διερχόμενος και βλέπω πια τους ελάχιστους που μένουν εκεί. Όλοι φύγανε και μια πόλη που παρήγαγε πολιτισμό και οικονομία στην περιοχή πεθαίνει σιγά-σιγά από την έλλειψη οποιασδήποτε πολιτικής από το σύγχρονο ελληνικό κράτος.

Το Σουφλί μου, με τους ζεστούς ανθρώπους, (που με αγάπησαν και με μεγάλωσαν, που μου έμαθαν τα πρώτα πράγματα στην ζωή), με τους παλιούς φίλους (τον Λιάνο που γύρισε, τον Λάκη που είναι στην Γερμανία και τον Τόλη που έμεινε εκεί στο μαγαζί του πατέρα του), με την μουσική παράδοση, τα αρχοντικά του και τις “κρυφές” ομορφιές του, δεν πρέπει να γίνει προορισμός “κοινωνικού τουρισμού” για εκδρομές της εργατικής εστίας.  Αποτελεί ένα ζωντανό μουσείο βιομηχανικής ιστορίας και πολιτισμού, σε ένα σταυροδρόμι λαών και πολιτισμών, που πρέπει να το αγκαλιάσει κάποτε το Ελληνικό κράτος.

Βίλλυ μου σε ευχαριστώ για αυτά που μου θύμισες!!! Και κάποτε για το Σουφλί πρέπει να γραφτεί ένα ανάλογο κομμάτι : ( βαλτε στο ρεφραιν το Σουφλί μου, Σουφλί μου..)

Η γυναίκα του πύργου….

Έκλεισε την πόρτα από το mini cooper της και απομακρύνθηκε προς την θάλασσα. Έκατσε σε ένα παγκάκι, έβγαλε τα τσιγάρα από την τσέπη του μπουφάν της και το άναψε. Ηρέμησε κάπως. Πάντα της άρεσε η θάλασσα το χειμώνα. Είτε άγρια με τεράστια κύματα, είτε -όπως τώρα- ήρεμη και “φιλική”. Και πάντα της υπενθύμιζε την επανάσταση που δεν έκανε ποτέ. Το ταξίδι που δεν αποφάσισε. Το νησί της που τελικά δεν αποχωρίστηκε.

Σκέφτηκε την μητέρα της στο Νοσοκομείο. Τον πανικό της όταν την πήραν στην δουλειά να της πουν ότι ήταν στο νοσοκομείο με ασθενοφόρο. Κρίση στο αναπνευστικό. Αλλά ευτυχώς το ξεπέρασαν. Τώρα ήταν καλύτερα, αλλά ο γιατρός ήταν σαφής : Ήθελε ξεκούραση και περιποίηση. Οπότε το βάρος πια έπεφτε σε αυτήν. Γιατί αν ήταν η μητέρα της σε τέτοια κατάσταση, τότε και ο πατέρας της με τα δικά του προβλήματα χρειαζόταν την δική του περιποίηση.

Δεν ήταν βέβαια ο έξτρα κόπος το πρόβλημά της. Αντίθετα χαρά της. Μόνη της ήταν, παιδιά, σκυλιά δεν είχε (μόνο μια ζηλιάρα γάτα) άρα χρόνο είχε και με την καρδιά της θα τους είχε καλά. Αλλά ο πανικός της απώλειας τους ήταν παρών. Πως θα ήταν μόνη στην ζωή; Πως θα έχανε τους ανθρώπους που την μεγάλωσαν με τόση αγάπη και περηφάνεια -σαν βασίλισσα-; Αδέρφια δεν είχε, στενές σχέσεις με άλλους συγγενείς επίσης. Τι θα έκανε μόνη της;

Ο περήφανος χαρακτήρας της και ο τρόπος που μεγάλωσε την είχε κάνει απρόσιτη, απόμακρη στους άντρες. δεν ήξερε αν είχε ερωτευτεί ποτέ. Τόσες σχέσεις και ακόμα δεν είχε νιώσει την τρέλλα που άκουγε από τις φίλες της. Αυτή ήταν πάντα μια άψογη γυναίκα, όμορφη, εντυπωσιακή και με στυλ. Πολλά λεφτά δεν έπαιρνε -δημόσιος υπάλληλος ήταν άλλωστε- αλλά με τα δικά της και την βοήθεια των γονιών της δεν ήταν ποτέ ντυμένη σαν τον μέσο όρο. Δεν ήταν ποτέ η επαρχιώτισσα κατίνα.

Και ποτέ δεν ζήλεψε τις φίλες της από το σχολείο. Όλες είχαν κάνει τους γάμους τους -οι μισές με διαζύγιο και παιδιά πια- και δεν είχε ζηλέψει όταν πήγαινε καλεσμένη. Αυτή ήταν αλλιώς. Και κανά 2 φορές που έφτασε κοντά στην απόφαση, χώρισε. Δεν άντεχε την εικόνα της μαμάς και νοικοκυράς. Αντίθετα πίστευε ότι κανένας άντρας δεν της έδινε αυτό που βαθιά στην καρδιά της ποθούσε: Μια σχέση για να πετάξει. Για να κάνει το βήμα που δεν έκανε στα 18 της. Αυτή ήταν η κρυφή αναπηρία της.

Και ο κάθε άντρας στην ζωή της την ήθελε πιο δεμένη στο νησί. Της πρόσφερε μια “σίγουρη” ζωή, αλλά η κρυφή της επιθυμία ήταν ο άντρας που θα την απελευθέρωνε. Που θα την έπαιρνε από το χέρι και θα την πήγαινε στα μέρη που δεν είδε. Σε μονοπάτια που δεν περπάτησε. Που θα της απελευθέρωνε το πνεύμα και θα την συνέπαιρνε σε καινούρια συναισθήματα και εμπειρίες. Περίμενε τον “άντρα- λυτρωτή” και όχι τον “άντρα- αφέντη”. Και μέχρι τότε προτιμούσε να μείνει στον πύργο της κλεισμένη, απρόσιτη, μαι  σύχγρονη δεσποσύνη….

Πέταξε το τσιγάρο στη θέλασσα και το βλέμμα παρακολούθησε την γόπα να βρέχεται και να χάνεται στο νερό. Κάπως έτσι χάνονταν τα όνειρά της.

Ο ηγέτης….

Μπαίνοντας στο αυτοκίνητο να κατέβει στο γραφείο του, αποφάσισε ότι για μισή ώρα θα έκλεινε το κινητό του. Σήκωσε και το προστατευτικό τζάμι στο αυτοκίνητό του. Έβαλε ακουστικά με ωραία ροκ μουσική -μόλις είχε πάρει το καινούριο τραγούδι των OASIS που λάτρευε (ωχ λάθος λέξη ,που του την είχαν απαγορεύσει στο λεξιλόγιο οι επικοινωνιολόγοι : “Ο ηγέτης δεν λατρεύει, είναι ψύχραιμος και κρατά απόσταση..”)-  και χάθηκε σε σκέψεις. Σήμερα πέταγε και για Βρυξέλλες το απόγευμα για την σύνοδο κορυφής. Σαν συνεπής αριστερός – ούτε και αυτό έπρεπε να το λέει πολύ : “Αν το λες θα χάσουμε τον μεσαίο χώρο, ο μέσος πολίτης φοβάται την λέξη…”- θα πήγαινε να συναντήσει ένα μάτσο δεξιάρες που το μόνο που ήξεραν ήταν να προστατεύουν αγορές – άσχετα αν όλοι τους διακήρυτταν το αντίθετο- και να προστατεύουν κέρδη στο πρόσχημα της διατήρησης της απασχόλησης.

Αλλά πριν από αυτό τον απασχολούσε κάτι άλλο σήμερα. Για αυτό και χρειαζόταν μισή ώρα μόνος του. Σήμερα λοιπόν έπρεπε να αποφασίσει τα ονόματα. Οι ευρωεκλογές ήταν μπροστά και τον πίεζαν αφόρητα να πάρει αποφάσεις ποιούς θα επέλεγε. Αυτός το απέφευγε συστηματικά. Και γιατί  πολιτικά δεν είχε έρθει ακόμα η ώρα, αφού ήθελε να το αποφασίσει στον κατάλληλο χρόνο και αισθανόταν ότι ακόμα ήταν νωρίς. “Η σωστή απόφαση, είναι η απόφαση στη σωστή στιγμή, που απαντά στην σωστή ερώτηση”, του έλεγε ο φίλος του ο Περικλής, πρώην υπουργός και ένας σοφός άνθρωπος της πολιτικής.

Στις αποφάσεις του μετρούσαν πολλά. Οι μισοί από τα στελέχη του έβλεπαν το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο σαν εξορία και οι άλλοι μισοί σαν ένα βήμα μεταβατικό στην καριέρα τους. Αυτός όμως ήθελε να βρει αυτούς που ήθελαν να μάθουν και να δουλέψουν για την χώρα στην ευρωπαϊκή αρένα ανταγωνισμών και συμφερόντων. Καμιά φορά έλεγε στους συνεργάτες του , πόσο βασικό είναι το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, αλλά κανείς δεν είχε την αίσθηση ότι καταλάβαινε. Και δεν είχαν άδικο. Ποτέ στην χώρα του δεν ανέπτυξαν αίσθημα σπουδαιότητας για την Ένωση. Αντίθετα το έβλεπαν με την γνωστή μωροφιλοδοξία της πολιτικής. Αυτός όμως είχε σκεφτεί και θα έπαιρνε τα ρίσκα του. Τους 3 πρώτους είχε διαλέξει και το μόνο που τον απασχολούσε ήταν πως θα το φέρει με τρόπο που να το αποδεχόντουσαν οι υπόλοιποι.

Το βλέμμα του έπεσε στις εφημερίδες δίπλα στο κάθισμα. Στην αποδελτίωση που τον περίμενε κάθε μέρα στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου. Πήγε κατευθείαν στα αθλητικά, που μετά από παράκληση, δεν διέρρεε ότι τα διάβαζε κάθε πρωί. Και το κυριότερο ότι κανείς δεν ήξερε την αγαπημένη του ομάδα – “ο ηγέτης δεν έχει ομάδα, στηρίζει μόνο την εθνική ομάδα..”- την οποία όμως παρακολουθούσε συστηματικά. Του είχε λείψει το γήπεδο όμως.

Το μισάωρο πέρναγε, το κινητό χτύπαγε συνέχεια, το είχε στο αθόρυβο και έβλεπε τα νούμερα. Αυτός που έπαιρνε όμως τώρα έπρεπε να του απαντήσει, ήταν η προσωπική του γραμματέας. Το απάντησε και του είπε ότι τον έψαχνε ο γιός του. Έκλεισε και έψαξε το νούμερο του. Τον κάλεσε και ο γιόκας του, του είπε ότι το επόμενο Σαββατοκύριακο θα πήγαινε Λονδίνο στην κοπέλα του και ήθελε “έξτρα επίδομα”. Αφού είπανε τα γνωστά τρυφερά τους – και αυτά του τα είχαν απαγορεύσει δημόσια: “Ο ηγέτης έχει εκατομμύρια παιδιά και όχι ένα…”- κανόνισαν να βρεθούν την άλλη μέρα στο σπίτι του για να φάνε.

Σχεδόν έφταναν στο γραφείο. Η μέρα θα ξεκίναγε πάλι με την πρωϊνή σύσκεψη. Κατέβασε το τζάμι, και είπε στον οδηγό ν ατου δώσει ένα τσιγάρο. Κανείς δεν ήξερε για αυτό το πρωϊνό τσιγάρο…Μόνο ο οδηγός του. Δεν κάπνιζε ποτέ δημόσια, γιατί πίστευε ότι θα ήθελε να δει έναν κόσμο χωρίς τσιγάρο και αυτός έπρεπε να είναι το παράδειγμα. Τέλειωσε και κανα 2-3 ρουφηξιές και έξω από το παράθυρο είδε να τον χαιρετά ένας οδηγός που πέρναγε δίπλα. Του χαμογέλασε και κούνησε το χέρι του προς την μεριά του.

Γαμώτο μου σκέφτηκε. Η στεγνή αυτή ζωή τελικά δεν του άρεσε. Είχε την αίσθηση ότι δεν ήταν ο εαυτός του. Μέσα του είχε πάρει την απόφαση ότι στο επόμενο συνέδριο θα παραιτούνταν. Αυτά που είχε σαν όνειρο να γίνουν έγιναν ή είχαν ακυρωθεί δια παντός, δεν θα γινόντουσαν ποτέ. Τον πίεζαν όλοι γύρω να μείνει, του έλεγαν για οκταετίες και δεκαετίες και αυτός δεν απάνταγε. “Ο ηγέτης πρέπει να ξέρει να αντιμετωπίζει την κολακεία και να την αγνοεί…”, αυτό δεν του το είπε επικοινωνιολόγος, αλλά ο ίδιος στον εαυτό του. Αυτός είχε πάρει την απόφασή του και θα το έκανε και αύριο, αλλά από την άλλη είχε την ευθύνη να μην γίνει μπάχαλο μια παράταξη με καμιά δεκάρια μωροφιλόδοξους διαδόχους.  Έπρεπε να παίξει τον ρόλο του και να διασφαλίσει την συνέχεια. Άσχετα αν ήξερε πια, ότι  θα εξασφάλιζε την συνέχεια της εξουσίας και μόνο. Γιατί περί πολιτικής είχε πια σοβαρές αμφιβολίες.

Τελικά δεν είχε προλάβει να σκεφτεί αυτό που ήθελε…Απλώς πέρασε μισή ώρα μόνος του. Κάτι ήταν κι αυτό !!!!

Πράσινοι εναντίον Κόκκινων…

Πόσα χρόνια; Από μικρός περίμενα πάντα με αγωνία να δω την μάχη των μαχών!!! Εντάξει παραδέχομαι τότε με περισσότερη αγωνία από τότε. Κυριακές με ντέρμπυ, μικρός στον Βύρωνα και μαζευόταν η γειτονιά στο σπίτι, με ετοιμασίες και γλυκά και βυσσινάδες (και βερμούτ λίγο οι μεγαλύτεροι) και στηνόμασταν στην τηλεόραση για το παιχνίδι (έτσι έβλεπε τότε ο κόσμος τηλεόραση…). Και μετά στο πανεπιστήμιο, στο καφενείο Ναυαρίνο (ναι εκείνο δίπλα στο σινεμά…)  ή στο σπίτι κανενός φίλου, με blue jeans και jacket και τις κοπελιές από δίπλα να σε ρωτάνε : “Τώρα ποιός το έβαλε;” όταν εσύ είχες τον Σαραβάκο θεό και τον θεωρούσες τον καλύτερο στον πλανήτη (έτσι κι αλλιώς στη μπάλα θεός είναι μόνο ένας : Ο ΝΤΙΕΓΚΟ!!!) και σκεφτόσουνα από μέσα σου :”τι την ήθελα και την έφερα”…

Και μετά το ‘90 (ή κάπου εκεί) το παράτησα γενικά να βλέπω τόσο φανατικά μπάλα. Κάτι οι δουλειές, κάτι ο γιάπικος επαγγελματισμός (στον οποίο δεν κόλλαγε ο φανατισμός..) στάματησε και το ντέρμπυ να είναι τόσο σπουδαίο κοινωνικό γεγονός. Παρ’ όλα αυτά πάντα κρυφοκοίταγες στην τηλεόραση το αποτέλεσμα (και πάντα όταν έχαναν οι κόκκινοι έλεγες : “φάτε τη ρε μ..κες”) αλλά το έπαιζες cool στην σύζυγο, γιατί για να την ρίξεις της είχε πει ότι δεν βλέπεις και τόσο φανατικά ποδόσφαιρο.

Και μετά το ‘00 να το ξανα-ανακαλύπτεις από τον γιό σου που μεγάλωσε και ρίχνει τα δικά του μπινελίκια. Τώρα είναι αυτός ο φοιτητής που το βλέπει μέσω διαδικτύου, κάνει καζούρες στο face book και δεν τον απασχολεί αν αρέσει η μπάλα στην κοπελιά του. Που αν και αρειανός, αν και το ΑΡΗΣ- ΠΑΟΚ είχε μεγαλύτερη για αυτόν κοινωνική αξία, πάντα θα κάτσει να δει το ΝΤΕΡΜΠΥ. Γιατί μεταξύ μας φέτος, όλοι θα κρυφοκοιτάξτε. ΑΚόμα και ο κάφρος, χουλιγκάνος σχολιαστής μου Hatzipanagis, η ακόμα και η Ntia ή ακόμα και η kryftina…η diva, ο papano...

Και επειδή ο συνειδητός φίλαθλος δεν είναι οπαδός και πρέπει να εξημερώνει τα ήθη σας αφιερώνω κάτι που θέλει 6 λεπτά από την ζωή σας αλλά δεν θα χάσετε :

Brigitte Bardot : The girl of Ipanema (για να μαθαίνουν οι νεότεροι και να θυμούνται οι παλιότεροι..)

Vamos los  verdes ….No soltaremos!!!