Ο ηγέτης….

Μπαίνοντας στο αυτοκίνητο να κατέβει στο γραφείο του, αποφάσισε ότι για μισή ώρα θα έκλεινε το κινητό του. Σήκωσε και το προστατευτικό τζάμι στο αυτοκίνητό του. Έβαλε ακουστικά με ωραία ροκ μουσική -μόλις είχε πάρει το καινούριο τραγούδι των OASIS που λάτρευε (ωχ λάθος λέξη ,που του την είχαν απαγορεύσει στο λεξιλόγιο οι επικοινωνιολόγοι : “Ο ηγέτης δεν λατρεύει, είναι ψύχραιμος και κρατά απόσταση..”)-  και χάθηκε σε σκέψεις. Σήμερα πέταγε και για Βρυξέλλες το απόγευμα για την σύνοδο κορυφής. Σαν συνεπής αριστερός – ούτε και αυτό έπρεπε να το λέει πολύ : “Αν το λες θα χάσουμε τον μεσαίο χώρο, ο μέσος πολίτης φοβάται την λέξη…”- θα πήγαινε να συναντήσει ένα μάτσο δεξιάρες που το μόνο που ήξεραν ήταν να προστατεύουν αγορές – άσχετα αν όλοι τους διακήρυτταν το αντίθετο- και να προστατεύουν κέρδη στο πρόσχημα της διατήρησης της απασχόλησης.

Αλλά πριν από αυτό τον απασχολούσε κάτι άλλο σήμερα. Για αυτό και χρειαζόταν μισή ώρα μόνος του. Σήμερα λοιπόν έπρεπε να αποφασίσει τα ονόματα. Οι ευρωεκλογές ήταν μπροστά και τον πίεζαν αφόρητα να πάρει αποφάσεις ποιούς θα επέλεγε. Αυτός το απέφευγε συστηματικά. Και γιατί  πολιτικά δεν είχε έρθει ακόμα η ώρα, αφού ήθελε να το αποφασίσει στον κατάλληλο χρόνο και αισθανόταν ότι ακόμα ήταν νωρίς. “Η σωστή απόφαση, είναι η απόφαση στη σωστή στιγμή, που απαντά στην σωστή ερώτηση”, του έλεγε ο φίλος του ο Περικλής, πρώην υπουργός και ένας σοφός άνθρωπος της πολιτικής.

Στις αποφάσεις του μετρούσαν πολλά. Οι μισοί από τα στελέχη του έβλεπαν το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο σαν εξορία και οι άλλοι μισοί σαν ένα βήμα μεταβατικό στην καριέρα τους. Αυτός όμως ήθελε να βρει αυτούς που ήθελαν να μάθουν και να δουλέψουν για την χώρα στην ευρωπαϊκή αρένα ανταγωνισμών και συμφερόντων. Καμιά φορά έλεγε στους συνεργάτες του , πόσο βασικό είναι το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, αλλά κανείς δεν είχε την αίσθηση ότι καταλάβαινε. Και δεν είχαν άδικο. Ποτέ στην χώρα του δεν ανέπτυξαν αίσθημα σπουδαιότητας για την Ένωση. Αντίθετα το έβλεπαν με την γνωστή μωροφιλοδοξία της πολιτικής. Αυτός όμως είχε σκεφτεί και θα έπαιρνε τα ρίσκα του. Τους 3 πρώτους είχε διαλέξει και το μόνο που τον απασχολούσε ήταν πως θα το φέρει με τρόπο που να το αποδεχόντουσαν οι υπόλοιποι.

Το βλέμμα του έπεσε στις εφημερίδες δίπλα στο κάθισμα. Στην αποδελτίωση που τον περίμενε κάθε μέρα στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου. Πήγε κατευθείαν στα αθλητικά, που μετά από παράκληση, δεν διέρρεε ότι τα διάβαζε κάθε πρωί. Και το κυριότερο ότι κανείς δεν ήξερε την αγαπημένη του ομάδα – “ο ηγέτης δεν έχει ομάδα, στηρίζει μόνο την εθνική ομάδα..”- την οποία όμως παρακολουθούσε συστηματικά. Του είχε λείψει το γήπεδο όμως.

Το μισάωρο πέρναγε, το κινητό χτύπαγε συνέχεια, το είχε στο αθόρυβο και έβλεπε τα νούμερα. Αυτός που έπαιρνε όμως τώρα έπρεπε να του απαντήσει, ήταν η προσωπική του γραμματέας. Το απάντησε και του είπε ότι τον έψαχνε ο γιός του. Έκλεισε και έψαξε το νούμερο του. Τον κάλεσε και ο γιόκας του, του είπε ότι το επόμενο Σαββατοκύριακο θα πήγαινε Λονδίνο στην κοπέλα του και ήθελε “έξτρα επίδομα”. Αφού είπανε τα γνωστά τρυφερά τους – και αυτά του τα είχαν απαγορεύσει δημόσια: “Ο ηγέτης έχει εκατομμύρια παιδιά και όχι ένα…”- κανόνισαν να βρεθούν την άλλη μέρα στο σπίτι του για να φάνε.

Σχεδόν έφταναν στο γραφείο. Η μέρα θα ξεκίναγε πάλι με την πρωϊνή σύσκεψη. Κατέβασε το τζάμι, και είπε στον οδηγό ν ατου δώσει ένα τσιγάρο. Κανείς δεν ήξερε για αυτό το πρωϊνό τσιγάρο…Μόνο ο οδηγός του. Δεν κάπνιζε ποτέ δημόσια, γιατί πίστευε ότι θα ήθελε να δει έναν κόσμο χωρίς τσιγάρο και αυτός έπρεπε να είναι το παράδειγμα. Τέλειωσε και κανα 2-3 ρουφηξιές και έξω από το παράθυρο είδε να τον χαιρετά ένας οδηγός που πέρναγε δίπλα. Του χαμογέλασε και κούνησε το χέρι του προς την μεριά του.

Γαμώτο μου σκέφτηκε. Η στεγνή αυτή ζωή τελικά δεν του άρεσε. Είχε την αίσθηση ότι δεν ήταν ο εαυτός του. Μέσα του είχε πάρει την απόφαση ότι στο επόμενο συνέδριο θα παραιτούνταν. Αυτά που είχε σαν όνειρο να γίνουν έγιναν ή είχαν ακυρωθεί δια παντός, δεν θα γινόντουσαν ποτέ. Τον πίεζαν όλοι γύρω να μείνει, του έλεγαν για οκταετίες και δεκαετίες και αυτός δεν απάνταγε. “Ο ηγέτης πρέπει να ξέρει να αντιμετωπίζει την κολακεία και να την αγνοεί…”, αυτό δεν του το είπε επικοινωνιολόγος, αλλά ο ίδιος στον εαυτό του. Αυτός είχε πάρει την απόφασή του και θα το έκανε και αύριο, αλλά από την άλλη είχε την ευθύνη να μην γίνει μπάχαλο μια παράταξη με καμιά δεκάρια μωροφιλόδοξους διαδόχους.  Έπρεπε να παίξει τον ρόλο του και να διασφαλίσει την συνέχεια. Άσχετα αν ήξερε πια, ότι  θα εξασφάλιζε την συνέχεια της εξουσίας και μόνο. Γιατί περί πολιτικής είχε πια σοβαρές αμφιβολίες.

Τελικά δεν είχε προλάβει να σκεφτεί αυτό που ήθελε…Απλώς πέρασε μισή ώρα μόνος του. Κάτι ήταν κι αυτό !!!!