Άνοιξε το πορτάκι στη θυρίδα του, στην είσοδο της πολυκατοικίας. Γεμάτο επιστολές, οι αποστολείς γνωστοί : τράπεζες και πάλι τράπεζες. Α και για ποικιλία οι λογαριασμοί νερού και ρεύματος. Τα μάζωξε όλα κάτω από την μασχάλη του και με τα ελάχιστα ψώνια σε μια σακούλα σούπερ μάρκετ, μπήκε στο ασανσέρ. Ανέβηκε τα 3 πατώματα και βγαίνοντας πέτυχε τον διαχείριστη.
“Κύριε Στυλιανίδη…” του φώναξε ενώ αυτός δήθεν αδιάφορα ξεκλείδωνε την πόρτα του μικρού του διαμερίσματος στην Κυψέλη.
“Καλησπέρα σας ..” απάντησε με μια διστακτική και φοβισμένη φωνή.
“Τα κοινόχρηστα ξέρετε…” και πριν ολοκληρώσει την φράση του, του απάντησε βιαστικά : “Ναι αύριο που πληρώνομαι από μια δουλειά, ξέρω καθυστέρησα…θα το κανονίσουμε..” και μπήκε μέσα στο διαμέρισμα κλείνοντας την πόρτα πίσω του βιαστικά.
Τα άφησε όλα πάνω στο τραπεζάκι και έβγαλε παπούτσια και γραβάτα. Κάθισε στο μικρό καναπεδάκι, βγάζοντας έναν βαθύ αναστεναγμό. Άρχισε να ανοίγει τους φακέλους, έβγαλε ένα στυλό από τον χαρτοφύλακά του και άρχισε τις αθροίσεις. Χρώσταγε για αυτό τον μήνα μόνο 635,70 ευρώ. Αν πρόσθετε ενοίκιο και λογαριασμούς έφτανε τα 1100 ευρώ. Ο μισθός του ήτανε 1200 ευρώ όλα και όλα. Του έμενε και ένα κατοστάρικο να περάσει τον μήνα του. Άναψε τσιγάρο!!! Σχημάτισε ένα νούμερο στο κινητό. Απάντησε μια γλυκειά γυναικεία φωνή : “Έλα ματάκια μου..”. “Δώρα μου είμαι χάλια. Μάλλον δεν θα βγούμε απόψε..”. “Γιατί; τι έγινε αγόρι μου;”. “Έχω έναν πόνο στο στομάχι και αύριο το πρωι έχω ένα ξαφνικό ραντεβού στις 8. Πρέπει να κοιμηθώ νωρίς”.
Εργένης χρόνια, έβγαινε μια με την Δώρα τους τελευταίους 2 μήνες. Πολύ ωραίο μωρό και από καλή οικογένεια των ΒΠ (σημ: Βόρεια Προάστια). Αλλά ακριβό dating. Πήγαιναν στα καλύτερα και οι κάρτες είχαν φτάσει στα ύψη. Όχι τόσο από τους λογαριασμούς, αλλά και από τα δωράκια, το πάντα προσεγμένο και ακριβό του ντύσιμο, το πανάκριβο ρολόι του. Η προσφυγή στη θεά τύχη του πράσινου δελτίου του στοιχήματος δεν είχε αποφέρει αξιόλογα κέρδη. Αντίθετα είχε μάλλον επιβαρύνει έναν ήδη ασφυκτιώντα μηνιαίο προϋπολογισμό.
“Και μωρό μου μάλλον δεν θα πάμε και το ταξίδι το σ/κ στην Αράχωβα. Πρέπει να δουλέψω για μια παρουσίαση την Δευτέρα”. Μερικές φορές βλαστημούσε για το άψογο παρουσιαστικό του. Τελικά τραβούσε όλο τις γυναίκες που επιδίωκαν το ίδιο με αυτόν σκοπό. Έναν πλούσιο γάμο. Αντίθετα όσες φορές προσέγγισε πιο σοβαρές γυναίκες και πιο συντηρητικές μάλλον την έκαναν με ελαφρά πηδηματάκια..
Τώρα που έφτανε τα 40 είχε αρχίσει να αγχώνεται. Και στο τέλος φοβόταν ότι θα είχε σαν μοναδική παρέα τα χρέη στις τράπεζες, τους απλήρωτους λογαριασμούς κοινοχρήστων και τα φθαρμένα ακριβά ρούχα του. Έπρεπε να αλλάξει και να “σοβαρευτεί”. Αλλά για πόσο θα άντεχε να το παλεύει με την Δώρα; Για πόσο θα άντεχε εστιατόρια με λογαρισμό των 200 ευρώ; Οικονομικά είχει σπουδάσει και καταλάβαινε ότι το αδιέξοδο ήταν μπροστά του. Και με 100 ευρώ δεν θα έβγαζε τον μήνα βέβαια. Αν ήθελε να συνεχίσει να ζει έτσι ήθελε και δεύτερη δουλειά.
Άνοιξε την τηλεόραση. Έπεσε πάνω σε ένα νέο μοντέλο της BMW. Μικρό και ωραίο. Το είχε βάλει από καιρό στο μάτι. Έβγαλε το κομπιουτεράκι. Ξαναπήρε την Δώρα. “Μωρό μου ακύρωσα το ταξίδι μας γιατί σου ετοιμάζω μια νέα έκπληξη. Το νέο μας αμάξι…”. Και με την ιδέα της νέας του αγοράς ένιωσε την αδρεναλίνη του να ανεβαίνει. Θα τα κατάφερνε διάολε και αυτή την φορά!!!
Όπως θα ξέρετε χθες το Ευρωκοινοβούλιο πέρασε την πρόταση για οδηγία της ΕΕ που επεκτείνει την νομική προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων από τα 50 χρόνια στα 70 (και ενδεχόμενα στα 95 έτη). Μια οδηγία που θα οδηγήσει σε περίοδο κρίσης στην αύξηση των εσόδων των εταιριών παραγωγής, ενώ θα φέρει ασήμαντα έσοδα στο 95% των δημιουργών… Εδώ το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο έδειξε τα όρια της προοδευτικής του πολιτικής συγκρότησης!!! (καλά ένα αστείο έκανα…). Ελπίζουμε όλοι σε μια ακόμη μάχη κατά την 2η ανάγνωση της οδηγίας να μειώσουμε τις απώλειες της μάχης.
Στις 5 Μαϊου όμως έρχεται μια νέα μάχη. Το πακέτο οδηγιών για τις τηλεπικοινωνίες. Στα αγγλικά σας έχω εδώ ένα κείμενο όπως επίσης αν θέλετε μια καλή παρουσίαση με πολλα links δέστε το group στο Facebook. Εδώ θα προσπαθήσω να σας εξηγήσω τι ακριβώς προτείνουν τα μανάρια στις Βρυξέλλες :
Μέχρι τώρα το διαδίκτυο είναι το πιο δημοκρατικό “προϊόν” σε σχέση με την ευκαιρία των χρηστών του να το αξιοποιήσουν όπως θέλουν, χωρίς περιορισμό ή διακρίσεις. Και αυτό γιατί είναι “ουδέτερο” ως προς την κυκλοφορία των δεδομένων μέσα σε αυτό. Κι αυτό γιατί ο καθένας παίρνε τα δεδομένα του από το σημείο που θέλει χωρίς καμιά “προτεραιότητα”, αλλά με απλώς μια χρονική σειρά.
Τώρα έρχονται οι αγαπητοί εκ Βρυξελλών τεχνοκράτες, κάτω από την πίεση των προμηθευτών εταιριών τηλεφωνίας και διαδικτύου (telecom providers) και επιτρέπεται να καταργήσουν αυτή την ισότητα χρηστών. Φανταστείτε λοιπόν ότι κάποιοι από εμάς που θα πληρώνουμε το κατιτις παραπάνω , θα έχουμε ένα πριβέ ιντερνετικό τροχονόμο, που θα μας δίνει πάντα προτεραιότητα.
Και όχι μόνο αυτό!! Αλλά για να έχουμε εμείς οι πληρώνοντες προτεραιότητα, ο προμηθευτής σας έχει το δικαίωμα να σας απαγορεύσει την πρόσβαση σε δεδομένα ή πακέτα δεδομένων ή υπηρεσίες ή ιστοσελίδες. Και ήδη μια γερμανική εταιρία παροχής διαδικτύου αποφάσισε ότι θα κόψει στους συνδρομητές της την πρόσβαση στο skype. Φανταστείτε λοιπόν ότι τώρα πια οι εταιρίες θα έχουν το δικαίωμα να επιτρέπουν σε κάποιους πελάτες (κυρίως βέβαια μεγάλες εταιρίες που θα πληρώνουν) προτεραιότητα στην ανταλλαγή δεδομένων τους και σε εμάς τους απλούς μικρο-καταναλωτές θα μας “επιτρέπουν” περιορισμένη πρόσβαση και ειδικά στα site που κατεβάζουμε παιχνίδια, ταινίες ή μουσική.
Σε όλα αυτά αντιτίθεται βέβαια η Google, η Skype και υποθέτω και άλλες υπηρεσίες όπως το Youtube. Με όλα αυτά αισθάνομαι ότι το πακέτο το νομοθετικό για τις τηλεπικοινωνίες θα είναι πάλι εις βάρος των δικαιωμάτων του μικρού χρήστη και έρχεται σε μια σειρά νόμων που στοχεύουν στον περιορισμό των δικαιωμάτων μας σαν χρηστών καταναλωτών. Πάλι ο ισχυρός θα κερδίζει.
Το μόνο που μας απομένει είναι η αντίσταση στην ψήφιση αυτού του πακέτου, η πίεση προς τους ευρωβουλευτές μας και η μαζική μας διαμαρτυρία. Τώρα όμως λέμε!!!
Πριν από μερικά χρόνια άκουσα πρώτη φορά τον σύντροφο με το πλούσιο βιογραφικό. Και από ότι θυμάμαι με πρωτοβουλία του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ είχε μπει σε μη εκλόγιμη θέση στο ευρωψηφοδέλτιο. Και όταν αποχώρησαν πολλοί συνάδελφοι του για να κατέλθουν στις εθνικές εκλογές, τότε ήρθε και η σειρά του να γίνει ευρωβουλευτής.
Στις 16/09/2007 όπως θα θυμάστε όλοι ο Πρόεδρος τότε του ΠΑΣΟΚ αποφάσισε μετά την εκλογική του ήττα να ανοίξει μια διαδικασία δημοκρατικής επανεκλογής του. Ο αγαπητός τότε σύντροφος αποφάσισε σε λίγα λεπτά να στηρίξει τον Ευάγγελο Βενιζέλο, με παρησσία και κόντρα θεωρητικά και στον Πρόεδρο που τον “ευεργέτησε” . Και έδωσε την μάχη υπέρ του αρχηγού που ήθελε να δει ως προέδρο στο κόμμα, επάξια και ανοιχτά και χωρίς κανέναν υπολογισμό.
Και αφού διεδραμάτισε έναν ρόλο στην Ευρωβουλή όπως όλοι ξέρουμε στα 2 αυτά χρόνια και όπως όλοι είδαμε εντός και εκτός ΠΑΣΟΚ, ήρθε και η ώρα του σύμφωνα με την ηγεσία του κόμματος να βοηθήσει και σε εθνικό επίπεδο. Με άλλα λόγια να κατέλθει σε οποιαδήποτε περιφέρεια της αρεσκείας του, εκεί δηλαδή που πιστεύει ότι θα στηρίξει και το κόμμα με την ισχυρή του πολιτική παρουσία, αλλά και την δική ατομική πολιτική σταδιοδρομία.
Και με έκπληξη διάβασα σε μια συνέντευξη ότι αυτό δεν άρεσε στον σύντροφο. Και ότι η αποχώρησή του από την Ευρωβουλή, ανοίγει παλιές πληγές. και ότι γυρνάμε στις 11 Νοέμβρη. Και πραγματικά έμεινα άναυδος. Και θέλω λοιπόν να στείλω έναν αγωνιστικό αποχαιρετισμό στον σύντροφο Μποτόπουλο και να του υπενθυμίσω :
Σε ένα δημοκρατικό κόμμα είμαστε όλοι ίσοι και έχουμε εκλέξει δημοκρατικά μια ηγεσία. Της δώσαμε λοιπόν και την ευχέρεια να κάνει τις πολιτικές της επιλογές, που τις κρίνουμε όλοι. Αν διαφωνεί κάποιος με αυτές ή θέτει θέμα ηγεσίας ωραία και αντρίκια ή αποχωρεί.
Δεν νομίζω ότι η παρουσία του σύντροφου Μποτόπουλου στην Ευρωβουλή είναι τόσο κρίσιμη ως πολιτική απώλεια. Αντίθετα υπάρχουν και άλλα άξια στελέχη που θα μπορούσαν να βοηθήσουν το ίδιο και εκεί και θα έπρεπε να δοκιμαστούν
Σύντροφε Μποτόπουλε σε περιμένουμε με αγωνία να βοηθήσεις και στις εθνικές εκλογές με την μάχιμη παρουσία σου και την δυναμική που έχεις αποκτήσει στον κόσμο όλα αυτά τα χρόνια. Μάλιστα θα σου πρότεινα να επιλέξεις και μια από τις μονοεδρικές περιφέρειες και να δώσεις την μάχη εκεί. Αυτό θα έδειχνε την διάθεσή σου για προσφορά και θα ήταν σημαντικό βήμα στο πολιτικό σου μέλλον.
Η ιδιοκτησιακή σχέση με αξιώματα δεν αρμόζει σε έναν σοσιαλιστή σύντροφο. Αυτός πρέπει πάντα να διακρίνεται από την αυτοθυσία για το κόμμα του και τους συντρόφους του. Και να υπηρετεί πρωτίστως το κοινό καλό. Κανείς δεν “δικαιούται” μια θέση. Αυτή είναι μια δεξιά άποψη για την πολιτική. Αντίθετα κάποιος “υπηρετεί” μια θέση και ένα αξίωμα, όπως το επιτάσσει το κόμμα στο οποίο ανήκει. Γιατί αυτή η εμμονή σε μια εκλογική διαδικασία που το κόμμα αποφασίζει κυριαρχικά; Και γιατί τέτοια άρνηση στο να αξιοποιηθεί η δυναμική σου σε μια περιφέρεια που εσύ πιστεύεις ότι έχεις την δυναμική;
Τι το κακό έχουν οι εκλογές “σύντροφε”; Και τι το υποτιμητικό για σένα;
Τέλειωσε με βιασύνη το περιεχόμενο του πιάτου του. ΄Δίπλωσε και την εφημερίδα που είχε πάρει το πρωι στο μετρό και σηκώθηκε να περπατήσει λιγο πριν πάει στο γραφείο του για άλλες 2 ώρες. Μοναχός του ήταν σήμερα. Οι συνάδελφοι την είχαν ήδη κάνει για Πάσχα. Αυτός έμεινε πίσω, στο κλεινόν άστυ. “Μαγκούφης”, σκέφτηκε. Η αγαπημένη έκφραση της γιαγιάς του, όταν μίλαγε για μοναχικούς ανθρώπους. Και τώρα την σκεφτότανε για τον ίδιο.
“μόνος σου λοιπόν μεγάλε… ” και άρχισε να σκέφτεται τι θα έκανε. Για ανήμερα το Πάσχα θα πήγαινε για το κλασσικό πασχαλινό τραπέζι στον Μπαιρακτάρη. Έψηνε ένα αξιοπρεπές τουλάχιστον αρνί και οι τιμές καλές. Για την Ανάσταση θα πήγαινε στον Άγιο Φανούρη στην γειτονιά του. Και μετά στο παρακείμενο σουπάδικο που έκανε και μαγειρίτσα. Παρέα του για μια ακόμη χρονιά μεθυσμένοι και γραφικοί της πόλης. Κι αυτός ο σοβαρός ανώτερος δημόσιος υπάλληλος μαζί τους. Τι παπαριές λένε οι πολιτικοί. Η μοναξιά είναι η απόλυτη δημοκρατία. Δεν ξεχωρίζει ούτε εισοδήματα, ούτε και μόρφωση. Χτυπάει το ίδιο και παντού.
Θυμήθηκε την τελευταία οικογενειακή Ανάσταση. Πίσω το 2001, την τελευταία χρονιά που η μάνα του ήταν εν ζωή. Ο πατέρας του είχε φύγει ήδη από χρόνια. Πήρε λοιπόν την γριά από το χέρι και πήγανε στον επιτάφιο. Και για πρώτη φορά έκλαψε στο “η ζωή εν τάφω”. Σκέφτηκε την μελλοντική απώλεια. Την ίδια ώρα της μιζέριας της Ανάστασης με μια γριά μάνα, την ίδια ώρα σκέφτηκε την μελλοντική ορφάνια. Και φέτος; Απλώς μόνος. Ένας κοτζαμάν μαντράχαλος και ορφανός.
Είχε σκεφτεί είναι η αλήθεια να ταξιδέψει φέτος. Να πάει στο Παρίσι ή στο Λονδίνο. Αλλά δεν του έκανε καρδιά. Άσε που θα ξόδευε κιόλας. Γιατί μέσα στην ανασφάλεια της μοναξιάς του, τον απασχολούσαν τα γηρατειά του. Για αυτό και πήγαινε με την κάθε πολιτική ηγεσία, κυνηγούσε τις προαγωγές με την μέθοδο της “μη ενόχλησης” (δική του μέθοδος, συνοψιζόμενη στο ότι δεν ενοχλούμε ποτέ και κανέναν…κάνουμε ότι μας λένε..). Και έτσι κράταγε άμυνα στα λεφτά, στην ζωή την ίδια. Είχε φτιάξει ένα καλό κομπόδεμα ήδη. Και σκεφτόταν ότι και με μια καλή σύνταξη, δεν είχε να φοβάται τίποτα.
Ίσως τότε να έβρισκε και μια καλή κοπέλα από την Ουκρανία ή την Ρωσία να τον προσέξει. Τόσοι και τόσοι γέροι που ήξερε στην γειτονιά το έκαναν. Και κανα 2 φορές που είχε πάρει κοπέλα στο σπίτι από εκείνα τα τηλέφωνα τα κινητά, του φάνηκαν και ευγενικές και όμορφες. Είχε λοιπόν την καβάντζα. Να είναι καλά η παχυλή σύνταξη που ονειρευόταν… Μπήκε στο γραφείο, έκλεισε την πόρτα και ξάπλωσε στην καρέκλα του. Ώρα για έναν υπνάκο και να σκεφτεί την εποχή της σύνταξης…
Αν διαβάσει κανείς εφημερίδα τον πιάνει η ψυχή του. Υπάρχει μέρα χωρίς φόνο; Υπάρχει μέρα χωρίς ληστεία; Υπάρχει έστω και μια πολιτική συζήτηση χωρίς μια βίαιη λεκτική αντιπαράθεση; Και αυτά είναι τα προφανή. Γιατί υπάρχουν και τα άλλα τα μη προφανή : Πόσα ζευγάρια δεν λύνουν τις διαφορές τους με σωματική βία; Πόσοι μαθητές στα λύκεια δεν επιβάλλουν τις απόψεις τους με οργανωμένο “ξύλο”; Πόσοι δεν αντιδρούν σε ένα σύστημα άκρως ανταγωνιστικό με μια “κρυφή” βία;
Μα θα μου πει κάποιος δεν ήταν πάντα έτσι; Η βία δεν είναι σύμφυτο με την ζωή μας; Δεν ήταν πάντα χαρακτηριστικό της κάθε ανθρώπινης κοινωνίας; Από τα αρχαία χρόνια ο “πολιτισμός” της βίας δεν έφερνε την εξέλιξη; Ή η εξέλιξη στην κοινωνία δεν ερχόταν πάντα μέσω βίαιων αλλαγών; Τι είναι αυτό που παράγει όμως την βία; Και το κυριότερο τι είναι αυτό που μπορεί να την εξαλείψει;
Διάβαζα μια πολύ καλή συζήτηση περί βίας, σε ένα σεμινάριο που οργανώθηκε από το Εθνικό Ινστιτούτο Δικαιοσύνης του Υπουργείου Δικαιοσύνης των ΗΠΑ. Στην συζήτηση λοιπόν αυτή, εξετάζεται πολύπλευρα το θέμα της βίας ως “φυσικός” παράγοντας μέσα στην κοινωνική ζωή. Εξετάζονται τα αίτια που την παράγουν έντονα και από την άλλη διατυπώνονται και θεωρίες πως αυτή συντηρείται και αναπαράγεται. Όλοι όμως οι διαλεγόμενοι αποδέχονται ότι η βία είναι εδώ, σύμφυτη με τον χαρακτήρα κάθε έμβιου όντος και την προσπάθειά του να προσαρμοστεί στο περιβάλλον.
Υπάρχουν όμως καταστάσεις και αίτια που όλοι μας μπορούμε να αντιδράσουμε με περισσότερη ή λιγότερη βία. Αλλά η βάση της κοινωνικής βίας κατά τον Rene Girard είναι η διαδικασία που 2 άτομα θέλουν το ίδιο αντικείμενο την ίδια στιγμή. ΑΠό την στιγμή που το αντικείμενο είναι μόνο ένα τότε η επιθυμία των 2 ατόμων συγκρούεται. Λογικό θα μου πείτε. Αν δεχτώ αυτή την θεωρία όμως τότε ποιές είναι οι λύσεις για την μη βίαιη κοινωνία :
1. Δεν έχουμε βία όταν εκπαιδεύουμε τα 2 άτομα να συνεργαστούν και να μοιραστούν.
2. Όταν μπορεί το ένα από τα 2 άτομα να δεχτεί ότι δεν θα έχει το συγκεκριμένο αντικείμενο, αλλά άλλο παρεμφερές που ικανοποιεί τις ανάγκες του.
3. Όταν η μη κτήση του αντικειμένου δεν έχει την μορφή κοινωνικής επιτυχίας/αποτυχίας για τα 2 άτομα.
4. Όταν μπορούμε να κάνουμε 2 και τα αντικείμενα.
5. Όταν η σχέση αντικειμένου και ατόμων δεν είναι αναγκαστικά ιδιοκτησιακή.
Κατά την ταπεινή μου άποψη, αυτές οι λύσεις λίγο ως πολύ έχουν επιδιωχτεί να επιτευχθούν στην δυτική καπιταλιστική κοινωνία. Ίσως και στην εποχή της οικονομικής ανάπτυξης σε συγκεκριμένες δεκαετίες του 20ου αιώνα να το καταφέραμε. Στις σημερινές όμως συνθήκες κρίσης; Τώρα που έχουμε στην τσίτα την κοινωνία για τον “πλούτο”, την “κοινωνική επιτυχία”, την “ανταγωνιστικότητα”;
Θέλουμε λοιπόν νέες συνεργατικές δομές. Θέλουμε και έχουμε ανάγκη μια νέα παραγωγικότητα με κοινωνικά χαρακτηριστικά για να καλύψουμε τις ανάγκες όλων. Θέλουμε μια νέα αντίληψη κοινωνικής ιδιοκτησίας των πόρων μας και όχι ατομικής. Θέλουμε νέα πρότυπα. Θέλουμε νέα εκπαίδευση.
Μια μέρα ίσως γράψω μια ιστορία για την βία. Τώρα απλώς βάζω ερωτήματα.
Γεννήθηκε το 1964. Την χούντα δεν την θυμάται πως ήρθε. Θυμάται όμως στην τηλεόραση και το 1969 και το 1970. Τον Νοέμβρη του 73 ήταν στην Αθήνα, μαθητής δημοτικού. Μύριζε στον αέρα το αίμα που χυνόταν μερικά χιλιόμετρα από το σπίτι του στο Παγκράτι. Και οι γονείς του το βράδυ να κλείνουν τα παράθυρα για να ακούσουν τον σταθμό του Πολυτεχνείου. Και εκεί το βράδυ στις 17 Νοέμβρη τον ξύπνησαν χαράματα για να του πουν ότι δεν θα πάει σχολείο και ότι το Πολυτεχνείο έπεσε. Ο πατέρας του έκλαιγε. Το βίντεο με τις συνεντεύξεις του Μαστοράκη στο ΚΕΒΟΠ και τα δάκρυα των γονιών του, τον όρισαν πολιτικά μετέπειτα.
Περπάτησε όλη την Αθήνα το βράδυ της μεταπολίτευσης. Κρατώντας τον από το χέρι η μάνα του και κλαίγοντας τον πέρασε έξω από την Βουλή που άνοιξε εκείνο το βράδυ και στο Μέγαρο Μαξίμου απέξω θυμάται χιλιάδες ανθρώπους να κρατάνε αναμμένα κεριά σαν να ήταν Ανάσταση. Από εκείνη την μέρα δεν δέχτηκε ποτέ ξανά να κλείσει το στόμα του και να μην λέει αυτό που σκέφτεται. Το άλλο μεγάλο βράδυ του δημοψηφίσματος που καταργούσε την βασιλεία στην Ελλάδα, πάλι η μάνα του πήρε αυτόν και την αδερφή του και κατέβηκαν στο κέντρο. Στην Πανεπιστημίου γύρισε και τους είπε: “Αυτό να το θυμάσται σε όλη σας την ζωή…!! Είναι το ξημέρωμα της δημοκρατίας”.
Μετά έζησε και στο σχολείο την εποχή της αριστεράς. ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ και ΚΚΕ Εσωτερικού τα άκουγε, τα έβλεπε και σε μια μικρή επαρχιακή πόλη στριμωγμένος έβλεπε τις εξελίξεις από μακριά και έφτιαχνε τους δικούς του μεταπολιτευτικούς μύθους. Έζησε τον μπάτσο πίσω απο τα βήματά του όταν πήγαινε σε συγκεντρώσεις του ΚΚΕ, την μαύρη προπαγάνδα της εκκλησίας και του σχολείου απέναντι στην αριστερά. Έμαθε και διάβασε Μαρξ και Τρότσκυ από “εξόριστους” νεοδιοριζόμενους καθηγητές στην ελληνική μεθόριο. Και εκεί ανακάλυψε το ροκ.
Και στις 18 Οκτώβρη του 1981 ξαναβγήκε στον δρόμο. Να γιορτάσει την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Σε μια ήρεμη διαδήλωση, σε μια μικρή επαρχιακή πόλη, την νύχτα που οι χούντες πήγαν σπίτι. Και έζησε τις μεγάλες αλλαγές του Αντρέα. Σε όλα τα επίπεδα. Σαν φοιτητής στάθηκε απέναντι σε κάποιες από αυτές. Ξανά αριστερά και συσπειρώσεις. Ο πατέρας του στέλεχος πια στο ΠΑΣΟΚ. Και πάντα το ψήφιζε κι αυτός εκλογικά. Γιατί; Μα τι άλλο θα ήθελε να βλεπει να κυβερνά; Και μετά ήρθε ο Κοσκωτάς, τα σκάνδαλα, η διαφθορά.
Στις καταλήψεις του 1990, επιστράτευσαν την μανα του να πάει σχολείο και αυτός διορισμένος δάσκαλος τους είπε να πάνε να γ…θούν. Αρνήθηκε να υπογράψει τον θάνατο του συνδικαλισμού και την κατάργηση των δικαιωμάτων του. Και στάθηκαν όλοι δίπλα στα παιδιά των σχολείων. Μετά τον θάνατο του Τεμπονέρα δούλεψε μια χώρα ολόκληρη να διώξει τον Μητσοτάκη. Και ήρθε το 1993. Και ο Αντρέας και πάλι, που είχε αρχίσει τα τάματα στην Τήνο. Αλλά ήταν πάντα ο Αντρέας, ο δικός του και όλων. Το 1996 χάρηκε για τον Σημίτη, αλλά γιατί ο γιός του Αντρέα τον στήριξε. Δεν ξέρω αν κατάλαβε ποτέ ο Γιώργος πόσο κόσμο επηρρέασε στην κηδεία του πατέρα του και μετά όταν στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ στάθηκε απέναντι σε Λαλιώτη και Άκη.
Σήμερα που τα σκεφτόταν όλα αυτά, ο γιός του κοιμόταν δίπλα. Παλληκαράκι 20 χρονών. Ήδη συνδικαλιστής. Τον Δεκέμβρη του 2008 τον έπαιρνε τα βράδια τηλέφωνο από τις καταλήψεις και συζητούσανε πολιτικά. Και αυτός συγκινούνταν και ήταν περήφανος. Γιατί δεν του είπε ποτέ τι έπρεπε να κάνει. Είχε την δική του αίσθηση χρέους απέναντι στον εαυτό του και μια κοινωνία. Μετά του ήρθε στο μυαλό ο Τσακνής και το τραγουδάκι που πάντα έβαζε για να θυμάται : τίποτε δεν τέλειωσε ακόμα, τίποτε δεν έχει ακόμα κριθεί. Όσο και αν έλεγαν όλοι το αντίθετο. Ο Σωτήρης σηκώθηκε και έφτιαξε καφέ. Μια ακόμη συνηθισμένη μέρα ξεκίναγε!!!
Μεγάλωσε ξαφνικά και δεν της άρεσε. Είχε συνηθίσει να τα βλέπει όλα με την χαρακτηριστική και συνειδητή της αφέλεια. Παρέμενε μια φανατική συλλέκτης εμπειριών. Της άρεσαν οι αγκαλίτσες και τα φιλάκια με όλο τον κόσμο, που τον θεωρούσε κατά βάση καλοπροαίρετο. Για αυτό και δεν μπορούσε να κατανοήσει την κτητικότητα των αντρών και τα απίστευτα κόμπλεξ τους.
Όποτε τριμωχνόταν έφευγε τρέχοντας. Αυτή σε καλούπια δεν έμπαινε. Της άρεσε να ζει ελεύθερη, ανεξάρτητη. Και ήθελε να χαμογελάει, να ζει, να χαίρεται. Μιζέρια και κάτι παραδόσεις φαλλοκρατικού στυλ ήταν απορριπτέες. Και ας είχε κλείσει 2 μήνες άνεργη. Αυτό την στενοχωρούσε, την ζόριζε αλλά δεν ήταν ούτε και αυτό ικανό να της χαλάσει την διάθεση για ζωή.
Σκεφτόταν ότι από τότε που τέλειωσε το Λύκειο και μέχρι τα 30 της έκανε αυτό που της άρεσε. Σπούδασε, δούλεψε, ερωτεύτηκε, χώρισε, ταξίδεψε. Όλα όμως στο πνεύμα της αγάπης για την ζωή. Ποτέ δεν ένιωσε να καταπιέζεται. Δεν ήταν ποτέ η ωραία και μοιραία γυναίκα. Ή τουλάχιστον ποτέ δεν ένιωσε έτσι. Θεωρούσε τον εαυτό της μια φυσιολογική γυναίκα. Με τις ανάγκες της και τα θέλω της.
Τώρα όμως μεγάλωνε. Αυτό ξαφνικά χωρίς καμμιά προειδοποίηση της δημιούργησε άγχος. Και έγινε το χειρότερο. Της δημιουργούσε άγχος. Έβλεπε την φίλη της την Μπέτυ. Ωραία γυναίκα, εντυπωσιακή. Κάθε άντρας την ήθελε και σφαζόντουσαν στην ποδιά της παλληκάρια. Ήταν σκληρή και απαιτητική, μέτραγε τους άντρες με το πορτοφόλι. Πέρναγε καλά αλλά κι αυτή είχε το ίδιο άγχος : μεγάλωνε. Άντρες να της τα “ακουμπάνε” είχε. Αλλά ήταν κι αυτή το ίδιο μόνη… Κανείς δεν προχώραγε την οποιαδήποτε σχέση μαζί της πέρα από την σεξουαλική περιπέτεια.
Ανοιξε το lap top και μπήκε στο facebook. Άρχισε να τρέχει στα προφίλ όλων αυτών που της έκαναν μανιωδώς add και προσπάθησε να δει κάτι που την συγκινεί. Σήμερα είχε μια απαισιοδοξία. Δεν της άρεσε κανένας. Ανία! Μήπως γιατί μεγάλωνε; Ήθελε να ερωτευτεί όμως; Ήθελε κάτι να την συγκινήσει πραγματικά; Ακόμα και για την δουλειά δεν την ένοιαζε και τόσο. Δεν την συγκινούσε καμμιά ιδέα. Τίποτα δεν την ζωντάνευε.
Και τότε στο chat της “χτύπησε” ένας φίλος. Μετά από 10 λεπτά κουβέντα είχε αρχίσει να ζεσταίνεται. Δεν της έλεγε τίποτα σεξουαλικό. Της μίλαγε μόνο για ιδέες και πάθη της ζωής. Το απόγευμα είχε βγει μαζί του και το βράδυ όταν ξύπνησε στο κρεβάτι του κατά τις 4 το πρωί, αισθανόταν τόσο γεμάτη. Τι στο διάολο είχε συμβεί; “Μια συζήτηση μπορούσε να είναι τόσο σεξουαλική;”. Ξαφνικά ήθελε να τρέξει και να αρχίσει να δημιουργεί αυτό που της πρότεινε. Να κάνουν ραδιόφωνο μαζί.
Άραγε ήταν η προοπτική που την έφερε σε εκείνο το κρεβάτι ή η εμπειρία. Μήπως ερωτευόμαστε το μέλλον και όχι το παρόν; Πάντως το μέλλον για το οποίο της μίλαγε το ερωτεύτηκε. Γιατί της υποσχέθηκε να το μοιραστούν, ισότιμα και “δημοκρατικά”. Είναι τρελλή; Είναι ικανό αυτό να κρατήσει μια σχέση; Είναι ικανό να σε κάνει να ερωτευτείς; Το μόνο που ήξερε εκείνη την στιγμή ήταν ότι ήθελε να μείνει και να κάνει με αυτόν τον άνθρωπο ότι συζητούσαν όλη μέρα. Ακόμα και στο σεξ , το σώμα ήταν επιστέγασμα της κουβέντας τους. Για αυτό και όταν ενώθηκαν σε κείνο το κρεβάτι, όλα ήταν αυτόματα. Δεν χρειαζόταν να εξηγήσει ή να της εξηγήσουν. Όλα ήταν ήδη λυμένα. Συναισθήματα και σώματα.
Αλλά από την άλλη μεριά κάνω και μερικές σκέψεις σε αναλογία με την αντισεισμική προστασία στην χώρα μας :
Επειδή ο σεισμός δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί όταν εμφανίζεται ως φαινόμενο και επειδή δεν θέλει κανείς να πεθάνει στο κρεββάτι του αβοήθητος, η μόνη αντιμετώπιση είναι η αντισεισμική προστασία. Μέχρι να φτάσουμε σε σημείο που να προβλέπουμε σεισμούς, απαιτούμε μια αυστηρή τήρηση αντισεισμικών κανονισμών, μια αυστηρή πολεοδομική νομοθεσία και την τήρησή της, μια συνολική αποτίμηση των κτιρίων σε όλη την χώρα, και τέλος μια στήριξη από το κράτος της παρεμπόδισης δημιουργία νέων αυθαιρέτων.
Σε μια χώρα όπως η Ελλάδα με παράδοση φονικών σεισμών δεν μπορούμε να παίζουμε άλλο με τις ανθρώπινες ζωές. Και επειδή σε συνθήκες οικονομικής κρίσης, συμπιέζονται τα κόστη για φτηνή κατοικία, θα πρέπει το ΠΑΣΟΚ να σταματήσει την επαπειλούμενη καταστροφή από τον “νέο” πολεοδομικό χάρτη που ετοιμάζει η Νέα Δημοκρατία και το άξιο τέκνο αυτής Γιώργος Σουφλιάς (που είναι και Νέστωρ της Πολιτικής …τρομάρα του και τρομάρα μας). Επίσης θα πρέπει να σοβαρευτούν και οι Δήμοι και όλοι εμείς οι πολίτες να αντιδράσουμε. Γιατί κάποια μέρα στις 3:30 τα ξημερώματα θα κλαίμε και θα θρηνούμε για την “θεόσταλτη” καταστροφή που δεν θα είναι και τόσο “θεόσταλτη”. Ας προλάβουμε !!!
ΥΓ : Αυτή η σημερινή αθλιότητα των ΜΜΕ, που “τρέχουν” μια μάνα από το πρωι μεταξύ του μοιρολογιού και της ευτυχίας , κάποτε πρέπει να σταματήσει. Τουλάχιστον ας αναμεταδίδουν μόνο αυτά που λένε τα ιταλικά πρακτορεία ειδήσεων. Κάποτε πρέπει το ΕΣΡ να μην ρίχνει πρόστιμα αλλά να απαγορεύει σε απίθανους τύπους να κάνουν τους “ανταποκριτές”. Ντροπή!!!
Δες τε στο twitter τα #earthquake #egelados #terramoto
Blogger with many friends around the wolrd, writing on politics, environment, EU affairs and last but not least…….human relations!!! Independent and searching for people with an opinion and with less compromise posible.
Sotiris Koukios
blogger με πολλούς φίλους ανά τον κόσμο, γράφει για πολιτική, περιβάλλον, Ευρωπαϊκή Ένωση και το πιο σημαντικό…ανθρώπινες σχέσεις!!! ... Συνεχίστε την ανάγνωση »
