blog του Σωτήρη Κούκιου
Είναι η πρώτη φορά έπειτα από 2 χρόνια και κάτι μήνες που αποφασίζω ότι δεν θα γράψω για 15 μέρες… Σας αφήνω λοιπόν μέχρι τις 17 Αυγούστου που θα σας γράψω από την Πάτρα… και το κυριότερο με νέες ιστορίες…
Πριν φύγουμε όλοι θα σας αφιερώσω σήμερα ένα τραγούδι που τους στίχους έχει γράψει ένας φίλος, που σήμερα έχει και τα γενέθλια του. ο ¨Αρης Δαβαράκης και η Μπαλάντα των Αισθήσεων και Παραισθήσεων… Καλές διακοπές σε όλους, χρόνια σου πολλά φίλε Άρη και στις 17 Αυγούστου τα λέμε πάλι..
Σήμερα που έτσι κι αλλιώς η εθνική δημοσιογραφία πάει διακοπές, χαλαρώνοντας από τις συνομωσίες, τα σκάνδαλα, τις fake ή αληθινές δημοσκοπήσεις, τον Γιώργο, τον Κώστα, την Αλέκα και τον Αλέκο, εγώ θυμήθηκα το τι γίνεται εκεί κάτω στο Ιράν. Τι έγινε λοιπόν μετά την αμφισβήτηση των εκλογών, τις διαδηλώσεις, την σύλληψη του έρμου Έλληνα δημοσιογράφου ως κατασκόπου, την καταπάτηση της λαϊκής οργής, την ποδοπάτηση της ελευθερίας της έκφρασης από την “προστασία” της θρησκευτικής ισλαμικής ανάτασης….
Και επειδή μετά από όλα αυτά που έγινα και εδώ με τον Κώστα Γαβρά και τους παλαιούς και μοντέρνους ρασοφόρους- εμπόρους της ελπίδας και αποκλειστικούς αντιπροσώπους της ευτυχίας και της αρετής στην χώρα, λέω ότι όλοι στον πλανήτη ζούμε βίους παράλληλους. Απλώς κάποιοι είμαστε πιο τυχεροί ή πιο κοιμισμένοι και κάποιοι άλλοι απλώς γεννήθηκαν σε λάθος χρόνο σε λάθος γεωγραφική θέση.
Γιατί τα λέω όλα αυτά; Γιατί βρήκα ένα τραγουδάκι του Jon Bon Jovi, ντουέτο με έναν Ιρανό τραγουδιστή, που το αφιέρωσαν στα παιδιά εκεί κάτω στο Ιράν, που θέλουν να απαλλαγούν από αντίστοιχους ρασοφόρους…
Stand by me ή Μείνε δίπλα μου άνθρωπε μου!!!
Σε ένα ερευνητικό πρόγραμμα που συμμετέχουν 34 ερευνητικά ινστιτούτα από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη και συγχρηματοδοτείται από την ΕΕ με 2,5 εκατομμύρια ευρώ περίπου, ανακαλύφτηκε μια ακόμη παραλλαγή γονιδίου που μας προδιαθέτει να γίνουμε παχύσαρκοι. Το NRXN3 είναι το τρίτο γονίδιο που ανακαλύπτεται σε παχύσαρκα άτομα και που συνδέεται με την λειτουργία του εγκεφάλου και ειδικά το Κεντρικό Νευρικό Σύστημα.
Το συγκεκριμένο γονίδιο συνδέεται και με την χρήση αλκοόλ και παράνομων ναρκωτικών ουσιών. Ο καθηγητής Ρόμπερτ Κάπλαν του τμήματος Επιδημιολογίας και Δημόσιας Υγείας του Ιατρικού Κολλεγίου Άλμπερτ Αίνστάιν στις ΗΠΑ, θεωρεί ότι όλο και περισσότερο ανακαλύπτουμε ότι η προδιάθεση για την παχυσαρκία είναι εκ γενετής και συνδέεται με γονίδια που σχετίζονται με τις εγκεφαλικές μας λειτουργίες. Φυσικά δεν παραγνωρίζονται και οι υπόλοιποι παράγοντες όπως είναι η ποιότητα της τροφής, η σωματική άσκηση μας και άλλες βλαβερές συνήθειες. Αλλά είναι πια βέβαιο ότι το γονίδιο που ανακαλύφτηκε μας προδιαθέτει για το τι τρώμε και πόσο τρώμε!!
Πάντως ο καθηγητής μας παρηγορεί στο τέλος : “Περιμένουμε σύντομα να βρούμε και φαρμακευτικές αγωγές για τον περιορισμό της προδιάθεσης προς την παχυσαρκία και σύντομα αναμένουμε την ύπαρξη γενετικού τεστ που θα μας δείχνει με ακρίβεια τα άτομα που τείνουν προς την παχυσαρκία..”.
Το ερευνητικό πρόγραμμα συνεχίζεται με επικεφαλής το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου χωρίς την συμμετοχή Ελληνικού Ερευνητικού Ιδρύματος.
Για μια ακόμη φορά τα Ελληνοχριστιανικά ιδεώδη όπως αυτά νοούνται από μια μερίδα φανατικών ρασοφόρων και ακαδημαϊκών, καταστρέφουν την εικόνα του πολιτισμού της χώρας. Πριν από λίγο ζωντανά στο MEGA ο Κώστας Γαβράς έθεσε ως όρο την μη περικοπή του φίλμ που είχε φτιάξει για την ιστορική καταστροφή του μνημείου της Ακρόπολης. Και έθεσε τον όρο ως δημιουργός αλλά και πρόεδρος της Γαλλικής Cinematheque , επικαλούμενος το δικαίωμα του κάθε δημιουργού να αποσύρει την υπογραφή του, αν περικοπεί από οποιαδήποτε αρχή.
Κώστας Γαβράς
Στην συζήτηση συμμετείχε ο Πρόεδρος του Μουσείου καθηγητής κύριος Παντερμαλής, προσπαθώντας να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα… Μας είπε ότι δεν υπήρχε πρόβλημα, ότι κακώς δεν πήρε τηλέφωνο τον κύριο Γαβρά, γιατί ήταν σαββατοκύριακο (!!!!!! sic) και ότι τέλος πάντων το περιέκοψε το φίλμ γιατί διάβασε στις εφημερίδες ότι υπάρχουν αντιδράσεις. Μας είπε δε ότι ενημέρωσε τον Υπουργό, αλλά παρεμβάσεις δεν αποδέχεται…!
Τώρα τι καταλαβαίνω εγώ για την περικοπή της επίμαχης σκηνής που δείχνει παλαιοχριστιανούς του 5ου και 6ου αιώνα να καταστρέφουν την μετώπη του μνημείου :
Δημήτρης Παντερμαλής
1. Σε αυτή την χώρα για έναν ολόκληρο αιώνα τουλάχιστον μαθαίνουμε ιστορία a la carte… Δηλαδή ανάλογα με το συμφέρον ή την ιδεοληψία των “νικητών” στις διάφορες ιστορικές στιγμές μας. Αποτέλεσμα να έχουμε ως χώρα μη αξιόπιστη ακαδημαϊκή κοινότητα διεθνώς σε επίπεδο ιστορικής έρευνας. Για αυτό και σήμερα κάθε σοβαρός ερευνητής πάει στην Οξφόρδη ή στην Γερμανία ή ακόμη και στην Αμερική, πάντως όχι στην Ελλάδα.
2. Η δεξιά συντηρητική παράταξη στην Ελλάδα, ζει την δική της εκδοχή της ιστορίας, πιστή σε μοντέλα Μουσολινικά και Σταλινικά. Η ιστορία γίνεται στον 21ο αιώνα εργαλείο προπαγάνδας και εκλογικής επιβίωσης ή ακόμα και συνδιαλλαγής με το ιερατείο που χρόνια τώρα αντιδρά σε οποιαδήποτε ιστορική αλήθεια θα διώξει πελάτες από το μαγαζί τους.
3. Ο ακόμα μια φορά διεθνής διασυρμός μας, δεν ποιεί τιμή για τον νυν Υπουργό Πολιτισμού, που “κρύφτηκε” πίσω από την δήθεν “επιστημονική” εγκυρότητα του κυρίου Παντερμαλή. Λες και ο κάθε καθηγητής χειρίζεται το σημαντικό για την ανθρωπότητα μνημείο της Ακρόπολης, σαν να είναι ένα παραμάγαζο της κάθε ακαδημαϊκής έδρας.
4. Σαν γενική αρχή : Η ιστορική αλήθεια ήταν υπό διαπραγμάτευση μόνο στα ολοκληρωτικά καθεστώτα. Το πολιτικό παζάρι αν μεταφερθεί και στο επίπεδο της επιστήμης τότε το μέλλον της χώρας θα παραμείνει όπως και το παρόν της. Μίζερο, ξενοφοβικό και “μικρό“. Τόσο μικρό που ποτέ δεν θα χωρέσει το βάρος των ίδιων των πολιτιστικών μας επιτευγμάτων. Γιατί την ίδια ώρα που γινόταν αυτό το πολιτιστικό έγκλημα, πολιτικοί υπόδικοι συνωστίζονταν να δώσουν μετάλλια και να φωτογραφηθούν γύρω από μπασκετμπωλίστες στο κλειστό επαρχιακής πόλης. Αυτή είναι η καφρίλα του σύγχρονου εθνικισμού, που προτιμά τα σορτσάκια τριχωτών άκρων, από την λεπτεπίλεπτη αξιολόγηση του πνεύματος και της ιστορικής αλήθειας!!!
Πολιτισμός Γαβρά- Πολιτισμός Σαμαρά : 1-0
Παράτησε δουλειές και πολιτική, κλείδωσε το σπίτι διπλά και μπήκε στο αμάξι του. Ουσιαστικά κατεύθυνση δεν είχε, αποφάσεις για τις διακοπές έπαιρνε πάντα την τελυταία στιγμή και φέτος μετά τον χωρισμό του, ταλαντεύτηκε αρκετά για να πάρει την απόφαση. Αλλά τελικά ξεκινούσε. Πήρε και έναν χάρτη και είπε να πρωτοτυπήσει : τέρμα τα νησιά και τα παράλια τα γνωστά. Θα ανηφόριζε για Ήπειρο. Γιατί είχε σκεφτεί ότι αν βαριότανε την θάλασσα ή αν τον έπιανε κανάς καύσωνας θα μπορούσε σχετικά εύκολα και γρήγορα να βρεθεί σε ένα από τα γειτονικά ορεινά.
Μετά την ταλαιπωρία του οδηγήματος έφτασε αργά το απόγευμα στην Πάργα. Μπαίνοντας στην πόλη αντίκρυσε αυτό το θέαμα :
Η Πάργα
Μια πόλη αμφιθεατρικά χτισμένη, κάτι μεταξύ νησιού και παραδοσιακού ορεινού χωριού. Επάνω της δέσποζε το παλιό ενετικό κάστρο. Αγαλλίασε η καρδιά του. Πάρκαρε κοντά στην παραλία και γύρισε να βρει δωμάτιο. Εις μάτην. Βρήκε με πολύ κόπο ένα και αυτό από το επόμενο βράδυ. Παρ’ όλα αυτά δεν πτοήθηκε. Έδωσε προκαταβολή για το δωμάτιο, κάθισε σε ένα ουζερί και ήπιε ωραία ουζάκια με μεζέ, βρήκε κάτι ντόπιους που του έδειξαν πάνω στον χάρτη πως θα πάει στον Αχέροντα, πως θα κολυμπήσει στον Βάλτο και στα Σύβοτα ή την Πέρδικα και πως θα περάσει στο νησάκι της Παναγίας , που στεκόταν ακριβώς απέναντι.
Ήπιε τα ουζάκια, πλήρωσε και μαγεμένος από το θέαμα και ανακουφισμένος από το δροσερό βραδινό αεράκι, μπήκε ξανά στο αυτοκίνητο και έβαλε μουσική! Έπαιζε ένα τραγουδάκι καλοκαιρινό που του άρεσε πολύ :
Άρχισε να οδηγεί ψάχνοντας για καμμιά παραλία για να την “πέσει” με το sleeping bag του. Αλλά ουσιαστικά είχε παρασυρθεί στην μουσική και στις σκέψεις του. Η σκιά που βρέθηκε μπροστά στο αμάξι τον έκανε να αντιδράσει αυτόματα. Αντανακλαστικά κι όχι λογικά! Εκείνη στάθηκε εκεί ακίνητη και σαστισμένη. Τα φρένα ακούστηκαν μέχρι πίσω στην πόλη. Αυτός κατέβηκε αμέσως και την είδε να στέκεται εκεί παγωμένη, ευάλωτη και ….με τα τεράστια μάτια της καρφωμένα επάνω του. Αυτό ήταν!!! Κάτι διαπέρασε την σπονδυλική του στήλη. Αυτή ήταν η φοβισμένη, αλλά αυτός πια ήταν αιχμάλωτος από αυτά τα μάτια.
Αφού την συνέφερε, της εξήγησε, αυτή τον συγχώρεσε και αφού της εξιστόρησε το πρόβλημα διαμονής του, αυτή του συνέστησε μια παραλία για να κοιμηθεί. Αυτή ήταν παλιά τουρίστρια της περιοχής : “Πριν δυστυχώς την ανακαλύψετε όλοι εσείς” , του είπε με στόμφο, κάνοντας τον να νιώθει παρείσακτος. Του άρεσε πολύ όμως το ποζάρισμα της όταν το έλεγε αυτό. Την ευχαρίστησε και γυρνώντας για το αυτοκίνητο ένιωσε το βλέμματης να τον καρφώνει. Ήταν η διαβόητη έκτη αίσθησή του.
Το άλλο πρωϊ, ξύπνησε αντικρύζοντας αυτή την θέα :
Το νησάκι της Παναγίας
Το σώμα του αντέδρασε άμεσα και χωρίς να το σκεφτεί όρμησε στην θάλασσα. Σαν ένας φυλακισμένος που ξαφνικά του άνοιξαν την πόρτα του κελιού του. Η επαφή του με το κρύο νερό τον σόκαρε. Αντέδρασε με σπασμωδικό κρόουλ και αισθάνθηκε όπως όταν ήταν παιδί στην πρώτη του καλοκαιρινή βουτιά. Αισθάνθηκε το σώμα του να λύνεται, να απελευθερώνεται. Αφέθηκε στην αίσθηση του κρύου νερού. Κολυμπώντας προς τα έξω, είδε μια φιγούρα να πλησιάζει τον μπόγο με τα πράγματά του. Με γρήγορες κινήσεις βγήκε στα ρηχά και έτρεξε.
“Μην αφήνετε τα πράγματά σας έτσι” του φώναξε αυτή!!! Ήταν εκεί, κρατώντας ένα κοριτσάκι από το χέρι και οι 2 ντυμένες στα ροζ μαγιό τους. “Ήρθε για αυτόν” σκέφτηκε από μέσα του και φούσκωσε. “Σας σκέφτηκα μετά την χθεσινή μας συνάντηση. Και είπα ότι μάλλον χρειάζεστε οδηγό στην περιοχή”, το τελευταίο το είπε με ένα σαρδόνιο χαμόγελο, που δεν σε άφηνε να πάρεις και πολύ αέρα. Σκουπίστηκε, ντύθηκε με το σορτσάκι του και αφού συστήθηκε με την κόρη της. μπήκανε στο δικό της αμάξι και άρχισε η καλοκαιρινή τους περιπέτεια. Αισθάνθηκε ευτυχισμένος και ενώ δεν είχε γίνει κάτι να σπάσει την κρούστα της μοναξιάς του, αισθανόταν διαφορετικά. Ήταν σαν να έκανε διακοπές με την οικογένειά του. Όπως πριν από χρόνια, πριν έρθει η καταστροφή.
Όταν μετά από 2 μέρες της έσφιγγε το χέρι και της έσκαγε ένα τεράστιο φιλί στις όχθες του Αχέρωντα :
ένιωσε ένα τσίμπημα. Ένιωσε πολύ τυχερός που έκανε φέτος διακοπές, που ήταν για πρώτη φορά μόνος, ύστερα από πολύ πόνο, για να χαρεί έναν καλοκαιρινό έρωτα. Την αγκάλιασε σφιχτά και έκατσαν μαζί να δούνε το διάφανο νερό. Μπορεί να τους πήρε ώρες εκεί να σκέφτονται, χωρίς να μιλάνε, μόνο να φιλιούνται και να χαϊδεύουν ο ένας τον άλλον. Όταν επέστρεψαν στο αμάξι, αυτός άρχισε να την γδύνει και αυτή παραδόθηκε στα χέρια του. Και εκεί έγιναν ένα, αρχίζοντας ένα καλοκαίρι, που κανείς τους δεν νοιαζόταν πως θα τέλειωνε…
Στην κυριολεξία λόγω των καιρικών συνθηκών, πνίγηκε η Κοζάνη από τα αιωρούμενα σωματίδια, που αποτελούν και το αποτέλεσμα της ρύπανσης από την λειτουργεία των λιγνιτωρυχείων. Η απόφαση του κλεισίματος έγινε με παρέμβαση του Νομάρχη κυρίου Δάκη, αφού η περιεκτικότητα της ατμόσφαιρας σε σωματίδια ανέβηκε στα 50mg/m3, ενώ το ανώτατο επιτρεπόμενο όριο που έχει τεθεί από την ΕΕ, ανέρχεται στα 40mg/m3.
Το γεγονός αυτό φέρνει στην επιφάνεια τα προβλήματα της δημόσιας υγείας στην χώρα από τον τρόπο παραγωγής της ενέργειας που καταναλώνουμε. Σήμερα το πρωι άκουγα τον Νομάρχη Κοζάνης για τα έργα που θα έπρεπε να γίνουν, αν δεν θέλουμε να κλείσουν -τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα- τα ορυχεία. Η έξαρση των προβλημάτων του αναπνευστικού στην περιοχή είναι έντονη ακόμα και στα παιδιά, πέρα από κάθε λογική επεξεργασία της στατιστικής.
Αυτό φαίνεται και από την αποφυγή της χώρας μας να προχωρήσει σε πιο αναλυτικές στατιστικές για την σύνδεση ανθρώπινης υγείας και περιβάλλοντος σε μικρο- γεωγραφικό επίπεδο. Μια πρωτοβουλία που ξεκίνησε από τις ΗΠΑ (έχει ολοκληρωθεί εκεί η χαρτογράφηση της χώρας σε ρύπους σε σύνδεση με συγκεκριμένες παθήσεις και τα υπόλοιπα ανεπτυγμένα κράτη της ΕΕ προχωρούν από το 2002 σε αυτή την χαρτογράφηση) και η Ελλάδα αρνείται να αναπτύξει ερευνητικά, αγνοώντας ακόμα και τις απαιτήσεις της ΕΕ.
Από την άλλη μεριά οι κάτοικοι που εισπράττουν το πρόβλημα και αντιδρούν, αντιδρούν και στο ενδεχόμενο οριστικού κλεισίματος, ακόμα και αν οι εναλλακτικές πηγές ενέργειας αντικαθιστούσαν πλήρως τον λιγνίτη, λόγω της απειλούμενης ανεργίας και μείωσης του τοπικά παραγόμενου πλούτου. Το κλασσικό δίλημμα δηλαδή μεταξύ προστασίας της ζωής και οικονομικής ανάπτυξης!!!
Το ΠΑΣΟΚ ήδη με το πρόγραμμα για την Πράσινη Ανάπτυξη, που αναδεικνύει την περιβαλλοντική προστασία ως οικονομικό και κοινωνικό μονόδρομο, πρέπει να διατυπώσει μια ολοκληρωμένη πρόταση για την περιοχή Κοζάνης- Πτολεμαϊδας και να αντλήσει του κατάλληλους πόρους για να εξαλειφθεί αυτή η μαύρη τρύπα στην δημόσια υγεία της χώρας.
Και ακολουθούν Μεγαλόπολη, Αμύνταιο, ο Έβρος με τον αγωγό πετρελαίου, ο Ασωπός, το πρόβλημα με τις χωματερές, η λίμνη Κορώνεια, ο κόλπος του Αξιού και άρκετες άλλες περιοχές. Επιτέλους πρέπει να διαλέξουμε το δικό μας αναπτυξιακό μοντέλο!!!
Γεννήθηκε στην Ιρλανδία σαν σήμερα το 1856. Για μένα αποτέλεσε τον θεμελιωτή της σύγχρονης σοσιαλδημοκρατίας αφού πίστευε στην απάλειψη των κοινωνικών ανισοτήτων όχι μέσω της επανάστασης αλλά μέσω της συνεχούς φθοράς του καπιταλιστικού συστήματος. Για αυτό και ίδρυσε την Κοινωνία του Φάμπιαν (Fabian Society) παίρνοντας το όνομα της από τον Ρωμαίο Στρατηγό Κουίντο Φάβιο Μάξιμο που ονομάστηκε ο “Αναβάλλων” γιατί δεν πίστευε στην αντιπαράθεση με τον Αννίβα αλλά στην σταδιακή φθορά του.
Ο Μπέρναντ Σω
Ο Τζώρτζ Μπέρναντ λοιπόν δεν μορφώθηκε ποτέ ιδιαίτερα. Μάλλον αντιπαθούσε το σχολείο πιστεύοντας ότι αποτελεί μια φυλακή με κλειδοκράτορες τους δασκάλους και τους γονείς που απλώς φύλαγαν τα βλαστάρια τους εκεί μέσα. Πίστευε στην διαφορετικότητα και αντιπαθούσε την έννοια του τραγικού. Έλεγε ότι το τραγικό δεν υπάρχει στην ζωή αλλά μόνο στην ανθρώπινη υπερβολή.
Είναι ο μοναδικός άνθρωπος που κατάφερε να πάρει Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1925 για το θεατρικό του έργο “Πυγμαλίωνας” και Όσκαρ το 1933 για την συμμετοχή του στην ομώνυμη ταινία. Τα έργα του πρωτοποριακά για την εποχή, βαθιά ειρωνικά και με την έκφραση της πίκρας του για την πολιτική και τους πολιτικούς. Η Εταιρεία του Φάμπιαν που ίδρυσε αποτέλεσε το προπύργιο για την ίδρυση της Οικονομικής Σχολής του Λονδίνου (το περίφημο London School of Economics- LSE). Και αποτέλεσε το θεωρητικό εργαστήριο του Εργατικού Κόμματος στην Αγγλία!
Την εποχή του πρώτου παγκόσμιου πολέμου παρήγαγε κείμενα που έδειχναν την πίστη του για την αποτυχία του καπιταλισμού, την προσπάθεια επιβίωσης των αυτοκρατοριών του 19ου αιώνα και τον άδικο χαμό εκατομμυρίων νέων για έναν ανούσιο πατριωτισμό. Αυτό τον απομόνωσε σε τέτοιο βαθμό που μέχρι και για προδοσία υπήρχε συζήτηση να δικαστεί.
Πίστευε ότι ο καλλιτέχνης δεν πρέπει να κάνει τίποτε άλλο για να ζει εκτός από την τέχνη του. Μάλιστα πείνασε σε τέτοιο βαθμό που όπως έλεγε ο ίδιος προσπάθησε να ζήσει με 6 πένες την ημέρα!!! και όπως λέει : “τα κατάφερε για μια μέρα. Αλλά μόνο για μια μέρα!!”. Εξάλλου ήταν γνωστός μποέμ της εποχής του.
Πέθανε πέφτοντας από μια σκαλά στο σπίτι του σε ηλικία 94 ετών. Γνωστός για τα γνωμικά του, θα σας παραθέσω εδώ μερικά κλείνοντας :
“Ο εθνικισμός , στα θεμέλια του, είναι μια παραδοχή ότι μια χώρα είναι καλύτερη, γιατί απλώς γεννηθήκαμε σε αυτήν!!”
“Δεν έχουμε ισχυρότερο δικαίωμα να καταναλώνουμε ευτυχία χωρίς να την παράγουμε, όπως να καταναλώνουμε πλούτο χωρίς να τον παράγουμε!!!”.
” Η ειδικότητά μου είναι να έχω δίκιο, όταν οι άλλοι έχουν άδικο..”
“Υπάρχει μόνο μια θρησκεία, ακόμα και αν υπάρχουν 100 εκδοχές της”
Στις 7 Ιουλίου του 1928, ο Ελευθέριος Βενιζέλος σε μια ομιλία του είχε πει : “Πάσα απόπειρα διαταράξεως ή βιαίας ανατροπής του αστικού καθεστώτος, του οποίου στερεά θεμέλια είναι η Πατρίς, η Οικογένεια και η Ιδιοκτησία, θα εύρη αντιμέτωπον την πυγμήν του Κράτους….”
Κουντουριώτης, Βενιζέλος, Δαγκλής
Πάνω σε αυτή την φράση τον Δεκέμβρη του 1928 θα στηριχτεί το νομοσχέδιο με τίτλο : ” Περί μέτρων ασφαλείας του κοινωνικού καθεστώτος και προστασίας των ελευθεριών των πολιτών”…. Εμπνευστής ο Κωνσταντίνος Ζαβιτσάνος, εξέχων στέλεχος της δικτατορίας Μεταξά μετά το 1936. Το νομοσχέδιο αυτό έγινε γνωστό ως το “Ιδιώνυμο”. Πάνω σε αυτό το νόμο στηρίχτηκαν όλες οι διώξεις εναντίον του ΚΚΕ, που ουσιαστικά τέθηκε εκτός νόμου και τα μέλη του θα διωχθούν μέχρι και την εισαγωγή του Συντάγματος του 1975.
Πάνω στον νόμο αυτόν (4229/1929), που η εφαρμογή του άρχισε τις 25 Ιουλίου 1929, στηρίχτηκαν τα νομοθετήματα του Μεταξά το 1936 και ο μετεμφυλιακός νόμος 509/1947, που διατήρησαν τις διώξεις εναντίον των μελών του ΚΚΕ. Ο νόμος στο άρθρο 1 όριζε : ” όστις επιδιώκει την εφαρμογήν ιδεών εχουσών ως έκδηλον σκοπόν την δια βιαίων μέσων ανατροπήν του κρατούντος κοινωνικού συστήματος ή ……..ενεργεί υπέρ της εφαρμογής αυτών προσηλυτισμόν…. τιμωρείται με φυλάκισιν τουλάχιστον 6 μηνών…” Με την ίδια όμως δικαστική απόφαση μπορούσε να επιβληθεί και εκτοπισμός από 1 μήνα έως και 2 χρόνια. Οι ίδιες ποινές προβλέπονταν και για όποιον εκμεταλλευόμενο απεργία προκαλούσε ταραχές ή βίαιες συγκρούσεις.
Αλέξανδρος Παπαναστασίου
Αντίθετοι στο απεχθές αυτό νομοθέτημα που καθόρισε την πολιτική συμπεριφορά του Ελληνικού Κράτους έναντι της αριστεράς, που από τότε φυλακίστηκε και εξορίστηκε, στάθηκαν ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου, ο Γεώργιος Παπανδρέου και ο Γεώργιος Καφαντάρης. Άλλες προσωπικότητες της εποχής αρθρογράφησαν και εναντιώθηκαν στην εφαρμογή του : Ο Γρηγόριος Ξενόπουλος, η Γαλάτεια Καζαντζάκη, ο Γεώργιος Νιρβάνας, ο Δημήτρης Γληνός και ….ο Αλμπερτ Αϊνστάιν!!!
Από την εφαρμογή του νόμου και μέχρι την δικτατορία του Μεταξά το 1936 , 16500 πολίτες συνελήφθησαν και 3031 από αυτούς φυλακίστηκαν και εξορίστηκαν (Αμοργό, Φολέγανδρο, Ανάφη και Σκύρο). Το ΚΚΕ τέθηκε εκτός νόμου και πολλά γραφεία του έκλεισαν και καταστράφηκαν. Η εισήγηση δε του Παπαναστασίου κατά την σύζητηση στην Βουλή με τον ίδιο νόμο να διώκονται και οι οργανωμένοι σε φασιστικές οργανώσεις απορρίφθηκε… Χρειάστηκαν σχεδόν 50 χρόνια για την κατάργηση του νομοθετήματος αυτού, που ενίσχυσε τον εθνικό διχασμό, ποινικοποίησε την πολιτική έκφραση στην χώρα και οδήγησε στα τραύματα του εμφυλίου και της απριλιανής δικτατορίας.
Εξόριστοι το 1929
Από τότε μέχρις σήμερα την χώρα κατατρέχει ο πουριτανισμός του μικροαστικού τρίπτυχου : Πατρίς, Οικογένεια, Ιδιοκτησία (άσχετα να η χούντα του 1967 το εξεύγενισε αντικαθιστώντας την ιδιοκτησία με την Θρησκεία… έκδηλο της πολιτικής σκέψης του ολοκληρωτισμού στην χώρα!!!).
Αυτό το ιδιώνυμο το αφιερώνω σε όσους σκέφτονται κουκούλες, κάμερες και συλλογές DNA, περιορισμούς στα blogs και μια κοινωνία του φόβου της ανατροπής της σύγχρονης νεοελληνικής μιζέριας. Χθες οι κομμουνιστές, σήμερα οι gay, οι μετανάστες και πάλι στην ουσία οι αριστεροί των Εξαρχείων. Άραγε τι είναι μετά;
Το απόγευμα της 23ης Ιουλίου του 1974 η μητέρα μου πήρε εμένα και την αδερφή μου (τρίτη ήτανε , εν τω μέσω των καλοκαιρινών διακοπών) να επισκεφτούμε την νονά μου στον Κολωνό. Εκείνη την εποχή μέναμε στο Παγκράτι, ακριβώς απέναντι από το έβδομο γυμνάσιο μπροστά στο Άλσος Παγκρατίου, με το μικρό του θεατράκι- αναψυκτήριο. Πρέπει να ήταν γύρω στις 5 το απόγευμα. Η καλοκαιρινή ζέστη αφόρητη, όσο περιμέναμε για να πάρουμε ταξί. Οι δρόμοι άδειοι. Μετά από αρκετή ώρα ένας ταξιτζής με ένα Opel Record (για όσους το θυμούνται ένα από τα κλασσικά ταξί της εποχής, που μπροστά είχε ενιαίο κάθισμα οδηγού -συνοδηγού και κάθονταν και 2 άτομα εκτός του οδηγού…) σταμάτησε και μας πήρε λέγοντας : “Αν μας αφήσουν όμως να περάσουμε ..”.
Opel Record του '70
Χωθήκαμε στο πίσω αναπαυτικό κάθισμα. “Μα τι συμβαίνει και είναι άδειοι οι δρόμοι;” ρώτησε ευγενικά η μητέρα μου. “Δεν ξέρω τι γίνεται κύρια μου” απάντησε με το ίδιο ευγενικό ύφος ο οδηγός. “Είναι από το πρωϊ κλεισμένοι στην Βουλή…”. “Ανοίξανε την Βουλή;” ρώτησε πια με απορία η μητέρα μου!!! “Ότι ξέρετε… ξέρω. Για να δούμε αν θα μας αφήσουν να περάσουμε..!!!”. Κατεβήκαμε την Βασιλίσσης Σοφίας και είδα τους φαντάρους έξω από την βουλή. Μπήκαμε Πανεπιστημίου και είδα την ανακούφιση στον οδηγό που δεν μας σταματήσανε. Η Πανεπιστημίου σχεδόν άδεια. Έτσι πολύ γρήγορα φτάσαμε στον Κολωνό, πίσω από τον σταθμό Λαρίσης. Εγώ και η αδερφή μου πήγαμε να παίξουμε στον λόφο μαζί με άλλα παιδάκια και η μητέρα μου με την νονά μου ήταν στο εκκλησάκι της Αγίας Ελεούσας που ήταν ακριβώς από κάτω.
Κατά το βραδάκι στις 8 άκουσα τις πρώτες κόρνες. Αυθόρμητα σκέφτηκα ότι ήταν γάμος. Αλλά Τρίτη και γάμος δεν γινότανε… Άκουσα και άλλες κόρνες πιο πολλές, μια αναταραχή άρχισε να αναμεταδίδεται στην ατμόσφαιρα.. χωρίς κανένα εξωτεριό σημάδι, σαν ένα αόρατο πεδίο που μαγνήτιζε συναισθήματα. Κάτι ένιωσα, κάτι άκουσα; Δεν θυμάμαι… θυμάμαι όμως το “Η Χούντα έπεσε…”. Η Χούντα έπεσε; “Δηλαδή τώρα μιλάμε φωναχτά” σκέφτηκα μέσα μου (βλέπεις τόσα χρόνια με είχαν δασκελέψει να μιλάω με σιγανή φωνή, να φοβάμαι τους συμμαθητές μου, να μην λέω τι συζητάγαμε σπίτι..). Πήρα την αδερφή μου από το χέρι και τρέξαμε στην μάνα μου. Θυμάμαι ότι μια έκλαιγε μια γέλαγε. Η νονά (γνωστή χουντική, που όλο έλεγε τον πατέρα μου κομμουνιστή..) δεν γέλαγε πάντως. Και δεν ξέρω αλλά μου άρεσε που είχα ένα διαστροφικό χαμόγελο στο πρόσωπο που την θύμωνε.
Ο Αντρέας και η οικογένεια την μέρα που έφευγαν.. ναι το ψηλό παιδάκι είναι ο Γιώργος
Μετά από λίγο η μάνα μου μας πήρε από το χέρι και ξεκινήσαμε για το σπίτι… Με τα πόδια!!! Από την Ομόνοια και μετά τα πόδια μου είχαν αρχίσει να κουράζονται, αλλά έβλεπα γύρω μου ένα τρελλό πανηγύρι. Τα ατοκίνητα σταματημένα πια, εγκλωβισμένα στο πλήθος που φώναζε, γέλαγε, πανηγύριζε. “Δημοκρατία…” και η λέξη μου φάνηκε μαγική εκείνη την βραδιά. Ανηφορίσαμε την Πανεπιστημίου, μπήκαμε στην Βασιλίσσης Σοφίας και στρίψαμε στην Ηρώδου του Αττικού. Εκεί ήταν το σπίτι του Καραμανλή. Στην γωνία χαμηλά με την Βασιλέως Κωνσταντίνου, ο δρόμος ήταν γεμάτος κόσμο που κρατούσε κεριά αναμμένα. Ήταν το μόνο βράδυ που δεν υπήρχαν κόμματα ή διαχωρισμοί. Επιτέλους αναπνέαμε. Πήγαμε σπίτι, η μάνα μου μας άφησε μόνους, πήρε τον πατέρα μου και βγήκανε στην Βουλιαγμένης. Περίμεναν ότι έρχεται ο Καραμανλής, αλλά πιο πολύ τους ένοιζε ότι ερχόταν ο Αντρέας!!! Ο άνθρωπος που επιτέλους θα έφερνε την αλλαγή στην χώρα…
Εγώ έπεσα για ύπνο. Και είχα στο μυαλό μου ότι η Δημοκρατία πρέπει να είναι ένα πολύ ωραίο πράγμα, που έκανε τους ανθρώπους ευτυχισμένους και ανέμελους. Μετά από πολλά χρόνια έμαθα πόσο κοστίζει να έχεις Δημοκρατία με ανθρώπους ευτυχισμένους και ανεμέλους….
Έχω διαβάσει πολλές φορές για το τι τραβάνε τα κατοικίδια σε αυτή την χώρα. Για τους απαγχονισμούς σκύλων στην Κρήτη, για τα εγκαταλελειμμένα ζώα στους δρόμους, για την έλλειψη πολιτικής των Δήμων και του κράτους για τις προστασία των ζώων. Εδώ βέβαια θα μου πείτε δεν υπάρχει προστασία ανθρώπων, με τους σκύλους και τις γάτες θα ασχοληθούμε. Κι όμως θα έπρεπε γιατί :
ωραία διαφήμιση ενάντια στα στερεότυπα μας...
1. Η κατάσταση των αδέσποτων στην χώρα μας επηρρεάζει άμεσα την δημόσια υγεία.
2. Η λογική της “εκτέλεσης” των αδέσποτων είναι μέτρο πολιτισμού για μια χώρα που επαίρεται για την Ευρωπαϊκή της ταυτότητα.
3. Η ύπαρξη των κατοικίδιων αποτελεί πια εργαλείο για μια καλύτερη και πιο ανθρώπινη κοινωνία, για την διάτηρηση της επαφής με τη φύση έστω και στο ελάχιστο στα αστικά κέντρα και στην διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας για την κοινωνία του μέλλοντος.
Από την φίλη μου Ευγενία Μεταράγκα έμαθα για το “Αδεσποτολόγιο”. Ένα ιστολόγιο που μπορείτε να βρείτε πληροφορίες για τα αδέσποτα που ψάχνουν οικογένεια, παραβιάσεις του νόμου περί προστασίας των αδέσποτων στην χώρα μας και κυρίως των τοπικών αρχόντων και άλλες χρησίμες πληροφορίες.
Πέρα όμως από την προσπάθεια της ομάδας που συμμετέχει η Ευγενία, θα σας συνιστούσα να ενημερωθούμε όλοι για το νομικό πλαίσιο στην χώρα μας για τα κατοικίδια, να βοηθήσουμε στην ύπαρξη ενός φιλοζωϊκού κινήματος και να εκπαιδευτούμε όλοι μας για την ευθύνη μας σαν κοινωνία απέναντι στα ζώα.
Εγώ δηλώνω παρών στην προσπάθεια!!! thanks Τζένη!!!
