Η χρηματοδότηση….

Μόλις έκλεισε η πόρτα πίσω του ένιωσε ανακουφισμένος. Η συμφωνία είχει κλείσει. Τώρα το μόνο που του έμεινε ήταν να ειδοποιήσει τον πρόεδρο για την συμφωνία και να ενημερώσει και τον αρχιλογιστή πως θα γινόταν η μεταφορά. Άραγε ποιά μέθοδο θα ακολουθούσαν; Των κουπονιών;

Σχημάτισε τον αριθμό στο κινητό του και περίμενε υπομονετικά μέχρι να απαντηθεί η κλήση του. “Καλημέρα Πρόεδρε. Όλα εντάξει. Και το ποσό είναι έτοιμο για τα ταμεία. Αλλά πώς; ” …”Μην μου τα λες τηλεφωνικά. Πήγαινε και εξηγήσε τα στον Κώστα. Αυτός θα σου πει λογιστικά τι θα γίνει..”. Το τηλέφωνο έκλεισε και μπήκε στο αυτοκίνητο με κατεύθυνση τα κεντρικά του κόμματος. Έπρεπε σήμερα να έχει τελειώσει την δουλειά. Μετά από άσχετα τηλέφωνα και κάποια ραντεβού που κανονίστηκαν το αμάξι έφτασε στο ιστορικό κτίριο.

Κατέβηκε από το αυτοκίνητο, πέρασε σαν σίφουνας την είσοδο και ανέβηκε στον 3ο. Εκεί ήταν ο Κώστας στο γραφείο του. Δεν σταμάτησε στην γραμματέα που σηκώθηκε ευγενικά και τον ρώτησε αν ήθελε να του φέρει κάτι. Μπήκε στο γραφείο του Κώστα και έκατσε. Μετά τις καλημέρες και την σύντομη κοινωνική συζήτηση ήρθαν και στο θέμα : “Κώστα έχω ζεστό 1 χαρτί…”. “Και που θα πάει; Σε μας;” “Ναι, ο Πρόεδρος έτσι είπε..”. “Είναι για να πληρώσουμε κάτι συγκεκριμένο; ή θα πάει στα γενικά έξοδα;” “Όχι είναι για συγκεκριμένο σκοπό, από ότι κατάλαβα.” “Τότε έχουμε θέμα… που να το καταχωρήσω; Και τα κουπόνια είναι μια λύση.. αλλά είναι μεγάλο το ποσό. Και αργεί  ακόμη η προεκλογική περίοδος. Εκεί θα χανόταν!!!”.

Έξυσε το κεφάλι του με εκείνη την χαρακτηριστική του κίνηση εκνευρισμού. “Κώστα ξέρεις ότι τα λεφτά πρέπει να εισπραχθούν γρήγορα. Έχουμε να πληρώσουμε κόσμο από εκεί και ειδικά τους φίλους στο συγκρότημα.” “Το καταλαβαίνω σύντροφε αλλά έχουμε θέμα. Εγώ προτείνω να μην έρθουν καν εδώ τα χρήματα. Θα τα περάσω βέβαια στα άλλα βιβλία, αλλά χειρίσου το εσύ εν λευκώ μετά… πάντως κουπόνια δύσκολα να κοπούν… θα μας πάρουν με τις πέτρες..” “Κώστα αυτά να τα πεις στον πρόεδρο… εγώ αύριο τα παίρνω και τα διαθέτω όπως πρέπει.. τα λογιστικά βρες τα!!”. Το τελευταίο το είπε ως διαταγή και λεγοντάς το, είχει σηκωθεί και με γρήγορα βήματα βγήκε στο διάδρομο. Μάλλον είχε εκνευριστεί και για ένα ποσό που δεν ήταν δα και τόσο μεγάλο. Είχε χειριστεί και μεγαλύτερα στο παρελθόν.

Έφυγε λοιπόν, πήγε στο γραφεί του και τηλεφώνησε στον χρηματοδότη. Κανόνισαν το ραντεβού για την άλλη μέρα. Τα χρήματα θα ήταν σε μετρητά και σε βαλίτσα. Θα ήταν μόνο οι 2 τους. “Να σας ρωτήσω κάτι;” του είπε ο χρηματοδότης. “Βεβαίως” του απάντησε. “Ελπίζω ότι δεν θα προκύψει θέμα για την δουλειά μας…”. “Σε καμμία περίπτωση, έχετε τον λόγο μου για αυτό… Με την επιφύλαξη βέβαια ότι θα μας βοήθησετε και εσείς να κερδίσουμε τις επόμενες εκλογές…χα χα χα” και σιγογέλασε. “Θα κάνουμε ότι είναι δυνατό για να βοηθήσουμε φίλους…” απάντησε ο χρηματοδότης και έκλεισε το τηλέφωνο.

Άνοιξε ένα μικρό μπλοκάκι που κράταγε στο χρηματοκιβώτιο πάντα και σημείωσε : “Miesens 1 εκατομμύριο – πληρωμή για “φίλους” στο συγκρότημα – ραδιόφωνο, τηλεόραση” . Έκλεισε το μπλοκάκι και φώναξε τον ιδιαίτερό του : “Πάρε μου τηλέφωνο τον διευθυντή της ΑΓΙΑΞ, κάτι πρέπει να συνεννοηθώ..”. Προχώρησε μέχρι το παράθυρο που έβλεπε στο Σύνταγμα. “Δύσκολο πράγμα να διοικείς ένα κράτος σκέφτηκε…” και έβγαλε έναν αναστεναγμό!