ξεκίνησα μια συζήτηση για το αν μετριέται η αγάπη και μάλιστα πως μετριέται. Άκουσα πολλές απόψεις περί “αγνής” αγάπης μόνο προς τα παιδιά μας και ότι κάθε άλλη μορφή αγάπης υπάρχει μόνο στην βάση μιας συνδιαλλαγής. Και για έναν διαστροφικό λόγο διαφωνώ κάθετα. Ναι αγάπη υπάρχει και μεταξύ ανδρών και γυναικών ή και ανδρών μεταξύ τους ή γυναικών μεταξύ τους ή μεταξύ ερμαφρόδιτων κλπ.
Η αγάπη σε τετραγωνικά μέτρα
Και αφού υπάρχει μετριέται. Και προτείνω να μετριέται σε τετραγωνικά μέτρα. Σαν τα διαμερίσματα!!! Γαι σκεφτείτε λίγο :
1. Αγάπη ευρύχωρη ευήλια και διαμπερής! Όλα τα αντέχει, όλα τα υπομένει, όλα τα ελπίζει (όπως έλεγε και το τραγουδάκι του Κώστα Χατζή.. Η γη γυρίζει!)
2. Αγάπη σε ημι-υπόγειο. Φτωχική και ανασφαλής, μακριά από το φώς και την χαρά. Μίζερη και εφιαλτικά άρρωστη…
3. Αγάπη σε γκαρσονιέρα. Μικρή, ζεστή, πολλές φορές κλειστοφοβική αλλά και συναρπαστική, ασφυκτικά μοναδική με πολύ εσωτερικό ψάξιμο και συγκρούσεις.
4. Αγάπη σε μεζονέτα. Προκλητικά επιδεικνυόμενη, νεόπλουτη κατάσταση που χρειάζεται όλα τα εξωτερικά χαρακτηριστικά για να είναι αναγνωρίσιμη, άλλως δεν μας αφορά!!!
5. Αγάπη time-sharing. Μια μπρος και μια πίσω, μια εδώ και μια στο εξωτερικό, μια καλοκαιρινή ζέστη και μια χειμωνιάτικο κρύο.
Όλα τα παράπανω σας προκαλώ να μου πείτε ότι δεν υπάρχουν. Ότι όλα αυτά δεν τα ζήσατε ή θα τα ζήσετε. Γιατί το πως αγπαμε και πως το μετράμε συνδέεται με τις κοινωνικές αξίες της κάθε εποχής. Με τις κοινωνικές διεργασίες, τις οικονομικές της συνθήκες και τόσα άλλα. Αυτό λέει ο ορθολογισμός μου. Αλλά πάνω από όλα αυτά υπάρχει η αγάπη δίχως καμμιά λογική. Η συναισθηματική μας φόρτιση, το “κόλλημα” που τρώμε με ανθρώπους που δεν τους ξέρουμε καλά, δεν ζούμε μαζί τους καθημερινά, αλλά μας νοιάζει και μας πονάει η ζωή τους, τι αισθάνονται για εμάς και πως περνάνε τα χρόνια τους.
Ναι σε τετραγωνικά μέτρα την μετράμε. Εξάλλου ταιριάζει σαν μονάδα και στις σχέσεις αστικής ιδιοκτησίας και εξουσίας που περνάμε αυτή την περίοδο!!!
