Ο ξυλοδαρμός…

Αθήνα , Σωτήριο έτος 2009….

Αυτός μόλις γύριζε από την δουλειά. Αυτή ήταν στην κουζίνα και ετοίμαζε στο παιδί να φάει. Αυτός μπήκε και έβγαλε την φόρμα της δουλειάς και πήγε στο μπάνιο να πλυθεί, πετώντας ένα γειά. Εκείνη του φώναξε : “καλησπέρα, θέλω να μιλήσουμε πριν να έρθει το παιδί”.

Γκραβούρα για την ενδο-οικογενειακή βία

Εκείνος έκανε ένα ντουζ και βγήκε μισόγυμνος με τα νερά να σκούζουν. Αυτή τον είδε και σκέφτηκε : “πως θα του το πω;” Εκείνος έκατσε στο τραπεζάκι της κουζίνας, έβγαλε ένα τσιγάρο από τα δικά της και το άναψε. “Σε ακούω” είπε. Αυτή έκανε μια κίνηση να κάτσει δίπλα του. Πήγε να του χαϊδέψει τα μαλλιά, αλλά το χέρι της έμεινε μετέωρο. Το μάζεψε σφίγγοντας την γροθιά της. “Θέλω να χωρίσουμε”! Του το είπε χωρίς περιστροφές, απότομα, κοφτά. Εκείνος σάστισε και προσπάθησε να καταλάβει αν το έλεγε σοβαρά. Όταν διασταυρώθηκαν τα βλέμματα, είδε μια σκληράδα που δεν είχε ξαναδεί. “Υπάρχει άλλος” της είπε! ” Όχι” του απάντησε εκείνη. “Αλλά και αυτή την ζωή δεν μπορώ να την ζήσω άλλο..”.

Δεν κατάλαβε για πότε βρέθηκε στο πάτωμα, με μια πατούσα να της πατάει το λαιμό. Δεν ούρλιαξε, δεν είπε τίποτα. Απλώς έκλεισε τα μάτια, ξέροντας τι την περιμένει. “Θα πεθάνεις π…άνα”, ούρλιαζε αυτός με ένα μάτι που γυάλιζε. Αν και στο πάτωμα του φώναξε : “Άσε με… το παιδί…”. Δεν προλαβε να φωνάξει αυτό που ήθελε. Άρχισε να την κλωτσάει στην κοιλιά μανιασμένα. “Λέγε μωρή καρ…λα, με ποιόν; Λέγε γιατί θα σε σκοτώσω…”

Βαρέθηκε να την κλωτσάει. Δεν ικανοποιούσε πια το γυαλισμένο του μάτι. Την σήκωσε όρθια. Την έβαλε απέναντι στον τοίχο και της έσκισε τα ρούχα. Πήγε να την βιάσει. Κατάφερε στιγμαία να του ξεφύγει. Την πρόλαβε και την έπιασε από τα μαλλιά. Άρχισε να την χαστουκίζει. “Θα πεθάνεις μωρή σκύλα. Από εδώ δεν θα βγεις ποτέ ζωντανή..”. Σε κάποια στιγμή αυτή κατάφερε να δαγκώσει το χέρι του. Το μάτωσε!!! Του ξέφυγε στιγμιαία, πήρε ένα μαχαίρι και το έμπηξε στο χέρι της.

Από την αιμορραγία έπεσε λιπόθυμη. Εκείνος , τότε μόνο σταμάτησε το βρίσιμο, τα χαστούκια, τις προσβολές. Πήρε τηλέφωνο και ήρθε ασθενοφόρο. Στο Νοσοκομείο είπε στους γιατρούς ότι η γυναίκα του δεν είναι καλά. Ότι χρειάζεται ψυχιατρική βοήθεια. Οι γιατροί όταν είδαν τους μώλωπες κατάλαβαν. Την έπιασαν χώρια και της είπαν ότι θα έπρεπε να υποβάλλει μήνυση. Αυτή δεν μίλησε. Όταν γύρισε στο σπίτι της μετά από 3 μέρες. Αυτός έπεσε στα γόνατα να τον συγχωρέσει. Μόλις του αρνήθηκε ξαναέπεσαν χαστούκια. Αλλά αυτή την φορά σταμάτησε όταν άκουσε τα βόγγητα της. “Σε αγαπάω” άρχισε να ψελλίζει. Με αυτά που της έλεγε, της ερχόταν εμετός. Εκείνος βλέποντας ότι δεν την μεταπείθει, κινήθηκε πάλι απειλητικά. Αυτή κατάφερε να πάρει το ασύρματο να πάει στο μπάνια και να καλέσει την αστυνομία.

Ο διοικητής του τμήματος, άρχισε τις συστάσεις. “Το παιδί… η οικογένεια…. είστε μεγάλοι άνθρωποι… δεν πρέπει να φτάνετε σε τέτοιο σημείο…” Αυτή του είπε ότι υπάρχει καραμπίνα στο σπίτι και πρέπει να του την πάρουνε. Ο διοικητής τον βλάκα…. “Μην του καταστρέψω την ζωή” της είπε και την παρακάλεσε να ανακαλέσει την μήνυση. Αυτή όταν είδε ότι δεν γλύτωνει ούτε εδώ, την απέσυρε, γύρισαν στο σπίτι μαζί και τον άφησε να πάει για ύπνο. Τότε πήγε, έβγαλε την καραμπίνα, και του την κόλλησε στο κεφάλι. Εκείνος και την ώρα που είχε την καραμπίνα κολλημένη στο κεφάλι την έβριζε : “Μωρή που..άνα, θα σε σκίσω μόλις σε πιάσω στα χέρια μου…” Αυτή με την άπειλη της καραμπίνας, τον κλείδωσε στο δωμάτιο. Μάζεψε τα πράγματά της και έφυγε… Δεν την ξαναείδε ποτέ κανείς!!!