Δεν ξέρουμε να ζούμε μαζί…αγάπη μου!!

Πολλές φορές το έχω συζητήσει ως θέμα : Μπορούν σήμερα να συμβιώσουν άντρες και γυναίκες; Και αν όχι, τι είναι αυτό που κάνει τα πράγματα δύσκολα…

Το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό, είναι ότι συναντάω όλο και περισσότερες γυναίκες εναντίον του γάμου, της οικογένειας ως στερεότυπο, του ρόλου της συζύγου. Αυτό είναι μια τεράστια διαφορά που όλοι νομίζουν ότι είναι της εποχής μας. Διαφωνώ!!! Τις περισσότερες γυναίκες που έχω συναντήσει και είναι αρνητικές, είναι από την γενιά του ‘80. Την δική μου γενιά δηλαδή. 40 something σήμερα, μάλλον σε καλή οικονομική κατάσταση (όσο και αν προσπαθεί ο Καραμανλής για το αντίθετο), τις αποκαλώ τα golden girls. Νομίζω ότι έχει να κάνει με το γεγονός ότι η γενιά μου, δούλεψε πολύ. Δεν είχε την δυνατότητα να παραγοντίσει (όπως η προηγούμενη γενιά του Πολυτεχνείου) και σίγουρα δεν μπόρεσε να ασκήσει ποτέ εξουσία!!! Η γενιά μου είναι η γενιά της αγοράς, η γενιά του make money not war!!!

Το δεύτερο που μου έρχεται στο μυαλό είναι ότι λόγω της αλλαγής των οικονομικών μας σχέσεων, των καταναλωτικών μας προτύπων και των αλλαγών στον τρόπο ζωής μας, η άρνηση προς την οικογένεια είναι φυσιολογική. Ποιός σήμερα κάνει οικογένεια, ώστε να υποβαθμίσει τον τρόπο ζωής του, να αναλάβει ευθύνες άλλων και να μεγαλώσει παιδιά; Με τι χρήματα; Με τι χρόνο;

Τότε διαβάαμε Μανίνα

Σήμερα δουλεύουμε 9 με 5 οι περισσότεροι. Το ‘70 και το ‘80 ήταν όλοι στο 8 με 2, και οι τράπεζες μόνο τότε 7 30 με 3 30. Γύριζες στο σπίτι έτρωγες, έπαιρνες και ένα υπνάκο και μετά διάβαζες τα παιδιά, έβγαινες και καμμιά βόλτα με την οικογένεια. Και τα Σαββατοκύριακα χαλαρός!!! Σε μια πόλη που είχε ακόμα μονοκατοικίες, παιδιά έπαιζαν στον δρόμο και διαδηλωτές κατέβαιναν να αντισταθούν σε αυτό που έλεγε ο Μαρξ αλλοτρίωση του εργαζόμενου. Και τελικά μας ήρθε.. αργά και σταδιακά!!!

Παντρεύτηκα και έκανα παιδί στα 25 μου. Δούλευα, σπούδαζα και με την γυναίκα μου είμασταν και οι 2 ιδιωτικοί υπάλληλοι. Την χρυσή διετία του Ανδρέα… 84-86. Τα λεφτά έφταναν για όλα, φτιάξαμε έπιπλα, αγοράσαμε σπίτι με φτηνό στεγαστικό τότε. Οι υπάλληλοι ζούσαν καλά!!! Σίγουρα ότι και να λένε τώρα όλοι ήταν η χρυσή δεκαετία του μισθωτού. Η μόνη φιλολαϊκή κυβέρνηση. Εκείνη λοιπόν την δεκαετία παντρεύτηκαν όλοι οι φίλοι μου νωρίς, έκαναν παιδιά, αγόρασαν σπίτι, αξιοποίησαν γονικές παροχές. Περνούσαμε καλά!!! Άρα πως να μην κάνεις οικογένεια;

Αντίθετα από τον Σημίτη ως Υπουργό Εθνικής Οικονομίας το 1987 και μετά, ζήσαμε την σταθεροποίηση, την σταδιακή ανεργία και το ζόρισμα του κάθε μισθωτού και εργαζόμενου. Ανακαλύψαμε τους μαϊμού επενδυτές και προτεραιότητα έγινε η “επιχειρηματικότητα”. Το καπιταλιστικό όνειρο στην άγρια μορφή του. Εκεί χάθηκαν αξίες και συνειδήσεις. Εκεί άρχισε η καριέρα, ο γρήγορος πλουτισμός, η κενότητα του λόγου και των συναισθημάτων. Άρα ποιά οικογένεια; Εκεί άρχισα να ακούω όλους να μιλάνε ξανά για προίκες, οι οικονομίες στο χρηματιστήριο και πολλές πιστωτικές κάρτες!!!

Και εκεί χάθηκε η μπάλα. Άρα, για να ξαναγυρίσω στο αρχικό ερώτημα : “Το ζήτημα δεν είναι αν ένας άντρας και μια γυναίκα μπορούν να ζήσουν μαζί… Αλλά αν πια οι άνθρωποι μπορούν να ζήσουν συλλογικά, αντάμα, σε οργανωμένη μορφή συνύπαρξης…” Το βλέπω προσωπικά όλο και πιο δύσκολο.. Ποιός ανοίγει την πόρτα του σε καλεσμένους αν την άλλη μέρα πρέπει να βρει την δόση του στεγαστικού, του καταναλωτικού, των φροντιστηρίων και του σούπερ μάρκετ.  ¨Αστα να πάνε !!! Την χάσαμε την μπάλα πατριώτη!!!