Μια μικρή και ύπουλη μόλυνση από λάθος χειρισμό κατέληξε σε ένα τεράστιο απόστημα, επίπονο και επικίνδυνο. Αποφάσισα λοιπόν να ταξιδέψω πίσω στην Αλεξανδρούπολη για να το θεραπεύσω στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της. Πρωι πρωι λοιπόν βρισκόμουνα στα επείγοντα περιστατικά για να δω τον γιατρό και να έχω μια διάγνωση και λύση στους οξείς πια πόνους.
Το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Αλεξανδρούπολης
Αντίκρυσα ένα Νοσοκομείο πεντακάθαρο, ήσυχο (αν και η υποδομή του είναι τεράστια), με τα πάντα σε τάξη. Οι γιατροί και οι νοσοκομές σοβαρές αλλά ευγενικές, συστηματικές και ανθρώπινες. Περίμεναν και κάποιοι άλλοι στην ουρά για άλλους γιατρούς. Η εξυπηρέτησή τους ήταν άμεση και το κυριότερο ανθρώπινη. Πουθενά δεν υπήρχε το φοβερό “υφάκι” των αθηναϊκών νοσοκομείων, αυτή η φοβερή διάθεση άσκησης “εξουσίας” επάνω στον πόνο του άλλου. Κατά πόσον μάλλον η περιβόητη αδιαφορία του προσωπικού (ως γνήσιοι γραφειοκράτες του δημόσιου τομέα). Εδώ μάλλον όλοι είχαν την αίσθηση του καθήκοντος και μάλλον περήφανους για την δουλειά τους, τους είδα!
Είδα κάποια στιγμή τον χειρούργο να βγαίνει. Πήγαινε με έναν καφέ στο χέρι να ξεμουδιάσει. Η Προϊσταμένη της επεσήμανε ότι περιμένει ασθενής, γύρισε αμέσως πίσω και με δέχτηκε. Η αντίδραση στο πρόβλημα άμεση, κλήθηκε και ειδικός γιατρός και όλα αυτά μέσα σε λεπτά. Κανένας δεν έτρεχε να φωνάζει κανέναν, κανείς δεν φώναξε. Η νοσοκόμα που με φρόντισε ευγενική και μάλλον με κοίταγε με συμπάθεια. Προσφέρθηκε να με βοηθήσει να ντυθώ κιόλας μετά το τέλος της μικρής επέμβασης.
Μου δώσανε τα φαρμάκα μου, μου κλείσανε συγκεκριμένο ραντεβού για την αλλαγή των επιδέσμων την επόμενη μέρα. Και σκέφτηκα από μέσα μου ότι αν λειτουργούσαν όλα τα νοσοκομεία της χώρας θα είχε κανείς παράπονο για το επίπεδο υγείας; Και δεν είναι η πρώτη φορά που έχω πάει στο συγκεκριμένο νοσοκομείο. Και σε πιο σοβαρά περιστατικά το ίδιο ήτανε. Και βέβαια υπάρχει το επιχείρημα ότι είναι νέο νοσοκομείο και οι υποδομές καινούριες. Και εγώ ερωτώ : δεν γίνεται να προχωρήσουμε σε τέτοιου είδους πολιτικές και επενδύσεις που να σέβονται τον πολίτη καθημερινά; Μήπως τελικά είναι μύθος η πρωτοπορία της Αθήνας σε θέματα παροχών υγείας; Μήπως ήρθε η ώρα να αποκεντρωθούμε;
Γιατί το βλέπω σόλικο να επικρατεί τριτοκοσμική ατμόσφαιρα στο κλεινόν άστυ και η ελληνική περιφέρεια να βρίσκεται χρόνια μπροστά!!! Πάντως ένα εύγε στο προσωπικό του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου της Αλεξανδρούπολης απαιτείται!!!
Imun prin duo chronia stin Alexandrupoli gia ena synedrio.To nossokomeio vriskete sta idia epipeda me ta kypriaka kai merika alla nossikomeia stin voreio ellada pu echun europaikes prodiagrafes.
Kammia syngrissi akomi kai me idiotikes klinikes stin Athina!
Είναι γνωστό το πανεπιστημιακό νοσοκομείο της Αλεξανδρούποληςυρύτερη περιοχή της Θράκης για την αποτελεσματικότητα του.
Εγώ θα σου πω μια μικρή περιπέτεια που πέρασα στο νοσοκομείο Ξάνθης πριν μερικές ευδομάδες μετά από δάγκωμα του σκύλου μου στο χέρι.
Όταν έφτασα στα επίγοντα με ένα τραύμα αρκετά βαθύ στο χέρι οι γιατροί μου πέταξαν μια γάζα με αντισυπτικό σαπούνι και να πάω στο βάθος στις τουαλέτες να πλύνω την πληγή για 10 λεπτά.
Μπορείς να φατναστείς υποθέτω ότι πονούσα έβλεπα το άνοιγμα της πληγής στο ίδιο μου το σώμα και μου ερχόνταν να λιποθυμήσω και από πάνω έπρεπε να τρίβω την ίδια την πληγή μέσα έξω με την γάζα επί 10 λεπτά.
Φυσικά μου το έδεσαν γιατί σε δάγκωμα σκύλου δεν κάνουν ράματα και μου είπαν να πάω να αγόρασω μία αντιτετανική σε φαρμακείο .
Σκηνές απείρου κάλους και στην αλλαγή της γάζας μετά από 3 μέρες με μία αγροτική γιατρό που έκανε εφημερία στις αλλαγές να προσπαθεί να τραβήξει με φόρα την κολλημένη γάζα από την πληγή ενώ θα έπρεπε να απομακρύνει το δέρμα απο την γάζα και όχι το αντίθετο αν δεν ήθελε να σκούζω σαν τον ινδιάνο από τον πόνο.
@panagiota
συμφωνώ με αυτά που λες… και νομίζω ότι θα έπρεπε να είχαμε πολλά τέτοια ακόμα στην χώρα μας. Από την άλλη ένας φίλος από την Αθήνα μου έγραψε σήμερα : καλά έκανες και πήγες Αλεξανδρούπολη κι εγώ όταν είναι κάτι σοβαρό από την Αθήνα, πάω Έδεσσα!!!
@μαραμένα σύκα
τόσο άσχημα ε; τελικά νομίζω ότι βοηθάει ότι στην Αλεξανδρούπολη το “πανεπιστημιακό”… είναι εξιαρετικά σημαντικό ένα νοσοκομείο να έχει υψηλό επίπεδο γιατρών που έχουν και διαφορετικές παραστάσεις και εμπειρίες
κατ’αρχήν περαστικά !!
κατά δεύτερον έχεις απόλυτο δίκιο, τελικά στην επαρχία βλέπεις πολλές φορές την πραγματική Ελλάδα αυτή που νοιάζεται για τον δίπλα, για τον άνθρωπο…
Η Αθήνα (και η Θεσσαλονίκη) κάπου έχουν παραγίνει απρόσωπες…
@Γιάννη
σε ευχαριστώ πολύ γιάννη!!!
Σωτήρη μου περαστικά σου και να προσέχεις τον εαυτό σου.
Παντως για να ειμαστε και δικαιοι αλλο μια πολη επαρχιας με <>πλυθυσμο και αλλο πραγμα ενα νοσοκομειο που εφημερευει σε μια πολη 5 εκ. περιπου και οποιους ασθενεις ερχονται απο επαρχια οι οποιοι ειναι μερικες χιλιαδες καθημερινα συν τους αλλοδαπους συν γυναικις και τεκνοις φτανουμε στα 6 εκ. με 6 νοσοκομεια κρατικα!!!!! εγω βλεπω πως μαλλον ειναι ηρωες ειναι οι γιατροι με το υπολοιπο νοσηλευτικο προσωπικο…περαστικα σου κιολας Σωτηρη.
@takis
συμφωνώ ως προς το πληθυσμιακό θέμα.. αλλά δεν είναι μόνο αυτό :
α. απαξιωμένες υποδομές
β. στρεβλώσεις με την ιδιωτική αγορά υγείας
γ. ελλειπές βοηθητικό προσωπικό
δ. τελείως διαφορετική νοοτροπία πανεπιστημιακών. διευθυντών και λοιπών παραγόντων
ε. άλλη αντίληψη του πελάτη- ασθενή
DHLADH EGW POU SKEFTOMAI NA BRW DOULEIA METAKSY THRAKHS KAI MAKEDONIAS KAI KANW MIA EREYNA SXETIKA ME TO EPIPEDO TWN NOSOKOMEIWN(ENNOW AYTA POU EXOUN EURWPAIKES PRODIAGRAFES)POIA THA ME SUMBOULEYATE OTI EINAI TA KALUTERA,PIO SYGXRONA KAI PANW AP”OLA POIA SEBONTAI TON ASTHENH KAI TIS ANAGES TOU??H KSANTHI AS POUME AP”OTI KATALABA EINAI TRITOKOSMIKH STO EPIPEDO TOU NOSOKOMEIOU THS?EYXARISTW EK TWN PROTERWN AN KAI EXW KATALABEI OTI THS ALEKSANDROUPOLHS EINAI ISWS TO KALUTERO POU UPARXEI…
@λιλιαν
ναι η αλεξανδρούπολη είναι με διαφορά το καλύτερο στην περιοχή .. της Μακεδονίας- Θράκης θα έλεγα!!!
Σαν αρχή διάβασα τα όσα αναρτήσατε και συμφωνώ απόλυτα γενικά.
Οντως γυρνώντας τα νοσοκομεία της Αθήνας, διαπίστωσα ακριβώς αυτή την ανεκδιήγητη κατάσταση. Υφάκι , άσκηση εξουσίας , αγένεια και γενικά έλλειψη επαγγελματισμού και ανθρωπιάς. Σε βαθμό που ένιωθα τύψεις που ασθένησα , μα το χειρότερο όλων είναι ότι ,δεν είχα εμπιστοσύνη σε ότι αφορούσε την επάξια αντιμετώπιση και ίαση της ασθένειάς μου… Και αυτό διότι φαινόντουσαν να βαριούνται τρομερά…
Όμως μετά από μεγάλη ταλαιπωρία, βρήκα ένα χώρο πιο ευαίσθητο και ανθρώπινο, όπου με αγκάλιασαν και ένιωσα ότι πραγματικά νοιάζονται. Όπου απαντούσαν στα έκτακτα τηλεφωνήματά μου και προσπαθούσαν να βοηθήσουν.
Αυτοί οι άνθρωποι με μεγάλο Α, είναι οι γιατροί και το νοσηλευτικό προσωπικό , του ογκολογικού τμήματος στο νοσοκομείο Αλεξανδρα. Τα καλά πρέπει να τα επικροτούμε…
Ευχαριστώ πολύ για το χρονο σας..