η αγορά εργασίας της ΝΔ

Μέλος της οικογένειας ψάχνει για δουλειά :

εφημερίδα και τηλέφωνα. δουλειά 1. Φορτοεκφορτωτής 8 ώρες αλλά άμα υπάρχει δουλειά και κάτι παραπάνω. Μισθός 450 ευρώ τον μήνα!!!

δουλειά 2. Σεκιούριτας. Βραδινά μέσα με το ζόρι φτάνεις τα 550 ευρώ τον μήνα!!!

δουλειά 3. Να δουλεύεις πρέσσα σε πλυντήριο για ξενοδοχεία, καράβια κλπ. Μισθός 350 ευρώ!!!!

Εννοείται σε καμμιά δουλειά ένσημα. Αυτή λοιπόν είναι η φοβερή ελεύθερη αγορά; Για αυτό νομιμοποιείται κολλέγια, εξισώνεται ΤΕΙ, ΑΕΙ όλα και κάνετε έναν αχταρμά; Έτσι θα γλιτώσετε τον κοσμάκη από την ανάγκη σας για έναν διορισμό στο δημόσιο; Για αυτό ρίξατε οξύ στο πρόσωπο της Κούνεβα;

Και όχι μόνο αυτό αλλά υπάρχει και ένα θέμα στην οικονομική σας πολιτική :

Η ελεύθερη αγορά σας δεν στηρίζεται στις προμήθειες του δημοσίου για να φτιάξετε δήθεν ανταγωνιστική αγορά. Αλλά στην διεύρυνση της οικονομίας, στην αύξηση της συνολικής παραγωγικότητας από την αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού μας. Εσείς τι κάνατε; Οδηγήσατε σε οικονομικό αδιέξοδο την χώρα, δημιουργήσατε συνθήκες κοινωνικής εξαθλίωσης και με μαθηματική ακρίβεια φτιάχνετε μια στρατιά ανέργων.

Άσε που με την περίφηση μεταναστευτική σας πολιτική, προσπαθείτε να συμπιέσετε μεροκάματα, εργασιακές συνθήκες και μισθούς. Για αυτό θέλετε λαθρομετανάστες και όχι μετανάστες. Θέλετε την μαύρη εργασία. Για να σωθεί ο περίφημος μικρομεσαίος που εκμεταλλεύεται αθώους ανθρώπους εις βάρος του ανθρώπινου δυναμικού της χώρας…

Για του λόφου το αληθές έχω μια ερώτηση: Πόσοι καταδικάστηκαν επί ημερών σας μετά από καταγγελία στην επιθεώρηση εργασίας; Πόσοι; πες τε ένα νούμερο αξιότιμη κυρία Φάνη Πάλλη Πετραλιά!!!

Κολλέγια, Πανεπιστήμια και …. εκλογές!!

Από τον Ιούλιο του 2009, το Υπουργείο Παιδείας έχει δώσει άδεια ίδρυσης σε 39 κολλέγια ιδιωτικά. Από το πρώτο βήμα αυτό , κατά την διάρκεια του Αυγούστου το Υπουργείο Παιδείας τα ελέγχει για να προχωρέι σε παροχή άδειας λειτουργίας. Και το φθινόπωρο ετοιμάζεται η κυβέρνηση να νομοθετήσει τα επαγγελματικά δικαιώματα των κολλεγίων αυών σε εναρμόνιση με την κοινοτική οδηγία που μας το επιβάλλει.

Παράλληλα συζητείται αυτές τις μέρες το σχέδιο Νόμου για την λειτουργία των ΤΕΙ, που πραγματικά τινάζει στον αέρα την συνεργασία και λειτουργία των Πολυτεχνείων και των τεχνικών τμημάτων των ΤΕΙ. Αγκάθια του νομοσχεδίου το άρθρο 18 που παραχωρεί στον Υπουργό Παιδείας το δικαίωμα με απόφασή του να ορίζει τα επαγγελματικά δικαιώματα των αποφοίτων τμημάτων!!! Στο άρθρο 19 δε, προβλέπονται οι διαδικασίες ΤΕΙ και ΑΕΙ, με τρόπο που ουσιαστικά επιτρέπει ένα ΤΕΙ να αποτελέσει λειτουργικά και επιστημονικά παράρτημα ενός Πανεπιστημίου. Θα μου πείτε αυτό είναι καλό;

Να σας πω το εξής παράδειγμα : Ένα παιδί για να περάσει στο Πολυτεχνείο Αθηνών και στο τμήμα Μηχανολόγων, χρειάζεται έναν μέσο όρο βαθμολογίας 18. Για να περάσει όμως στο τμήμα Μηχανολογίας στην Κοζάνη ο μέσος όρος είναι 14. Η διαφορά επιπέδου είναι προφανής!!! Σύμφωνα λοιπόν με τον νόμο όμως, ο φοιτητής των ΤΕΙ θα μπορούσε εν δυνάμει να γίνει φοιτητής των ΑΕΙ από την πίσω πόρτα. Και στο τέλος να αποκτήσει το ίδιο επαγγελματικό δικαίωμα με έναν μηχανολόγο μηχανικό στο Μετσόβιο. Και κάποιος μπορεί να πει ότι αυτό δεν είναι κακό!!! Και εγώ θα συμφωνήσω. Τότε όμως ας καταργήσουμε τις εισαγωγικές εξετάσεις, ας κάνουμε τα ΤΕΙ παραρτήματα των ΑΕΙ και ας τελειώνουμε. Το να δημιουργηθεί αυτή η πελατειακή σχέση Υπουργού Παιδείας και αποφοίτων, δεν θυμίζει πολιτικάντη επαρχιώτη κύριε Aris !!!!

Και όλα αυτά η ΝΔ εν τω μέσω του καλοκαιριού. Με κλειστά Πανεπιστήμια!!! Αλλά με ψηφοφόρους με διαθέσιμα αυτιά και επαγγελματικές αγωνίες!!

Τι είναι η αγάπη;

4 το πρωι και ο σύντροφος καρατράντος έθεσε ένα “φιλοσοφικό” ερώτημα : Μπορεί κάποιος να σκοτώσει την αγάπη;

Και μετά από έναν διάλογο με συμμετέχοντες από το FB σκέφτηκα να γράψω κάτι περί αγάπης.  Άσε που βρίσκω και μια πολιτική έννοια στην κουβέντα…

Λοιπόν η έννοια της αγάπης έχει αποκτήσεις κεντρικό ρόλο στις θεωρίες που δέχονται την μεταφυσική. Κυρίως όλες οι θρησκείες του πλανήτη την έχουν ως κεντρική έννοια. Τι είναι όμως τελικά η αγάπη; Τρώγεται; Ζει; Υπάρχει;

Γιατί πολλοί θα σας βρουν διαφορετικές εξηγήσεις και θεωρίες. Η αγάπη είναι συμπεριφορά, η αγάπη δημιουργείται μέσα από την συνήθεια, η αγάπη είναι κάτι που βιώνουμε μέσω των αισθήσεων ή της εγκεφαλικής επεξεργασίας. Από την άλλη ο υλισμός σαν φιλοσοφικό ρεύμα δεν χρησιμποίησε ιδιαίτερα την έννοιά της. Αντί για την αγάπη προτίμησε άλλες λέξεις : σεβασμό προς τον άλλον, καθήκον, αρετή, ελευθερία.

Ποιός είμαι εγώ που θα τα συγκεράσω θα μου πείτε… για αυτό και εγώ θα πω αυτά που έχω καταλάβει :

Η αγάπη είναι ελευθερία

Η αγάπη είναι πιο ψηλή από τα βουνά και πιο μεγάλη από την θάλασσα

Η αγάπη είναι δεσμός

Η αγάπη ορίζει την συμπεριφορά μας με βάση την κοινωνία που ζούμε

Η αγάπη μπορεί να είναι έγκλημα ή να οδηγεί σε αυτό

Η αγάπη δεν χρειάζεται την ηθική, αλλά σίγουρα η ηθική χρειάζεται την αγάπη

Η αγάπη δεν έχει νόμους, αλλά προσπαθεί να προσαρμοστεί σε αυτούς!!!

Αυτά έχω καταλάβει μέχρι τώρα και τα παραδείγματα πολλά από όλες τις πλευρές…

Μετανάστες, ΟΗΕ και ο φυλακισμένος στην Πάτρα..

Η Ύπατη Αρμοστεία για τους Πρόσφυγες σε χθεσινή της συνέντευξη τύπου , επισημαίνει στον Ελληνικό λαό ότι ο κύριος Παυλόπουλος και η ΝΔ, τον δουλεύει κανονικά. Γιατί πως να εξηγήσω ότι 1 μέρα μετά το περιστατικό στην Αλεξανδρούπολη (λαθρομετανάστες αφέθηκαν άφραγκοι και πεινασμένοι στην τύχη τους με την ευχή από την αστυνομία “Γυρίστε στην χώρα σας”..) έρχεται και η συνέντευξη τύπου για την Λέσβο.

Εκεί στο στρατόπεδο συγκέντρωσης (διότι περί αυτού πρόκειται) υπάρχουν έγκλειστα 300 ανήλικα παιδιά (πράγμα που απαγορεύεται δίότι δεν υπάρχει στην διεθνή νομοθεσία εγκλεισμός ανήλικου λαθρομετανάστη). Από αυτά τα 300 παιδιά τα 150 άρχισαν απεργία πείνας την προηγούμενη Παρασκευή. Μάλιστα την ίδια περίοδο πραγματοποιείται στην Λέσβο και το NoBorder Camp στην Χιμάδα, που συμπαρίσταται στα παιδιά απεργούς πείνας.

Η Ύπατη αρμοστεία λοιπόν, επισκέφτηκε το συγκεκριμένο στρατόπεδο και δήλωσε ότι οι συνθήκες είναι άθλιες αφού σε έναν χώρο 250-300 ατόμων έχουν κλειστεί 800!!! Ξέρετε από που είναι οι 800; Από τον καταυλισμό της Πάτρας, από τον οποίον εκδιωχθήκανε και οι Πατρινοί πανηγύριζαν…. Μόνο που τότε δεν ήξεραν ότι οι άνθρωποι δεν “εξαφανίζονται”.. αν φύγουν από σένα κάπου πάνε.. Και τώρα βλέπουμε που πήγανε : Κυπρίνος Έβρου, Λέσβος και αλλού φαντάζομαι.

Να πω ότι αναφέρεται ότι στην Λέσβο σε ένα δωμάτιο στεγάζονται 150 μητέρες με 50 μωρά!!! Και ο κύριος Παυλόπουλος, αμέσως μετά τις ευρωεκλογές πανηγύριζε : “Θα τους μαζέψουμε και θα τους διώξουμε..”  Δεν είπεόμως την αλήθεια : “Θα τους εξαφανίσω από το κέντρο της Αθήνας (πολλοί δημοσιογράφοι…) και θα τους πάω Μυτιλήνη, Έβρο και όπου αλλού θα τους βλέπουν λίγοι!!! Όσο για να τους διώξω; Καλά πολιτικός είμαι μην τα παίρνετε και όλα τοις μετρητοίς!!”

Τώρα το κερασάκι στην τούρτα είναι ότι την επόμενη βδομάδα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θα αρχίσει η συζήτηση για το θέμα της Μετανάστευσης. Η κυρία Jeanine Hennis Plasschaert, με την οποία στήριξαμε τον φυλακισμένο στην Πάτρα, είναι εισηγήτρια για τον νέο μηχανισμό αλληλεγγύης μεταξύ των κρατών μελών ως προς την αντιμετώπιση της λαθρομετανάστευσης. Ναι, η κυρια που της είπαμε ότι δεν είναι αρκετά φερέγγυα για να δώσουμε 5θημέρη άδεια σε ένα φυλακισμένο!!!! Θέλω να δω τι θα της πούνε οι δικοί μας ευρωβουλευτές κύριε Παυλόπουλε;

Η συγκέντρωση στο σύνταγμα…

Στις 7 μμ σήμερα στο Σύνταγμα θα γίνει μια μάζωξη – βουβή διμαρτυρία για τις φωτιές.. ανάλογη με αυτή του 2007. Βέβαια καμμία σχέση : τότε ήταν μια υγιής αντίδραση από μια κοινωνία που ήθελε σιωπηρά να αντιδράσει, δείχνοντας ότι είναι παρούσα.. και 20 μέρες μετά ψήφισε τους ίδιους υπεύθυνους!!!

Τώρα αυτό που γίνεται είναι ακόμη χειρότερο. Παίρνει την μορφή “κομματικής” μάζωξης, ομάδες καλούν και σε προσυγκεντρώσεις (προφανώς για να μετρήσουν και κουκιά..) και διαβλέπω μέχρι και κομματικές αντιπραθέσεις ποιός είχε τους πιο πολλούς!!!

Για αυτό και δεν πηγαίνω. Άκουσα τόσα επιχειρήματα και από τις 2 μεριές. Και τους υπέρ και τους εναντίον. Αλλά θα θυμίσω σε όλους : το πάγωμα του νομοσχεδίου για τα 100μυρια και την μαζική ευρωπαϊκή αντίδραση στο πακέτο των τηλεπικοινωνιών.. και τα 2 με μεγάλη επιτυχία. Χωρίς μέτρημα κουκιών, χωρίς καμμιά “σιωπηλή” διαμαρτυρία, αλλά αντίθετα πολύ φωναχτή!!!

Δεν ξέρω πια αν η πολιτική αλλάζει με μέτρημα κεφαλιών στον δρόμο. Ειδικά για τις φωτιές, σε μια συγκέντρωση με κανένα συγκεκριμένο αίτημα, χωρίς να έχουν ειπωθεί από πριν συγκεκριμένες προτάσεις. Και ακόμη δεν έχω καταλάβει τι σημαίνει σιωπηλή και με μαύρα!!! Από ποτέ είναι επαναστατική πράξη η κηδεία;

Ακόμη δεν έχω απαοφασίσει αν θα πάω.. ούτε παροτρύνω κανέναν να μην πάει… Το μετά όμως σκέφτομαι.. ότι μετά την κηδεία θα πάμε για κονιάκ να κλάψουμε τον μακαρίτη!!

πως είναι να είσαι down?

Τελικά λίγο αυτά που συμβαίνουν, λίγο οι δυσκολίες στην υπόθεση που προωθώ για τον φυλακισμένο στην Πάτρα, λίγο οι εξελίξεις στην χώρα, με φέρανε σε μια κατάσταση πραγματικά down.

Πως είναι τελικά όμως να σε πιάνει το down-ιάσμα;

1. Δεν θες να δεις άνθρωπο, απαντάς στα σχόλια με το ζόρι, προτιμάς να μείνεις εσύ με σένα. Να αφήσεις το μυαλό να ξεκουραστεί και από την άλλη να παλέψεις με την δική σου φαντασία.

2. Παλιότερα όταν ήμουν μικρότερος, στις down μέρες, έβαζα τον μυαλό μου να ονειρευτεί. Φανταστικά παραδεισένια μέρη, όμορφες γυναίκες που θα ήθελα να είχα ερωτευτεί… αλλά δεν τις συνάντησα ποτέ, ότι ξαφνικά αποκτούσα πολλά χρήματα και έφευγε το άγχος για το μέλλον. Τέτοια πράγματα… αλλά τώρα πια δεν μπορώ!! Απλώς προτιμώ να μην σκέφτομαι τίποτα.

3. Βάζω ή μουσική ή κανα dvd (καμμιά φορά και 3) και χάνομαι σέ έναν άλλο κόσμο.

4. Παίρνω το αδερφάκι μου τον Στέλιο που με προσφωνεί “Γειά σου σύντροφε της Αριστεράς και της Προοόδου και του Γιώργου του εκσυγχρονιστή….” και από την φράση και μόνο χαμογελάω… γιατί πολιτική, πολιτική, αλλά και λίγο χιούμορ χρειάζεται σε όλους μας.

5. Παίρνω μια φίλη να με κράξει… γιατί ξέρετε ε; άμα σε μαστιγώνουν με την πραγματικότητα, συνέρχεσαι λίγο!!

Παλιά πήγαινα και καμμιά βόλτα για μπύρες ή για κανά ποδόσφαιρο. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαζοκουβέντα για να ξεχαστείς από την μπάλα.. μπορείς ώρες να αναλύεις το αριστερό χαφ της Άρσεναλ και καθάρισες!!!

Σήμερα όμως έκανα κάτι άλλο: σας έγραψα αυτό το κείμενο!!! Και ήδη αισθάνομαι καλύτερα, γιατί από τώρα σκέφτομαι τα σχόλια! “Καλά σοβαρός άνθρωπος και γράφεις τέτοια;”… “Ποδόσφαιρο; Πα πα πα” “Πήγαινε για ψώνια.. shop therapy”. Λέτε να κάνω λάθος και να μην έχω σχόλια;

Αυτό θα πει μεταναστευτική πολιτική.. συγχαρητήρια!!!

Με πήραν χτες το βράδυ από την Αλεξανδρούπολη για να με ενημερώσουν για ένα περιστατικό που έχει δημιουργήσει οργή στην τοπική κοινωνία: τα κέντρα υποδοχής ή επαναπροώθησης των λαθρο- μεταναστών. Σήμερα υπάρχει μια πάρα πολύ καλή περιγραφή στο Έθνος που επισημαίνει το αδιέξοδο :

Μετά τις εξαγγελίες Παυλόπουλου περί διαδικασιών επαναπροώθησης, επισκέφτηκε το κέντρο που δημιουργήθηκε στον Κυπρίνο του Έβρου. Κόψανε κορδέλες, χάρηκε το πλήθος και οι χειροκροτητές και μετά ήρθε το αδιέξοδο. Ξαφνικά και από το αδιαχώρητο, αποφασίστηκε να αφήνονται ελεύθεροι και άφραγκοι οι υπό προώθηση ακόμα και πριν το πέρας του τριμήνου που προβλέπει ο νόμος. Με την “προτροπή” να γυρίζουν στις χώρες τους!!! Μπορείτε να το φανταστείτε;

Ξαφνικά λοιπόν σκάνε μύτη στην Αλεξανδρούπολη 150 άτομα ζητιανεύοντας λεφτά για ένα εισιτήριο να έρθουν στην Αθήνα. Η πόλη σοκάρεται, αρχίζουν οι 150 και κοιμούνται στον σταθμό, τα παλληκάρια του ΛΑΟΣ στην πόλη ωρύονται για την έλλειψη στιβαρής πολιτικής και η Αλεξανδρούπολη μεταλάσσεται σε Πάτρα. Και έλεγα και γω : που πήγαν αυτοί από την Πάτρα; Ε τώρα όλοι ξέρουμε.

Οι νομάρχες Έβρου, Χίου και Λέσβου αποφάσισαν λοιπόν να συντονιστούν, να απαιτήσουν και να τσακωθούν με την κυβέρνηση. Που αποδεικνύεται ότι μόνο πολιτική μετανάστευσης δεν έχει, αλλά χύμα στο κύμα όλα!!! Αφήνω κατά μέρος το ανθρωπιστικό κομμάτι και τις άθλιες συνθήκες και μένω μόνο σε αυτό : θεωρούμε ότι είμαστε σοβαροί ως χώρα για την μεταχείριση αυτή; 28 δις είχαμε για τις τράπεζες, λεφτά για μεταναστευτική πολιτική; Εδώ να πω ότι ακόμη και η αστυνομία βγήκε για έρανο να τους βρει εισιτήρια τρένου για την Αθήνα. Γιατί τα ΚΤΕΛ αρνήθηκαν την μεταφορά τους.. Πόσο τρελλό μου φαίνεται αυτό; !!!!

Μια τρελλή ιστορία της ΕΛΑΣ… πάμε καλά;

Στις 24 Ιουνίου του 2009, η βελγική εφημερίδα Nieubsblad δημοσίευσε μια απίθανη ιστορία που βρίσκεται μπροστά στην βελγική δικαιοσύνη :

Ο Νταβίντ (τα λοιπά στοιχεία δεν αναφέρονται για ευνόητους λόγους..) είχε συλληφθεί στην Κρήτη για την κατοχή 1000 χαπιών έκσταση και καταδικάστηκε σε 7χρονη κάθειρξη. Μετά από κάποιο διάστημα η ΕΛΑΣ τον επισκέφτηκε στην φυλακή και του ζήτησε να συνεργαστεί ώστε να γλιτώσει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα από την ποινή του. Του είπαν λοιπόν να βρει τρόπο ώστε να συλληφθεί κάποιος που θα εισήγαγε ακόμα μεγαλύτερη ποσότητα χαπιών “έκσταση στην χώρα”.

Αφού λοιπόν ο κρατούμενος συμβουλεύτηκε οικογένεια και φίλους, βρέθηκε ένας αξιολύπητος άνθρωπος που αντί 3000 ευρώ δέχτηκε να μεταφέρει την ποσότητα, αγνοώντας φυσικά το στήσιμο από την αστυνομία… Τα χάπια βρέθηκααν κρυμμένα σε βίβλους και δέματα που μετέφερε. Συνέληφθη στο αεροδρόμιο και ήδη βρίσκεται 3 χρόνια στην φυλακή, εδώ στην χώρα μας.

Πριν από λίγο καιρό κάποιος προσέφυγε στην βελγική δικαιοσύνη, που μελετά την δίωξη του Νταβίντ, της οικογένειάς του και των φίλων του που εμπλέκονται στην υπόθεση.  Ο ίδιος ο Νταβίντ εξηγεί στο άρθρο ότι πιεσμένος από τις άθλιες συνθήκες στις ελληνικές φυλακές, αποφάσισε να συνεργαστεί και τελικά απελευθερώθηκε στα 2,5 χρόνια αντί για τα 7 που θα έπρεπε να εκτίσει.

Προσωπικά δεν υιοθετώ την ιστορία αν δεν απαντήσει επίσημα η Ελληνική Αστυνομία για την υπόθεση. Επειδή όμως το δημοσίευμα ήδη κυκλοφορεί από χέρι σε χέρι στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, θα ήθελα να ξέρω αν υπάρχει επίσημη απάντηση. Αν είναι αλήθεια τότε ζήτω που καήκαμε… αν όχι τότε θα πρέπει η Ελληνική Πρεσβεία στο Βέλγιο να κινηθεί εναντίον της εφημερίδας…. Αναμένω!!!

περί ευθύνης και φωτιάς…

Και να μαστε πάλι, 2 Αύγουστους μετά, να θρηνούμε στα αποκαϊδια των αττικών δασών. Μετά από μια φωτιά, που με την ίδια περίπου μέθοδο του 2007, κατέκαψε τα εναπομείναντα δάση της Αττικής. Ξέρω ότι τώρα ο καθένας θα δώσει την δική του εξήγηση για τα αίτια, τα λάθη, τις παραλείψεις. Εγώ θέλω να προσθέσω μόνο 2 σημεία :

1. Η Ελλάδα έχει πλέον σοβαρό πρόβλημα συστήματος διοίκησης. Και αυτό αποτελεί κυβερνητική ευθύνη. Αν θυμάμαι καλά το 2004, η ΝΔ κέρδισε με κεντρικό σύνθημα την επανίδρυση του κράτους. Υποσχέθηκε ένα κράτος αποτελεσματικό, αδιάφθορο και κοντά στον πολίτη. 5 χρόνια μετά, απέτυχε παταγωδώς. Γιατί;

Μα γιατί δεν μπορείς να φτιάξεις “επανιδρυμένη” διοίκηση, όταν έχεις εκλεγεί με μανδύα την αναδιανομή της μπίζνας στην χώρα, την εκδίκηση του πολιτικού σου αντιπάλου, την αγωνία για την δημιουργία συστήματος διανομής της εξουσίας και όχι για την δημιουργία αρχών διακυβέρνησης. Τότε το αδιέξοδο σε περιμένει κρυμμένο στην γωνία. Τα σκανδάλα είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα έρθουν. Και όταν έχεις να αντιμετωπίσεις κρίσεις, μάλλον θα είσαι απροετοίμαστος και αναποτελεσματικός.

Γιατί ο γραφειοκράτης φίλες και φίλοι, δεν θα ρισκάρει την βολή του για να σώσει τον δίπλα. Γιατί η αναξιοκρατία και το ρουσφέτι δεν αποτελούν κίνητρο, γιατί η έλλειψη αλληλεγγύης στον κοινωνικό ιστό δεν αναπληρώνεται με επιδόματα των 3000 ευρώ. Και όλα αυτά δείχνουν ότι η δεξιά παράταξη στην χώρα δεν άλλαξε. Ούτε καν προσχήματα αλλαγής δεν έχει πια. Βλέπει την διοίκηση σαν μηχανισμό επιβολής στην κοινωνία και όχι σαν σύστημα υπάλληλο των κοινωνικών διεργασιών. Την βλέπει σαν εργαλεία αναχαίτισης και καταπίεσης των κοινωνικών αναταραχών και όχι σαν εργαλείο διευκόλυνσης των κοινωνικών διεργασιών. Την βλέπει σαν τον δάσκαλο του χωριού της δεκαετίας του 50 και του 60, και όχι σαν ένα σύχροονο μηχανισμό “θεσμικής” εκπαίδευσης.

2. Η χώρα επιβιώνει από το φιλότιμο όλων μας. Ότι και να σας λέει η κυβέρνηση (που στο τέλος για να μην χάσει ψηφοφόρους, μας είπε ότι φταίνε τα πεύκα για την φωτιά!!! αφού είναι τα μόνα που δυστυχώς δεν ψηφίζουν..) για ευθύνες και παρατυπίες και για τον τρόπο ζωής μας, ξέρει ότι και να έχει καταφέρει, έχει στηριχτεί στο φιλότιμο των ελλήνων πολιτών. Γιατί ακριβώς η θεσμική μας ανεπάρκεια, έχει σαν τελευταίο καταφύγιο την μεταξύ μας αλληλεγγύη για να λειτουργήσει το σύστημα. Προϋποθέτει ότι όσο και αν μας καταπιέζει οικονομικά και κοινωνικά, “έλα μωρέ θα βρούμε λύσεις…”.

Στην χώρα λοιπόν του “χύμα”, του “ότι να ναι”, του “τα πάντα όλα”, εμείς, όλοι μας παραμένουμε ο βασικός λόγος επιβίωσης της. Με τις μικρές καθημερινές μας θυσίες, με τους μικρούς μας ηρωϊσμούς και με την εμμονή μας να μην αποξενωνόμαστε, όσο και αν το προσπαθεί η εξουσία στην χώρα χρόνια τώρα. Και αν στηρίζω τον Γιώργο τον Παπανδρέου, είναι για έναν βασικό λόγο. Ξέρω από τα δείγματα γραφής στο ΥΠΕΞ, ότι πιστεύσει στην κοινωνική διεργασία, πιστεύει στις κοινωνικές δυνάμεις και ότι όχι μόνο θα τις απελευθερώσει, αλλά θα διευκολύνει και την κοινωνική μας συνοχή. Πως; Μα βάζοντας εμάς όλους στο προσκήνιο έναντι των “επαγγελματιών” της πολιτικής. Ανοίγοντας μας δρόμους να πάρουμε πρωτοβουλίες και να δράσουμε, βρίσκοντας τις περισσότερες φορές καλύτερες λύσεις από ότι η δημόσια διοίκηση.

Για αυτό και ένα ολόκληρο σύστημα επαγγελματιών θα τον φωνάζει “Γιωργάκη”. Γιατί ποιός από αυτούς θέλει μια χειραφετημένη κοινωνική διαδικασία; Χωρίς “καθοδηγητές” και αυτόκλητους “γκαιμπελίσκους”; Μόνο και μόνο τότε, θα δούμε λιγότερες καταστροφές από αυτές που βιώσαμε πρόσφατα…

Σεξουαλική παρενόχληση…

Η Περσα έκλεισε την πόρτα του γραφείου πίσω της. Όταν γύριζε στον χώρο της, αισθανόταν πραγματική ασφάλεια, στην μεγάλη εταιρεία που δούλευε. Φυσικά δεν ήταν και μόνη. Στον ίδιο χώρο δούλευε και η Αρετή, η συνάδελφος που κράταγε τις δημόσιες σχέσεις του διευθυντή. Αυτή ήταν λίγο αρχαιότερη από την Πέρσα, για την ακρίβεια μόνο 3 μήνες, αλλά της έμοιαζε αιώνας. Είχε πολύ μεγαλύτερη άνεση από το αφεντικό, έφευγε και πολλές ώρες σε εξωτερικά ραντεβού, οπότε η Πέρσα αισθανόταν η πραγματική “κυρία” του χώρου. Τα είχε όλα τακτοποιημένα με άριστο τρόπο και αυτό είχε κάνει εντύπωση σε όλους. Αν και πολύ καινούρια είχε κερδίσει τον σεβασμό με την εργατικότητά της και την προθυμία της να βοηθά και να επιλύει προβλήματα. Μια άριστη υπάλληλος. Βέβαια ήταν και πάντα περιποιημένη, καλοντυμένη -χωρίς κάτι το φανταχτερό- και τα γαλάζια μάτια της, τραβούσαν την προσοχή των συναδέλφων. Αισθανόταν ότι πολλοί από αυτούς προσπαθούσαν να την προσεγγίσουν και να την φλερτάρουν, αλλά αυτή βράχος. Λόγω της θέσης της ως ιδιαίτερα του διευθυντή και της ανασφάλειας της σαν νέα εργαζόμενη δεν ήθελε να δώσει δικαιώματα για σχόλια.

Με το που έκατσε στο γραφείο της να ανοίξει την αλληλογραφία, η Αρετή εισέβαλλε στο δωμάτιο. Τα μάτια της ήταν βουρκωμένα, κράταγε ένα χαρτομάντηλο στην μύτη της και δεν είπε ούτε καλημέρα. Φαινόταν αναψοκοκκινισμένη και ότι δεν έστεκε καλά στα πόδια της. “Καλημέρα. Τι έγινε;” ψέλλισε η Πέρσα. Αλλά δεν πήρε καμμιά απάντηση. Άκουγε μόνο την Αρετή να μουρμουράει : “Έπρεπε να το είχα προλάβει…”. Και όσο μουρμούραγε μάζευε τα λίγα προσωπικά της αντικείμενα. Η Πέρσα σηκώθηκε και πλησίασε στο μέρος της. Πήγε να της πιάσει το χέρι, αλλά η Αρετή το τράβηξε απότομα. “Δεν είναι τίποτα άσε με… Μόλις παραιτήθηκα”. “Μα γιατί;” ρώτησε η Πέρσα μέσα στην σύγχυση που άρχισε να την κυριεύει. Πριν όμως προλάβει να πάρει απάντηση το εσωτερικό τηλέφωνο χτύπησε : “Πέρσα έλα αμέσως εδώ” άκουσε τον διευθυντή να λέει αυστηρά και με μια φωνή επιτακτική, σκληρή και απότομη. “Πρέπει να φύγω Αρετή. Με ζητάει μέσα. Θα είσαι εδώ όταν θα γυρίσω;” “Πέρσα φεύγω, εσύ να προσέχεις!!!” και την κοίταξε με ένα βλέμμα που έδειχνε οίκτο, παράπονο και σύγχυση. “Να προσέχω τι;” αλλά η Αρετή χαμήλωσε το βλέμμα στο γραφείο και απάντηση δεν έδωσε.

Η Πέρσα μέσα στην σύγχυση των γεγονότων σχεδόν έτρεξε στην άλλη άκρη του διαδρόμου. Τα μάγουλά της είχαν πάρει ένα ελαφρύ ροζ χρώμα από την έξαψη των γεγονότων. Χτύπησε την πόρτα και μπήκε. Ο κύριος Μανατζερίδης καθόταν στο γραφείο του σκυμμένος στα χαρτιά του. Σήκωσε το βλέμμα με καθυστέρηση μερικών δευτερολέπτων, αρκετών για να την κάνουν να νιώσει αμηχανία. Ανάλογη με αυτήν που αισθανόταν όταν πήγαινε σε μια δημόσια υπηρεσία και έπρεπε να υποστεί την εξουσία του κάθε δημόσιου υπάλληλου που μίλαγε στο τηλέφωνο ή έτρωγε την τυρόπιτα του και προσποιούνταν ότι δεν υπάρχεις μπροστά του. Όταν ο Μανατζερίδης σήκωσε το βλέμμα του, έμοιαζε να είναι στα μπουρίνια του. “Κάτσε Πέρσα..” σχεδόν την διέταξε χωρίς ούτε καλημέρα! Αυτή έκατσε στην καρέκλα μπροστά στο γραφείο του με την επίχρυση ταμπέλα : “Θεοσεβής Μανατζερίδης- Γενικός Διευθυντής”.

Άρχισε να της υπαγορεύει τις εργασίες που έπρεπε να ολοκληρωθούν άμεσα. Ανάμεσα σε ονόματα, τηλέφωνα, ραντεβού που έπρεπε να κλειστούν και επιστολές που έπρεπε να ετοιμαστούν , ένιωθε ένα παράξενο ηλεκτρισμό στην ατμόσφαιρα. Ήταν σαν ένα αδιόρατο βάρος που ένιωσε να την συνθλίβει μέσα στον χώρο. Δεν μπορούσε να προσδιορίσει την ήταν διαφορετικό σήμερα, αλλά ήταν εκεί καταλαμβάνοντας τον ψυχισμό της. Δεν έχασε όμως την αυτοσυγκέντρωσή της. Ώσπου ξαφνικά ένιωσε το χέρι του διευθυντή στον ώμο της. Γύρισε το κεφάλι της αντανακλαστικά και ένιωσε το χέρι του να κατεβαίνει απότομα στο στήθος της, ώσπου κατρακύλησε στην ρώγα της. Εκεί ένιωσε το αίμα της να παγώνει και τον σφυγμό της να σταματά. Πήγε να μιλήσει αλλά σαν κάτι να είχε κλείσει τον φάρυγγα της. Τίποτα δεν έβγαινε. Το κόκκινο χρώμα στα μάγουλα του Μανατζερίδη παρατήρησε και ….. ξαφνικά έχασε τις αισθήσεις της. Ξύπνησε από το δροσερό νερό που έπεσε στο πρόσωπό της. Άνοιξε τα μάτια της και είδε πάλι το στρογγυλό και ιδρωμένο πρόσωπο του διευθυντή τόσο κοντά στο δικό της που άθελα της φώναξε… “Ηρέμησε καλό μου κορίτσι…” της είπε με σιγανή φωνή. “Ηρέμησε…” και όσο άκουγε την φωνή του, ένιωθε το χέρι του πάνω στις ρώγες της σε μια παλινδρομική κίνηση που ένιωθε να της σκληραίνει.

Της πήρε δευτερόλεπτα να αντιδράσει σωματικά. Πετάχτηκε επάνω από την καρέκλα και όρμηξε έξω από το γραφείο χωρίς να πει κουβέντα. Έτρεξε στο γραφείο της, μόνο που τώρα δεν αισθανόταν τον χώρο δικό της, ούτε αίσθημα ασφάλειας. Αντίθετα αισθανόταν μια απέραντη ντροπή. Ένιωθε το πρόσωπό της να καίει. Το αίμα της να κυκλοφορεί σαν τρελλό στο σώμα της. “Μήπως πάθω εγκεφαλικό;” σκέφτηκε. Δεν ήξερε τι να κάνει. Δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί σε καμιά της κίνηση, το μπλοκ της έπεφτε από τα χέρια, δεν άκουγε το τηλέφωνο που κουδούνιζε. Μόνο όταν ακούστηκε η φωνή της Αρετής παρατήρησε ότι δεν ήταν μόνη. “Τι έχεις παιδί μου;” και κατάλαβε ότι την τράνταζε από τους ώμους. Και τότε ξέσπασε σε ένα γοερό κλάμα. Ένα κλάμα που ένιωθε να βγαίνει βαθιά από μέσα της. Οργή και ντροπή μαζί ήταν οι πηγές του. Και η παρουσία της Αρετής που δεν είχε καταλάβει από την αρχή, το έκανε ακόμα χειρότερο. Το επίμονο κουδούνισμα του τηλεφώνου έκανε την Αρετή να την αφήσει και να σηκώσει το τηλέφωνο αυτή. “Ναι κύριε Διευθυντά… βεβαίως… ναι εδώ είναι… όχι δεν είναι καλά αλλά θα συνέλθει… ναι θα της το πω… βεβαίως…. “ και μετά κάτι άλλο χαμηλόφωνα και έκλεισε το ακουστικό. “Πέρσα, ο διευθυντής είπε να πάρεις άδεια για το υπόλοιπο της μέρας.. θα σε αντικαταστήσω εγώ για σήμερα…” και της σκούπισε τα μάτια με ένα χαρτομάντηλο…

Όταν η Πέρσα έκλεισε την πόρτα πίσω της, η Αρετή πήρε αμέσως το ακουστικό και μίλησε στον διευθυντή: “Καλά δεν σου είπα να μην κάνεις μαλακίες με την μικρή;” . Σιωπή από την άλλε πλευρά του ακουστικού και μετά από λίγο ακούστηκε η φωνή σκληρή : “Γιατί λες να με καταγγείλει; Η πόρτα είναι ανοιχτή, αλλά βάζω στοίχημα ότι αύριο θα είναι στην δουλειά της! Και ξέρεις γιατί; Γιατί με έχει ΑΝΑΓΚΗ”… και της το έκλεισε στα μούτρα!