Ανέβηκε στο γραφείο του να μαζέψει τα πράγματά του. Μετά το αποτέλεσμα των εκλογών και την οδυνηρή ήττα, μετρούσε τις ώρες μέχρι να το κάνει. Είχε δώσει εντολή και είχαν μαζέψει τόσο τα αρχεία του τα προσωπικά και είχαν τακτοποιήσει τους φακέλλους του. Έμενε απλώς να μαζέψει κάτι τελευταία προσωπικά αντικείμενα και τα βιβλία του. Μάλιστα ένα από αυτά θα τα έδινε στον νέο υπουργό που θα έφτανε σε κανένα δίωρο.
Αυτός ο Αυστραλός Υπουργός έφυγε γιατί ερωτεύτηκε...
Αφού χαιρέτησε τις γραμματείς του, που πακετάριζαν και αυτές, μπήκε στο γραφείο του και έκλεισε την βαριά πόρτα πίσω του. Κάθισε στην αναπαυτική του καρέκλα και κοίταγε τον πίνακα που ο ίδιος είχε διαλέξει για τον τοίχο απέναντι, πάνω από την πλάτη του δερμάτινου καναπέ. Χάθηκε στις αναμνήσεις των ημερών του σαν υπουργός. Τα νομοσχέδια, τις μάχες με το κόμμα και το Μαξίμου, με τους συνδικαλιστές, την μάχη για την επικράτηση του φιλελευθερισμού. Καλά όχι και τόσο μάχη, γιατί ανακάλυψε στην πορεία ότι τίποτα δεν άλλαζε και κανείς δεν ήθελε να αλλάξει τίποτε. Ένιωθε κάποιες στιγμές , ειδικά στην αρχή, ότι θα επέβαλλε τις λύσεις που ήθελε σύμφωνα με τις αρχές που του είχαν υποδείξει από τον Πρωθυπουργό. Σιγά σιγά όμως κατάλαβε το ανώφελο του πράγματος.
Γιατί σταδιακά συνειδητοποιούσε ότι κανείς δεν σοβαρολογούσε για τις αλλαγές, κανείς δεν τις ήθελε πραγματικά και στο τέλος όλοι βολεύτηκαν με μικροπράγματα, που η εταιρεία επικοινωνίας μπορούσε να αξιοποιήσει. Έτσι γίνανε και φιλαράκια και αυτός δεν πολυ- κυβερνούσε..αντίθετα άρχισε να κοιτάει τις δημόσιες σχέσεις του, την υστεροφημία του και την δυνατότητα να επανεκλεγεί. Που στο τέλος ούτε και αυτό κατάφερε. Και τώρα;
Τώρα είχε ένα καλούτσικο κομπόδεμα, τα παιδιά τέλειωναν το πανεπιστήμιο και η πολιτική μπορούσε να τους εξασφαλίσει δουλειά και μια καλή καριέρα. Όσο το σκεφτόταν δεν ήταν και άσχημος ο απολογισμός. Τις δουλειές του τις είχε ξεκαθαρίσει, μάλλον όλοι ευχαριστημένοι ήτανε. Στον αποχαιρετισμό του θα ανακοίνωνε και την οριστική του αποχώρηση από την ενεργό πολιτική. Θα έγραφε και κανένα βιβλίο και θα μπορούσε και αυτός στα 55 του να κάνει σταδιοδρομία “Νέστωρα” της πολιτικής. Χαμογέλασε στην σκέψη αυτή. Μάζεψε σιγά σιγά τα πράγματά του και έκατσε μπροστά σε μια κόλα χαρτί : “Αγαπητοί συνεργάτες μου…..” και ο λόγος του σχηματίστηκε αυθόρμητα και άκοπα. Τελικά είναι πιο εύκολο να αποχωρείς!!!
