Στο site του Νίκου του Παπανδρέου διάβασα ένα πολύ ωραίο άρθρο , αυτοβιογραφικό του συγγραφέα υποθέτω, που αναφέρεται στην μικρή ιστορία ενός νέου που παρατάει το σχολείο για να δουλέψει σε ένα εργοστάσιο. Το άρθρο πραγματικά παρουσιάζει με γλαφυρό τρόπο την μαρξιστική αρχή της αλλοτρίωσης του εργάτη στον καπιτ
αλισμό, μου θύμισε εποχές βαριάς βιομηχανίας και έντασης εργασίας.
Σήμερα που ο καπιταλισμός στηρίζεται στην ένταση των κεφαλαίων; Που η τεϋλοριανή αντίληψη της παραγωγής έχει αλλάξει και άλλα πιο σύχρονα μοντέλα αφομοίωσης και αλλοτρίωσης υπάρχουν, ο κλασσικός μαρξισμός τι μας λέει; Η γενιά των 700 ευρώ δεν θα είναι βιομηχανικοί εργάτες, αλλά ομορφόπαιδα με πτυχία και αστραφτερές οδοντοστοιχίες.. αυτοί δεν θα έχουν συμμετοχή στο λαϊκό κίνημα σύντροφοι του ΚΚΕ;
Διαβάστε το κείμενο και κρατώ μια παράγραφο προς σχολιασμό :
Ως πρωτάρης ήμουν εύκολη λεία. Μου ανατέθηκε το χειρότερο ωράριο – βραδυνή βάρδια – δηλαδή ένδεκα το βράδυ με εφτά το πρωί. Η δουλειά μου; Να παρακολουθώ την πορεία χιλιάδων τενεκέδων Coca-Cola που έτρεχαν με απίστευτη ταχύτητα πάνω σε δέκα περίπου λουρίδες που έκαναν ένα περίεργο ζίγκ-ζάγκ. Ήμουν υπεύθυνος για κάτι πολύ απλό: με ένα ματσούκι, ένα μεταλλικό γάντζο, έπρεπε να σηκώνω όσα τενεκεδάκια έπεφταν στο πλάι πάνω στις κινούμενες λουρίδες. Αν έπεφταν πολλά τενεκεδάκια, παρακάτω άρχιζε το μακελειό: Τεράστιος συνωστισμός ώσπου άρχιζαν να πετάγονται στον αέρα, ενώ εμείς σαν τον Τσάρλι Τσάπλιν τρέχαμε να τα μαζέψουμε. Αν δεν προλαβαίναμε να τα βάλουμε πάλι σε τάξη έπρεπε να κλείσει η όλη παραγωγή! Το να κλείσει έστω για ένα λεπτό η παραγωγή ήταν σαν να κρυβόταν ο ήλιος σε ιθαγενείς. Τα κέρδη! Μειώνονται τα κέρδη!
