Και ξαφνικά το σύμπαν ασχολείται για την σύλληψη των παιδιών του Γρηγόρη Νιώτη στο μαγαζί “Ρεσάλτο” στο Κερατσίνι, μαζί με μια ομάδα αντιεξουσιαστών. Και έχει αρχίζει κριτική τόσο προς τον πατέρα όσο και προς τα παιδιά, με τρόπο άσχημο, κίτρινο και άδικο. Το παρόν ποστ το γράφω φυσικά και σαν γονιός που το παιδί του έχει πολιτική εμπλοκή και ασχολείται με τα κοινά. Αλλά και από τις προσωπικές μου εμπειρίες σαν φοιτητής αλλά και εμπλεκόμενος στα κοινά για πολλά χρόνια.
1. Το τι είναι ο γονιός σου δεν ορίζει ποτέ τις πολιτικές σου επιλογές σαν παιδί. Αυτή η “ηθική” καραμέλα περί οικογενειακής ευθύνης δεν ισχύει πια σε μια κοινωνία που άλλαξε και έχει γίνει απόλυτα δυτική. Τι σχέση λοιπόν έχει ο πατέρας με την επιλογή των παιδιών του; Επειδή ίσως επέλεξαν έναν άλλο πολιτικό δρόμο και αντίδραση;
2. Καιρός να συνειδητοποιήσουμε ότι τα παιδιά που συλλαμβάνονται , έχουν γονείς και δεν φύτρωσαν σε δέντρα. Οι γονείς φυσικά και έχουν δουλειά, μόρφωση, ενίοτε και χρήματα. Αυτό δεν πρέπει να μας προβληματίσει πόση οργή υπάρχει για την κοινωνία που φτιάξαμε από τους νέους ανθρώπους; Και ότι κάτι δεν κάνουμε καλά;
3. Ποιος σκέφτεται σχηματικά την κοινωνία με την μέθοδο των τάξεων που ξέραμε; Ο Μαρξ δεν πέθανε, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε νέους κοινωνικούς σχηματισμούς και άλλες ανησυχίες; Ποιος σας είπε ότι αυτή η γενιά θα λέγεται μετά από χρόνια η “Γενιά του 2008″; Ότι ο Δεκέμβρης ο περασμένος πέρασε οριστικά; Και ποιος σας είπε ότι αν δεν βρεθούν λύσεις και σχήματα κοινωνικής ισότητας ότι δεν θα δούμε και χειρότερα;
4. Για τον γονιό, τον κάθε γονιό, η αγωνία για το παιδί του είναι ίδια. Έξω από χρώματα, σχήματα ιδεολογικά και κομματικές παρατάξεις. Ειλικρινά αυτόν τον ρατσισμό, ότι ο γονιός πρέπει να υποστεί, επειδή είναι δημόσιο πρόσωπο, την αγωνία για την εξέλιξη της υπόθεσης, σε κοινή θέα, δεν σας προβληματίζει; Αν δεν απατώμαι τα παιδιά του κρατούνται, και αυτό από μόνο του είναι αρκετό σαν χτύπημα. Το επιπλέον τι ακριβώς κάνει εκτός από το να λέει ότι τα παιδιά πολιτικών δεν πρέπει να κάνουν τίποτε άλλο, από το να είναι καλοί μαθητές και να πηγαίνουν σχολείο;
Θεωρώ την συζήτηση που γίνεται και ειδικά στο διαδίκτυο, ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ. Και ότι και να λέμε η γενιά που έρχεται και είναι εξοργισμένη, αντί να σέρνεται με χειροπέδες, να φροντίσουμε να της δώσουμε διεξόδους και λύσεις. Βιώσιμες και ειρηνικές. Η βία αυτή την στιγμή ανακυκλώνεται και τα φαινόμενα πολλαπλασιάζονται.
