Σκοτώνετε την φαντασία μας;

Τελευταία το μόνο που ακούω είναι ειδικούς περί οικονομίας. Άλλοι πιστεύουν ότι το ΔΝΤ ήρθε για το καλό μας, άλλοι ότι έπρεπε να το φτύσουμε και να πάμε προς μια ηχηρή και άνετη πτώχευση. Και οι μεν και οι δε μιλάνε με νούμερα, μαγικούς αριθμούς, προβλέψεις και ωραίους λογάριθμους. Και όσο και να μου αρέσουν οι αριθμοί, το όλο θέμα με ξενερώνει. Θα μου  πείτε ότι η οικονομία είναι σοβαρό πράγμα και δεν είναι για τον καθένα. Μα αυτό με ξενερώνει.

Διότι πάντα οι καταστάσεις που δεν μου ήταν κατανοητές ή συσκότιζαν την σκέψη μου, με ενοχλούσαν. Και πέρα από αυτό εγώ νόμιζα ότι οι πολιτικοί είναι για να παίρνουν αποφάσεις με βάση το επιθυμητό για τον λαό που τους έχει αναδείξει και όχι με βάση υποχρεωτικά την “ουδέτερη τεχνοκρατική” άποψη. Πίστευα πάντα ότι ένας πολιτικός πρέπει να υπηρετεί την εντολή που πήρε και να “επιβάλλει” στους τεχνοκράτες να βρουν την επιθυμητή λύση.

Επίσης οι συζητήσεις περί  οικονομίας με βάση την “αντικειμενική” άποψη των τεχνοκρατών στερείται φαντασίας. Και η πολιτική είναι φαντασία. Σήμερα το πρωϊ μια  φίλη μου έλεγε ότι είμαι ρομαντικός και ότι αυτός ο κόσμος είναι σκληρός και αδίστακτος. Μου το έλεγε όντας η ίδια τραπεζίτης. Και της απάντησα με σχετικό θράσος ότι έχω δει αρκετή από  την σκληρότητα αυτού του κόσμου και  σε συνθήκες πολέμου. Δεν προσεγγίζω ποτέ θεωρητικά την ανθρώπινη φύση και την κοινωνία, θέλω να ζω μέσα σε αυτήν και να βλέπω τις λύσεις. Όπως όλοι μας. Δεν αναιρώ την επιστημονικότητα σαν συνθήκη διαβίωσης. Αλλά δεν είναι το μόνο κριτήριο.

Και όπως λέει και ο Αντρέας το θέμα είναι να μην έχουμε μόνο επιστήμονες που διεκπεραίωνουν το πρόβλημα, αλλά και επιστήμονες που το φαντάζονται. Που χρησιμοποιούν την σκέψη τους για το βήμα παραπέρα.

Σκοτώνεται την φαντασία μας με όλα αυτά τα νούμερα. Και το κύριο ακυρώνεται την δημιουργική μας σκέψη για λύσεις. Θέλουμε περισσότερο διάλογο και περισσότερες λύσεις στο τραπέζι. Και εμπιστευτείτε μας. Δεν είναι οι πολίτες “αθώοι” και “ανήξεροι”. Αλλά να τους θέλετε μαζί ρωτήστε τους και ακούστε τους.

ΥΓ. το γράφω σε μέρα απεργίας και στο radiobubble.gr λίγο πριν από την ραδιοφωνική εκπομπή 300c140.

ΥΓ2. Το αφιερώνω σε όσους πιστεύουν στην ταχύτητα των αποτελεσματικών αλλά μη δημοκρατικών αποφάσεων. Whoever they are.

Ποιος είναι ο τρομοκράτης;

Και χθες ήρθε το χτύπημα που ίσως αλλάξει και τα δεδομένα για το πως βλέπουμε την τρομοκρατία στην χώρα μας. Το να χτυπήσει κάποιος στην “καρδιά” του συστήματος και μάλιστα με “ταχυδρομική” βόμβα δείχνει την “αμέλεια” ενός κρατικού μηχανισμού να λειτουργήσει. Είτε φωτιές, είτε τρομοκρατία, είτε σκάνδαλα, το κράτος περνά θεσμική κρίση και μάλιστα βαριάς μορφής.

Για εμένα θεσμική κρίση αποτελεί το γεγονός ότι ένα σύστημα δεν μπορεί να “προλάβει” γεγονότα. Ότι πάντα πρέπει να “σέρνεται” πίσω από τις εξελίξεις και να παρακαλάει με την φοβερή ρήση (πραγματικό θεσμό) : “Ο Θεός ας βάλει το χέρι του”. Το χθεσινό χτύπημα είναι αποκαλυπτικό του πόσο γυμνός είναι ο βασιλιάς. Και πόσο αποκομμένος από την κοινωνία.

Γιατί δεν γίνεται ο μέσος νους να κατλαβαίνει ότι βρισκόμαστε σε έκτακτες συνθήκες κοινωνικής σύγκρουσης, ότι εκεί έξω υπάρχει πια μια “άνετη” στρατολόγηση σύγχρονων κοινωνικών “μουτζαχεντίν”, ότι το ΔΝΤ και η ΕΕ, δεν αποτελούν πια επιχείρημα και ασπιρίνη στις δικές μας αρρώστιες, ότι τα χτυπήματα απέναντι στα θεσμικά μας όργανα θα είναι συνεχή και ίσως και χειρότερης μορφής…. και εσύ να τρως το χτύπημα εκεί που θεωρητικά είσαι προστατευμένος.

Και τώρα; Τώρα θα ξαναμπλοκάρουμε όλες τις συνομιλίες κινητών; Θα αποκλείσουμε όλους τους δρόμους στα Εξάρχεια; Το κράτος θα “εκδικηθεί” την κοινωνία για το χτύπημα; Υπάρχουν άλλες λύσεις; Και δεν είναι πια αστείο το θέμα. Ούτε συνηθισμένο. Γιατί το χθεσινό χτύπημα ήταν πολύ “βαρύ” για να περάσει έτσι από μαι κρατική μηχανή σε άμυνα. Και με δεδομένο τον τηλεκαννιβαλισμό του θέματος, οι αντιδράσεις φοβάμαι ότι θα είναι άγαρμπες και αμφιβόλου αποτελεσματικότητας.

Αλλά υπάρχει και ένα μεγαλύτερο θέμα σε όλα αυτά : Ποιος είναι ο τρομοκράτης; Ποιος είναι ο ηθικός αυτουργός;  Ποιος χθες προσπάθησε να καταλύσει το κράτος; Ποιος είχε την πληροφορία και τον σχεδιασμό; Γιατί ο φυσικός αυτουργός είναι σχεδόν αδιάφορος. Εκτελεστής ήταν. Αλλά με εντολές ποιου; Και αυτό το ερώτημα όσο και να φτάσουμε στην άκρη του νήματος, είναι το ερώτημα που θα έχουμε όλοι στο μυαλό μας.

Βόμβα στο γραφείο του Μιχάλη Χρυσοχοϊδη…

Λιγο πριν τις 9 βόμβα εξερράγη στο γραφείο του Μιχάλη Χρυσοχοϊδη. Η βόμβα μάλλον ταχυδρομήθηκε και υπάρχει σίγουρα ένας τραυματίας.

Δεν υπάρχουν πληροφορίες ακριβείς ακόμη.

Η αισθητική της τρέχουσας πολιτικής…

Τις τελευταίες 2 εβδομάδες λόγω ραδιοφώνου και εκπομπής ακούω συστηματικά Βουλή. Κάθε μέρα κάθε συνεδρίαση και κάθε πολιτικό διάλογο. Και σιγά σιγά αρχίζω να τεκμηριώνω μέσα μου τα προβλήματα του κοινοβουλευτικού μας βίου. Πρόβληματα όχι σε ένα επίπεδο γραφειοκρατικό/διαχιειριστικό, αλλά κυρίως σε επίπεδο αισθητικής του πολιτικού λόγου.

Για πρώτη φορά συνειδητοποιώ πως λειτουργεί η κοινοβουλευτική μας δημοκρατία στο λίκνο της. Και το κυριότερο πως αντιμετωπίζουν οι συμμετέχοντες σε αυτήν το παιχνίδι  και τους κανόνες του. Έχω λοιπόν να πω ορισμένα γενικά συμπεράσματα, πέρα από κραυγές οργής και  επιφωνήματα θαυμασμού :

1. Δεν υπάρχει πια η αίσθηση του “σημαντικού” πολιτικού λόγου. Και αυτό έχει 2 όψεις: ότι λέγεται είναι για να υπηρετήσει μια διαδικασία και  σπάνια λέει κάτι πρωτότυπο/ουσιαστικό. Ο λόγος είναι στερεότυπος ακόμη και σε επίπεδο φόρμας.

2. Πολλοί ομιλητές δεν κάνουν  διάλογο. Δεν είναι καν για  αυτούς ζητούμενο. Προσπαθούν να εκμεταλλευτούν την ομιλία στα έδρανα για λόγους τηλεοπτικούς τοπικής, περιφερειακής και σπάνια εθνικής κατανάλωσης. Οι περισσότεροι δε εκπαιδεύονται στα τηλεοπτικά στούντιο και ψάχνουν ακόμη και την κάμερα για να μιλήσουν προς τον “κόσμο” τους.

3. Δεν υπάρχουν πια σαφή όρια ανάμεσα στον πολιτικό λόγο των κομμάτων και των πολιτικών. Εκτός από συγκεκριμένα στερεότυπα του πολιτικού λόγου του ΚΚΕ, οι υπόλοιποι έχουν ομογενοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό. Και χωρίς κανέναν νεωτερισμό λεκτικό, αναπαράγουν την “ατακαδόρικη” τηλεοπτική λογική.

4. Ο λόγος σαν εικόνα που συνοδεύεται και  από ενδυματολογικά και  σκηνοθετικά στοιχεία είναι low budget παραγωγή. Δεν υποκρύπτει μόρφωση ή ιδέες. Εξαντλείται με το που εκστομίζεται. Προσπαθώ πολλές φορές να ανακαλέσω κάτι που να μου προκάλεσε σκέψη και προβληματισμό πέραν του τρέχοντος διαχειριστικού ζητήματος της χώρας. Μια νέα ιδέα, ένα νέο συμβολισμό, μια άλλη παραγωγή σκέψης. Επί ματαίω…

5. Και όλο αυτό είναι θέμα παραγωγής σκέψης εκτός Κοινοβουλίου; Το” έξω” είναι που ορίζει το “μέσα”; Ή το “μέσα” διαμορφώνει αυτή την άνευρη, ομογενοποιημένη αισθητική της πολιτικής; Φυσικά και τα 2 λέω εγώ. Ανατροφοδοτούνται. πηγαίνοντας όμως κάθε φορά και  ένα σκαλί πιο κάτω. Στην επικράτηση του μέτριου, του οριζόντιου, του ισοπεδωτικού.

Όχι δεν είμαι αισιόδοξος για το μέλλον της πολιτικής στην χώρα.

Ιστορίες ζέστης…

Βγήκε από το ραντεβού του και το σακκάκι του τον έσφιγγε αφόρητα. Περπάταγε και τα καλογυαλισμένα του παπούτσια “έλιωναν” πάνω στο κυατό πεζοδρόμιο. Οι πλάκες πρέπει να είχαν χτυπήσει 50 βαθμούς. Αισθανόταν ότι κάποιος τον είχε βάλει γραβατωμένο να περάσει την Σαχάρα. Την Σαχάρα της Πανεπιστημίου του Ιουνίου. Σκέφτηκε ότι οι κλιματικές αλλαγές έπρεπε να φέρουν και άλλο dressing code μεταξύ των φιλόδοξων γραφειοκρατών και μάνατζερ. Των ανδρών, γιατί οι γυναίκες ήταν ήδη ένα βήμα μπροστά. Και όσο και αν προσποιούνταν πάντα ότι δεν έβλεπε, τις ζήλευε τόσο για τα όλο και πιο διαφανή φορέματα και τα λευκά στρινγκάκια που διαγράφονταν κάτω από αυτά… μαζί με τα επίμαχα σημεία που πάντα ένας άντρας παρατηρεί σε μια γυναίκα.

Μετά σκέφτηκε το Σαββατοκύριακο που ερχόταν φουριόζο και απειλητικό. Όσο και αν η κρίση είχε βαρέσει τις τσέπες και τον τρόπο διασκέδασης, ένα  μπανάκι ήταν απαραίτητο και ανελαστική “δαπάνη”. Αλλά βαριόταν να πάει μόνος. Και όσοι και όσες τον προσκαλούσαν μάλλον τον ξενέρωναν παρά τον συγκινούσαν σαν ιδέα παρέας. Ήθελε διακοπές και μάλιστα έξω από τα τρέχοντα και τα “regular”. Ήθελε να το δει σαν περιπέτεια.. ναι σαν μια μικρή Οδύσσεια.. Το άντεχε όμως να το τολμήσει;

Χαμένος στην σκέψη του και με βλέμμα θολό από την ζέστη που τον βάραγε κατακέφαλα, την είδε. Αγέρωχη, ψηλή ξανθιά και με το φόρεμα κόλαση. Για πρώτη φορά την κοίταξε απροκάλυπτα…. χωρίς καμμιά ενοχή για το αδιάκριτο βλέμμα του. Και σκέφτηκε να την πάρει στο κατόπι. Προχωρούσε αργά και μίλαγε στο κινητό της. Και ναι.. το φόρεμα διάφανο σχεδόν και το μικροσκοπικό της εσώρουχο άφηναν να διαγραφεί ένα όμορφο σώμα.. ή ήταν η ζέστη που το έβλεπε έτσι.

Προσπαθούσε να κρυφακούσει τι έλεγε. Και σχεδόν ευχάριστα άκουσε για την βαρεμάρα να πάει με τον Τάκη για μπάνιο το Σαββατοκύριακο. Της φαινόταν ξενέρωτος… ναι αυτή τη λέξη είπε… Και ότι την τσάντιζε που χωρίς κανένα ρομαντισμό… της έδειχνε ποιο ακριβώς σημείο του σωματός της εκτιμούσε…

Ντράπηκε στο άκουσμα της τελευταίας ατάκας και έριξε το βλέμμα στα παπούτσια του. “Ρόμπα θα γίνουμε” σκέφτηκε. Μέχρι να ξανασηκώσει το βλέμμα, λίγα δευτερόλεπτα μετά, αυτή σταμάτησε σε πλανόδιο προς αγορά κουλουριού ίσως. Σκέφτηκε ότι κάτι έπρεπε να κάνει… έξυπνο.. γρήγορο… αποφασιστικό… Τρόμαξε με τον εαυτό του, δείλιασε.. αλλά χωρίς κι αυτός να το καταλάβει άρπαξε από τον διερχόμενο μελαψό μετανάστη τα λουλούδια που κράταγε πετάγοντας του σχεδόν ένα τάληρο και έτρεξε προς το μέρος της. Σχεδόν τραυλίζοντας της είπε συγγνώμη και προέταξε το μάτσο λουλούδια…. “για τα μάτια σας”.. ψέλλισε…

Αυτή πέρασε από την έκπληξη σε ένα διάπλατο χαμόγελο και αυτός έλιωσε…. αυτή κατάλαβε την αμηχανία και τότε οι θεοί συνωμότησαν υπέρ του. Τον κοίταξε να λιώνει μέσα στην καλοκαιρινή ζέστη και στην αμηχανία του… και με μια γρήγορα κίνηση.. άνοιξε την τσάντα της.. του έδωσε μια κάρτα (που μετά όταν συνήλθε είδε το επάγγελμα και το κινητό της) και με ένα ευχαριστώ τον άφησε στην μέση στο πεζοδρόμιο… αμήχανο, χαμένο!

Μετά από μήνες όταν της είπε τι πραγματικά παρατήρησε πάνω της από την πρώτη στιγμή, έφαγε ένα μεγαλόπρεπο χαστούκι… και μούτρα για κανα δίωρο… αλλά και αυτή μέσα της παραδέχτηκε ότι την συγκίνησε το ωραίο του ψέμα.. ένα ψέμα που αυτή δεν μετάνοιωσε… και όταν προσπαθούσε να εξηγήσει μέσα της τι την έκανε να του δώσει την κάρτα της και να επακολουθήσει ότι επακολούθησε… μπροστά του τα έριχνε στην ζέστη… (ποτέ δεν της είπε κι αυτός για την συνομιλία της που είχε ακούσει πιο πριν)…. και κουνούσε κι αυτός συγκαταβατικά το κεφάλι!

Μάζευε ηλιαχτίδες…..

Από λεφτά είχε ξεμείνει τελείως ..πια. Έψαξε βαθιά στις τσέπες του μπας και βρει κάτι. Το ίδιο έκανε και με όλες τις τσέπες των ρούχων που είχα στοιβαγμένα στην υφασμάτινη ντουλάπα του. Τζίφος!. “Φιλαράκι, τι κάνουμε τώρα;”, αναρωτήθηκε.

Πήρε και κατέβαινε την σκάλα να βγει. Και διασταυρώθηκε πάλι με το γλυκό κορίτσι του 6ου. Αυτή του είχε πιάσει κουβέντα πρώτη φορά. Φοίτητρια στο 4ο έτος στην Φιλοσοφική. Έμενα μόνη της στο δώμα του 6ου. Κανονική σε ύψος και σε βάρος, καστανή θα την έλεγες, φυσιολογικά όλα. Εκτός από το χαμόγελό της. Ήταν ένα πρόσωπο που δεν είχε τίποτε άλλο εκτός από χαμόγελο.

Σήμερα, λες και είδε την αγωνία του, τον σταμάτησε αυτή. “Έχεις κάτι Κώστα;”, τον ρώτησε. Αυτός απέφυγε το βλέμμα της. Ενώ από τις αφραγκιές του είχε κάνει και τολμηρά πράγματα για να την βγάλει (κάτι μικροκλοπές, τον ζητιάνο κάτι μαϊμού γυαλιά είχε πουλήσει), με αυτήν εδώ την πιτσιρίκα κόλωνε. Δεν ήθελε να της πει. “Είσαι θυμωμένος μαζί μου;” τον ρώτησε. Τότε μόνο γύρισε και αυτός να την κοιτάξει στα μάτια : “Όχι καρδιά μου” της είπε. Αυτή χωρίς άλλη κουβέντα τον πήρε από το χέρι και τον ανέβασε στο δώμα της.

Έκαναν έρωτα, αν και ο Κώστας λόγω και της προγενέστερης πείνας του δεν ήταν και στα καλύτερά του. Αυτή τον λάτρεψε. Αυτός μάλλον θεράπευσε τραύματα και σίγουρα την πείνα του. Αυτή τον έβαλε και έκανε ένα ωραίο ζεστό μπάνιο, ξυρίστηκε, έφαγε όμορφο ζεστό φαγάκι και το κυριότερο σπιτικό. Ένιωσε άνθρωπος όσο να πεις. Αλλά εκείνη του ξεκαθάρισε ότι δεν είναι για σχέσεις. Ότι που και που καλά είναι, αλλά “το πολύ το κύριε Ελέησον το βαριέται κι ο παπάς Κώστα”, έτσι του δήλωσε με όλο το μαζεμένο θράσος των 22 της ετών.

Αυτός δεν είπε σχεδόν τίποτα. Βαριόταν να εξηγήσει. Κάποτε όταν το πάλευε ακόμη εξηγούσε. Τώρα πια ; ούτε καν. Σήκωσε τους φαρδείς του ώμους και η μικρή θαύμασε στο φως το σώμα του. Της άρεσε πέραν της φυσικής περιέργειας για έναν σαραντάρη γκόμενο. Και τότε ο Κώστας χωρίς να μιλήσει σηκώθηκε από το τραπέζι της κουζίνας και πήγε να φύγει. Αυτή επίσης αμίλητη τον πλησίασε και του είπε : “Πιο πριν όταν με έγδυνες σου έπεσε αυτό..” και του έχωσε ένα δεκάρικο στην τσέπη. Αυτός πήγε να πει, αλλά η ντροπή, η ανάγκη, το πάθος, η επιβίωση έκαναν ένα περίεργο μείγμα, που το δεκάρικο γλίστρησε στην τσέπη του και βγήκε από το σπίτι.

Ντρεπόταν ή όχι, πήρε την κατηφόρα για την πλατεία. Αγόρασε μια μπύρα από το περίπτερο, κάθησε στο πεζοδρόμιο και μάζευε ηλιαχτίδες, αυτή την ζεστή, κατά τα άλλα, χειμωνιάτικη μέρα. Είχε πάει 3.

ΥΓ. Διαβάστε την ιστορία με αυτή την μουσική υπόκρουση :

10 ωραίοι στο Μουντιάλ

Για όλες τις φίλες μου, που δεν τρελλαίνονται για ποδόσφαιρο, σκέφτηκα να τους παρουσιάσω τους 10 ωραίους άντρες αυτού του παγκοσμίου κυπέλλου. Μπας και συγκινηθούν να κάτσουν να δουν κανένα παιχνίδι :

1ος ο Ντιέγο Φορλάν από την Ουρουγουάη

2ος ο Κριστιάν Ρονάλντο από την Πορτογαλία

3ος ο δικός μας Γιώργος Σαμαράς

4ος ο Ιταλός Φάμπιο Κανναβάρο

5ος ο Ισπανός Καρλος Πουγιόλ

6ος ο Γερμανός Λούκας Ποντόλσκι

7ος ο Αργεντίνος Μαρτίν Παλέρμο στα 37 του

8ος ο Βραζιλιάνος Κακά

9ος ο Γάλλος Τιερί Ανρί

και 10ς αλλά όχι τελευταίος ο Φρανκ Λάμπαρντ από την Αγγλία

Σημαντικές αλλαγές σε γραμμές λεωφορείων από την Δευτέρα, ΟΑΣΑ

Μετά από σύσκεψη στο Υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών, αλλάζουν από την Δευτέρα γραμμές λεωφορείων στην Αθήνα. Αναλυτικά :

Συγκεκριμένα, καταργούνται οι γραμμές:

• 103 «Καλαμάκι – Ακαδημία»
• 108 «Άνω Καλαμάκι – Ακαδημία»
• 111 «Άγιος Δημήτριος – Ακαδημία»

Ενισχύονται οι γραμμές:

• 141 «Καλαμάκι – Σταθμός Δάφνη»
• 109 «Άνω Καλαμάκι – Σταθμός Αγ. Δημητρίου»
• 112 «Άγιος Δημήτριος – Σταθμός Δάφνη»

Ακόμη, συγχωνεύονται οι γραμμές που έχουν παρόμοια διαδρομή και καταργούνται συγκεκριμένες γραμμές με πολύ μικρή επιβατική κίνηση.

• Συγχωνεύεται η γραμμή 746 «Άνω Λιόσια – ΟΔΔΥ» με τη γραμμή 711 «Αχαρναί- Ζωφριά».

Καταργούνται, λόγω μικρής επιβατικής κίνησης οι γραμμές:

• 400 «Αξιοθέατα Αθήνας»
• Χ92 «Κηφισιά – Αεροδρόμιο»
• 245 «Πολυτεχνείο – Ν. Κόσμος»
• 525 «Σταθμός Κηφισιάς – Κάτω Κηφισιά»
• 340 «Γλυφάδα – Παλλήνη»

Τέλος, καταργείται το τμήμα της γραμμής Α7 «Κάνιγγος – Νέα Ερυθραία», από τον Πλάτανο στην Κηφισιά έως τη Ν. Ερυθραία, δεδομένου ότι το τμήμα αυτό καλύπτεται
από πληθώρα άλλων λεωφορειακών γραμμών.

Οι ρυθμίσεις θα ισχύσουν από τις 14 Ιουνίου, πλην εκείνων που αφορούν στις γραμμές 746, 711, 525, Α7 που θα θα ισχύσουν από τις 30 Ιουνίου.

Βγαίνει η εγκύκλιος πρόσληψης αναπληρωτών από το Υπουργείο Παιδείας

Σύμφωνα με τα ΝΕΑ μέχρι και τις 15 Ιουνίου θα εκδοθεί η εγκύκλιος πρόσληψης αναπληρωτών στα ελληνικά σχολεία, από το Υπουργείο Παιδείας και Δια Βίου Μάθησης.

Οι προσλήψεις φέτος θα είναι κατά 70% μειωμένες , ενώ κατά 50% θα είναι μειωμένες οι προσλήψεις των μονίμων. Επίσης προβλέπεται η πρόσληψη εκπαιδευτικών μειωμένου ωραρίου και σύμφωνα με το πρόσφατα ψηφισμένο νόμο οι εκπαιδευτικοί θα μπαίνουν στον πίνακα αναπληρωτών με άλλα κριτήρια και με βάση διαγωνισμό του ΑΣΕΠ από το 2012.

Στο άρθρο των Νέων θα βρείτε και αναλυτικά τις προβλέψεις του νόμου. Απορία : πως θα συμπληρωθούν κενά μέχρι τον Σεπτέμβρη με τις μειωμένες προσλήψεις εκπαιδευτικών; Θα αρκεί η κατάργηση των αποσπάσεων; Και πως κάποιος μπορεί να προβλέψει τα κενά μειωμένα κατά 70% όταν επίκειται και κύμα παραιτήσεων λόγω πρόωρης συνταξιοδότησης;

Για όσους δεν ακούσατε την εκπομπή μας στο radiobubble.gr

μπορείτε πια να την ακούσετε εδώ

http://radiobubble.gr/el/audio/7145/300c140

μαζί με το ωραίο κειμενάκι του trianta. Εγώ να πω απλώς ότι η  εκπομπή εξελίσσεται σε μια όμορφη εμπειρία και για τους 3 συμμετέχοντες, ελπίζω κι για εσάς!