Χθες το βράδυ περίπου στις 1:07 έκλεισε το twitter για 30 λεπτά. Εκείνη την ώρα δημιουργήθηκαν αισθήματα πρωτόγνωρα. Άνθρωποι βαρούσαν τα iPhone τους μπας και είχαν κολλήσει. Μηνύματα πήγαιναν και ερχόντουσαν σε FB και sms “χάλασε το κινητό μου; ή πραγματικά δεν λειτουργεί το twitter;”. Άνθρωποι έμειναν με εκκρεμή μηνύματα, με σφίξιμο στο στομάχι, με αρχική ανυπομονησία που έγινε νευρικότητα, συζητήσεις έμειναν στον αέρα, dm δεν έστειλαν ποτέ την ιδέα ή το αίσθημα.
Όταν επανήλθε και μπήκαμε όλοι μέσα, η καρδιά πήγε στην θέση της. Χαμόγελα και ανακούφιση. Γράφτηκαν τόσο ευτυχισμένα μηνύματα. Είχα την αίσθηση ότι ξαφνικά όλοι αγαπάνε όλους. Σαν μια δυσάρεστη κουβέντα για χωρισμό, που στο τέλος πήγε απρόσμενα καλά. Και η διάθεσή μας αλλάζει και αυτή απρόσμενα σε πολύ θετική, αφού γλιτώσαμε το κακό. Τώρα δεν ξέρω αν αυτό σημαίνει εθισμός. Ή είναι ο νέος τρόπος που ζούμε. Πάντως χθες μετά τα μεσάνυχτα είδα πολύ κόσμο να περνάει ένα ψυχολογικό στρες. Και δεν ξέρω αν μου άρεσε. Αν δείχνει απόγνωση για επικοινωνία, αλλά και έναν συντηρητισμό μέσα σε μια νέα “κοινωνική συνθήκη”.
