Κάψατε την Ελλάδα κύριοι

Είπε λοιπόν ο πρωθυπουργός: “αυτές οι ώρες είναι ώρες ευθύνης”. Και φυσικά αυτό το είπε από τη Ζαχάρω και την Ανδρίτσαινα. Ας μιλήσουμε λοιπόν για τις ευθύνες επιτέλους. Και χωρίς κραυγές. Και για να είμαστε δίκαιοι, κάποια από τα σημεία πιο κάτω αφορούν και στελέχη του ΠΑΣΟΚ που δεν καταλαβαίνουν.

Το θέμα δεν είναι αν έχουμε φωτιές. Φωτιές είχαμε τώρα και στο παρελθόν. Αλλά εκεί ακριβώς έγκειται και το πρόβλημα : Το ξέραμε ότι θα είχαμε φωτιές όπως και το ξέρουμε κάθε χρόνο. Υπήρξε ποτέ χρονιά χωρίς φωτιά; Καμιά.

Άρα τι δικαιολογίες τώρα θα βρούμε; Ότι είμασταν ανέτοιμοι; Πεθάναν 19 και ίσως παραπάνω άνθρωποι και η κυβέρνηση θα λέει για εμπρησμούς, για πολλά μέτωπα ταυτόχρονα που ήταν πιο πάνω από το κανονικό, για ισχυρούς ανέμους και για πράσινα άλογα!!!

Κύριοι έχετε ευθύνη. Και δεν απαλάσσεστε ούτε από τον ισχυρό άνεμο ούτε από τους εμπρηστές. Και τα 2 υπήρξαν στο παρελθόν θα υπάρξουν και στο μέλλον. Βγάζουμε αν έχετε το θεό σας και χάρτη επικινδυνότητας. Τι σημαίνει ο χάρτης αυτός πρακτικά; Ότι όσοι μένετε στις περιοχές επικινδυνότητας δεν φεύγετε καλού κακού γιατί δεν θα μπορέσουμε να σας βοηθήσουμε; Ότι εμπρηστές πάτε σε εκείνες τις περιοχές τις επόμενες ημέρες; Πάντως εκτός αυτών για την πυροσβεστική δεν σημαίνει τίποτα. Αφού έτσι κι αλλιώς απούσα θα είναι.

Επίσης αφήστε τη καραμέλα για το στρατό. Και εκεί ακόμα στέλνετε τα παιδιά του κόσμου να καούν. Ανεκπαίδευτα και ανέτοιμα 19 χρονών παιδιά τα στέλνετε να παίξουν τον Ράμπο με τις φλογές. Είστε καλά; Πόση ακόμη έλλειψη σοβαρότητας θα έχει αυτή η χώρα;

Και καλά θα πει κάποιος τι να γίνει; να σταματήσουμε τον αέρα ή την υπερβολική ζέστη; Όποιος το λέει αυτό δεν θέλει να δει την αλήθεια! Και ποιά είναι αυτή;

ΑΠό το 2001 οι επιστήμονες προβλέπουν ακραία καιρικά φαινόμενα λόγω των κλιματικών αλλαγών. Η Ελλάδα το συζητά και ανάθεμα αν καταλαβαίνει έστω και ένας γραφειοκράτης γιατί πράγμα συζητάμε. Κάναμε και τον όρο κλιματικές αλλαγές μόδα, άρα διασφαλίσαμε ότι ποτέ δεν θα καταλάβει κανένας γιατί μιλάμε (ευτυχώς έχουμε τις οικολογικές οργανώσεις). Και πέρα από τα ωραία ακραία οικολογικά για τον τρόπο ζωής μας κλπ, θα έπρεπε να είχαμε προετοιμαστεί τόσα χρόνια. Πώς;

1. Ενημέρωση του κόσμου. Υπεύθυνα και με ακρίβεια. Έγινε αυτό; Πότε; Από Ποιόν; Πόσοι συμμετείχαν; Πόσα ξοδέψαμε; Άντε να δω τη Φάνη Πάλλη Πετραλιά τι θα λέει στους τουρίστες. Είμαστε μια χώρα φιλόξενα καμμένη και μην πατήσετε το πόδι σας πριν δείτε το χάρτη επικινδυνότητας που βγάζουμε κάθε τόσο. Οι Έλληνες είμαστε μια ομάδα (όταν είναι να πληρώσουμε φόρους και να δυστυχούμε όλοι μαζί).

2. Πρόληψη και οργάνωση κράτους. Πόσα ξοδέψαμε για την πρόληψη πυρκαγιών και σε ποιές ακριβώς δαπάνες; Πόσα πήγαν να ενισχύσουμε τους υλοτόμους και άλλα παραδοσιακά επαγγέλματα του δάσους; Πόσα στην Πυροσβεστική και για ποιό λόγο; Πόσα στις Νομαρχίες και στους ΟΤΑ; Πόσα για αεροπλάνα και ποιά; Γιατί σταματήσατε τα ρώσικα αεροπλάνα ρίψεων; Γιατί αλλάξατε σε μια νύχτα την ηγεσία της πυροσβεστικής; Γιατί οι Δήμοι δεν έχουν εξοπλισμό και οχήματα; Πόσα πηγαν στις εθελοντικές ομάδες πυροσβεστών; Ξοδεύετε περίπου 2 εκ ευρώ το χρόνο σε εκείνο το απερίγραπτο “Έργο Πολιτών”, που είναι λοιπόν το έργο του; Που είναι ο κρατικός εθελοντισμός του;

3. Καταστολή πυρκαγιών και φυσικών καταστροφών. Που πήγαν κονδύλια; Για ποιές ακριβώς δράσεις; Πόσες ομάδες είχατε έτοιμες και σε ποιούς νομούς; Τι εξοπλισμό δώσατε στους δήμους να αντιμετωπίσουν επείγουσες καταστάσεις; Είναι δυνατόν να καίγετε ένα χωριό και να περιμένει την πυροσβεστική που δεν θα έχει πρόσβαση; Να μην έχει ούτε ένα κουτί με φάρμακα, γάζες ακόμα και συσκευές οξυγόνου για ανθρώπους με δύσπνοια;

Δεν υπήρξε πιο εντυπωσιακό θέαμα από τους ανθρώπους που δεν ήθελαν αν αφήσουν το σπίτι τους. Ο λόγος δεν είναι συναισθηματικός, είναι πρακτικός. Σε μια χώρα ανασφάλιστων σπιτιών, αυθαίρετων κατασκευών και πολεοδομικής παρανομίας η ασφάλιση έρχεται τελευταία στο μυαλό όλων. Άρα σε μια τέτοια επείγουσα ανάγκη πρέπει όλοι να στηριχθούν στον κρατικό προϋπολογισμό. Που θα δώσει για αποζημίωση στη καλύτερη περίπτωση 2000 ευρώ. 2 χιλιάρικα για ένα σπίτι ή τα ζώα ή ότι άλλο χάσετε. Άρα αν σας καεί, πάει το σπίτι σας για πάντα. Εκτός αν έχετε λεφτά στην άκρη….

Πραγματικά γράφω και δεν ξέρω τι να επισημάνω και τι να αφήσω απ έξω από τον τραγέλαφο της γραφειοκρατίας και της ακαμψίας σε όλα. Καιγόταν ο τόπος και τα σούπερ Πούμα σηκώθηκαν στις 12 40 το βράδυ. Αν ήταν πόλεμος ρε μάγκες σε πόση ώρα θα τα σηκώνατε; Ανοχύρωτη χώρα, η χώρα με το ακριβότερο εξοπλιστικό πρόγραμμα στην ΕΕ; Που ακόμα θα φτάσει η ανικανότητα; Και έχω τόσα στοιχεία για το μπάχαλο του στρατού που δεν θέλετε να ξέρετε.

Δεν μπορώ από την οργή μου να μην κλείσω με το πιο απλό και τετριμμένο : Ντροπή σας κύριοι! Παραιτηθείτε αύριο και αυτοί που απομείνατε. Αν 19 αθώοι άνθρωποι δεν σας συγκινούν για την καρέκλα σας τότε τι θα σας συγκινήσει. Είστε πια επικίνδυνοι.

Type rest of the post here

Η γυναίκα που “ζούσε” στο FB….

Δεν είχε καταλάβει γιατί οι φίλες της ήταν τόσο ενθουσιασμένες με το internet. Γιατί περνούσαν ατέλειωτες ώρες να συζητάνε τα προβλήματα και την κλάψα ανθρώπων που δεν γνώριζαν και ούτε είχαν ξαναδεί στην ζωή τους… Το οριστικό χτύπημα ήταν όταν άρχισαν να την στήνουν στους εβδομαδιαίους καφέδες προφασιζόμενες διάφορες δικαιολογίες, ενώ ήξερε ότι αυτές ήταν στημένες μπροστά τον υπολογιστή τους… Άσε που και όταν βγαίναν αισθανόταν και ηλίθια γιατί δεν μπορούσε να συμμετάσχει στην συζήτηση. Ούτε τα application ήξερε τι είναι, ούτε ta yoville και τα κουιζ…

Το πιο φωτογραφημένο κορίτσι στο FB, 5000 φωτό την έχουν μέσα!!!

Έβρισκε το όλο θέμα ηλίθιο. Παρ’ όλα αυτά μια μέρα έκανε την καρδιά πέτρα και αποφάσισε να δοκιμάσει να μπει… Της φάνηκε πολύπλοκο. Δεν ήξερε και πολλά από υπολογιστές. Αλλά της φάνηκε και πολύ “γεμάτο”.. Ψάχνοντας τις φίλες της και προσπαθώντας να καταλάβει από αυτές πως λειτουργεί το όλο πράγμα δεν κατάλαβε ότι πέρασαν 3 ώρες στο άψε σβήσε…

Όταν άρχισε να ψάχνει πρόσωπα και βρήκε παλιούς συμφοιτητές, “διάσημους” που θαύμαζε και συγγενείς ενθουσιάστηκε. Αλλά στην πορεία βρήκε και ηλίθια καμάκια, τρελλαμένους συγγραφείς ή ποιητές, πολιτικούς και πολιτικάντηδες, ανώμαλους ή σχιζοφρενικούς… από όλα είχε ο μπαχτσές!!!

Τελικά όμως κόλλησε και αυτή. Αν και με τις φίλες της δεν πολυέβγαινε για καφέ πια, είχε αρχίσει να πηγαίνει σε εκδηλώσεις που παλιότερα ούτε ήξερε ότι γινόντουσαν, να ασχολείται με πολιτικά θέματα που δεν ήξερε ότι υπήρχαν, να βγαίνει για καφέ η ποτό με νέους φίλους και στο τέλος να συμμετέχει σε μια παρέα που φτιάχτηκε μέσα από το FB.

Είχε φτάσει στο σημείο να είναι μέσα στο FB 4-5 ώρες την ημέρα και έφτανε και τις 10 ώρες τα σαββατοκύριακα. Από εχθρός είχε γίνει μια φανατική χρήστης. Είχε μειωθεί μέχρι και ο λογαριασμός τηλεφώνου της, αφού με τους περισσότερους μίλαγε live στο FB. Είχε γνωρίσει και ενδιαφέροντες άντρες, είχε “τολμήσει” να βγει και ραντεβού και τελικά να βρει και όχι μόνον έναν αλλά πολλαπλούς εραστές!

Τώρα οι φίλες της της παρακαλούσαν για έναν καφέ την εβδομάδα και αυτή έβρισκε τις ηλίθιες δικαιολογίες. Είχε φτιάξει έναν νέο κοινωνικό κύκλο, είχε ανακαλύψει έναν νέο τρόπο ζωής. Και βράδια που ένιωθε μόνη, χτύπαγε κάποιον στο chat και αν ήθελε είχε παρέα για ποτό, σινεμά αλλά και “καθαρό” σεξ. Γιατί τελικά τι είναι το FB; Μα η κοινωνία η ίδια… με μια αλλαγή… σημαντική: εδώ έκρινε τους ανθρώπους από αυτά που λένε, που γράφουν και σκέφτονται… χωρίς να προσέχει αν φοράνε armani, ή το φτηνό κινέζικο πουκαμισάκι… αρκεί η συζήτηση να ήταν καλή!!!

Crash test : Facebook vs Twitter

Πολύ συζήτηση και φασαρία για τα 2 αυτά εργαλεία συζήτησης και επικοινωνίας. Δημοφιλέστατα και τα 2, αλλά αυτή τη στιγμή σε φάση παράλληλης πορείας και εξέλιξης. Μετά όμως τις πρόσφατες αλλαγές και των 2 είπα σαν χρήστης τους και μάλιστα όχι εξειδικευμένος να πω την γνώμη μου.

Το Facebook :

Πρέπει να άνοιξα λογαριασμό μετά το twitter. Από περιέργεια και χωρίς να το πολυπιστεύω ότι ήταν κάτι σημαντικό. Όταν μπήκα τον Οκτώβρη του 2007, υπήρχαν γύρω στους 25,000 χρήστες από την Ελλάδα. Σήμερα είναι πάνω από 1,300,000 χρήστες. Τι ήταν όμως αυτό που το έκανε ξεχωριστό;

Για μένα το Facebook ήταν κατ’ αρχήν FACE. Τα πρόσωπα και η δημιουργία διαδικτυακής εικόνας. Χιλιάδες άνθρωποι που “έβλεπαν” άλλους ανθρώπους, διάσημους ή άσημους, βρήκαν ευκαιρία να ανταλλάξουν δεδομένα, προτιμήσεις, ιδέες, απόψεις και να φλερτάρουν, έκαναν το εργαλείο διάσημο. Το δυναμικό του στοιχεία ήταν η προσομοίωση σε τηλεοπτική οθόνη. Με την διαφορά ότι τώρα star μπορούσε να γίνει ο οποιοσδήποτε.

Ο συνδυασμός λοιπόν του dating (που κόστιζε μέχρι τότε ακριβά..) , η κοινωνική επαφή και γνωριμία, η δυνατότητα να μιλήσεις αν και άσημος με δημοσιογράφους, ηθοποιούς, τηλεοπτικούς stars και άλλους πλούσιους και αναγνωρίσιμους, έκανε το FB δημοφιλές.

Το twitter :

ξεκίνησε σαν ένας aggregator στο μυαλό μου. Συγκεντρώνεις πληροφορίες, νέα, και χιλιάδες links από ενδιαφέροντα sites από όλο τον κόσμο. Και κυρίως αποτελεί ένα εξαίρετο μέσο πληροφόρησης Η λογική των followers (των ανθρώπων δηλαδή που παρακολουθούν τα ποστ κάποιου) είναι ίδια με το fb με την διαφορά όμως ότι δεν χρειάζεται να γίνουμε αμοιβαία φίλοι. Αυτό κάνει πολλούς να αισθάνονται stars του εργαλείου, χωρίς να δείχνουν την ίδια κοινωνική ευγένεια με τους χρήστες του FB.

Εκείνο που το ξεχώρισε ήταν η δυνατότητα να υπάρχει και σχολιασμός των ποστ και άμεση ίσως συζήτησή τους. Πολλές φορές με φίλους κάνουμε και πλακίτσα και λειτουργούμε αργά τα βράδυα σαν παρέα. Με μουσική από το φοβερό blip.fm και ποστάροντας youtube βιντεάκια, έχουν περάσει βραδιές με ωραία πάρτυ.

Αν συγκρίνω τώρα αυτά τα 2 (και ειδικά τώρα που το FB πάει να μιμηθεί το twitter) θα έλεγα ότι :

Το FB είναι πιο δυναμικό εργαλείο λόγω εικόνας. Το twitter πιο αποδοτικό σαν μηχανή πληροφορίας και ενημέρωσης.

Το FB είναι καλύτερο ως εργαλείο ιδιωτικής συζήτησης , το twitter πιο γρήγορο και άμεσο για δημόσιες συζητήσεις.

Το FB είναι πιο “δημοκρατικό” και στην βάση μιας κοινωνικής αμοιβαιότητας, το twitter είναι σε επίπεδο κοινωνικού ανταγωνισμού και εμπορικού marketing. Δεν ενισχύει αλληλεγγύη σε τίποτα, αντίθετα είναι γεμάτο “έξυπνους” και “ελιτίστες”

Η τελευταία αλλαγή του Facebook, ώστε να γίνει γρήγορο και άμεσο σαν το twitter είναι λάθος. Και είναι λάθος γιατί πιέζει τον χρήστη του να αλλάξει συμπεριφορά, να δεχτεί άπειρη πληροφορία που δεν θέλει και να γίνει τελικά πιο παθητικός. Τέλος αφαιρεί την πολυτέλεια της δημόσιας εικόνας  (που πάρα πολλοί άνθρωποι έφτιαξαν χαλώντας ώρες και “φιλίες”).  Στο τέλος αν μοιάσει στο twitter μάλλον θα πρέπει να βρούμε άλλο εργαλείο συνεύρεσης.

Το Σουφλί Έβρου : τα χρόνια, οι φίλοι…

Στις 5 Δεκεμβρίου πέταξα από την Αθήνα, με ένα dornier της ΟΑ στην Αλεξανδρούπολη. Την άλλη μέρα στις 6, ανήμερα του Αγίου Νικολάου, έφτασα με ένα λεωφορείο των ΚΤΕΛ, που έμπαζε από παντού, με την μάνα μου και την αδερφή μου στο Σουφλί Έβρου. Το δημόσιο είχε αποφασίσει ότι για να διοριστεί η μητέρα μου σαν καθηγήτρια έπρεπε να υπηρετήσει 5 χρόνια σε παραμεθόριο.

Το περίμενα, ως τόπο εξορίας δημοσίων υπαλλήλων, ένα χωριό. Όταν το λεωφορείο μπήκε στην πόλη είδα μια αρχοντική πόλη, που τώρα που το σκέφτομαι ενσωματώνει ιστορικά όλη την μιζέρια του ελληνικού κράτους. Μια πόλη 60,000 ανθρώπων στις αρχές του αιώνα, με βιομηχανική παράδοση λόγω σηροτροφίας, με εργοστάσια και διεθνή κεφάλαια, κατάντησε σήμερα η πόλη των 2000 ανθρώπων.

Εμένα όμως δεν με ένοιαζαν αυτά, Εμένα ήταν το Σουφλί μου. Το Σουφλί της εφηβείας μου. Χθες η φίλη μου η Βίλλυ, αεροσυνοδός στην ΟΑ σήμερα, ένα όμορφο μωρούλι εκείνη την εποχή -που γνωριζόμασταν οικογενειακώς, αφού οι γονείς της ήταν καθηγητές, συνάδελφοι της μάνας μου- μου έστειλε στο Facebook μια φωτό :

Το παλιό γυμνάσιο!!! Και εκεί άρχισαν οι μνήμες!

Μιας γλυκειάς και ανθρώπινης εφηβείας. Της τσακαλοπαρέας : Εγώ , ο Λιάνος, ο Λάκης και αργότερα ο Τόλης. Μια παρέα που κάπου στην Α’ Λύκειου σχεδίασε μέχρι και το φευγιό στα καράβια, να βγάλουμε λεφτά και να γνωρίσουμε τον κόσμο. Το σχέδιο ναυάγησε γιατί ο αδύνατος κρίκος…ομόλογησε στην μάνα του!!! Και δεν ήμουν εγώ…

Η παρέα που κάπνιζε κρυφά πάνω σε ένα δέντρο με καταπληκτική θέα στον κάμπο και το ποτάμι, για να ανοίγει ο ορίζοντας, που είχε κάνει ένα παλιό υδραγωγείο σπίτι με σόμπα και μια ξεχαρβαλωμένη πολυθρόνα. Που άκουγε Rory Gallagher και Frank Zappa. Που πίσω απο το κτίριο που βλέπετε , θρήνησε ένα βράδυ έναν ξαφνικό θάνατο συμμαθητή, καπνίζοντας και τρομοκρατημένοι από τον θάνατο σαν ιδέα.

Που έφτιαξε έναν ραδιοφωνικό σταθμό και την εποχή του κρατικού ραδιοφώνου και της εκπομπής του Γιάννη Πετρίδη, έπαιζε Paco de Lucia και Rolling Stones, που δεν γούσταρε τους “καρεκλάδες’, που ντυνόταν περίεργα και γύρναγε τα χωριά με κορίτσια, τσιγάρα και ποτά (ουίσκυ- κόκα κόλα…). Μια παρέα που πήγε διακοπές “άνευ συνοδού” καλοκαίρι στην Α Λυκείου και γνώρισε τις πρώτες πραγματικές “γκόμενες”.

Μια παρέα που χάθηκε στις σπουδές και δεν ξανακόλλησε ποτέ. Δεν πάω πια στο Σουφλί. Μόνο στην κηδεία της μητέρας μιας φίλης,- που ήταν ο πρώτος μου έρωτας-. Η πρώτη μου ερωτική επαφή. Σταματώ καμιά φορά διερχόμενος και βλέπω πια τους ελάχιστους που μένουν εκεί. Όλοι φύγανε και μια πόλη που παρήγαγε πολιτισμό και οικονομία στην περιοχή πεθαίνει σιγά-σιγά από την έλλειψη οποιασδήποτε πολιτικής από το σύγχρονο ελληνικό κράτος.

Το Σουφλί μου, με τους ζεστούς ανθρώπους, (που με αγάπησαν και με μεγάλωσαν, που μου έμαθαν τα πρώτα πράγματα στην ζωή), με τους παλιούς φίλους (τον Λιάνο που γύρισε, τον Λάκη που είναι στην Γερμανία και τον Τόλη που έμεινε εκεί στο μαγαζί του πατέρα του), με την μουσική παράδοση, τα αρχοντικά του και τις “κρυφές” ομορφιές του, δεν πρέπει να γίνει προορισμός “κοινωνικού τουρισμού” για εκδρομές της εργατικής εστίας.  Αποτελεί ένα ζωντανό μουσείο βιομηχανικής ιστορίας και πολιτισμού, σε ένα σταυροδρόμι λαών και πολιτισμών, που πρέπει να το αγκαλιάσει κάποτε το Ελληνικό κράτος.

Βίλλυ μου σε ευχαριστώ για αυτά που μου θύμισες!!! Και κάποτε για το Σουφλί πρέπει να γραφτεί ένα ανάλογο κομμάτι : ( βαλτε στο ρεφραιν το Σουφλί μου, Σουφλί μου..)

Η γυναίκα του πύργου….

Έκλεισε την πόρτα από το mini cooper της και απομακρύνθηκε προς την θάλασσα. Έκατσε σε ένα παγκάκι, έβγαλε τα τσιγάρα από την τσέπη του μπουφάν της και το άναψε. Ηρέμησε κάπως. Πάντα της άρεσε η θάλασσα το χειμώνα. Είτε άγρια με τεράστια κύματα, είτε -όπως τώρα- ήρεμη και “φιλική”. Και πάντα της υπενθύμιζε την επανάσταση που δεν έκανε ποτέ. Το ταξίδι που δεν αποφάσισε. Το νησί της που τελικά δεν αποχωρίστηκε.

Σκέφτηκε την μητέρα της στο Νοσοκομείο. Τον πανικό της όταν την πήραν στην δουλειά να της πουν ότι ήταν στο νοσοκομείο με ασθενοφόρο. Κρίση στο αναπνευστικό. Αλλά ευτυχώς το ξεπέρασαν. Τώρα ήταν καλύτερα, αλλά ο γιατρός ήταν σαφής : Ήθελε ξεκούραση και περιποίηση. Οπότε το βάρος πια έπεφτε σε αυτήν. Γιατί αν ήταν η μητέρα της σε τέτοια κατάσταση, τότε και ο πατέρας της με τα δικά του προβλήματα χρειαζόταν την δική του περιποίηση.

Δεν ήταν βέβαια ο έξτρα κόπος το πρόβλημά της. Αντίθετα χαρά της. Μόνη της ήταν, παιδιά, σκυλιά δεν είχε (μόνο μια ζηλιάρα γάτα) άρα χρόνο είχε και με την καρδιά της θα τους είχε καλά. Αλλά ο πανικός της απώλειας τους ήταν παρών. Πως θα ήταν μόνη στην ζωή; Πως θα έχανε τους ανθρώπους που την μεγάλωσαν με τόση αγάπη και περηφάνεια -σαν βασίλισσα-; Αδέρφια δεν είχε, στενές σχέσεις με άλλους συγγενείς επίσης. Τι θα έκανε μόνη της;

Ο περήφανος χαρακτήρας της και ο τρόπος που μεγάλωσε την είχε κάνει απρόσιτη, απόμακρη στους άντρες. δεν ήξερε αν είχε ερωτευτεί ποτέ. Τόσες σχέσεις και ακόμα δεν είχε νιώσει την τρέλλα που άκουγε από τις φίλες της. Αυτή ήταν πάντα μια άψογη γυναίκα, όμορφη, εντυπωσιακή και με στυλ. Πολλά λεφτά δεν έπαιρνε -δημόσιος υπάλληλος ήταν άλλωστε- αλλά με τα δικά της και την βοήθεια των γονιών της δεν ήταν ποτέ ντυμένη σαν τον μέσο όρο. Δεν ήταν ποτέ η επαρχιώτισσα κατίνα.

Και ποτέ δεν ζήλεψε τις φίλες της από το σχολείο. Όλες είχαν κάνει τους γάμους τους -οι μισές με διαζύγιο και παιδιά πια- και δεν είχε ζηλέψει όταν πήγαινε καλεσμένη. Αυτή ήταν αλλιώς. Και κανά 2 φορές που έφτασε κοντά στην απόφαση, χώρισε. Δεν άντεχε την εικόνα της μαμάς και νοικοκυράς. Αντίθετα πίστευε ότι κανένας άντρας δεν της έδινε αυτό που βαθιά στην καρδιά της ποθούσε: Μια σχέση για να πετάξει. Για να κάνει το βήμα που δεν έκανε στα 18 της. Αυτή ήταν η κρυφή αναπηρία της.

Και ο κάθε άντρας στην ζωή της την ήθελε πιο δεμένη στο νησί. Της πρόσφερε μια “σίγουρη” ζωή, αλλά η κρυφή της επιθυμία ήταν ο άντρας που θα την απελευθέρωνε. Που θα την έπαιρνε από το χέρι και θα την πήγαινε στα μέρη που δεν είδε. Σε μονοπάτια που δεν περπάτησε. Που θα της απελευθέρωνε το πνεύμα και θα την συνέπαιρνε σε καινούρια συναισθήματα και εμπειρίες. Περίμενε τον “άντρα- λυτρωτή” και όχι τον “άντρα- αφέντη”. Και μέχρι τότε προτιμούσε να μείνει στον πύργο της κλεισμένη, απρόσιτη, μαι  σύχγρονη δεσποσύνη….

Πέταξε το τσιγάρο στη θέλασσα και το βλέμμα παρακολούθησε την γόπα να βρέχεται και να χάνεται στο νερό. Κάπως έτσι χάνονταν τα όνειρά της.

Sleepless in Athens…Part I

August of 2008. Athens empty by its inhabitants running to escape from their urban cage and to enjoy vacations in one of the islands or small villages or mountains of the country. I escaped also my self by June…living up north to Alexandroupolis, the last eastern city, before Greek Turkish borders.

But after discussing a whole night with a friend being sleepless in Athens, i have recalled my previous years, staying myself sleepless in a deserted city. And i was thinking why? What kept me sleepless there and now sleepless here in Alexandroupolis.

Some people might say that is a feeling of loneliness keeping me like that. I dont think so!!! I didnt lose anyone or anything keep me woken every night. And even if that was my case, from the people i’m chatting with over face book every night, for sure thats not the reason.

I think that our main problem is that during the day is not enough time. No time to relax and think. No time for being ourselves as persons and not the employees or the employers, the parents, the executives, the fashion victims, the champions, the hasbands or wifes, the citizens or tax payers, the consumers of civil liberties fighters.

But during those sleepless nights we are presented with our first names. We are just human seeking a nice conversation, a company to share jokes, or discussing on variou ssilly things. Horoscopes, music, movies, games, flirting or even cybering. Trying to make us feel ignorant and innocent. Away from social, economic or political roles. Away from our responsibilities. Making our confessions, talking on non politically correct issues, loving our companion even for one night.

I have heard many accusations on online social networking, on internet and its bad effect, on the potential danger to be isolated. And i disagree with all of them. The opposite! Here new forms of networking are build, new forms of informal communications and a total break of isolation is arising. So i enjoy those sleepless nights of August. Discussing with new friends, worries, political views or ideas. Making fun of ourselves as we are during daylight. But still have a few more ideas on that…..

Happy Greek Summer…in one of my top 10 Greek Islands.

August is only a week ahead and most of you departing to other more exotic destinations. So i’m sad because i will loose you as readers…anyhow not so sad because myself i’m ready to leave on vacations to my beloved alexandroupolis up northern Greece and i will end up to a Greek island (one of thousands spread to the beautiful aegean sea).

So i would like to close this writing season with a song and many beautiful pictures of Greek Islands. My top 10 of them :

No 10 : Thassos

Alykes beach

Thassos is a beautiful island on northern Greece just some miles from the coast. The island was destroyed before 20 years due to a devastating forest fire. Today Forest reappearing, scenery is beautiful and waters crystal clear. Here is one of the most famous beaches of the island : Alykes. Swimming there is an experience…

No 9 : Samothraki

the waterfall

Samothraki is a northern island close to greek turkish borders. Is only fem miles from Alexandroupolis’ port and offering various swimming experiences. But also on the islands’ mountain you would find waterfalls!!! Plus the excellent taste of local goat’s meat. Taste it, you will never forget it.

No 8 : Andros

a beautiful house in capital town

Andros is a not so small island, part of cyclades complex. Beautiful sea, excellent scenery and a picturesque capital town. I have passed my vacations there at age of 10. Of course many changes took place (and i’m sure that in Batsi you are not taking your mail by the local grocery…). Because of my beautiful memories i kept this island on my top list..

No 7 : Zakynthos

ship wreck for soul wreks...

Close to the Peloponese (region of mainland Greece) Zante, as it was called by the italians, is one of the most beautiful in the country. Stands between Greece and Italy in the Ionian Sea (the only one included outside aegean..). You have to visit the “ship wreck”. An area unique in the world. See the picture.

No 6 : Rhodes

lindos and the castle

I’m sure you have heard about it in the past. Still one of the most popular destinations in Greece. Chartered flights all inclusive hotels, night life, beautiful small islands around and in my opinion the most beautiful beach of the island : Anthony Queen’s beach. Named after the famous actor played on screen Zorba the Greek. A movie with Oscar awards and the first and real promotion video of Greece itself. But here i’m giving you the photo of Lindos. Amazing!!!

No 5 : Sifnos

narrow streets in kastro

Sifnos is an island in the middle of Cyclades complex. A small island with beautiful sea, and a “chora” with magnificent architecture. Here is one of the most beautiful corners of the island : the castle!!! Go up there and dream, some centuries ago, villagers protecting themselves by the pirates invading and destrying their properties. A nice holywood scenario….

No 4 : Skopelos

crystal clear waters are waiting

Skopelos is close to Thessaly (another region of mainland Greece, somewhere in the middle). Is small and beautiful. Apart of waters, fresh fish, forests and unique architecture, has excellent restaurants with local dishes. A real brand for the island. Here is milia beach one of the most untouched of the island.

No 3 : Mykonos

little venice view

What can i say? The oldest, traditional tourism destination in my country. Is it a gay island? yes it was!! I dont think anymore…Life style island? Yes definitely. Night life? The best during summer. Swimming? You dont know which beach to choose. Family tourism? Could be possible..but i’m not suggesting it. Here see the picture of little Venice. The true flavour of the island.

No 2 : Patmos

the view of the monastery..a real beauty of medieval times

The wholy island. The island that St Johns “Apocalypsis” was written. Sometimes i think the island remains the same spiritual as in the ancient times. One of the characteristics is the limited road network. To discover the island you have to use the small boats provided by local fishermen. But the real beauty is the Monastery, builded in the medieval times and dominates the view. Walking between narrows streets in the evening makes you feel being lost in the past of history.

NO 1 : SANTORINI

the view of the volcano during sunset...from firostefani

The Volcano, the sunset, the view of the moon rising from the sea, antiquities, exploring the deep of the island, the little caves becoming hotels, rooms and villas, night life, cruising, what to mention first? But above all the breathtaking view during sunset, laying on the balcony of your room, hotel, restaurant, bar, coffee shop, makes your experience unique. My romantic island!!!!

And my conclusion is a song. A song that always loved to listen, laying on a beach and stare at the beautiful blue sky of aegean islands during a hot summer noon : On the Beach – by Chris Rea

Περί ιστολογίων συνέχεια

Σιγά σιγά τώρα που κατακάθεται ο μπουχός, θέλω κι εγώ να προσθέσω μια συνέχεια στη νομική προσέγγιση των ιστολογίων προηγούμενης δημοσίευσης στο παρόν ιστολόγιο.

Βλέπω ότι στο διάλογο και με βάση μανιφέστα που έχουν κυκλοφορήσει να συνεχίζεται η σύγχιση δημοσιογραφίας και ιστολογείν. Αυτό είναι επιεικώς απαράδεκτο! Κάποιο μάλιστα έχουν προτείνει και κατηγοριοποίηση των ιστολογίων κάτω από το ένδυμα του ακριβοδίκαιου προσδιορισμού. Μπαρούφες! Εδώ πάμε στα ιστολόγια να εφαρμόσουμε διατάξεις χειρότερες από τον νόμο περί τύπου. Και για να εξηγούμαστε :

1. Αν θεωρηθεί ότι τα ιστολόγια είναι ηλεκτρονικά έντυπα τότε θα εφαρμοστούν και οι υπόλοιπες διατάξεις περί τύπου. Δηλαδή θα πρέπει να είμαστε ασφαλισμένοι στην ΕΣΗΕΑ; Θα πρέπει να έχουμε προστασία των “πηγών” μας πληροφόρησης; Θα πρέπει να έχουμε ατέλεια στο δικό μας “χαρτί”, δηλαδή στην σύνδεσή μας με το διαδίκτυο; Θα παίρνουμε και επιδότηση από την ΓΓ Τύπου ή μέρος της κρατικής διαφήμισης; Αν από όλα αυτά δεν γίνεται κατανοητό πόσο άσχετες είναι οι απόψεις αναλογικών εφαρμογών των διατάξεων τι άλλο πρέπει να πούμε;

2. Η πρόσβαση στο διαδίκτυο δεν είναι ελεύθερη και ούτε απεριόριστη. Ακόμα και στην περίπτωση του ελεύθερου δικτύου στο Σύνταγμα ο αναγνώστης μου για να έχει πρόσβαση στην πληροφορία χρειάζεται να καταβάλλει ένα ιδιαίτερα υψηλό κόστος της τάξης των 700-1000 ευρώ. Η πρόσβαση από την τηλεόραση στις ειδήσεις είναι ελέυθερη και το κόστος κτήσης μια συσκευής είναι ιδιαίτερα χαμηλό. Η πρόσβαση στην εφημερίδα κοστίζει 1,5 ευρώ και η τυχόν προσβολή είναι προς απεριόριστο αριθμό αφού η εφημερίδα είναι και για ανάγνωση (ως τίτλοι) και χωρίς την αγορά της. Ο νομοθέτης στον νόμο περί τύπου είχε όλα αυτά στο μυαλό του όταν νομοθετούσε. Και αυτό φάνηκε και επί του πρακτέου, όταν η τηλεόραση ασχολήθηκε με εμάς είδατε μια σημαντική αύξηση της κυκλοφορίας, που είναι βέβαιαο ότι θα χαθεί με το ξεφούσκωμα του θέματος press.gr. Αντίθετα με τις ανοησίες και τους μικρομεγαλισμούς άλλων ιστολόγων δικαιώνεται μέχρι και η δίωξη Τσιπρόπουλου!!!!

3. Το ιστολογείν είναι μια προσωπική ιστορία του καθένα μας. Αν σε αυτήν την ατομικότητα αρχίσουμε κατηγοριοποιήσεις και άλλου είδους νομικές κατασκευές τότε άστε το ρε παιδιά ξενερώσαμε!!! όλοι μας. και το αποτέλεσμα θα είναι ο ευνουχισμός με τα ίδια μας τα χέρια. Τώρα η ανωνυμία ή όχι είναι ένα ζήτημα. Αλλά για μένα χειρότερος κουκουλοφόρος είναι ο μεταδίδων στην τηλεόραση συνωμοσίες και σκάνδαλα παρά το Press.gr. Και θα πω και ένα μπράβο στον Καψαμπέλη. Γιατί δεν την έκανε, δεν κρύφτηκε και αντιμετώπισε με λογικά επιχειρήματα την όλη ιστορία. Για τους δε υπόλοιπους ευαίσθητους ιστολόγους περί δημοκρατίας. Παιδιά πραγματικά σας φοβάμαι αν έπρεπε να ρυθμίσετε εσείς νομοθετικά. Θα ήσασταν χειρότεροι από οποιονδήποτε Ρουσόπουλο. Πάντα φοβάμαι τον κίνδυνο των υπερδημοκρατών της ξενέρωτης “μικροαστικής” μας δημοκρατίας.

Αυτά σύντροφοι και εύχομαι σε μια πιο ελεύθερη και απεριόριστη πρόσβαση στην πληροφορία. Και μην αντιδρούμε ως θεματοφύλακες της νομιμότητας!!! Το κράτος έχει φτιάξει άπειρους μηχανισμούς για να μας ελέγχει δεν χρειάζεται εμείς να φτιάξουμε έναν ακόμη αστυνόμο.

Οι ευχές μου για τα Χριστούγεννα

Αγαπητοί φίλοι,

Σήμερα δεν θέλω να μιλήσω για πολιτική, ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, Αριστερά, Ζαχόπουλους και άλλα θλιβερά πραγματικά γεγονότα. Υπόσχομαι μετά τα Χριστούγεννα ότι θα επανέλθω ιδιαίτερα καυστικός για αυτά που συμβαίνουν στο ΠΑΣΟΚ.
Τώρα εύχομαι σε όλους καλά χριστούγεννα, καλή ξεκούραση, να ανανεωθείτε για μια χρονία δίσεκτη και δύσκολη. Θα ήθελα να σας μεταδώσω τις ευχές του φίλου μου Rohit από το Νεπάλ που τον βλέπετε να σας χαμογελάει στην φωτό :

Foto by DP my devoted friend in my anti poverty adventures…..Our common friends will understand

Αυτός είναι και η ουσία των διεθνών σχέσεων, συμφωνιών και άλλων γραφειοκρατικών ευρημάτων που τον οδηγούν κάθε μέρα όλο και περισσότερο στην εξαθλίωση………

Και τέλος και κάτι Χριστουγεννιάτικο :

Ο David Bowie με τον Big Crosby για να δούμε πως συμβιβάζεται και το χάσμα γενεών!!!

Καλά Χριστούγεννα.

Μην βαράτε τον πιανίστα ….

Ακούω τις τελευταίες ημέρες σκληρή κριτική για τις επιλογές του Προέδρου στην ΚΟΕΣ και στην ομάδα Πολιτικού σχεδιασμού. Και δεν μπορώ να καταλάβω τι είδους πιλάλα είναι αυτή!

Η βάση του ΠΑΣΟΚ μαζικά επέλεξε ο Πρόεδρος να προεδρεύσει και να προχωρήσει στις επιλογές του σε επίπεδο προσώπωνκαι σε επίπεδο πολιτικής. Και αυτό έπραξε. Μάλιστα και σωστά προσπάθησε να δημιουργήσει ένα μίγμα παλιότερων και νέων στελεχών. Ακόμα και η επιλογή του να συμμετέχουν στην ΚΟΕΣ ονόματα που δεν έχουν προηγούμενη κυβερνητική θητεία είναι μια ενδιαφέρουσα αλλαγή και προς την σωστή κατεύθυνση. Βέβαια χρειάζοντια και άλλα βήματα και είμαι βέβαιαοσ ότι θα γίνουν στην πορεία.

Επίσης κάποιοι κριτικάρουν το καθεστώς υπαλλήλου και πολιτικής θέσης. Μα αυτό αν δεν απατώμαι είναι μια παράδοση συνολική της Αριστεράς με τα επαγγελματικά της στελέχη καθώς και στη ΝΔ υπήρχαν ανάλογα πόστα όσο ήταν αντιπολίτευση. Άρα γιατί το κόψιμο ειδικά για το ΠΑΣΟΚ; Εξ άλλου ακόμα και οι βουλευτές επαγγελματικά στελέχη αμειβόμενα του κόμματος που λέγεται Ελλάδα είναι !!!!

Επίσης δεν μπορώ να κατανοήσω γιατί η επίθεση κατεύθυνεται σε νέα πρόσωπα που θα παραδεχθώ ότι δεν έχουν την πολιτική εμπειρία. Αυτό σημαίνει αυτοδίκαια ότι δεν πρέπει να την αποκτήσουν ποτέ; Υπάρχει κάποιος νόμος ότι αό την πολιτική αποχωρούμε μόνο “οριζόντιοι”. Νομίζω ότι και σε αυτό καλά κάνει ο Πρόεδρος.

Υπάρχει κριτική για τους ανθρώπους γύρω του. Και αυτή την κριτική δεν την καταλαβαίνω. Προφανώς (και είναι δικαίωμά του αναφαίρετο, όπως κάθε προέδρου σε οποιδήποτε κόμμα…) έχει πειστεί και για την αποτελεσματικότητά τους και την αξιοπιστία τους και δεν έχει κανένα λόγ να τους αλλάξει. Κι αυτό είναι αυστηρά προσωπική του επιλογή. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί αποτελεί πολιτική πράξη η επιλογή του προσωπικού γραφείου κάποιου. Εδώ άλλοι νυν Υπουργοί έχουν επιλέξει τις γυναίκες τους, τις κόρες τους ή τα ανίψια τους.

Τέλος υπάρχει η κριτική ότι δεν συμπεριέλαβε την ομάδα Βενιζέλου στα νέα όργανα. Πέραν του ότι είναι αναληθές αφού υπάρχουν πρόσωπα στελέχη και από τον ΒΒ και από τον Κώστα Σκανδαλίδη, θα φέρω ένα παράδειγμα “αναλογικότητας” : Η ΝΔ πήρε 41,2 % και το ΠΑΣΟΚ 38 %. Αυτό σημαίνει ότι το ΠΑΣΟΚ έπρεπε να πάρει κάποια υπουργεία στο πλαίσιο της αναλογικότητας; Και το ΚΚΕ και Ο Συνασπισμός; και το ΛΑΟΣ; Για να ξεκαθαρίσουμε κάτι όπως η ΝΔ με 151 βουλευτές έχει το δικαίωμα να κυβερνά αυτόνομα, το ίδιο δικαίωμα έχει και ένας πρόεδρος που πήρε 55% σε μια δύσκολη εκλογική μάχη. Δεν γίνεται πολιτικά να δεχόμαστε το μείζον και να αρνούμαστε το έλλασσον.

Τέλος χαίρομαι γιατί το παρόν σχήμα αντανακλά την ενότητα του κόμματος. Προφανώς και οι σχεδιάζοντες τα νέα όργανα το έχουν στο μυαλό τους και σίγουρα έχουν και καλύτερη εικόνα από εμένα προσωπικά. Έτσι έκριναν έτσι σχεδίασαν και έχουν από το λαό το δικαίωμα να το κρίνουν. Εξ άλλου όποιος διαφωνεί θα ξαναέχουμε ανοικτές διαδικασίες να κρίνει σε 4 χρόνια τον Πρόεδρο.

Τέλος πολλοί λένε ότι αυτό δεν είναι σχήμα νίκης. Αντίθετα εγώ πιστεύω ότι τον Πρόεδρο δεν τον ενδιαφέρει σε αυτή την φάση να κερδίσει τις επόμενες εκλογές. Για αυτό και κάνει τις αντίστοιχες επιλογές. Η κοινωνία κατάλαβε ότι του ζήτησε την ανανέωση αναγέννηση του κινήματος. Και τέλος πάντων όλα αυτά δεν είναι θέματα προσώπων αλλά πολιτικών επιλογών και θέσεων. Εκεί ο συντονισμός από τον Μίμη τον Ανδρουλάκη δημιουργεί ένα ενδιαφέρον για την συζήτηση που θα διεξαχθεί.

Τέλος να πω συγχαρητήρια στους διαδικτυακούς : Vrypan, Almalibre, George Krogias που διορίστηκαν σε όργανα. Τους εύχομαι στο μέλλον να εκλεχθούν κιόλας και καταλαβαίνω τον άχαρο ρόλο του διορισμένου. Αλλά καιρός είναι να δείξουν τις οργανωτικές του ικανότητες και άτομα που δεν είχαν την ευκαιρία μέχρι τώρα να εκλεγούν κάπου. Εξ άλλου το όλο σχήμα είναι ένα ενδιαφέρον πολιτικό πείραμα, που όλοι αναμένουμε τα αποτελέσματά του με προσδοκία.