24 Ιουλίου 1974… η δημοκρατία αποκαθίσταται!

Το απόγευμα της 23ης Ιουλίου του 1974 η μητέρα μου πήρε εμένα και την αδερφή μου (τρίτη ήτανε , εν τω μέσω των καλοκαιρινών διακοπών) να επισκεφτούμε την νονά μου στον Κολωνό. Εκείνη την εποχή μέναμε στο Παγκράτι, ακριβώς απέναντι από το έβδομο γυμνάσιο μπροστά στο Άλσος Παγκρατίου, με το μικρό του θεατράκι- αναψυκτήριο. Πρέπει να ήταν γύρω στις 5 το απόγευμα. Η καλοκαιρινή ζέστη αφόρητη, όσο περιμέναμε για να πάρουμε ταξί. Οι δρόμοι άδειοι. Μετά από αρκετή ώρα ένας ταξιτζής με ένα Opel Record (για όσους το θυμούνται ένα από τα κλασσικά ταξί της εποχής, που μπροστά είχε ενιαίο κάθισμα οδηγού -συνοδηγού και κάθονταν και 2 άτομα εκτός του οδηγού…) σταμάτησε και μας πήρε λέγοντας : “Αν μας αφήσουν όμως να περάσουμε ..”.

Opel Record του '70

Χωθήκαμε στο πίσω αναπαυτικό κάθισμα. “Μα τι συμβαίνει και είναι άδειοι  οι δρόμοι;” ρώτησε ευγενικά η μητέρα μου. “Δεν ξέρω τι γίνεται κύρια μου” απάντησε με το ίδιο ευγενικό ύφος ο οδηγός. “Είναι από το πρωϊ κλεισμένοι στην Βουλή…”. “Ανοίξανε την Βουλή;” ρώτησε πια με απορία η μητέρα μου!!! “Ότι ξέρετε… ξέρω. Για να δούμε αν θα μας αφήσουν να περάσουμε..!!!”. Κατεβήκαμε την Βασιλίσσης Σοφίας και είδα τους φαντάρους έξω από την βουλή. Μπήκαμε Πανεπιστημίου και είδα την ανακούφιση στον οδηγό που δεν μας σταματήσανε. Η Πανεπιστημίου σχεδόν άδεια. Έτσι πολύ γρήγορα φτάσαμε στον Κολωνό, πίσω από τον σταθμό Λαρίσης. Εγώ και η αδερφή μου πήγαμε να παίξουμε στον λόφο μαζί με άλλα παιδάκια και η μητέρα μου με την νονά μου ήταν στο εκκλησάκι της Αγίας Ελεούσας που ήταν ακριβώς από κάτω.

Κατά το βραδάκι στις 8 άκουσα τις πρώτες κόρνες. Αυθόρμητα σκέφτηκα ότι ήταν γάμος. Αλλά Τρίτη και γάμος δεν γινότανε… Άκουσα και άλλες κόρνες πιο πολλές, μια αναταραχή άρχισε να αναμεταδίδεται στην ατμόσφαιρα.. χωρίς κανένα εξωτεριό σημάδι, σαν ένα αόρατο πεδίο που μαγνήτιζε συναισθήματα. Κάτι ένιωσα, κάτι άκουσα; Δεν θυμάμαι… θυμάμαι όμως το “Η Χούντα έπεσε…”. Η Χούντα έπεσε; “Δηλαδή τώρα μιλάμε φωναχτά” σκέφτηκα μέσα μου (βλέπεις τόσα χρόνια με είχαν δασκελέψει να μιλάω με σιγανή φωνή, να φοβάμαι τους συμμαθητές μου, να μην λέω τι συζητάγαμε σπίτι..). Πήρα την αδερφή μου από το χέρι και τρέξαμε στην μάνα μου. Θυμάμαι ότι μια έκλαιγε μια γέλαγε. Η νονά (γνωστή χουντική, που όλο έλεγε τον πατέρα μου κομμουνιστή..) δεν γέλαγε πάντως.  Και δεν ξέρω αλλά μου άρεσε που είχα ένα διαστροφικό χαμόγελο στο πρόσωπο που την θύμωνε.

Ο Αντρέας και η οικογένεια την μέρα που έφευγαν.. ναι το ψηλό παιδάκι είναι ο Γιώργος

Μετά από λίγο η μάνα μου μας πήρε από το χέρι και ξεκινήσαμε για το σπίτι… Με τα πόδια!!! Από την Ομόνοια και μετά τα πόδια μου είχαν αρχίσει να κουράζονται, αλλά έβλεπα γύρω μου ένα τρελλό πανηγύρι. Τα ατοκίνητα σταματημένα πια, εγκλωβισμένα στο πλήθος που φώναζε, γέλαγε, πανηγύριζε. “Δημοκρατία…” και η λέξη μου φάνηκε μαγική εκείνη την βραδιά. Ανηφορίσαμε την Πανεπιστημίου, μπήκαμε στην Βασιλίσσης Σοφίας και στρίψαμε στην Ηρώδου του Αττικού. Εκεί ήταν το σπίτι του Καραμανλή. Στην γωνία χαμηλά με την Βασιλέως Κωνσταντίνου, ο δρόμος ήταν γεμάτος κόσμο που κρατούσε κεριά αναμμένα. Ήταν το μόνο βράδυ που δεν υπήρχαν κόμματα ή διαχωρισμοί. Επιτέλους αναπνέαμε. Πήγαμε σπίτι, η μάνα μου μας άφησε μόνους, πήρε τον πατέρα μου και βγήκανε στην Βουλιαγμένης. Περίμεναν ότι έρχεται ο Καραμανλής, αλλά πιο πολύ τους ένοιζε ότι ερχόταν ο Αντρέας!!! Ο άνθρωπος που επιτέλους θα έφερνε την αλλαγή στην χώρα…

Εγώ έπεσα για ύπνο. Και είχα στο μυαλό μου ότι η Δημοκρατία πρέπει να είναι ένα πολύ ωραίο πράγμα, που έκανε τους ανθρώπους ευτυχισμένους και ανέμελους. Μετά από πολλά χρόνια έμαθα πόσο κοστίζει να έχεις Δημοκρατία με ανθρώπους ευτυχισμένους και ανεμέλους….

Δημήτρης Τσάτσος … όταν σε απογοητεύουν όσοι θαύμαζες!!

Χθες και μάλιστα κυριακάτικα ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου σκέφτηκε να δηλώσει ότι το ΠΑΣΟΚ παραβιάζει “το νόημα του συντάγματος” (sic) αν προκαλέσει τεχνηέντως εκλογές για το θέμα εκλογής Προέδρου. Κι αυτό γιατί θα καταψηφίσει κάποιο πρόσωπο που μετά τις εκλογές θα το ψηφίσει!!!

Δεν θα μπω καν στην φημολογία ως προς τα κίνητρα του καθηγητή που κάποτε θαύμαζα στην Νομική Σχολή του Αριστοτελείου. Του ανθρώπου που έχει εκφράσει καταπληκτικές νομικές απόψεις για τα συνταγματικά δεδομένα της χώρας. Για τον εισηγητή της αντιπολίτευσης στην ψήφιση του Συντάγματος το 1974!!!

Εδώ θα προσπαθήσω με όλο τον σεβασμό να του απαντήσω νομικά. Και ελπίζω να μην τον απογοητεύσω!

1. Οι συνταγματικές διατάξεις για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας του 1983, γνωρίζουμε όλοι ότι αφαιρούσαν εξουσίες από τις θεσμικές αρμοδιότητες του συντάγματος του 1974, ώστε να καταστήσει πανίσχυρη την κομματική μας δημοκρατία, που στηρίζεται στις εξουσίες των προέδρων των κομμάτων. Ας μην ξεχνούμε λοιπόν ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου και οι επομένες παρένθετες κυβερνήσεις της ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ του Κώστα Σημίτη, δεν αμφισβήτησαν αυτό το πολιτειακό μοντέλο.

2. Με την παραδοχή του σημείου 1, ο Αντρέας προέβλεψε τις εκλογές για το θέμα του Προέδρου κάνοντας πρώτος χρήση της δυνατότητας προκήρυξης εκλογών σε ένα πολωτικό κλίμα το 1985 (πρόταση Σαρτζετάκη, αμφισβήτηση υποψηφιότητας Καραμανλή που όλοι θεωρούσαν δεδομένο ότι θα εξασφάλιζε την συναίνεση και των 2 κομμάτων…). Αν θυμηθούμε λοιπόν την ΠΟΛΙΤΙΚΗ απόφαση του Ανδρέα το 1985, είναι σαφές ότι ο άνθρωπος που δημιούργησε συνταγματικά τον θεσμό που βλέπουμε μέχρι σήμερα, έδειξε και το μέτρο της εφαρμογής του. Η πολιτική σκοπιμότητα και ο συμβολισμός. Εξ άλλου κανείς συνταγματικός θεσμός δεν υπάρχει έξω από την πολιτική και ιδεολογική του διάσταση.

3. Αν θυμάμαι καλά δεν απαγορεύεται ένα κόμμα μετά την διενέργεια εκλογών λόγω του Προέδρου να αλλάξει την ψήφο του ως προς ένα πρόσωπο ή να προτείνει ένα νέο διαφορετικό πρόσωπο. Μα το “νόημα” αυτής της δυνατότητας δεν είναι η ύψιστη παραδοχή της πολιτικής απόφασης για διορθωτικό χειρισμό της εκλογής με βάση ένα πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα; Ένα εκλογικό αποτέλεσμα που σίγουρα θα έχει αλλάξει συσχετισμούς μέσα στο κοινοβούλιο; Και ερωτώ αν όντως έχει κερδίσει το ΠΑΣΟΚ τον Μάρτιο και έχει διευρυνθεί η παρουσίας της Αριστεράς στο κοινοβούλιο, ποιός εμποδίζει το ΠΑΣΟΚ να προτείνει μια ευρύτερη προσωπικότητα της Αριστεράς ως Πρόεδρο της Δημοκρατίας; Από τον μεγάλο σε ηλίκια και με προβλήματα υγείας πρόεδρο Παπούλια; Ποιός μπορεί να αποκλείσει αυτό το ενδεχόμενο και την δυνατότητα απόφασης σε έναν Πρωθυπουργό που θα έχει μπροστά του ένα πρόσφατο πολιτικό συσχετισμό;

Έξω από τα 3 αυτά σημεία δεν μπορώ ειλικρινά να καταλάβω ποιό είναι το “νόημα του Συντάγματος”; Αυτό που ξαφνικά ανασύρουμε για να διασώσουμε μια παρραπαίουσα κυβέρνηση και φανερά ανίκανη στο να κυβερνήσει τον τόπο!!! Μάλιστα στην θέση του κυρίου Παπούλια, όπως παλιότερα και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής, θα είχα παραιτηθεί από τώρα, γνωρίζοντας ότι πρέπει να βρεθεί λύση στο πολιτικό αδιέξοδο της χώρας!!!

Δεν ξέρουμε να ζούμε μαζί…αγάπη μου!!

Πολλές φορές το έχω συζητήσει ως θέμα : Μπορούν σήμερα να συμβιώσουν άντρες και γυναίκες; Και αν όχι, τι είναι αυτό που κάνει τα πράγματα δύσκολα…

Το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό, είναι ότι συναντάω όλο και περισσότερες γυναίκες εναντίον του γάμου, της οικογένειας ως στερεότυπο, του ρόλου της συζύγου. Αυτό είναι μια τεράστια διαφορά που όλοι νομίζουν ότι είναι της εποχής μας. Διαφωνώ!!! Τις περισσότερες γυναίκες που έχω συναντήσει και είναι αρνητικές, είναι από την γενιά του ’80. Την δική μου γενιά δηλαδή. 40 something σήμερα, μάλλον σε καλή οικονομική κατάσταση (όσο και αν προσπαθεί ο Καραμανλής για το αντίθετο), τις αποκαλώ τα golden girls. Νομίζω ότι έχει να κάνει με το γεγονός ότι η γενιά μου, δούλεψε πολύ. Δεν είχε την δυνατότητα να παραγοντίσει (όπως η προηγούμενη γενιά του Πολυτεχνείου) και σίγουρα δεν μπόρεσε να ασκήσει ποτέ εξουσία!!! Η γενιά μου είναι η γενιά της αγοράς, η γενιά του make money not war!!!

Το δεύτερο που μου έρχεται στο μυαλό είναι ότι λόγω της αλλαγής των οικονομικών μας σχέσεων, των καταναλωτικών μας προτύπων και των αλλαγών στον τρόπο ζωής μας, η άρνηση προς την οικογένεια είναι φυσιολογική. Ποιός σήμερα κάνει οικογένεια, ώστε να υποβαθμίσει τον τρόπο ζωής του, να αναλάβει ευθύνες άλλων και να μεγαλώσει παιδιά; Με τι χρήματα; Με τι χρόνο;

Τότε διαβάαμε Μανίνα

Σήμερα δουλεύουμε 9 με 5 οι περισσότεροι. Το ’70 και το ’80 ήταν όλοι στο 8 με 2, και οι τράπεζες μόνο τότε 7 30 με 3 30. Γύριζες στο σπίτι έτρωγες, έπαιρνες και ένα υπνάκο και μετά διάβαζες τα παιδιά, έβγαινες και καμμιά βόλτα με την οικογένεια. Και τα Σαββατοκύριακα χαλαρός!!! Σε μια πόλη που είχε ακόμα μονοκατοικίες, παιδιά έπαιζαν στον δρόμο και διαδηλωτές κατέβαιναν να αντισταθούν σε αυτό που έλεγε ο Μαρξ αλλοτρίωση του εργαζόμενου. Και τελικά μας ήρθε.. αργά και σταδιακά!!!

Παντρεύτηκα και έκανα παιδί στα 25 μου. Δούλευα, σπούδαζα και με την γυναίκα μου είμασταν και οι 2 ιδιωτικοί υπάλληλοι. Την χρυσή διετία του Ανδρέα… 84-86. Τα λεφτά έφταναν για όλα, φτιάξαμε έπιπλα, αγοράσαμε σπίτι με φτηνό στεγαστικό τότε. Οι υπάλληλοι ζούσαν καλά!!! Σίγουρα ότι και να λένε τώρα όλοι ήταν η χρυσή δεκαετία του μισθωτού. Η μόνη φιλολαϊκή κυβέρνηση. Εκείνη λοιπόν την δεκαετία παντρεύτηκαν όλοι οι φίλοι μου νωρίς, έκαναν παιδιά, αγόρασαν σπίτι, αξιοποίησαν γονικές παροχές. Περνούσαμε καλά!!! Άρα πως να μην κάνεις οικογένεια;

Αντίθετα από τον Σημίτη ως Υπουργό Εθνικής Οικονομίας το 1987 και μετά, ζήσαμε την σταθεροποίηση, την σταδιακή ανεργία και το ζόρισμα του κάθε μισθωτού και εργαζόμενου. Ανακαλύψαμε τους μαϊμού επενδυτές και προτεραιότητα έγινε η “επιχειρηματικότητα”. Το καπιταλιστικό όνειρο στην άγρια μορφή του. Εκεί χάθηκαν αξίες και συνειδήσεις. Εκεί άρχισε η καριέρα, ο γρήγορος πλουτισμός, η κενότητα του λόγου και των συναισθημάτων. Άρα ποιά οικογένεια; Εκεί άρχισα να ακούω όλους να μιλάνε ξανά για προίκες, οι οικονομίες στο χρηματιστήριο και πολλές πιστωτικές κάρτες!!!

Και εκεί χάθηκε η μπάλα. Άρα, για να ξαναγυρίσω στο αρχικό ερώτημα : “Το ζήτημα δεν είναι αν ένας άντρας και μια γυναίκα μπορούν να ζήσουν μαζί… Αλλά αν πια οι άνθρωποι μπορούν να ζήσουν συλλογικά, αντάμα, σε οργανωμένη μορφή συνύπαρξης…” Το βλέπω προσωπικά όλο και πιο δύσκολο.. Ποιός ανοίγει την πόρτα του σε καλεσμένους αν την άλλη μέρα πρέπει να βρει την δόση του στεγαστικού, του καταναλωτικού, των φροντιστηρίων και του σούπερ μάρκετ.  ¨Αστα να πάνε !!! Την χάσαμε την μπάλα πατριώτη!!!

Διάβασα μερικά ωραία κείμενα σήμερα … καντε το και εσείς..

Όπως ξέρετε – ειδικά οι φίλοι μου στο FB- έχω την συνήθεια να αναρτώ ιστορικές φωτογραφίες και να υπενθυμίζω ιστορικά γεγονότα. Έτσι και σήμερα έπεσα στη  επέτειο της “Δίκης της Λαμίας” , της καταδίκης δηλαδή του Αλέξανδρου Παπαναστασίου για την έκδοση του Δημοκρατικού του Μανιφέστου, με το οποίο διατύπωσε το όραμα της αβασίλευτης δημοκρατίας στην Ελλάδα. Αυτό έγινε το 1922 και 1923. Συνηγόρος του στην Δίκη ήταν ο Γιώργος Παπανδρέου ο πρεσβύτερος.

Ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου

Ψάχνοντας έπεσα πάνω στα απομνημονεύματα του Σπύρου Αντωνιάδη, κομοτηναίου στρατιωτικού αλλά και με πολλές άλλες ιδιότητες. Μου άρεσε ο άμεσος και τραχύς στρατιωτικός λόγος. Περιέχει καταπληκτικές λεπτομέρειες, ειδικά για την περίοδο 1922-1934. Πιστεύω ότι θα σας αρέσει πολύ. Εκεί βρήκα και μια φανταστική φωτογραφία που σας παραθέτω εδώ :

Ο Αντωνιάδης στο Καϊρο... wow

Πριν από μέρες διάβασα και για ένα άλλον στοχαστή των μοντέρνων καιρών μας, τον Ζαν Πωλ Σαρτρ, τον υποστηρικτή του υπαρξισμού, τον μεγάλο αμφισβητία, τον συνεχώς ενεργό επαναστάτη.

Εκεί έπεσα επάνω και στην ιστορία της άρνησης του να παραλάβει το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1964.  Διαβάστε ένα πάρα πολύ ωραίο κείμενο από το blog Creations για τον Σαρτρ. Μου άρεσε πάρα πολύ!!!

Τέλος να μνημονεύσω και τον Ανδρέα Παπανδρέου, που σήμερα κλείνουν 13 χρόνια από τον θάνατό του

Ο Ανδρέας στα νιάτα του

. Προσπάθησα να βρω κάτι όμορφο για τον Αντρέα και θα σας προτείνω κάτι από blogs αλλά από το ίδιο το site του Ιδρύματος Ανδρέα Παπανδρέου που προεδρεύει ο Κώστας Λαλιώτης.

Σας προτείνω λοιπόν μια ανάγνωση σε επανάληψη της επικήδειας ομιλίας των παιδιών του. Την είχε διαβάσει ο Γιώργος Παπανδρέου αν θυμάμαι καλά. Εδώ σας δίνω ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα :

Οταν η κόρη του η Σοφία είχε άγχος στις εξετάσεις για το Πανεπιστήμιο, την παρότρυνε να φροντίζει την ψυχή της. “Να σέβεσαι την ζωή σου,” της έλεγε. Οταν ο Νίκος στα δεκατέσσερα του έκλαψε γιά τον πρώτο του έρωτα, του είπε ότι αυτο ήταν “καλό σημάδι.” “Υποφέρεις,” του είπε, “άρα ζείς.” Στον Ανδρίκο, όταν διάβαζε φιλοσοφία, του είπε ότι δεν είναι ανάγκη να διορθώνει τον Πλάτωνα. Και ακόμα, παραδόθηκε στην Χούντα, όταν απειλήθηκε με όπλο η ζωή του μεγαλύτερου γιού του, τον Γιώργο.

Αυτά για σήμερα. Ελπίζω να μάθαμε και κάτι!

Κόσοβο ΟΧΙ: Σκόπια :ΟΧΙ

Είχα επισημάνει από τον Μάϊο του 2007 σε σχετικό άρθρο μου την επικείμενη βέβαιη ανεξαρτητοποίηση του Κοσόβου. Μου είχε κάνει τότε εντύπωση η έλλειψη ενδιαφέροντος και συζήτησης!

Τον Ιούνιο του 2007 βρέθηκα σε μια κοινωνική εκδήλωση με τον κ. Νίκο Παπαποστόλου γνωστό Βορειοελλαδίτη επιχειρηματία (ήταν την ημερομηνία επίσκεψης του έτερου φίλου μου Νίκολας Μπερνς στην Αθήνα) που με δικά του έξοδα αντύπωνε και διένειμε το βιβλίο του πρ. Υπουργού Μακεδονίας Θράκης Νικόλαου Μάρτη για το Μακεδονικό. Είχαμε συζητήσει λίγο το θέμα και μια επιστολή που είχε απευθύνει στον Νίκολας Μπερνς ενόψει της επίσκεψης του. Για να είμαι ειλικρινής με ότι μου επέτρεπε η μικρή μου πείρα στα διεθνή θέματα πάντα θεωρούσα τέτοιες κινήσεις ρομαντικές και “γραφικές”. Σήμερα μετά τα γεγονότα του τελευταίου τριημέρου, ζώντας ξανά – όπως το 1998/1999 το Κόσοβο- την ανάφλεξη στα Βαλκάνια, θεωρώ ότι δικαιώνονται και οι 2 Νικόλαοι. Μάλλον φάγαμε απανωτά 2 χοντρές σφαλιάρες ως εξωτερική πολιτική γιατί δεν ακούσαμε αυτές τις “ρομαντικές” φωνές. Και τώρα ;

Τώρα σύντροφοι και μη σε όλους τους χώρους τους πολιτικούς υπάρχει μια ανάγκη πατριωτισμού. Τον οποίο και αντιδιαστέλλω με τον στείρο εθνικισμό του Καρατζαφέρη. Με τον οποίο όμως συμφωνώ σε μια παράμετρο : Το δημοψήφισμα. Μόνο που όπως φωνάζω όλο αυτό τον καιρό το δημοψήφισμα πρέπει να αφορά όχι το όνομα των Σκοπίων αλλά το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα – ή συνθήκη της Λισαβώνας-. Η εκχώρηση της κοινής εξωτερικής πολιτικής δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή από τη χώρα μας. Αν σε τέτοιο δύσκολο περιβάλλον εγκλωβιστούμε σε μια κοινή εξωτερική πολιτική ΕΕ σε εναρμόνιση με μια ΝΑΤΟική πολιτική, ΤΗΝ ΠΑΤΗΣΑΜΕ!!!!

Συνοψίζω λοιπόν την προτάση μου σε άξονες :

1. Να τεθεί άμεσα σε δημόσιο διάλογο και δημοψήφισμα το Ευρωπαϊκό Σϋνταγμα.

2. Η λύση του Σκοπιανού να περάσει μέσα από μια επιθετική πολιτική προσέγγισης των κοινωνιών στις 2 χώρες. Αυτή την φορά δεν πρέπει να καταφύγουμε στο εμπάργκο ή στο Βέτο στο θέμα των Σκοπίων. ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ! Το σημείο 1 είναι μια μεγαλύτερη πίεση για το σύνολο των κρατών μελών της ΕΕ. ΑΠό την άλλη μεριά ας αρχίσουμε μια γενναία πολιτική προσέγγισης του κόσμου στα Σκόπια. Ας ξοδέψουμε στην νέα γενιά της χώρας εκεί, που τώρα πετάει πέτρες στην Πρεσβεία μας.

3. ΟΧΙ ΛΥΣΗ ΤΩΡΑ!!!! Όσοι προσπαθούν να μας πείσουν για λύση τώρα δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Ας γίνουμε μια φορά σαν τους Τούρκους. Ένα στόχο και υπομονή αιώνων να επιτευχθεί. Η λύση τώρα αποκλείεται να είναι καλή. Γιατί το περιβάλλον στη διεθνή σκηνή δεν την ευνοεί.

4. Αλλαγή της αμυντικής μας πολιτικής. Ας φωνάξουμε τις χώρες που μας “προμηθεύουν” τα τόσο ωραία οπλικά μας συστηματάκια και ας τους τραβήξουμε λίγο το αυτάκι. Είμαστε τόσο καλοί πελάτες που πιστεύω ότι θα είναι προσεκτικοί. Για αυτό και είναι από ηλίθια έως και καταστροφική η δημόσια συζήτηση για τα eurofighters τώρα. Γιατί η κάθε τέτοια πολυεθνική εταιρία δεν εκπροσωπεί κάποια ιδιωτικά συμφέροντα αλλά συμφεροντα κυβερνήσεων. Ας ανοίγουμε πόλεμο λοιπόν με άλλα κράτη μέλη όταν πρέπει και με στόχο. Όχι για να ικανοποιήσουμε τα ποσοστά τηλεθέασης του Τριανταφυλλόπουλου.

5. Ας αλλάξουμε κυβέρνηση. Τα παιδιά όχι μόνο δεν ξέρουν αλλά είναι και επικίνδυνα. Ο Καραμανλής δεν ξέρει ή δεν κατανοεί, για την δε Κυρία Μπακογιάννη ο Θεός βοηθός!!! Ο πατέρας της δεν είχε πει ότι ποιός θα το θυμάται το πρόβλημα σε 10 χρόνια; Ε δυστυχώς το θυμόμαστε. Για την Αγία Οικογένεια Μητσοτάκη δεν χρειάζεται να επαναλάβω τους δεσμούς και τα συμφέροντα με την εξωτερική πολιτική Μπους.

Τέλος ας διαχωρίσουμε τον εθνικισμό από τον Πατριωτισμό του Ανδρέα Παπανδρέου. Και το αστείο είναι ότι ο Αντρέας άγχωσε την Δύση με το κίνημα των αδεσμεύτων και τον αντι πυρηνικό του αγώνα, οι ίδιοι άνθρωποι που τον κατέκριναν πιστεύω ότι σήμερα τον αναπολούν. Πότε λοιπόν έντιμοι και ρομαντικοί σαν τον κο Παπαποστόλου θα καταλάβουν ότι είμαστε στο ίδιο στρατόπεδο όσον αφορά μια μεγάλη, ειρηνική και ασφαλή Ελλάδα;