Εξελίξεις στην παγκόσμια κρίση τροφίμων

Όσο έλειπα στην Θεσσαλονίκη πήρα 2 κείμενα για το θέμα που κυριαρχεί στην διεθνή κοινότητα και δεν είναι άλλο από την παγκόσμια κρίση στο τομέα των τροφίμων.

Το ένα είναι το δελτίο τύπου από την Ευρωπαϊκή Σοσιαλιστική Ομάδα. Εκεί πέραν των ανησυχιών και των γενικόλογων διακηρύξεων υπάρχει και μια συγκεκριμένη πρόταση προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Να νομοθετήσει την απαγόρευση της λειτουργία των επενδυτικών ταμείων στα τρόφιμα. Το σκεπτικό απλό μεν : η κατάργηση της επενδυτικής σπέκουλας στα τρόφιμα, αλλά και ανεδαφικό : η απαγόρευση της επενδυτικής δραστηριότητας σε έναν τομέα παραδοσιακά “χρηματιστηριακό”.

Το κείμενο έχει μια αντίφαση των ίδιων των σοσιαλιστικών κομμάτων. Ενώ επέτρεψαν όλη την δεκαετία του ’90 την ελέυθερη αγορά και τις επενδύσεις μέσω των συγκεκριμένων “ανώνυμων” ταμείων, στην συνέχεια έρχονται να εισπράξουν τις ανισορροπίες που η σοσιαλδημοκρατία δημιούργησε με την συνεπή πολιτική της προς την ελέυθερη αγορά. Που τελικά όμως για λόγους που θα μπορούσα να εξηγήσω σε ένα ανλυτικό θεωρητικό κείμενο, οι ίδιοι εξυπηρέτησαν όλα αυτά τα χρόνια. Γιατί τελικά θα έπρεπε να είχαμε αποφασίσει ότι έχουμε πλήρως ελεύθερη αγορά χωρίς τις αστειότητες των κρατικών επιδοτήσεων και ειδικά των εξαγωγών, ή θα έχουμε ένα σύστημα κεντρικά σχεδιαζόμενης οικονομίας που θα βοηθούσε τον ανήμπορο σε σχέση με τις κεφαλαιουχικές επενδύσεις των ιδιωτών.

Τώρα να ερχόμαστε εκ των υστέρων και να ζητάμε έλεος από τα επενδυτικά κεφάλαια ώστε να μην “κερδοσκοπήσουν” εις βάρος του φαγητού των φτωχών είναι για γέλια. Η δε ζητούμενη απαγόρευση δεν μπορεί νομικά και θεσμικά να γίνει με τον τρόπο που προτείνεται. Είναι στην σημερινή παγκόσμια οικονομία το ανάλογο της νομοθετικής ρύθμισης της βροχής!!!! Διατάζουμε να μην βρέχει ή να μην κάνει καύσωνα το καλοκαίρι.

Το δεύτερο κείμενο το έλαβα από την Παγκόσμια Συμμαχία ενάντια στην φτώχεια. Θεωρώ την πιο ενδιαφέρουσα οργάνωση ΜΚΟ παγκόσμια που είχα την τιμή να δουλέψω και να εισφέρω κι εγώ εκεί εθελοντικά πριν από μερικά χρόνια. Εκεί υπάρχει το αίτημα της κατάργησης των επιδοτήσεων εξαγωγών των αγροτικών προϊόντων των δυτικών χωρών. Αίτημα που συμφωνώ απόλυτα και στην σωστή κατεύθυνση. Γιατί οι αγροτικές επιδοτήσεις ευθύνονται σε μεγάλο ποσοστό για τις ανισορροπίες της αγοράς τροφίμων παγκόσμια, έχουν δε αποτελέσει το άλλοθι και για τις ακριβές τιμές προϊόντων αλλά και για τις τεχνητές ελλείψεις όλα αυτά τα χρόνια.

Συμπερασματικά από τα 2 κείμενα μένω με την αίσθηση ότι :

• Η Ευρωπαϊκή Κοινή Αγροτική Πολιτική (το θεμέλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης) σαν κεντρικός μηχανισμός ελέγχου της παραγωγής και των εξαγωγών έχει φτάσει στο τέλος της. Όσο πιο νωρίς ξεκινήσουμε την αναθεώρησή της τόσο πιο αποτελεσματική θα είναι η αντιμετώπιση των νέων συνθηκών.
• Πρέπει να συζητηθεί σοβαρά και σε επίπεδο ΠΟΕ το μέλλον του διεθνούς εμπορίου τροφίμων. Τα συστήματα επιδοτήσεων, προστατευτισμών και περιορισμών έχουν φέρει τα σημερινά αδιέξοδα και “κερδοσκοπικά” φαινόμενα.
• Οι επερχόμενες κλιματικές αλλαγές θα εντείνουν φαινόμενα ελλείψεων και κερδοσκοπίας, βασιζόμενα σε μια φοβία των καταναλωτών αλλά και των αδύναμα πολιτικά κυβερνήσεων. Για να αντιμετωπίσουμε τέτοια φαινόμενα οι κυβερνήσεις (και ας μην κρυβόμαστε πίσω από την “ουδετερότητα” των διεθνών οργανισμών…) θα πρέπει να ενημερώσουν και τους πολίτες τους αλλά και το σύνολο του πλανήτη για την πραγματική κατάσταση και το μέλλον. Μια καμπάνια διαφανούς πληροφόρησης είναι αναγκαία και επιβάλλεται πια. Για να μην θερίσουμε θύελλες αύριο.
  

Βολιβία – Ελλάδα Συμμαχία

Μετά την νίκη του Μοράλες στις εκλογές του 2006 η Βολιβία απέκτησε μια σταθερή αριστερή κυβέρνηση. Που προστέθηκε κι αυτή στα προβλήματα για τις δυτικές πολυεθνικές των Τσάβες και Λούλα. Μα καλά θα πει κάποιος, τι αριστερή επιδημία είναι αυτή στην λατινική αμερική.

Ο Μοράλες εκλέχθηκε όμως βασισμένος και σε ένα “εθνοτικό” στοιχείο της χώρας. Στους ιθαγενείς κατοίκους των Άνδεων που πάμφτωχοι και εξαθλιωμένοι έβλεπαν τον πλούτο της χώρας να διανέμεται μεταξύ των πλούσιων της Ανατολικής Βολιβίας (των “κάτω” περιοχών). Ο Μοράλες λοιπόν προχώρησε σε αναδιανομή της γης και σε εθνικοποιήσεις εταιριών. Τελευταία η εθνικοποίηση της entel εταιρίας τηλεφωνίας που ανήκει στην Telecom Italia και σε 3 εταιρίες ενέργειας (ξένες βέβαια).

Ποιά ήταν η κίνηση των πλούσιων ισπανογενών της χώρας; Πολύ απλή! Ζήτησαν την αυτονομία 4 επαρχιών με τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος (το πρώτο έγινε 04/05 στην Σάντα Κρουζ και τα αποτελέσματα δεν τα ξέρω την στιγμή που γράφω το ποστ μου, αλλά το 70% των 930000 ψηφοφόρων της περιοχής εμφανιζόταν να επιθυμεί την αυτονομία…). Το πλάνο μαζί με τις άλλες επαρχίες απλό : Με δημοψήφισμα, που δεν έχει εγκρίνει η κυβέρνηση ή το κοινοβούλιο, ζητούν την άδεια να μην ακολουθούν συγκεκριμένα νομοσχέδια και να δημιουργήσουν δικές τους δυνάμεις ασφαλείας. Και οι φτωχοί ινδιάνοι των Άνδεων; Ε αυτοί ας ζήσουν μόνοι τους!!! Ποιός τους λογαριάζει;

Λεπτομέρειες του σεναρίου : Οι ανατολικές επαρχίες έχουν κοιτάσματα ενεργειακών πηγών. Οι ΗΠΑ και τα Ηνωμένα Έθνη δεν είδα να λένε τίποτε. Ο Μοράλες δήλωσε ότι δεν θα το αναγνωρίσει. Οι λιγοστοί ιθαγενείς πληθυσμοί ανατολικά, απειλούν με διεκδίκηση της ενότητας της χώρας, δυναμικά και ο αρχηγός του Στρατού, προειδοποίησε ότι το δημοψήφισμα είναι εναντίον του Συντάγματος. Συνολικά την κατάσταση δες τε την σε αυτό το άρθρο.

Και τώρα τα μεγάλα ερωτήματα :

1. Ευαίσθητοι είμαστε μόνο για τα Βαλκάνια; Η ΕΕ τι έχει πει για το θέμα; Ή στηρίζει απόλυτα τα συμφέροντα της Telecom Italia; Άρα θέλει κι αυτή ή 2 Βολιβίες ή ένα πραξικόπημα στο όνομα της διάσωσης της ενότητας της χώρας;

2. Που είναι οι ιδιαίτερα ευαίσθητες οργάνωσεις για την προάσπιση της Δημοκρατίας; Γιατί αν αποδέχονται αυτή την μεθόδευση εκεί τότε τι θα πουν όταν θα αποσχισθεί με δημοψήφισμα η Κορσική, οι Βάσκοι και η Καταλωνία; Τι θα πουν αν αύριο η πλειοψηφική μειονότητα της Θράκης ζητήσει, δημοψηφισματικά μεν παράνομα δε, προ-αποφασισμένη αυτονομία;

3. Επειδή έχω ετοιμάσει κι ένα άλλο άρθρο για την Κεντρική Αμερική, θα ρωτήσω αν τελικά όλοι οι προασπιστές της Δημοκρατίας είμαστε a la carte; Που είναι η Σοσιαλιστική Διεθνής; Που είναι η Ευρωσοσιαλιστική Ομάδα; Που είναι τα ελληνικά αριστερά κόμματα; Που είναι ακόμα και τα ακραίως εθνικιστικά; Αποδεχόμαστε εμείς τέτοιες μεθοδεύσεις αποσταθεροποίησης; Και τότε αύριο τι περιμένουμε για τα δικά μας θέματα; Καλύτερη αντιμετώπιση από την διεθνή κοινότητα φίλων μας;

Πιστεύοντας ότι είμαστε η χώρα με τα περισσότερα ανοιχτά θέματα. Και φοβούμενος το τι μέλλει γενέσθαι, η Ελλάδα πρέπει να είναι πρωτοπόρος και αρνητική διπλωματικά σε τέτοιου είδους μεθοδεύσεις. Όσο για την Βολιβία : Μα υπάρχει πιο προφανές παράδειγμα του τι σημαίνει ο εθνικιστικός δρόμος; Την απόλυτη και ανεξέλεγκτη μορφή καπιταλισμού, χωρίς περιορισμό από συντάγματα και νόμους! Και να θέλω να αγιάσω οι εξελίξεις θέλουν να με κάνουν ΚΚΕ !!!!

Γειά σου σύντροφε ερυθρέ!

Μια παγκόσμια ξεφτίλα….αποβολή από το σχήμα του Κυότο

Όπως όλοι θα ακούσατε ή θα διαβάσατε η χώρα μας αποβλήθηκε (σαν το ποδόσφαιρο ένα πράγμα…) από το σύστημα ανταλλαγής μείωσης ρύπων διοξειδίου του άνθρακα (CO2) από την σχετική επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών. Ο λόγος ; Η χώρα μας δεν εγκατέστησε ένα αξιόπιστο σύστημα μέτρησης εκπομπών του συγκεκριμένου ρύπου και άρα τα Ηνωμένα Έθνη θεώρησαν ότι κοινώς “τους δουλεύουμε”.

Με βάση την δημόσια ρητορική της κυβέρνησης και του ίδιου του Πρωθυπουργού, η πρόθεση για την καταπολέμηση των κλιματικών αλλαγών είναι δεδομένη. Και ειλικρινά πιστεύω ότι ο έλληνας Πρωθυπουργός έχει την πρόθεση. Τότε τι έγινε ;

Μα φυσικά χτύπησε πάλι η ελληνική προχειρότητα και γραφειοκρατική μαλάκυνση εγκεφάλου… Αφού φάγαμε την ποινή αποβολής, αφού ξεφτιλιστήκαμε διεθνώς, αφού θα φάμε πρόστιμα από την ΕΕ γιατί τινάζουμε συνολικά το πλάνο της και την εικόνα της παγκόσμια, τότε το ΥΠΕΧΩΔΕ θυμήθηκε να ψελλίσει για ομάδα ειδικών…!!!

Το πόσο ξεφτίλα γίναμε δες τε στο σχετικό άρθρο της European Voice.

Και στην κατακλείδα του άρθρου ερωτάται ένας έλληνας αξιωματούχος (που ευτυχώς για αυτόν δεν κατονομάζεται) ο οποίος αφοπλιστικά για την κουλτούρα δημόσιου τομέα της Ευρώπης, χρησιμοποιεί 2 συντριπτικά επιχειρήματα :

α. Ε δεν είμαστε και οι χειρότεροι μεταξύ των 27 κρατών μελών (δηλαδή με λίγα λόγια:  έλα ρε παιδιά με μας τα βάλατε; εντάξει λάθος λέμε!!!)

β. Αν η Εφορία έρθει να ψάξει τα βιβλία σας έ όλο και κάτι θα βρει ότι έχετε λάθος!!!!!!! (το διάβασα 5 φορές για να πιστέψω ότι το είπε σε ξένους δημοσιογράφους…!!!)

Μερικές φορές έχω την αίσθηση ότι δεν μπορείς να ασκείς κριτική στην απόλυτη …βλακεία. Και τώρα ας πάμε πάλι σε Ευρωπαϊκό ΔΙκαστήριο και ΟΗΕ να δούμε πόσες αγωνιστικές θα φάει ο αποβληθείς παίκτης….

Να μην ξεχάσω δε ότι πέραν του τυπικού του πράγματος έχω άλλα 2 ερωτήματα :

1. Τα συσσωρευμένα πρόστιμα της ΔΕΗ από τον λιγνίτη (αφού δεν μπορεί να αγοράσει δικαιώματα ανταλαλγής ρύπων σύμφωνα με τις υποχρεώσεις της και άρα θα ρυπαίνει για ένα χρόνο πολλαπλάσια των επιτρεπόμενων ορίων) ποιός θα κληθεί να τα πληρώσει; Όπως βέβαια και άλλων βαριών βιομηχανικών παραγωγών.

2. Το πρόβλημα να έχουμε έαν αξιόπιστο σύστημα μέτρησης των ρύπων ανησυχεί μόνο την κυβέρνηση σε διεθνές επίπεδο; Δεν είναι σαν να μας λέει ο ΟΗΕ, σε όλους τους έλληνες πολίτες, ότι δεν ξέρουμε πόση ρύπανση τρώμε κάθε χρόνο στο κεφάλι; Και μετά από αυτό λόγω Πασχαλιάς θα το καταπιούμε ή θα το ξεχάσουμε; Για την δική μας υγεία πρόκειται πρωτίστως!!!!

Ένα παράδειγμα από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Σήμερα 17/04/2008 και στις 3 το απόγευμα ώρα Βρυξελλών ξεκινά μαι ημερίδα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με θέμα : “ξεχασμένες μειονότητες στην Ελλάδα”….

Και σκέφτομαι (πέραν της σκοπιμότητας διοργάνωσης μιας τέτοιας ημερίδας τώρα και με βαση το αδιέξοδο του Κοινοβουλίου για την έκδοση ψηφίσματος για τα ΣΚόπια…) ποιές ακριβώς εννοούνε;

μετά όμως είδα την πρόσκληση σε press conference από τους διοργανωτές :

Οι Ευρωπαίοι πράσινοι δηλαδή θα μας βάλουν να μιλήσουν για την Ελλάδα ο κύριος Χαλίτ Χαμπιπογλου (πρόεδρος της Ένωσης Τούρκων Δυτικής Θράκης στην Ευρώπη και ο κύριος Πέτρος Καζιάς μέλος του κεντρικού συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ελεύθερης Συμμαχίας Ουράνιο Τόξο.

Μάλιστα έψαξα να βρω και κανέναν άλλον να ακουστεί και η άλλη άποψη βρε αδερφέ…Μπα τζάμπα έψαχνα. Ξέροντας και μια δήλωση του con Bentit στη συζήτηση του κοινοβουλίου για έκδοση ψηφίσματος για τα Σκόπια, νομίζω ότι οι πράσινοι τρώνε ένα κόλλημα με την “Μακεδονία”. Μπους και Ευρωπαίοι Πράσινοι μαζί; Τρελλό κι όμως αληθινό. Και μετά η άκρα αριστερά έχει πρόβλημα συννενόησης με τον κόσμο…. Εκτός αν το τέλος της ιστορίας θεωρείται και “μοντέρνο” και “προοδευτικό”.

Και ρε παιδί μου ποτέ δεν πέρασα καμιά ιδιαίτερη εθνικιστική φάση στην ζωή μου. Και πιστεύω απόλυτα στον ορθολογισμό της εξωτερικής πολιτικής. Και δεν έχω “κολλήματα” με τίτλους και παραδόσεις “ελληνοχριστιανικές” άλλων εποχών. Αλλά το να προσπαθούν να μου αποδείξουν το αυτονόητο : ότι οι έλληνες της Βορείου Ελλάδος είναι σλάβοι, με τρελλαίνει!!!

Όχι δεν είμαστε σλάβοι. Ναι κάποιοι απο εμάς μπορεί και να έχουν Σλαβικό αίμα ή να ήταν Σλάβοι που επέλεξαν αν ζουν στον τόπο μας κάπου 50 χρόνια. Ναι η πολιτική τάξη της χώρα έκανε λάθη διαχείρισης μειονοτήτων και προχώρησε σε πρακτικές “αφομοίωσης” (όπως και η Αγγλία, η Γαλλία, η Γερμανία, η Δανία και τόσοι άλλοι). Αλλά να φτάνουμε μέχρι του σημείου της ομογενοποίησης του προβλήματος, της επένδυσης της “μειονότητας” στην στήριξη του Μπους και της στήριξης σεναρίων αποσταθεροποίησης στην περιοχή, δεν έχει σχέση με κανένα μειονοτικό ζήτημα.

Και το κυριότερο όπως λέει και το ΚΚΕ, οι λαοί ίδιο ζητούμενο έχουν την ευημερία τους, όχι το γλωσσικό τους δικαίωα ούτε το αν ο τάδε ή δείνα χάρτης είναι σωστός….

Για αυτό και το δελτίου τύπου που εξέδωσε η Κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ:

Οι ευρωβουλευτές του ΠΑΣΟΚ καταδικάζουμε κάθε προσπάθεια χρησιμοποίησης μειονοτήτων, πραγματικών και μη, όχι για την προώθηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην ΕΕ, αλλά για την αθέμιτη “στοχοποίηση” της Ελλάδας, για τη δημιουργία ψευδών και παραπλανητικών εντυπώσεων και για την αναμόχλευση εθνικιστικών παθών στους πληθυσμούς της ΕΕ.”

Τα άλλα κόμματα;

Η συνθήκη της Λισαβώνας και η επικύρωσή της

Σε συνέχεια και παλιότερων άρθρων είδα στο faros.wordpress.com μια ανάρτηση που αναφέρεται στα της ΕΕ. Και αποκάτω μια σειρά από σχόλια για το πλαίσιο της ΕΕ και ειδικότερα για την συνθήκη του Μάαστριχτ (μετέπειτα Νίκαια, Άμστερνταμ και τώρα Λισαβώνα…)

εκεί δημοσίευσα το παρακάτω σχόλιο :

Σύντροφοι, επιτρέψτε μου να σας χαλάσω λίγο την σούπα :
1. Το Μαάστριχτ απέθανε δυστυχώς έρχεται πια η Λισαβώνα. Συμφωνώ με τον αναμοχλευτή ότι το κύριο ζήτημα είναι το δημοψήφισμα. Ο λαός πρέπει να συζητήσει, να καταλάβει και να αποφασίσει. Δεν θεωρώ ότι και πάλι η συνθήκη (της αλλάξαμε όνομα από Σύνταγμα μπας και τσιμπήσουν οι πελάτες…) θα επικυρωθεί εύκολα και θα ξανα-ακουστοούν βροντερά όχι όπως το 2003.
2. Στο όλο σκηνικό στην Ευρώπη υπάρχει μια αντίφαση. Ενώ τα κείμενα είναι άκρως συντηρητικά (ιδεολογικά εννοώ…) τα δεξιά κόμματα της Ευρώπης συνήθως τα πολεμούν. Όλο το θεσμικό πλαίσιο που συζητάμε για να μην ξεχνιόμαστε είναι έμπνευση του σοσιαλδημοκράτη Ντελόρ. Τα σοσιολδημοκρατικά κόμματα κάιγονταν για την ενοποίηση της ΕΕ όχι ι συντηρητικοί.
3. Ακόμα και όταν μιλάμε για την αποδοχή ή όχι της ΕΕ, έχουμε κάνει τόσα λάθη και μυθοποιήσει πράγματα που δεν υπήρξαν, δεν υπάρχουν και δεν θα υπάρξουν. Αλλά πρέπει να παραδεχτούμε ότι από την άλλη πλευρά η διαδικασία της ΕΕ ένωσε και δυνάμεις που την αντιπαλεύουν σε ένα ενιαίο πλαίσιο.Και μην ξεχνάμε ότι για πρώτη φορά Κουμουνιστής αρχηγός κράτους θα κάτσει σε όλες τις συσκέψεις (ΑΚΕΛ- Χριστόφιας). Άρα το ερώτημά μου είναι : Αν στην παρούσα συγκυρία είχαμε 2-3 αριστερά κόμματα σε κυβερνήσεις κρατών μελών θα αποφασίζαμε την διάλυση της ΕΕ, ή την επανατοποθέτηση των στόχων της και μια αλληλεγγύη προς όφελος των λαών; (ερυθρέ πρόσεξε τι θα απαντήσεις…)
4. Αναμοχλευτή : Πουθενά και ποτέ δεν προβλέφθηκε διαδικασία κοινού πλαισίου για τη ασφάλιση. Για συστάσεις μιλάμε και κάποιες οδηγίες που δίνουν την ευχέρεια στα κράτη μέλη να τις προσαρμόσουν κατά το δοκούν. Για να μην μακρυγορώ περί οικονομικών, το ζητούμενο είναι ότι όλες οι κυβερνήσεις έχουν εκχωρήσει στην Κεντρική Ευρωπαϊκή τράπεζα ότι μακρο-οικονομικό εργαείο διέθεταν. Φανταστείτε όμως τώρα στην παρούσα παγκόσμια συγκυρία μια οικονομία σαν την Ελλάδα να το παλεύει μόνη με πληθωρισμούς και ισοτιμίες!!! Και χωρίς τα αντισταθμιστικά οφέλη από την συμμετοχή στην ΕΕ, αλλά μόνο με δανεισμό….
5. Ξέρω και μελετώ την οικονομική Τσάβες. Είναι εντυπωσιακή από την στιγμή που θα καταλάβουμε όμως όλοι ότι έχει σαν βάση το παραγόμενο πετρέλαιο στην χώρα. Άρα η προϋποθέση της πολιτικής του είναι ο έλεγχος μιας στρατηγικής πρώτης ύλης. Για περιφερειακές χώρες σαν την Ελλάδα, πως θα επιτευχθεί ένας μοναχικός δρόμος; Ίσως η απώλεια παγκόσμια για την προοδευτική αριστερά ήταν η κατάργηση του κινήματος των αδεσμεύτων….Αλλά τώρα μπορεί αν ξαναγίνει;
Ξέρω ρεφορμισμός αυτά που λέω. Εγώ το λέω “ρεαλιστικά ερωτήματα”.

Θα επιμένω μέχρι και την ύστατη ώρα, ότι η νέα Σύνθηκη που έρχεται πρέπει να τεθεί στο λαό για να διατυπώσει την γνώμη του. Ακόμα και τα πρόσφατα προβλήματα με τα Σκόπια και το Κόσοβο, θέτουν υπό σοβαρή συζήτηση μια σειρά κεφαλαίων της Συνθήκης. Η ΕΕ πιέζει για την γρήγορη επικύρωση με το πρόσχημα της έλλειψης θεσμικού πλαισίου για την άσκηση οικονομικής πολιτικής και ενισχύσεων. Διαφωνώ…άλλα είναι τα ζητήματα που πιέζουν και το άρθρο στο faros.wordpress.com θέτει κάποια ζητήματα γενικού πλαισίου που θέλουν συζήτηση.

Στρατιωτική ισχύς vs Διπλωματία

Και τώρα που όλα μας ήρθαν στο κεφάλι τι κάνουμε; Ενώ “διαπραγματευόμαστε” στην Νέα Υόρκη (πραγματικά δεν έχω καταλάβει τι διαπραγματευόμαστε και ειδικά οι ΣΚοπιανοί τι έχουν να διαπραγματευτούν…) η Τουρκία εισβάλλει στο Ιράκ και η Γερμναία σπεύδει να ανοίξει πρεσβεία στο μονομερώς αναγνωρισμένο Κόσοβο. Τι μας δείχνουν όλα αυτά;

1. Η διπλωματική οδός έχει πάει περίπατο και έχει διεθνώς ¨δίκιο” όποιος έχει την στρατιωτική ισχύ να το στηρίξει. Η ΕΙΣΒΟΛΗ της Τουρκίας προβλεπόταν εδώ και κάποια χρόνια. Γίνεται σε καθεστώς παραβίασης οποιασδήποτε αρχής διεθνούς δικαίου και το ωραίο είναι ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση το κάνει τελείως γαργάρα. Απλώς ο Σολάνα μας είπε και σε αυτή την περίπτωση ότι η χρήση βίας δεν του αρέσει… (πολλά πράγματα δεν του αρέσουν τελευταία!!!). Και τι άλλο να πει όταν η Τουρκία με την σειρά της κάνει γαργάρα το θέμα της αναγνώρισης του Κοσόβου και άρα πάει με τα νερά όλων των άλλων; Και να έχουμε στο μυαλό μας ότι το Κόσοβο έχει τουρκική μειονότητα (νότια στο Prizren και ανάμεσα κοσοβάρων αλβανών και “μακεδόνων” αλβανών και άρα όχι μόνο έχει εκεί ρόλο αλλά και στρατιωτική παρουσία).

2. Η χώρα μας έχει μπει σε μαι τραγική φάση στην διπλωματία της. Είναι παγιδευμένη σε ένα συνεχές ΝΑΙ σε όλα τα σχέδια “ασφάλειας” της περιοχής και από την άλλη μεριά πρέπει και να βρυχάται απέναντι στους αμερικανούς για να καλύπτει τη ρητορική του Καρατζαφέρη. Και ενώ από την πρώτη περίοδο της το 2004 έχει υποπέσει σε άπειρα σφάλματα διπλωματικής φύσης. Σαν αποτέλεσμα τώρα προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Και ο Καραμανλής σε έναν γενικότερο πολιτικό αμοραλισμό έχει βρει που θα φορτώσει την αποτυχία. Κάνοντας την Ντόρα αποδιοπομπαίο τράγο όπως ο πατέρας της έκανε τον Σαμαρά.

3. Τα 3 τελευταία ιστορικά γεγονότα δυστυχώς προμηνούν ακόμα χειρότερα στο μέλλον. Τα Σκόπια θα εφαρμόσουν σταδιακά μια διπλή ονομασία έξω και μέσα και σταδιακά θα εμπεδώνουν σε όλους τους συναλλασσόμενους με αυτά τον όρο Μακεδονία, νέτο σκέτο. Ε σε εκάτο χρόνια ας τολμήσουμε εμείς να πούμε ότι η Μακεδονία είναι μια. Αυτό θα θέλει και το γειτονικό κράτος. Και στην κατάλληλη συγκυρία μια χαρά εδαφικές διεκδικήσεις θα έρθουν. Η εισβολή της Τουρκίας αν δεν μας ανησυχεί είναι γιατί φοβόμαστε πια τα χειρότερα. Μια εισβολή τόσο απροκάλυπτη και χωρίς την παραμικρή νομική βάση μας βάζει σε δυσμενή θέση για την Κύπρο. Κάτι δε διαβεβαιώσεις για εξαίρεση (άκου όρο που βρήκαν οι αμερικάνοι…) μάλλον θα μας κάνει να μην κοιμόμαστε. Γιατί αύριο η εξαίρεση μπορεί να ισχύσει δυτικά της Τουρκίας και όχι ανατολικά.

4. Η Ελλάδα θα πρέπει να προσεύχεται για την επικράτηση Ομπάμα στην Αμερική. Το ζήτημα είναι όμως έχει έστω και μια ελπίδα νίκης. Προσωπικά είμαι απαισιόδοξος. Αν και θα κερδίσει από ότι φαίνεται την Χίλλαρυ δεν βλέπω να επικρατεί έναντι του Μακ Κείν. Και τότε εμείς έχουμε σοβαρό πρόβλημα.

5. Τέλος η μονομερής ανεξαρτησία του Κοσόβου δημιουργεί μια σειρά από προβλήματα : Τι να περιμένουμε πια από την ΕΕ σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής με τις ανοησίες περί ιδεολογικής αλληλεγγύης “αδελφών” πολιτικών κομμάτων; Πόση ισχύ έχει πια η φωνή μας; Και πριν επί Γιώργου γιατί ήταν διαφορετικά; Τι θα γίνει στην Κύπρο, αφού πια οι Τουρκοκύπριοι έχουν το έδαφος για πλήρη αναγνώρισή τους; Πως θα διαμορφωθούν οι ελληνο-σερβικές και ελληνο- αλβανικές σχέσεις; Και τα Σκόπια τι ρόλο θα έχουν;

Τα σίγουρα στοιχεία που έχουμε είναι ότι αλλάζει πάλι ο χάρτης και εμείς δεν έχουμε ούτε λόγο ούτε παρέμβαση. Είμαστε πάλι στην γωνία, αδύνατοι και φοβικοί. Και σε αυτό το παίχνιδι επιβιώνουν οι λύκοι, όχι τα αρνιά!!!

Κόσοβο ΟΧΙ: Σκόπια :ΟΧΙ

Είχα επισημάνει από τον Μάϊο του 2007 σε σχετικό άρθρο μου την επικείμενη βέβαιη ανεξαρτητοποίηση του Κοσόβου. Μου είχε κάνει τότε εντύπωση η έλλειψη ενδιαφέροντος και συζήτησης!

Τον Ιούνιο του 2007 βρέθηκα σε μια κοινωνική εκδήλωση με τον κ. Νίκο Παπαποστόλου γνωστό Βορειοελλαδίτη επιχειρηματία (ήταν την ημερομηνία επίσκεψης του έτερου φίλου μου Νίκολας Μπερνς στην Αθήνα) που με δικά του έξοδα αντύπωνε και διένειμε το βιβλίο του πρ. Υπουργού Μακεδονίας Θράκης Νικόλαου Μάρτη για το Μακεδονικό. Είχαμε συζητήσει λίγο το θέμα και μια επιστολή που είχε απευθύνει στον Νίκολας Μπερνς ενόψει της επίσκεψης του. Για να είμαι ειλικρινής με ότι μου επέτρεπε η μικρή μου πείρα στα διεθνή θέματα πάντα θεωρούσα τέτοιες κινήσεις ρομαντικές και “γραφικές”. Σήμερα μετά τα γεγονότα του τελευταίου τριημέρου, ζώντας ξανά – όπως το 1998/1999 το Κόσοβο- την ανάφλεξη στα Βαλκάνια, θεωρώ ότι δικαιώνονται και οι 2 Νικόλαοι. Μάλλον φάγαμε απανωτά 2 χοντρές σφαλιάρες ως εξωτερική πολιτική γιατί δεν ακούσαμε αυτές τις “ρομαντικές” φωνές. Και τώρα ;

Τώρα σύντροφοι και μη σε όλους τους χώρους τους πολιτικούς υπάρχει μια ανάγκη πατριωτισμού. Τον οποίο και αντιδιαστέλλω με τον στείρο εθνικισμό του Καρατζαφέρη. Με τον οποίο όμως συμφωνώ σε μια παράμετρο : Το δημοψήφισμα. Μόνο που όπως φωνάζω όλο αυτό τον καιρό το δημοψήφισμα πρέπει να αφορά όχι το όνομα των Σκοπίων αλλά το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα – ή συνθήκη της Λισαβώνας-. Η εκχώρηση της κοινής εξωτερικής πολιτικής δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή από τη χώρα μας. Αν σε τέτοιο δύσκολο περιβάλλον εγκλωβιστούμε σε μια κοινή εξωτερική πολιτική ΕΕ σε εναρμόνιση με μια ΝΑΤΟική πολιτική, ΤΗΝ ΠΑΤΗΣΑΜΕ!!!!

Συνοψίζω λοιπόν την προτάση μου σε άξονες :

1. Να τεθεί άμεσα σε δημόσιο διάλογο και δημοψήφισμα το Ευρωπαϊκό Σϋνταγμα.

2. Η λύση του Σκοπιανού να περάσει μέσα από μια επιθετική πολιτική προσέγγισης των κοινωνιών στις 2 χώρες. Αυτή την φορά δεν πρέπει να καταφύγουμε στο εμπάργκο ή στο Βέτο στο θέμα των Σκοπίων. ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ! Το σημείο 1 είναι μια μεγαλύτερη πίεση για το σύνολο των κρατών μελών της ΕΕ. ΑΠό την άλλη μεριά ας αρχίσουμε μια γενναία πολιτική προσέγγισης του κόσμου στα Σκόπια. Ας ξοδέψουμε στην νέα γενιά της χώρας εκεί, που τώρα πετάει πέτρες στην Πρεσβεία μας.

3. ΟΧΙ ΛΥΣΗ ΤΩΡΑ!!!! Όσοι προσπαθούν να μας πείσουν για λύση τώρα δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Ας γίνουμε μια φορά σαν τους Τούρκους. Ένα στόχο και υπομονή αιώνων να επιτευχθεί. Η λύση τώρα αποκλείεται να είναι καλή. Γιατί το περιβάλλον στη διεθνή σκηνή δεν την ευνοεί.

4. Αλλαγή της αμυντικής μας πολιτικής. Ας φωνάξουμε τις χώρες που μας “προμηθεύουν” τα τόσο ωραία οπλικά μας συστηματάκια και ας τους τραβήξουμε λίγο το αυτάκι. Είμαστε τόσο καλοί πελάτες που πιστεύω ότι θα είναι προσεκτικοί. Για αυτό και είναι από ηλίθια έως και καταστροφική η δημόσια συζήτηση για τα eurofighters τώρα. Γιατί η κάθε τέτοια πολυεθνική εταιρία δεν εκπροσωπεί κάποια ιδιωτικά συμφέροντα αλλά συμφεροντα κυβερνήσεων. Ας ανοίγουμε πόλεμο λοιπόν με άλλα κράτη μέλη όταν πρέπει και με στόχο. Όχι για να ικανοποιήσουμε τα ποσοστά τηλεθέασης του Τριανταφυλλόπουλου.

5. Ας αλλάξουμε κυβέρνηση. Τα παιδιά όχι μόνο δεν ξέρουν αλλά είναι και επικίνδυνα. Ο Καραμανλής δεν ξέρει ή δεν κατανοεί, για την δε Κυρία Μπακογιάννη ο Θεός βοηθός!!! Ο πατέρας της δεν είχε πει ότι ποιός θα το θυμάται το πρόβλημα σε 10 χρόνια; Ε δυστυχώς το θυμόμαστε. Για την Αγία Οικογένεια Μητσοτάκη δεν χρειάζεται να επαναλάβω τους δεσμούς και τα συμφέροντα με την εξωτερική πολιτική Μπους.

Τέλος ας διαχωρίσουμε τον εθνικισμό από τον Πατριωτισμό του Ανδρέα Παπανδρέου. Και το αστείο είναι ότι ο Αντρέας άγχωσε την Δύση με το κίνημα των αδεσμεύτων και τον αντι πυρηνικό του αγώνα, οι ίδιοι άνθρωποι που τον κατέκριναν πιστεύω ότι σήμερα τον αναπολούν. Πότε λοιπόν έντιμοι και ρομαντικοί σαν τον κο Παπαποστόλου θα καταλάβουν ότι είμαστε στο ίδιο στρατόπεδο όσον αφορά μια μεγάλη, ειρηνική και ασφαλή Ελλάδα;

τα χάλια μας τα μαύρα

γράφω από το παρίσι σήμερα. Μετά από μια συνάντηση για ένα πρόγραμμα της ΕΕ, που απεύθυνεται σε Δήμους. Και στη συνάντηση ήταν παρόντες δήμοι και ερευνητικά κέντρα και μεγάλα ευρωπαϊκά ιδρύματα. Και απογοητεύτηκα!!!

Έβλεπα δήμους από την Ισπανία και την Ιταλία, την Σουηδία και την Γερμανία, την Πολωνία (τα νέα αγαπημένα παιδιά της Ευρώπης) και την Πορτογαλία και σφιγγόταν η καρδιά μου. Δήμοι που σκοτώνονται μεταξύ τους για την συμμετοχή τους σε προγράμματα για την οικονομίας της γνώσης, με συγκεκριμένα πολιτικά οράματα για την στέγη, το περιβάλλον, τις συγκοινωνίες. Δήμους που συζητάνε πως θα μεταφερθούν από τις περιοχές υπό ανάπτυξη στον σκληρό οικονομικό πυρήνα της ανταγωνιστικής οικονομίας. Δήμους που αποζητούν όχι χρηματοδότηση για πεζοδρόμια και φωτισμούς αλλά για νεά χωροταξικά σχέδια, για περισσότερες εμπορικές συνεργασίες, για την βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης και την προσέλκυση μιας νέας πανευρωπαϊκής εργατικής δύναμης.

Και εμείς στην Ελλάδα τι; Πρώτον τώρα πια είμαστε πραγματικοί παρείες της ΕΕ. Σημασία δεν μας δίνουν πια, αλλά και τίποτα δεν περιμένουν από εμάς. Βαρέθηκαν παι να ακούνε για την μιζέρια των λαθών μας, της κακοδιαχείρισης μας, των δικαιολογιών περί άγνοιας και προσαρμογών, από μια χώρα που είναι πια από τα παλιά κράτη μέλη. Οι Δήμοι που εκπροσωπούνται ανίκανοι να εξηγήσουν ότι το νομικό παλίσιο στην Ελλάδα είναι απαγορευτικό, ότι το διαχειριστικό πλαίσιο απαράδεκτο, ότι το Δ ΚΠΣ τους ζητάει να κάνουν άλματα, μετά από τόσα χαμένα βήματα για τόσα πολλά χρόνια. Και μελαγχόλησα. Γιατί όταν είσαι εδώ το μέλλον στην Ελλάδα φαίνεται ζοφερό. Γιατί μετριέσαι και φαίνεσαι λίγος. Γιατί χώρες που ήταν φτωχές και κακόμοιρες άδραξαν και την πιο μικρή ευκαιρία και τώρα έχουν μεπι στην τροχιά ανάπτυξης. Γιατί η αυτοδιοίκηση έχει άλλο πια περιεχόμενο και αναζητήσεις.

Ενώ εμείς στην φοβερή χώρα μας έχουμε κι άλλο χρόνο για χάσιμο και άλλους πόρους που θα ξοδευτούν για την εξαγορά dvd με σκανδαλιστικό περιεχόμενο. Γιατί μπορούμε να δαπανήσουμε κάποια εκατομμύρια ευρώ στα πόδια μιας συμβασιούχου. Υπάρχει ελπίδα; Έχουμε την ευκαιρία ακόμα μια φορά. Ποιός θα σταθεί όρθιος και θα δώσει λύσεις; Ποιός δεν θα αφήσει και αυτή την εξαετία να πάει χαμένη; Αντί για σκάνδαλα ήρθε η ώρα για δουλειά. Και πρέπει να κινηθούμε με χίλια….αλλά με αυτή την κυβέρνηση;

Εγώ που έχω πάει Λισαβώνα θα μπορούσα να έχω καλύτερη σύνταξη;

Το 2000 για πρώτη φορά στη Λισαβώνα συμφωνείται μια νέα στρατηγική για το οικονομικό μέλλον της Ευρώπης. Η ίδια στρατηγική με μετατροπές ξαναεισήχθη για συζήτηση και τελικά οριστικοποιήθηκε το 2005. Η στρατηγική αυτή συνοψίζεται σε 4 στόχους :

1. Ανάπτυξη της έρευνας και της καινοτομίας

2. Δυναμικό επιχειρηματικό περιβάλλον

3. Επένδυση στον άνθρωπο

4. Πράσινη οικονομία

Ο κάθε ένας από τους παραπάνω τίτλους έχει και υπότιτλους που θα τα βρείτε όλα εδώ. Εγώ θα πρόσθετα και 3 θεματικές σημαντικές πέραν των 4 σημείων : Συνεκτικές μακροποικονομικές πολιτικές, Πολιτική συνοχής, Το άνοιγμα του εμπορίου με τρίτες χώρες.

Με βάση λοιπόν αυτή την στρατηγική εκδίδεται κάθε χρόνο και μια έκθεση ανά κράτος μέλος που αναφέρεται στις προόδους που έχει κάνει επ’ αυτής. Χθες λοιπόν δημοσιεύτηκε η έκθεση για την Ελλάδα και οι παρατηρήσεις που μας έκαναν οι υπηρεσίες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής :

1. μας την λένε ευγενικά : Κάποια πρόοδο και σταθερή έχουμε κάνει με βάση αυτά που υποσχεθήκαμε. Και κάτι έχουμε ψιλοκάνει σε σχέση με προηγούμενες παρατηρήσεις της ΕΕ, αλλά εκεί που μάλλον δεν έχουμε κάνει τίποτα είναι για τισ συστάσεις που έχουν γίνει για την προσαρμογή των χωρών του ευρώ. Τα δυνατά σημεία μας είναι: Έχουμε σημειώσει αξιόλογη πρόοοδο στη σταθεροποίηση των δημόσιων οικονομικών, στην βελτίωση της απασχόλησης των γυναικών, στην υλοποίηση των κανονισμών της εσωτερικής αγοράς και στην βελτίωση του επιχειρηματικού περιβάλλοντος. Με άλλα λόγια κάτι έχουμε ψιλοκάνει με τον προϋπολογισμό, την απασχόληση των γυναικών στον δημόσιο τομέα βέβαια, στο ότι έχουμε ανοίξει περισσότερο την αγορά στα προϊόντα και τις υπηρεσίες από την ΕΕ και απλοποιήσαμε διαδικασίες φορολόγησης και επιδότησης.

2. Αυτά που όμως δεν έχει γίνει προόδος έχουν το ενδιαφέρον : Η μακροπρόθεσμη δημοσιονομική σταθερότητα (με άλλα λόγια σταθερότητα εσόδων και μείωση χρέους καθώς και η “επείγουσα” μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος), η υλοποίηση της μεταρρύθμισης του δημόσιου τομέα (κυρίως η βελτίωση διαχείρισης του ανθρώπινου δυναμικού του και της αποτελεσματικής χρήσης του Δ ΚΠΣ), ο εκσυγχρονισμός του πλαισίου απασχόλησης (ειδικά την νομοθεσία, την μείωση του φορολογικού βάρους της εργασίας, την υλοποίηση ενεργών πολιτικών για την ανεργία και πάνω από όλα την ένταξη της μαύρης εργασίας στην επίσημη εργασία), η επιτάχυνση των μεταρρυθμίσεων σε εκπαίδευση και δια βίου μάθηση ( με έμφαση στη σύνδεσή τους με την αγορά εργασίας).

3. Τέλος μας βάζουν και καινούρια θέματα που χρειάζονται προσοχή : πέραν των δημοσιονομικών και των θεμάτων απασχόλησης, ιδιαίτερη προσοχή θέλει το περιβάλλον (η εκπόνηση στρατηγικής στο τομέα διαχείρισης αποβλήτων), η απελευθέρωση του ανταγωνισμού στον τομέα των υπηρεσιών και η εκπόνηση ενός εθνικού στρατηγικού πλαισίου για την έρευνα και την καινοτομία.

Τώρα είναι προφανής η κάψα για την μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού τώρα, έπεται μεταρρύθμιση περαιτέρω στην εκπαίδευση, ο Υπουργός Ανάπτυξης μίλησε για πλαίσιο για έρευνα και έναν στόχο του 1,5% του ΑΕΠ (που σιγά μην τον πιάσουμε να είχαμε να λέγαμε….) και τέλος αναμένονται και άλλα για την μείωση του χρέους. Και κάποιος θα πει με καλά αφού τα ζητάει η Επιτροπή.

Επιτέλους ας ξεκαθαρίσουμε κάτι στην φοβερή επιχειρηματολογία και ερμηνεία ότι για όλα τα άσχημα φταίει η ΕΕ. Η ΕΕ δεν μας είπε να φεσωθούμε σε επίπεδο δημοσίου με χιλιάδες συμβασιούχους. Δεν μας είπε να ξοδέψουμε 3 ΚΠΣ χωρίς να βελτιώσουμε το κατα κεφαλής εισόδημα στη χώρα. Επίσης δεν μας λέει κάντε μόνο περικοπές ή αλλάξτε μερικά σημεία στην νομοθεσία υπέρ των επιχειρήσεων και κατά των εργαζομένων. Η ΕΕ βάζει μια κατεύθυνση ανταγωνιστικότητας. Οι εθνικές κυβερνήσεις επιλέγουν πως θα πετύχουν να ακολουθήσουν, καθώς και να διαπραγματευτούν τμήματα και επιμέρους πολιτικές.

Ερωτήματα λοιπόν : 1. Η περικοπή του χρέους γίνεται με 2 τρόπους : με μείωση των κρατικών δαπανών με ότι αυτό σημαίνει (όχι προσλήψεις, τήρηση του προϋπολογισμού, μηδέν παραγωγικότητα του δημοσίου) ή με αύξηση του ΑΕΠ (ελαφρά υψηλότερος πληθωρισμός, αύξηση παραγωγικών επενδύσεων, συνεχής επαναδιαπραγμάτευση του χρέους με καλύτερους όρους, βελτίωση απασχόλησης και αποδοχών). Σήμερα έχουμε επιλέξει το πρώτο;

2. Η δημοσιονομική σταθερότητα δεν θα έρθει με μια στενή αντίληψη “νοικοκυρέματος” των δημόσιων οικονομικών. Αυτό που γίνεται σήμερα είναι αυτοκτονικό…. Η δημοσιονομική σταθερότητα θα έρθει με διεύρυνση της οικονομικής δραστηριότητας, νέες επενδύσεις σε νέους τομείς, μείωση των φορολογικών βαρών στην απασχόληση και ενίσχυση της απασχόλησης μέσω αύξησης της παραγωγής στον τομέα των υπηρεσιών. Θα μπορούσα να αναφέρω άπειρα παραδείγματα πολιτικής βλακείας και έλλειψης κατανόησης εννοιών και από τα 2 κόμματα που κυβέρνησαν και κυβερνούν. Αλλά όπως και λέει και ο φίλος Στέφανος μην τους κάνουμε τζάμπα μάγκες ας σκεφτούν κι αυτοί κάτι…..

Εκλογές έχουμε αύριο …θα πω κάτι αλλιώς θα σκάσω…!

Κατ’ αρχήν καλή επιτυχία στον Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Εύχομαι να κερδίσει γιατί τελικά από όλη την μονομαχία των ημερών εκείνο που κατάλαβα ήταν ότι κράτησε τη σοβαρότητα που τον διακρίνει μέχρι τέλος. Η υποψηφιότητα Βαγγέλη Βενιζέλου τελικά εκφράζει το μικρό και φοβικό και ίσως και κομπλεξικό ΠΑΣΟΚ. Αυτό που ζει και αναπνέει για την ανακατάληψη της εξουσίας. Της οποιασδήποτε εξουσίας όχι μόνο της κρατικής αλλά και της κομματικής. Οι περί του Βαγγέλη Βενιζέλου, διαγκωνίζονται για την περίπτωση νίκης του, σε ένα αγώνα πλασσαρίσματος. Αυτή είναι η πολιτική όμως που αφήνουμε πίσω μας. ΕΛπίζω οριστικά σε ένα κόμμα που ταλαιπωρήθηκε πάρα πολύ από αυτή την διαπάλη προσωπικών φιλοδοξιών.

Από Δευτέρα λοιπόν είναι το θέμα. Εκεί τι θα γίνει; Διάσπαση; Ας γίνει! Θα χάσει αυτός που φεύγει. Διαγραφές; Δεν το νομίζω, είναι και τραβηγμένο και ανώφελο. Αλλαγές προσώπων; Ναι, θα γίνουν αλλά σε τι έκταση και σε ποιό επίπεδο αυτό είναι αγνωστο σε όλους μας. Θα έχουμε πάλι μακρές διαδικασίες προετοιμασίας συνεδρίου; Μάλλον, αλλά στο πλαίσιο της αναγνώρισης λαθών παραλείψεων και δυσλειτουργιών θα πρέπει ο πρόεδρος στη 13/11 (ε να ξεκουραστεί και μια μέρα…) να ζητήσει τις παραιτήσεις όλων. Όλων των οργάνων, όλων των γραμματέων και “φαρισαίων”, και με μια δομή συντονιστικών επιτροπών να πάμε σε ένα συνέδριο μηδενικής βάσης. Τα μέλη και οι φίλοι είναι έτοιμοι για ριζοσπαστικές κινήσεις. Για αλλαγές και τομές. Τομές με συγκρούσεις. Κι αυτή τη φορά θα απαιτήσει από τον Πρόεδρο να πρωτοστατήσει στις κινήσεις αυτές. Αλλιώς φοβάμει ότι πολύ γρήγορα θα μείνει μόνος…πολύ μόνος!

Επίσης οι απλοί άνθρωποι της βάσης δεν έχουν υπομονή και ανοχή. Δεν περιμένουν στη γωνία όπως άλλοι επενδύοντας στην ήττα. Αντίθετα θέλουν ένα δυναμικό αλλά απαλλαγμένο από άλλες ασθένειες ΠΑΣΟΚ, έτοιμο να διεκδικήσει άμεσες εκλογές και να σκήσει σκληρή αντιπολίτευση. Με επιχειρήματα όμως και όχι κορώνες για τα ΜΜΕ. Μια αντιπολίτευση που θα ξαναστηρίξει τον εργαζόμενο και τον υπάλληλο, τον μικρό ελεύθερο επαγγελματία, τον αδικημένο ενός συστήματος που θέλει την φωνή του μέσα στη βουλή. θα πρέπει να αναδιοργανωθούν κοινοβουλευτικοί τομείς, να είναι σε πλήρη αντιστοίχιση με την κομματική οργάνωση και δουλειά. Οι βουλευτές θα πρέπει να είναι παρόντες σε όλα τα γεγονότα, μέχρι και τις επόμενες εκλογές που θα γίνουν και σύντομα.

Επίσης τώρα πια θα πρέπει να ανοίξει το κόμμα και ηλικιακά αλλά και οργανωτικά σε επόμενες γενιές. Θα πρέπει να ανανεωθούν τα στελέχη των τομέων, αφού από εκεί θα προκύψουν και οι νέοι βουλευτές του κόμματος. Πριν τις επόμενες εκλογές θα πρέπει να υπάρξει δημόσια αξιολόγηση των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ από τους πολίτες . Αυτή θα πρέπει να γίνει και διαφανώς και με δημόσιο διάλογο.

Τέλος πρέπει να έχουμε προτάσεις για την πολιτική άτζεντα της κυβέρνησης : Ασφαλιστικό, Εργασιακά Δικαιώματα,Παιδεία, Εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, αναθεώρηση και τέλος και πολύ σημαντικό την επικύρωση της νέας Σύνθηκης της ΕΕ με δημοψήφισμα. Γιατί έτσι θα έχουμε την ευκαιρία να αναδείξουμε και τα συνολικά προβλήματα αλλά και τις διαφορές της αριστεράς με την δεξιά πολιτική. Να αναδείξουμε και το ρόλο μας ως ευρωπαίων πολιτών και όχι ως χαχόλων υπανάπτυκτων…που απλώς εξουσιοδοτούμε κάθε φορά με ανοικτή εντολή την κυβέρνηση να διαπραγματεύεται το νέο ρόλο της ΕΕ. Αυτή τη φορά θέλουμε όλοι οι πολίτες να έχουμε φωνή…