Έσερνε την τσάντα πίσω της, προχώρώντας προς το λεωφορείο. Ήταν ήδη 11:25 και αναχωρούσε ακριβώς στις 11:30. Σκεφτόταν ότι τώρα θα είχε χάσει και την θέση της (Κυριακή βράδυ τελευταίο για Αλεξανδρούπολη και να μην την έχουν πέσει φαντάροι και φοιτητές στην θέση της μάλλον απίθανο..) και θα έπρεπε να στριμωχτεί πάλι με κανέναν άπλυτο φαντάρο δίπλα.
Έφτασε έδωσε την τσάντα της στην μπαγκαζιέρα και ανέβηκε. Φτάνοντας στο νούμερο που έγραφε το εισιτήριό της , διαπίστωσε ότι είχε απόλυτο δίκιο. Δύο μαντράχαλοι καθόντουσαν, χαμένοι στα mp3 τους. Είπε να μην τους ενοχλήσει αν και ήταν βέβαιη ότι και οι δυό τους θα ήθελαν να κάτσει αυτή δίπλα αντί του κολλητού, ή της παλιοσειράς. Πήγε τελικά στην προτελευταία θέση και έκατσε δίπλα σε έναν μάλλον όμορφο νεαρό. Με το που έκατσε την χτύπησε στη μύτη η κολώνια του. “Ωραία..” σκέφτηκε “θα με πάρει ο ύπνος σε ένα σταθερό αρωματισμένο ώμο..”. Γιατί είχε καιρό που όταν την έπαιρνε ο ύπνος στο λεωφορείο, έγερνε προς τον/την δίπλα της και κοιμόταν του καλού καιρού.
Όντως μετά από 4 :30 ώρες διαδρομής -από τις οποίες κοιμήθηκε τις 3- έφτασε στην Αλεξανδρούπολη. Μισοκοιμισμένη κατέβηκε -πετώντας ένα ευχαριστώ στον “ώμο” που χρησιμοποίησε- και πήρε τα πράγματά της. Με τα πόδια προχώρησε προς το σπίτι, εκεί πίσω από την Λέσχη. Ένα ισόγειο 30 τετραγωνικών με ένα δωμάτιο και μπάνιο. Όλα μικρά, όλα στενάχωρα. Αλλά αυτή ευτιχισμένη. Γιιατί πάντα σκεφτόταν τις ώρες που έλιωσε στην καρέκλα, να διαβάζει και για τόσα χρόνια. Και όταν πέρασε στην Ιατρική ένιωσε πραγματικά ελεύθερη.
Όχι ότι είχε παράπονο από την οικογένειά της, που δύσκολα τα έφερνε βόλτα για να την σπουδάσει. Αλλά και αυτή είχε πάρει απόφαση να μην μείνει με σταυρωμένα χέρια. Ήδη είχε βρει δουλειά σε ένα μπαράκι τα βράδια και έβγαζε αρκετά για να ζει και να πληρωνει βιβλία. Οπότε από τους δικούς της έπαιρνε τα εξτρά. Ρούχα και χαρτζηλίκι για τις διακοπές.
Την άλλη μέρα στο Πανεπιστήμιο έφτασε με λίγη καθυστέρηση. Την περίμενε ο Μάκης στην είσοδο. Ο γραμματέας της ΠΑΣΠ. Για να της πει κάτι σημαντικό. Επειδή είχε μάθημα, βρέθηκαν μετά από ένα δίωρο στο κυλικείο. Της ανακοίνωσε λοιπόν ότι η παράταξη την είχε ανάγκη και θα την πρότειναν για το ΔΣ στις επόμενες φοιτητικές εκλογές. Το περίμενε. Και για την παράταξη ενδιαφερόταν πολύ. Από το πρώτο έτος είχε γίνει μέλος, μίλαγε, βοηθούσε από αφίσες μέχρι πανώ, και στα πάρτυ έφερνε τον περισσότερο κόσμο. Ήταν ωραίο κοριτσάκι και τα αγοράκια τα έπειθε εύκολα…. Αλλά τώρα σκεφτόταν αν μπορούσε να ανταπεξέλθει. Και το είπε στον Μάκη.
“Ναι ρε Κλαίρη, αλλά το κόμμα πια θέλει γυναίκες νέες και εσύ είσαι η πιο σοβαρή εδώ μέσα!” “Σε ευχαριστώ Μάκη και για την εμπιστοσύνη και για τα καλά λόγια. Αλλά εγώ έχω προτεραιότητα να τελειώσω γρήγορα. Τρώω το ζόρι και το πήξιμο και οι δικοί μου δεν μπορούν να με συντηρούν για παραπάνω χρόνια”. “Σκέψου όμως Κλαίρη ότι και σε αυτό θα βοηθήσουμε. Αν είμαστε δε και κυβέρνηση, θα έχεις μια προτεριαότητα στο αγροτικό, θα πάρεις γρήγορα ειδικότητα…καταλαβαίνεις!!! Η παράταξη δεν ξεχνάει ποτέ…Στήριξε μας όμως κι εσύ τώρα…”. Μίλαγε και σκεφτόταν ότι είχε δίκιο ο Μάκης. Όλα έτσι δεν πάνε τελικά; Ποιός έχει το μέσο και την πρόσβαση. Από την άλλη όμως ήθελε να πιστεύει ότι όλα στην ζωή της τα κέρδισε μόνη της. Δεν πέρασε στην Ιατρική λόγω ΠΑΣΟΚ και για να πει την αλήθεια ασχολήθηκε στην ΠΑΣΠ, γιατί τώρα δεν ήταν κυβέρνηση. Άρα είχε το πάθος αυτού που αντιστέκεται σε όλα τα στραβά που έβλεπε καθημερινά.
Όλες αυτές τις σκέψεις τις μοιράστηκε με τον Μάκη. “Αχ ρε Κλαίρη, για αυτό σε προτείνω, γιατί είσαι σπαθί παιδί. Αλλά ματάκια μου, η εξουσία είναι ένα πράγμα μυστήριο. Και σε εμάς, που είμαστε παράταξη από κόμμα εξουσίας, τα πράγματα είναι πιο δύσκολα. Και έχω βαρεθεί αυτό που γίνεται, να μας θυμούνται οι βουλευτές λίγο πριν από εκλογές, να μιλάνε για την καλή δημόσια παιδεία και όταν γίνονται κυβέρνηση, να τους φαίνεται το δημόσιο πανεπιστήμιο, χαμηλού επιπέδου και αναποτελεσματικό. Παπαριές καμαρωτές!! Αλλά Κλαίρη, εμείς έχουμε τις τύχες στα χέρια μας και πρέπει όλα αυτά να τα αλλάξουμε. Για αυτό σε θέλουμε. Είσαι ένα άτομο που μπορείς να παίξεις έναν ρόλο. Και μέσα από την διαδικασία ποτέ δεν ξέρεις πόσες πόρτες ανοίγουν. Άκου και μένα τον παλιότερο…”
Τελικά συμφώνησαν. Και η Κλαίρη έφυγε χαρούμενη και αγχωμένη. Αλλά αισθανόταν δικαιωμένη για την συνέπειά της και την μαχητικότητά της στην ζωή. Ο Μάκης πήγε μερικά βήματα και έστειλε ένα sms. Σε λίγα δευτερόλεπτα χτύπησε το κινητό. “Ναι σύντροφε βουλευτή. Ναι τα είπα όλα αυτά. Ναι μην ανησυχείς, την ελέγχω απόλυτα. αντέδρασε αλλά είναι θέμα χρόνου. Τι θα κάνει κι αυτή; θα γλυκαθεί και θα μάθει…Πάντα στην διάθεσή σας. Φυσικά και δεν θα αφήσω τον Παπαγιάννη να ελέγξει την σχολή…Οκ τα λέμε. Να ‘σαι καλά σύντροφε. Η παράταξη μπορεί να ξεχνά, ο Μάκης ποτέ!!!”.