Twitter και επανάσταση… (;)

Πρώτο και σημαντικότερο ήταν το #griots. Ναι το δικό μας γεγονός με τον ξεσηκωμό της Αθήνας μετά την δολοφονία του Γρηγορόπουλου τον Δεεκέμβριο του 2008. Το θεωρώ εγώ και ξένοι αναλυτές σαν το πρώτο και σημαντικότερο hashtag που σήμαινε μια επαναστατική πράξη ή πράξη ανυπακοής.

Το πιο δύσκολο είναι να υπάρχει δημοκρατία…

Βλέπω τις εικόνες από το Ιράν και έκατσα να μετρήσω σε πόσες τελικά χώρες η δημοκρατία περνάει δύσκολες στιγμές ή είναι απλώς ανύπαρκτη. Κάποτε ίσως θα ήτανε καλό να έκανα ένα πανόραμα της Δημοκρατίας και να χαρτογραφούσα τα προβλήματα και τους κινδύνους. Σήμερα θα κάνω απλώς αναφορές σε χώρες και καθεστώτα, που δεν διακρίνονται ως προς τις δημοκρατικές τους επιδόσεις :

1η στη λίστα μου η Βόρειος Κορέα

Το Σύνταγμα της αναγνωρίζει την κυριαρχία ενός κόμματος : Του Εργατικού Κόμματος της Λαϊκής Δημοκρατίας. Υπάρχουν ακόμα 2 κόμματα αλλά δεν έχουν την δυνατότητα να προτείνουν υποψηφίους στους ψηφοφόρους.  Στις εκλογές υπάρχει για κάθε θέση μόνο ένας υποψήφιος και οι εκλογείς αποφασίζουν με ΝΑΙ/ΟΧΙ. Σε όλες τις εκλογικές διαδικασίες οι υποψήφιοι ψηφίζονται ομόφωνα ή σχεδόν ομόφωνα!!!!

2η στη λίστα η Κίνα :

Και εδώ ένα κόμμα κυβερνά το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας, μαζί με 8 συνδεδεμένους εταίρους- κόμματα και με ανεξάρτητους (αλλά “συμπαθείς”) υποψηφίους. Εκλέγονται σε όλα τα επίπεδα αξιωματούχοι, οι μόνοι όμως που πραγματικά και ανεξάρτητα εκλέγονται είναι τα μέλη της επιτροπής χωριών!!! Με 1 εκατομμύριο χωριά στην Κίνα οι επιτροπές είναι σημαντικές και πραγματικά προτείνονται από τους κατοίκους τους χωρίς παρέμβαση από το ΚΚΚ πια. Από εκεί και πάνω όμως εκλέγεται μια περιφερειακή συνέλευση και οι υπόλοιπες βαθμίδες εκλέγονται έμμεσα. Μέχρι και το επίπεδο του Προέδρου. Στο εκτελεστικό επίπεδο λοιπών τοπικών συνελέυσεων στις πόλεις και σε περιφερειακό ή εθνικό επίπεδο ο γραμματέας του ΚΚΚ, παίζει κεντρικό και αποφασιστικό ρόλο.

3η η Κούβα

Και εδώ έχουμε μόνο το ΚΚΚ να αποφασίζει για όλα και σε όλες τις εκλογές. Υπάρχουν φυσικά και άλλα 6-7 κόμματα, αλλά απαγορεύεται να διεξάγουν προεκλογικές εκστρατείες ή να διοργανώνουν δημόσιες συγκεντρώσεις. Επίσης όλα τα ΜΜΕ υπάγονται στην αρχή για τον “Επαναστατικό Προσανατολισμό”, με πλήρη έλεγχο του περιεχομένου τους. Εκλογές γίνονται για τα δημοτικά συμβούλια και για την εθνοσυνέλευση, οι υποψήφιοι είναι ανεξάρτητοι και απαγορεύεται να υποστηρίζονται από οποιοδήποτε κόμμα επίσημα. Ψηφίζουν όλοι οι κουβανοί που μένουν τουλάχιστον 2 χρόνια στο νησί, είναι πάνω από 16 χρονών και δεν έχουν καμμιά καταδίκη για εγκληματική πράξη. Οι υποψήφιοι και εδώ προτείνονται από τις Επιτροπές για την Υπεράσπιση της Επανάστασης και συνήθως εκλέγονται με 80%… χα!

4η η Συρία

Και εδώ μόνο ένα νόμιμο κόμμα : Το Αραβικό Σοσιαλιστικό Κόμμα Μπαα’θ. Οι εκλογες για 250 έδρες στο κοινβουλίο γίνονται κάθε τέσσερα χρόνια αλλά οι 167 πρέπει να προέρχονται από το Εθνικό Προοδευτικό Μέτωπο!!! Για να υπάρξει άλλο κόμμα, πρέπει να αποδέχεται την εξουσία του Μπαα’θ και να συμμετέχει στο Μέτωπο!! Ο Πρόεδρος όμως εκλέγεται (χωρίς αντίπαλο) άμεσα με δημοψήφισμα για 7 χρόνια!!!

5η η Λιβύη

Η Λιβύη ζει και αυτή μια συνεχή επανάσταση, με ένα σύστημα βασισμένο στο “Πράσινο Βιβλίο” του μεγάλου Ηγέτη Μουαμάρ Καντάφι. Αυτός ο Ηγέτης της Επανάστασης, μαζί με ένα δωδεκαμελές επαναστατικό συμβούλιο με ισόβια μέλη , καθορίζουν την λειτουργία του πολιτεύματος και της δημόσιας διοίκησης. Εκλογές γίνονται στις λαϊκές συνελεύσεις σε τοπικό επίπεδο που μετά με την σειρά τους εκλέγουν τις επόμενες βαθμίδες. Η κυβέρνηση με τους γραμματείς της συμμετέχει στην Εθνοσυνέλευση. Επιτρέπονται και ΜΚΟ και ΜΜΕ αρκεί να μην θίγουν το “πνεύμα της επανάστασης”.

Αυτά για σήμερα. Αύριο Ερυθραία, Τουρκμενιστάν οι 2 χούντες στην Μυανμάρ και τα νησιά Φίτζι και οι μοναρχίες στην Ιορδανία, στο Μαρόκο, στη Σουαζιλάνδη, στον Περσικό Κόλπο και στην Ευρώπη των συνταγματικών μοναρχιών.

Κοινό γνώρισμα όλων : Ο Φωτισμένος Ηγέτης, που συνήθως με ένα σώμα φωτισμένων συμβούλων, ελέγχει και επιτρέπει η απορρίπτει τις λειτουργίες στο πολιτικό σύστημα. Νομιμοποίηση ή η εικαζόμενη βούληση του λαού ή το εικαζόμενο Θεϊκό έλειμμα… Είναι ή όχι δύσκολη η δημοκρατία;

La Pasionaria…

Έπεφτε το σούρουπο στο κλεινόν άστυ. Η Ηλέκτρα περπάταγε με τα πόδια δίπλα στη θάλασσα, στο ύψος της πλατείας του Παλαιού Φαλήρου. Είχε μια ηλιόλουστη μέρα του Δεκέμβρη. Και είπε να εκμεταλλευτεί το κενό στο προγράμμα της και να περπατήσει δίπλα στο κύμα. Κατέβηκε από το πλακόστρωτο στην άμμο. Προχώρησε προς την άκρη της θάλασσας και έκατσε κάτω. Ένιωσε την υγρασία να την παγώνει. Αλλά τίποτε δεν συγκρινόταν με το πάγωμα της καρδιάς της.

Τελικά τα είχε καταφέρει σε όλα. Σε κάθε στόχο που είχε. Παιδί εργατών στα Ελληνικά Πετρέλαια, έμενε στον Ασπρόπυργο από την ώρα που ήρθε στον κόσμο. Δίπλα στην ΑΘήνα και για αυτήν ήταν η κάθοδος στο κέντρο μια περιπέτεια. Από μικρή είχε μάθει από τον πατέρα της (ΚΚΕ βαμμένος…) για την επανάσταση του προλεταριάτου και κάποια στοιχεία για τον Λένιν και τον Μάρξ. Έμαθε για την Διεθνή και ιστορίες από εξορίες και διώξεις. Και ας του έλεγε συνέχεια η μάνα της : “Άστο το παιδί, τι του λες τέτοια πράγματα…Άλλαξε ο κόσμος πια…” , άσχετα να μερικές φορές την έπιανε το παράπονο και η συγκίνηση όταν ο πατέρας της διηγούνταν τις ήττες και τα λάθη του κόμματος.

Στο πνεύμα του: “πρώτη στη δουλειά, πρώτη στον αγώνα”, ήταν άριστη μαθήτρια και πάντα στις αποχές και τις πορείες. Αλλά μόλις πέρασε στο πανεπιστήμιο (ΦΛΣ Αθήνας…και μάλιστα στις πρώτες 10!!!) κάτι άλλαξε. Εκεί ανακάλυψε τα Εξάρχεια, αλλά γνώρισε και το “Μεγάλο Χωριό”. Ξεφεύγοντας από τους γονείς της έμαθε ότι τόσο η αριστερά και ο μαρξισμός είχαν πάει λίγο πιο μπροστά. Φιλοσοφική ήτανε, έπεσε στο διάβασμα. Και σιγά σιγά έκοψε από την ΚΝΕ και την ΠΣΚ.

Και οτν Δεκέμβρη του ’08, μπήκε στον πετροπόλεμο. Έβλεπε το αδιέξοδο της αριστεράς να εκφράσει το σήμερα. Η καρδιά της τράβαγε στην αντίσταση, σε ένα σύστημα που ασφυκτιούσε πια. Και για κάποια στιγμή αποφάσισε ότι έπρεπε να δράσει πιο δυναμικά. Μάζεψε τους φίλους της και με απόλυτη μυστικότητα, οργάνωσε ένα κομμουνιστικό “πραξικόπημα”. Μαθαίνοντας από το διάβασμα των παλιών τροτσκιστών, κατάφερε να την φέρει σε όλους και να εκλεγεί γραμματέας στη σχολή της. Πως; Αυτό ήταν ένα μυστικό που δεν κατάλαβε κανένας. Αλλά και δεν ειπώθηκε ποτέ.

Στα 22 της ένιωσε για πρώτη φορά την εξουσία. “Και τώρα;” σκέφτηκε… “Τώρα κορίτσι μου ήρθε η ώρα της επανάστασης…από που όμως θα αρχίσουμε;” Και ανάγγειλε την διεξαγωγή εναλλακτικών μαθημάτων από καθηγητές που θα προσκαλούσαν και ήταν εκτός ακαδημαϊκού κατεστημένου. Μετά ανέλαβαν μερικοί σύντροφοι (της άρεσε η λέξη, όσο και αν είχε ξεφτιλιστεί από τους επίκαιρους δημαγωγούς…και την έλεγε γιατί πραγματικά την εννοούσε…) και οργάνωσαν ειδικά μαθήματα βοήθειας προς τους εργαζόμενους φοιτητές. Μετά κατέλαβαν μια μέρα το εστιατόριο του πανεπιστημίου απαιτώντας να σιτίζονται όλοι οι άνεργοι και άφραγκοι της σχολής.

Αλλά τώρα ετοίμαζε το τελικό πραξικόπημα : Την κατάληψη του Πανεπιστημίου και την διοίκησή του από τους ίδιους τους φοιτητές. Την ανάδειξη καθηγητών που θα συνεργαζόντουσαν και την ανάκηρυξη μιας μοναδικής αυτοδιαχειριζόμενης εκπαιδευτικής μονάδας. Το όλο σχέδιο είχε μια μόνο αδυναμία. Και αυτό ήταν προσωπικό της θέμα μόνο. Ο έρωτας της για την Ιφιγένεια. Την καθηγήτρια της. Μια γυναίκα που λάτρευε και την βοήθησε να βρει την σεξουαλικότητά της. Ήταν ένα παράνομο, μυστικό ζευγάρι. Και τώρα δεν άντεχε άλλο. Ήθελε να μοιραστεί μαζί της τα πάντα!!! Και από την άλλη τι θα έκανε μετά την κατάληψη μαζί της;

Όσο και προοδευτικοί να ήταν οι σύντροφοι δεν άντεχαν από μέρους της αδυναμίες. Για αυτούς ήταν η αφοσίωση στην επανάσταση. Η σύγχρονη τους πασιονάρια.Πως να τους μίλαγε για τον έρωτά της; Δεν ήταν σεμνότυφοι και το γεγονός ότι ήταν ομοφυλόφιλη δεν τους  πείραζε. Αλλά όσο ήταν κρυφό!!! Αν το έβλεπαν “φάτσα- κάρτα”;

Χτύπησε το κινητό της. Ήταν η Ιφιγένεια. Για να της ανακοινώσει την απόφασή της να χωρίσουν….Το επίχειρημά της ήταν ο κίνδυνος να αποκαλυφθούν και να εκτεθεί δημόσια, που δεν το ήθελε. Αν και ήταν χωρισμένη, είχε παιδιά και δεν ήθελε ποτέ να μάθουν την κρυφή της ιδιαίτερότητα.  Η φωνή της ήταν σκληρή, ψυχρή. Ήταν η “Καθηγήτρια”.  “Πλάκα είχε” σκέφτηκε. Αυτή, η επαναστάτρια, είχε πληγωθεί αφάνταστα. Και δεν ήξερε πως ένιωθε…κλαυσίγελος!!! Αλλά με το κλείσιμο του τηλεφώνου, ένιωσε να ανακουφίστηκε. Έτσι κι αλλιώς είχε μια επανάσταση να κάνει…. και ανήκε στους συντρόφους της…!!!

Η μέρα ενός ΜΑΤατζή….

Ξύπνησε στις 6:30. Ήπιε τον φραππέ που έπινε χειμώνα- καλοκαίρι και σιγά σιγά ντύθηκε να πάει στην δουλειά του. Δουλεία; Σιγά την δυλειά δηλαδή. Που να ήξερε όταν στο χωριό του, εκεί λίγο έξω από την Ολυμπία, ονειρευόταν να φορέσει την στολή του αστυνομικού και να καίγονται για αυτόν τα κορίτσια στο χωριό. Ειδικά η Τασία, η φοβερή συμμαθήτρια που τόσο ήθελε να την πάρει στην αγκαλιά του και να την κάνει δική του…

Όταν μπήκε στην σχολή και πέρασε εκπαίδευση τον είχαν ξεχωρίσει γα τα φυσικά του προσόντα σε όλα τα τεστ. Αμέσως τον επέλεξαν για τα ΜΑΤ. Εντάχτηκε και εκπαιδεύτηκε. Αρίστευσε. Τι του είπαν, για τα έξτρα επιδόματα, για τα ωράρια, για την Αθήνα, για τις προαγωγές και για τις διακρίσεις. Του μετάδωσαν το πάθος για την ασφάλεια του κόσμου, από τους επίδοξους τρομοκράτες που θέλουν να καταστρέψουν την κοινωνία μας. 20 χρονών ήταν τους πίστεψε!! Όταν εντάχθηκε στην μονάδα του και εντάχθηκε στην διμοίρια του, είδε την αλληλεγγύη των συναδέλφων του και εντυπωσιάστηκε από τους άλλους συναδέλφους που πήγαιναν πια στην “μάχη”. Ανακάλυψε βέβαια ότι τα λεφτά ήταν μάλλον σκατά, οι προαγωγές ήταν όπως και στο υπόλοιπο δημόσιο, τα ωράρια εξοντωτικά και τα επιδόματα της πλάκας. Για αυτό και έμενα ακόμα στο ισόγειο στην Κυψέλη και από τα “πολλά” που έπαιρνε, δεν είχε λεφτά να βγει ραντεβού με την φοιτήτρια που έμενε απέναντι και την ζαχάρωε τα απογεύματα που γύρναγε από την δουλειά. Αλλά όταν τον είδε με την στολή και της είπε ότι είναι στα ΜΑΤ την έκανε με ελφρά πηδηματάκια.

Τα σκεφτότανε όλα αυτά καθώς πήγαινε στην δουλειά με το ξεχαρβαλωμένο φιατάκι του. Μεταχειρισμένο δεύτερο χέρι. Δεν άντεχε τις δόσεις άλλο και έπρεπε να στέλνει και στο χωριό στον μικρό που πήγαινε σχολείο ακόμη και η μάνα τους είχει αφήσει και τα χωράφια και ήταν όλοι άφραγκοι. Σήμερα στις 8 έπρεπε να κατέβει με την κλούβα του στο κέντρο. Μετά τον θάνατο του πιτσιρικά τους είχαν γαμήσει στις βάρδιες και στην κάε πορεία. Και είχαν και εντολές τόσο αλλοπρόσαλες που δεν ήξεραν πια τι να κάνουν. Την μια τους έλεγαν διακριτικά, την άλλη βαράτε όπου βρείτε, την άλλη συλλήψεις για να τους τρομάξουν και την άλλη τακτική υποχώρηση.

Αυτοί όμως ήξεραν : Αυτή τη φορά το πράγμα ήταν άγριο. Και τα πιτσιρίκια των 15 τους την έλεγαν ωραία. Ακόμα κι αυτός δεν ήξερε πια τι να κάνει. Οι άλλοι με τις κουκούλες ήταν οκ. Έριχναν αυτοί , τους έριχναν πίσω και σε κανά 2 μέρες όλοι σπίτι. Τώρα; Μια θάλασσα παιδιών που πως να την αντιμετωπίσεις “ειρηνικά”. Και αυτοί που διοικούσαν χέστηκαν όπως πάντα!!! Και για εμάς και για τα παιδιά. Και το κακό είναι ότι και οι 2 μεριές δεν καταλάβαιναν ότι για αυτούς δουλεύανε. Και βάζανε εμάς τους μαλάκες να βγάλουμε τα κάστανα από την φωτιά. Και ερχόντουσαν και οι συνδικαλιστές , που όταν ήταν για καμιά αύξηση στο μισθό, εξαφανίζονταν. Τώρα τους έβλεπε και αυτούς κανά βράδυ στις ειδήσεις , μαζί με άλλες άπειρες ξανθιές της καλής κοινωνίας να βρίζονται για την δημόσια “τάξη”. Δηλαδή πως εμείς θα προστατεύουμε τις δεξιώσεις τους. “Ρε δεν γαμιέστε όλοι”, σκέφτηκε.

Ο μόνος που έπαιρνε το μέρος τους ο Καρατζαφέρης ήτανε. Αλλά και αυτός ξέφευγε. Και κάτι δικοί του μέσα στην μονάδα, όλο παπαριες και φανατισμό ήτανε. Να πάρουμε τα κεφάλια των τρομοκρατών…αλλά μήπως και αυτοί οι μαλάκες κατέβηκαν ποτέ σε πορεία. Μόνο όταν κατέβαιναν οι χρυσαυγίτες, οι δίκοι του στην μονάδα κάθονταν κότες. Μόνο φιλάκια που δεν τους έστελναν. Αδερφές ψυχές βλέπεις. Και κάποιοι ήταν και μαζί τους και με πολιτικά στις πορείες. Ποιά ουδέτερη αστυνομία; Και πως να τους πας και κόντρα; Όλοι εκεί μέσα τους φοβόνταν, γιατί αυτοί στο τέλος παίρναν και τις προαγωγές. “Τι ξεφτίλα” σκέφτηκε….

Έφτασε τελικά, χαίρετησε, ντύθηκε και έκατσε δίπλα στον κολλητό του. Και οι 2 μέρες τώρα ήταν μελαγχολικοί. Το συζητάγανε και δεν ήξεραν πια τι να σκεφτούν. Τις προάλλες βρήκανε έναν ξάδελφό του ανάμεσα στους μαθητές. Ένας από την διμοιρία, πήγε να τον βουτήξει και οι 2 τους τον τράβηξαν και χωρίς να του πούνε τίποτε, τον έσπρωξαν μακριά σε ένα στενό…. Εξάλλου οι εντολές μέχρι τότε ήταν δικαριτικά, βαράτε κανά χαστούκι και άστε τους. Αλλά σήμερα αυτό άλλαξε. Η εντολή ήταν συλλήψεις. Και αυτό το σιχαινότανε….έπρεπε να τσακωθεί με τους άλλους για να μην σαπίσουν τα παιδιά στο ξύλο. Και συνήθως μεσα στην μάχη έπιαναν τυφλά ότι να ναι…Όπως μια φορά που έπιασαν ένα φοιτητή ανάπηρο, με τεχνητό πόδι….Έγινε της πουτάνας στην κλούβα…. Και τελικά ο chief αποφάσισε να τον αφήσουν. Φοβήθηκε μην τους πάρει μάτι κανένας δημοσιογράφος…και γίνει πάλι ο χαμός.

Κατέβηκαν στην Πατησίων. Με Στουρνάρη. “Γαμώ το κεράτο μου”, πάλι στα δύσκολα. Και έβλεπε κάποιους συναδέλφους να χαίρονται. Και σκεφτότανε : “Τόσο ηλίθιοι είναι;”. Η πιστεύανε ότι με τις ξεφτιλοστολές (που θα έπρεπε να έχει πέσει η μίζα της αρκούδας…) και τις μάσκες, δεν αναπνέεαν κι αυτοί τα χημικά; Αυτός είχε πάει σε γιατρό. Του είχε πει οτι ήδη τα πνευμόνια του μαύριζαν. Αν και δεν κάπνιζε καθόλου. Παρατάχθηκαν. Απέναντι οι γνωστοί πιτσιρικάδες. Ο φοβερός “μαύρος”. Φόβος και τρόμος για όλους τους. Σε όλες τις ταραχές δεν ερχότανε. Αλλά όταν έσκαγε μύτη, τότε είχαν πόλεμο. Δεν πέταγε πέτρες. Αλλά κάθε 2 λεπτά έριχνε και από ένα μολότωφ. Τι όμαδα είχε από πίσω; Και ήταν καταπληκτικός στο σημάδι. Κάθε φορά, όλο και κάποια στολή θα έπαιρνε. Αφού δήθεν ήταν άφλεκτες, αλλά…παπάρια. Η μίζα που λέγαμε πριν…

Ο “μαύρος” άρχισε να τους κάνει τις γνωστές χειρονομίες. Γούσταρε να τους προκαλεί τρελλά. Κάποιες φορές φοβότανε ότι ένας θα τραβήξει όπλο και θα γίνει χαμός. Όμως αυτό δεν θα γινόταν. Και ήξερε το γιατί. Όχι γιατί δεν υπήρχαν θερμοκέφαλοι συνάδελφοι. Αλλά γιατί αν γινόταν αυτό και έπεφτε ένας από τους άλλους, τότε τα όπλα θα βγαίνανε και από τις 2 μεριές. Εμφύλιος δηλαδή. Εξάλλου μαζί με τον κολητό του, είχαν γλυτώσει έναν συνάδελφο που τον περικύκλωσαν οι “απέναντι” και τον είχαν σαπίσει στο ξύλο. Αν θέλαν τον σκότωναν…και τελικά με τον ηρωϊσμό των 2 τους τον έσωσαν… Και σήμερα όταν τους είπαν συλλήψεις ήξεραν τι θα έκαναν. Κανα ξέμπαρκο το πολύ πολύ… Σιγά που θα έμπλεκε. Και ο αρχηγός της διμοίριας το ήξερε κι αυτός. Και σε τελική στα αρχίδια τους. Αυτοί θα γλίτωναν το κράτος; Για παραπάνω μίζες;

Εν τω μεταξύ ο κάθε παπάρας υπουργός τους έλεγε να συλλάβουν τους υπαίτιους. Έτχι ερχόταν να τους πει : “ναι ρε μάγκες….θα έρθουμε να σας συλλάβουμε μια μέρα, μην ανησυχείτε…”. Αυτό ήθελε να πει και στα παιδιά απέναντι. Αν το αποφασίζαν μια μέρα μαζί οι 2 πλευρές της μάχης τίποτα δεν θα τους σταμάταγε. Αλλά για πιο λόγο να το κάνουν; Μάλλον και οι 2 ,επανάστατες επαγγελματίες και μπάτσοι επαγγελματίες, το ίδιο κάνανε χρόνια τώρα. Τόσο το ίδιο που είχε γίνει βαρετό.

Τελικά έκανε μια σύλληψη…μόνος του! Και ήταν η κοπέλα η φοιτήτρια από την Κυψέλη….Ευτυχώς λόγω μάσκας δεν τον κατάλαβε. Και φυσικά την άφησε να φύγει. Αφού σιγούρεψε ότι δεν θα την έπιανε κανένας άλλος. Άσε που ο μαλάκας παρολίγο να καρφωθεί, γιατί του ήρθε να την φιλήσει….Τελικά ήταν ερωτευμένος μαζί της…Και αυτό τον έκανε ευτυχισμένο. Και χέστηκε για τις μολοτώφ. Δεν ήταν δικό του “θέμα”….Η ζωή ήταν πολύ ωραία για να την χαραμίσει για αυτούς….Και θα ψήφιζε τελικά…..οικολόγους!!!

Υπάρχει δικαίωμα στην επανάσταση; και η εξελισσόμενη εξέγερση….

Το θεμελιώδες ερώτημα έχει αρχίσει να απαντάται από την αρχαία Κίνα. Το δικαίωμα του Ουρανού ήταν μια πρώτη εύσχημη διατύπωση της ανατροπής ενός ηγεμόνα από τους υπηκόους του. Η διατύπωση άλλων θεωριών και κυρίως η διατύπωση της Magna Carta του Ιωάννη του Ακτήμονα το 1213 έδωσε το δικαίωμα για μια επαναστατική αντίδραση απέναντι στον ηγεμόνα που καταπατά τα δικαιώματα των πολιτών.

Την περίοδο των επαναστατικών κινημάτων του 18ου αιώνα τόσο στην Αμερική όσο και στην Γαλλία μετά από 10 χρόνια, τεκμηριώθηκε πια όχι μόνο το δικαίωμα του ατόμου να ανθίσταται στην τυραννία, αλλά με την διατύπωση της θεωρίας του Locke υπήρξε η μεταγένεστερη συνταγματική ενσωμάτωση του δικαιώματος και της υποχρεώσης των πολιτών να επαναστατούν απέναντι στην διακινδύνευση των συνταγματικών αρχών της ευνομούμενης πολιτείας.

Αλλά η συζήτηση δεν σταμάτησε εκεί. Βρήκα ψάχνοντας ένα σημαντικό κείμενο κατ’ εμέ. Είναι του γνωστού αμερικανού Τροτσκιστή George Novack γνωστό γράφοντα και με το ψευdώνυμο William F. Warde. Είναι ένα υπερασπιστικό κείμενο για τους ηγέτες του Σοσιαλιαστικού Εργατικού Κόμματος των ΗΠΑ στην Μινεάππολις το 1941 και την μετέπειτα φυλάκισης τους. Στο κείμενο αυτό ένας συνεπής θεωρητικός του Μαρξισμού αναλύει το δικαίωμα και την υποχρεώση στην επανάσταση μέσα σε ένα καπιταλιστικό σύστημα, κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, με βάση όχι όμως τον Μαρξ αλλά το “φυσικό” δικαίωμα που διατυπώθηκε στα αμερικάνικα συντάγματα του 18ου και 19ου αιώνα.

Αυτή η τεκμηρίωση του φυσικού δικαιώματος στην Επανάσταση, διατυπώνεται (όσο και αν κρύβεται) στα μεταπολιτευτικά συντάγματα της χώρας μας. Το άρθρο 120&4 “αναθέτει” στον πατριώτισμο μας, την υπεράσπιση του Συντάγματος όταν πάει να καταλυθεί. Μια βασική συνταγματική διάταξη που κανένας μα κανένας δεν έχει τολμήσει να την αναθεωρήσει ακόμα. Και σαν γνήσιο νομικό τέκνο της διδασκαλίας του Βαγγέλη Βενιζέλου (ως συνέχεια της διδασκαλίας του Τσάτσου και του Μάνεση) στο συνταγματικό δίκαιο , θα θέσω μερικές λογικές σκέψεις ως προς το πότε μπορούμε να θεωρήσουμε ότι καταλύεται το Σύνταγμα:

Ποιά είναι τα κριτήρια και το μέτρο; Και αν όντως σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία απαιτείται επανάσταση για την ανατροπή μιας κυβέρνησης.

Θα είμαι επιγραμματικός και αφήνω, άλλοι ίσως, να επεκτείνουν την συζήτηση.

1) Είναι η όχι κατάλυση του Συντάγματος η συστηματική κατάπατηση των διατάξεων περί των ατομικών δικαιωμάτων;

2) Είναι ή όχι κατάλυση όταν οι κρατικές αρχές συστηματικά αυθαιρετούν σε βάρος των πολιτών που αποτελούν και την μόνη νομιμοποίσή τους;

3) Είναι ή όχι κατάλυση του πολιτεύματος όταν το πλειοψηφικό κοινωνικό ρεύμα απορρίπτει συνολικά τον τρόπο οργάνωσης της κρατικής εξουσίας και διατυπώνει σαφώς την αποδοκιμασία του;

4) Είναι ή όχι κατάλυση του πολιτεύματος όταν όλο και πιο συχνά παραβιάζεται με “νόμιμους” τρόπους , η συνταγματική τάξη; Όταν οι συνταγματικές διατάξεις χρησιμοποιούνται ως πρόφαση και ερμηνεύονται κατά το δοκούν για την εξυπηρέτηση καθαρά άνομων συμφερόντων;

Και εδώ ο καθένας ας προσθέσει τα παραδέιγματα που θέλει. Γιατί πιστεύω ότι είναι πολλά!!! Βέβαια ο τρόπος τώρα άσκησης του δικαιώματος (ή ακόμα και της υποχρέωσης) ανατροπής μιας διακυβέρνησης που δεν υπηρετεί τα συμφέροντα αυτών που την νομιμοποίησαν, δεν έχει υποχρεωτικά βίαιη μορφή. Επίσης η τακτική προσφυγή στις κάλπες δεν είναι επιχείρημα για την μη ύπαρξη άλλων τρόπων. Γιατί η διακυβέρνηση της χώρας δεν είναι μια “λευκή” επιταγή. Μια άνευ όρων εξουσιοδότηση. Και ειδικά όσον αφορά την προστασία των συνταγματικών δικαιωμάτων. Το αν η αντίδραση πάιρνει βίαιη μορφή, εξαρτάται από τον βαθμό που ένα ολόκληρο σύστημα δεν του αφήνει περιθώρια άλλης ειρηνικής αντίδρασης. Το αν είναι “νόμιμη” ή όχι είναι άλλο ζήτημα και μάλλον άσχετο. Αφού η τεκμηρίωση του πολιτικού ακτιβισμού είναι συνταγματικά κατοχυρωμένη και είναι υπεράνω του κοινού νομοθέτη. Και η άσκηση του δικαιώματος της επανάστασης είναι και φυσικό δικαίωμα αλλά και θετικό δικαίωμα που ασκείται με βάση την πρόσληψη της πολιτικής πραγματικότητας από την πλειοψηφία.

Και μια τελευταία ερώτηση ; Εκτός από το πέταγμα της πέτρας, υπάρχει και άλλη μορφή της ανατροπής μιας εξουσίας που ο πολίτης αισθάνεται ότι του καταπατά δικαιώματα; Θα υπήρχε αν είχαμε δημιουργήσει τους απαραίτητους ενδιάμεσους θεσμούς. Συμμετοχικούς και άμεσους. Αυτό όμως μια εξουσία σε άμυνα, που το ελάχιστο που ενδιαφέρεται είναι η νομιμοποίηση της καθημερινής πρακτικής της, που έχει περιορίσει αφόρητα την δικαστική απαίτηση του σεβασμού των δικαιωμάτων των πολιτών της, φαντάζει αδύνατο!!!

“Όταν ο λαός φοβάται την κυβέρνησή του τότε έχουμε τυρρανία. Όταν η κυβέρνηση φοβάται τον λαό τότε έχουμε δημοκρατία”…Τόμας Τζέφερσον.