Κερατέα: Μια μάχη που θα χαθεί για την Κυβέρνηση

Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω το θέατρο του παραλόγου στην Κερατέα και την εμμονή του ελληνικού δημοσίου και της Κυβέρνησης να εφαρμόσει μια απόφαση ειλημμένη από παλιά και χωρίς πρακτική αξία πια. Διότι άντε και να δεχτώ ότι η απόφαση της Βάσως Παπανδρέου το 2003 είχε λογική και μια προοπτική 10ετίας. Έστω και σαν προσωρινή λύση. Τώρα 8 χρόνια μετά και με ανεκτέλεστη την απόφαση τι νόημα έχει πια να εφαρμοστεί; Το δεύτερο που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί στο μεσοδιάστημα των 8 ετών δεν προχώρησε τόσο η κατασκευή του εργοστασίου ανακύκλωσης στην περιοχή όσο και η δημιουργία ΧΥΤΥ, αλλά ακόμη συζητάμε για την κατασκευή ΧΥΤΑ;

Τυπική σκηνή από την Κερατέα

Twitter και επανάσταση… (;)

Πρώτο και σημαντικότερο ήταν το #griots. Ναι το δικό μας γεγονός με τον ξεσηκωμό της Αθήνας μετά την δολοφονία του Γρηγορόπουλου τον Δεεκέμβριο του 2008. Το θεωρώ εγώ και ξένοι αναλυτές σαν το πρώτο και σημαντικότερο hashtag που σήμαινε μια επαναστατική πράξη ή πράξη ανυπακοής.

Ο Παλαιστίνιος μετανάστης…

Έψησε το καφεδάκι του και έκατσε να τον πιεί μπροστά την τηλεόραση. Άκουγε και έβλεπε για την Παλαιστίνη την πατρίδα του. Η οργή του ξεχείλιζε όσο έβλεπε τις εικόνες. Είχε μιλήσει χθες με την οικογένεια του στην Χεβρώνα. Είχε πάει στο μαγάζι με το δορυφορικό τηλέφωνο και αφού περίμενε καμιά ώρα στην ουρά, κατάφερε με την τρίτη προσπάθεια να χτυπήσει το τηλέφωνο και να μιλήσει με την μάνα του. Του είπε ότι ήτανε καλά, ότι δεν μπορούσανε να μιλήσουν με τον ξάδερφο στην Γάζα, και ότι οι αδερφές του ήταν ασφαλείς. Μόνο το παιδί της μιας, έβγαινε κάθε μέσα στις διαδηλώσεις και στα οδοφράγματα και έριχνε πέτρες. Οι εβραίοι τους ρίχνανε κανά χημικό και πλαστικές σφαίρες αλλά ευτυχώς δεν είχε πάθει τίποτα.

Τον ρώταγε τι κάνει αυτός και πότε θα στείλει λεφτά γιατί ο πατέρας του δεν είχε δουλειά, τώρα με τον πόλεμο πάλι, και είχανε μείνει χωρίς ούτε ένα σέκελ. Της υποσχέθηκε ότι τέλος της βδομάδας που έπαιρνε το βδομαδιάτικο, θα της έστελνε 200 σέκελ. Της εξήγησε ότι και εδώ δυσκόλευαν τα πράγματα, οι δουλειές πήγαιναν άσχημα, το μεροκάματο δύσκολο και ότι τώρα μπορούσε να στείλει, αλλά τον άλλο μήνα δεν ήξερε. Η μάνα του άρχισε ναι κλαίει και να του λέει πόσο της λείπει, ήταν ο αγαπημένος της. Έκλαψε κι αυτός, αλλά αφού έκλεισε το τηλέφωνο.

Μετά είχε πάει στο καφενείο εκεί κάτω στην Ομόνοια, σε ένα παράδρομο της Αγίου Κωνσταντίνου και μίλησε με τους αδελφούς εκεί. Κάποιοι λέγανε για τον ηρωϊκό πόλεμο της Χαμάς. Οι περισσότεροι την είχαν ψηφήσει, γιατί είχαν βαρεθεί και τους συμβιβασμούς και την διαφθορά της Φατάχ. Σε λίγο ήρθε και ο Μωχάμεντ, ο “μαύρος”. Τον έλεγαν έτσι γιατί είχε “στενές” σχέσεις με την Χαμάς και τους έφερνε τα φρέσκα νέα.

Τους διηγήθηκε για τα γεγονότα εκεί. Για τους αδερφούς και τα παιδιά που σκοτώνονταν άδικα. Για τους εβραίους που σκοτώνανε αδιακρίτως και δεν θα άφηναν τελικά το ανέξαρτητο κράτος της Γάζας να υπάρξει. Και ότι ο Αλλάχ, μεγάλος και σοφός, μέσα από τις κακουχίες θα τους οδηγούσε στην λύση. Και αυτή ήταν μια : πόλεμος μέχρις εσχάτων. Το καταλάβαινε και αυτός, τι σημασία έχεις να ζεις όταν είσαι ήδη νεκρός; Για αυτό δεν έφυγαν και όλοι τους απο εκεί; Για μια καλύτερη ζωή; Εδώ τα λεφτά ήταν δύσκολα, η ζωή ακριβή, το σπίτι χάλια και το καλό φαϊ σπάνιο.

Αλλά όμως είχαν την δυνατότητα να στέλνουν τα εμβάσματα που ζούσε η οικογένεια. Όχι μόνο η δική του αλλά όλων των αδελφών της μικρής τους κοινότητας. Αυτός είχε και μια σχέση με μια ελληνίδα. Δεν ήταν μουσουλμάνα βέβαια, αλλά ήταν καλή κοπέλα και εργατική. Ερχόταν σπίτι και εκτός από καλό κρεβάτι, του έκανε και κανά φαγάκι σπιτικό. Κι αυτός όμως την περιποιόταν. Της έφτιαχνε και φαλάφελ όταν μπορούσε και δεν ήταν πτώμα από την δουλειά.

Μετά το καφενείο είχε ραντεβού μαζί της και μαζί και με τους άλλους αδελφούς από το καφενείο (Αιγύπτιοι οι περισσότεροι) , θα πήγαιναν στην πορεία για την μάνα Παλαιστίνη έξω από την Πρεσβεία του Ισραήλ. Φοβότανε βέβαια ότι η αστυνομία θα τους χτύπαγε, ότι τις προηγούμενες μέρες είχαν συλλάβει φίλους και τους είχανε στείλει για απέλαση. Αλλά όταν πέθαιναν οι δικοί τους κάτω στην πατρίδα ήταν το λιγότερο που μπορούσε να κάνει. Στο κάτω κάτω με την κοπέλα του κρυβόταν λίγω πίσω πίσω, έτσι ώστε να μπορούσε να φύγει αν τα πράγματα έφευγαν από τον “έλεγχο”.

Σε καμμιά περίπτωση δεν ήθελε να σκέφτεται το να πέσει στα χέρια της Αστυνομίας και να πάει για απέλαση. Γιατί και που θα τον στέλνανε; Πίσω στο Ισραήλ; Στα χέρια των εβραίων; Είχε έναν συγγενή που το πέρασε όλο αυτό!!! Και όταν τον γύρισαν πίσω, οι εβραίοι τον έβαλαν φυλακή, τον δίκσαν σαν τρομοκράτη και τώρα είναι ακόμα μέσα. 5 χρόνια μετά.

Έσβησε το τσιγάρο του, χαιρέτησε τους φίλους του και πήγε να βρει την κοπέλα του. Με τις στενάχωρες σκέψεις και την ανασφάλεια στο βλέμμα. Λίγο πιο πάνω τον σταμάτησαν δύο αστυνομικοί, του ζήτησαν τα χαρτιά του. Τους τα έδειξε, αλλά αυτοί τα εξέταζαν και δεν τους άρεσαν. Μίλησαν σε έναν ασύρματο και τον κράταγαν εκεί. Η ώρα πέρναγε. Αυτοί δεν τον αφήνανε. Ο ένας έλεγε να τον πάνε μέσα, ο άλλος το έπαιζε σκεφτικός. Ξαφνικά όμως κάτι τους είπαν από τον ασύρματο του γύρισαν τα χαρτιά και έφυγαν με γρήγορο βήμα για κάπου προς τα Εξάρχεια.

Με μια φοβερή ανακούφιση πήρε το δρόμο προς το ραντεβού του. Έφτασε με 20 λεπτά καθυστέρηση. Η κοπέλα του ευτυχώς δεν είχε φύγει. Είχε καθυστερήσει και αυτή λίγο. Την αγκάλιασε και την φίλησε. Όταν την έσφιγγε στην αγκαλιά του, ήταν σαν να την έβλεπε μετά από χρόνια. Σαν μόλις να είχε γυρίσει από τον πόλεμο. Της είπε τι έγινε, αυτή άρχισε να βρίζει τους κολόμπατσους, με κάτι ελληνικά που αυτός δεν καταλάβαινε. Τον πήρε από το χέρι και πήγανε προς το ραντεβού με τους άλλους για την πορεία έξω από την πρεσβεία του Ισραήλ. Και εκεί σαν να την ένοιωσε πιο αγριεμένη και θυμωμένη. Όταν την ρώτησε, μετά που περπατάγανε για το σπίτι (με την γεύση των χημικών ακόμα στο στόμα), γιατί ήταν σήμερα τόσο άγρια, αυτή του απάντησε : “Γιατί πήγανε να μου πάρουν έσενα καρδιά μου. Και είτε Εβραίοι, είτε Έλληνες αστυνομικοί θα με βρουν απέναντι. Εμείς να ζήσουμε ειρηνικά και ελεύθεροι θέλουμε. Αν μας πειράξουν, δεν θα κάτσω με σταυρωμένα χέρια…”.

Η μέρα ενός ΜΑΤατζή….

Ξύπνησε στις 6:30. Ήπιε τον φραππέ που έπινε χειμώνα- καλοκαίρι και σιγά σιγά ντύθηκε να πάει στην δουλειά του. Δουλεία; Σιγά την δυλειά δηλαδή. Που να ήξερε όταν στο χωριό του, εκεί λίγο έξω από την Ολυμπία, ονειρευόταν να φορέσει την στολή του αστυνομικού και να καίγονται για αυτόν τα κορίτσια στο χωριό. Ειδικά η Τασία, η φοβερή συμμαθήτρια που τόσο ήθελε να την πάρει στην αγκαλιά του και να την κάνει δική του…

Όταν μπήκε στην σχολή και πέρασε εκπαίδευση τον είχαν ξεχωρίσει γα τα φυσικά του προσόντα σε όλα τα τεστ. Αμέσως τον επέλεξαν για τα ΜΑΤ. Εντάχτηκε και εκπαιδεύτηκε. Αρίστευσε. Τι του είπαν, για τα έξτρα επιδόματα, για τα ωράρια, για την Αθήνα, για τις προαγωγές και για τις διακρίσεις. Του μετάδωσαν το πάθος για την ασφάλεια του κόσμου, από τους επίδοξους τρομοκράτες που θέλουν να καταστρέψουν την κοινωνία μας. 20 χρονών ήταν τους πίστεψε!! Όταν εντάχθηκε στην μονάδα του και εντάχθηκε στην διμοίρια του, είδε την αλληλεγγύη των συναδέλφων του και εντυπωσιάστηκε από τους άλλους συναδέλφους που πήγαιναν πια στην “μάχη”. Ανακάλυψε βέβαια ότι τα λεφτά ήταν μάλλον σκατά, οι προαγωγές ήταν όπως και στο υπόλοιπο δημόσιο, τα ωράρια εξοντωτικά και τα επιδόματα της πλάκας. Για αυτό και έμενα ακόμα στο ισόγειο στην Κυψέλη και από τα “πολλά” που έπαιρνε, δεν είχε λεφτά να βγει ραντεβού με την φοιτήτρια που έμενε απέναντι και την ζαχάρωε τα απογεύματα που γύρναγε από την δουλειά. Αλλά όταν τον είδε με την στολή και της είπε ότι είναι στα ΜΑΤ την έκανε με ελφρά πηδηματάκια.

Τα σκεφτότανε όλα αυτά καθώς πήγαινε στην δουλειά με το ξεχαρβαλωμένο φιατάκι του. Μεταχειρισμένο δεύτερο χέρι. Δεν άντεχε τις δόσεις άλλο και έπρεπε να στέλνει και στο χωριό στον μικρό που πήγαινε σχολείο ακόμη και η μάνα τους είχει αφήσει και τα χωράφια και ήταν όλοι άφραγκοι. Σήμερα στις 8 έπρεπε να κατέβει με την κλούβα του στο κέντρο. Μετά τον θάνατο του πιτσιρικά τους είχαν γαμήσει στις βάρδιες και στην κάε πορεία. Και είχαν και εντολές τόσο αλλοπρόσαλες που δεν ήξεραν πια τι να κάνουν. Την μια τους έλεγαν διακριτικά, την άλλη βαράτε όπου βρείτε, την άλλη συλλήψεις για να τους τρομάξουν και την άλλη τακτική υποχώρηση.

Αυτοί όμως ήξεραν : Αυτή τη φορά το πράγμα ήταν άγριο. Και τα πιτσιρίκια των 15 τους την έλεγαν ωραία. Ακόμα κι αυτός δεν ήξερε πια τι να κάνει. Οι άλλοι με τις κουκούλες ήταν οκ. Έριχναν αυτοί , τους έριχναν πίσω και σε κανά 2 μέρες όλοι σπίτι. Τώρα; Μια θάλασσα παιδιών που πως να την αντιμετωπίσεις “ειρηνικά”. Και αυτοί που διοικούσαν χέστηκαν όπως πάντα!!! Και για εμάς και για τα παιδιά. Και το κακό είναι ότι και οι 2 μεριές δεν καταλάβαιναν ότι για αυτούς δουλεύανε. Και βάζανε εμάς τους μαλάκες να βγάλουμε τα κάστανα από την φωτιά. Και ερχόντουσαν και οι συνδικαλιστές , που όταν ήταν για καμιά αύξηση στο μισθό, εξαφανίζονταν. Τώρα τους έβλεπε και αυτούς κανά βράδυ στις ειδήσεις , μαζί με άλλες άπειρες ξανθιές της καλής κοινωνίας να βρίζονται για την δημόσια “τάξη”. Δηλαδή πως εμείς θα προστατεύουμε τις δεξιώσεις τους. “Ρε δεν γαμιέστε όλοι”, σκέφτηκε.

Ο μόνος που έπαιρνε το μέρος τους ο Καρατζαφέρης ήτανε. Αλλά και αυτός ξέφευγε. Και κάτι δικοί του μέσα στην μονάδα, όλο παπαριες και φανατισμό ήτανε. Να πάρουμε τα κεφάλια των τρομοκρατών…αλλά μήπως και αυτοί οι μαλάκες κατέβηκαν ποτέ σε πορεία. Μόνο όταν κατέβαιναν οι χρυσαυγίτες, οι δίκοι του στην μονάδα κάθονταν κότες. Μόνο φιλάκια που δεν τους έστελναν. Αδερφές ψυχές βλέπεις. Και κάποιοι ήταν και μαζί τους και με πολιτικά στις πορείες. Ποιά ουδέτερη αστυνομία; Και πως να τους πας και κόντρα; Όλοι εκεί μέσα τους φοβόνταν, γιατί αυτοί στο τέλος παίρναν και τις προαγωγές. “Τι ξεφτίλα” σκέφτηκε….

Έφτασε τελικά, χαίρετησε, ντύθηκε και έκατσε δίπλα στον κολλητό του. Και οι 2 μέρες τώρα ήταν μελαγχολικοί. Το συζητάγανε και δεν ήξεραν πια τι να σκεφτούν. Τις προάλλες βρήκανε έναν ξάδελφό του ανάμεσα στους μαθητές. Ένας από την διμοιρία, πήγε να τον βουτήξει και οι 2 τους τον τράβηξαν και χωρίς να του πούνε τίποτε, τον έσπρωξαν μακριά σε ένα στενό…. Εξάλλου οι εντολές μέχρι τότε ήταν δικαριτικά, βαράτε κανά χαστούκι και άστε τους. Αλλά σήμερα αυτό άλλαξε. Η εντολή ήταν συλλήψεις. Και αυτό το σιχαινότανε….έπρεπε να τσακωθεί με τους άλλους για να μην σαπίσουν τα παιδιά στο ξύλο. Και συνήθως μεσα στην μάχη έπιαναν τυφλά ότι να ναι…Όπως μια φορά που έπιασαν ένα φοιτητή ανάπηρο, με τεχνητό πόδι….Έγινε της πουτάνας στην κλούβα…. Και τελικά ο chief αποφάσισε να τον αφήσουν. Φοβήθηκε μην τους πάρει μάτι κανένας δημοσιογράφος…και γίνει πάλι ο χαμός.

Κατέβηκαν στην Πατησίων. Με Στουρνάρη. “Γαμώ το κεράτο μου”, πάλι στα δύσκολα. Και έβλεπε κάποιους συναδέλφους να χαίρονται. Και σκεφτότανε : “Τόσο ηλίθιοι είναι;”. Η πιστεύανε ότι με τις ξεφτιλοστολές (που θα έπρεπε να έχει πέσει η μίζα της αρκούδας…) και τις μάσκες, δεν αναπνέεαν κι αυτοί τα χημικά; Αυτός είχε πάει σε γιατρό. Του είχε πει οτι ήδη τα πνευμόνια του μαύριζαν. Αν και δεν κάπνιζε καθόλου. Παρατάχθηκαν. Απέναντι οι γνωστοί πιτσιρικάδες. Ο φοβερός “μαύρος”. Φόβος και τρόμος για όλους τους. Σε όλες τις ταραχές δεν ερχότανε. Αλλά όταν έσκαγε μύτη, τότε είχαν πόλεμο. Δεν πέταγε πέτρες. Αλλά κάθε 2 λεπτά έριχνε και από ένα μολότωφ. Τι όμαδα είχε από πίσω; Και ήταν καταπληκτικός στο σημάδι. Κάθε φορά, όλο και κάποια στολή θα έπαιρνε. Αφού δήθεν ήταν άφλεκτες, αλλά…παπάρια. Η μίζα που λέγαμε πριν…

Ο “μαύρος” άρχισε να τους κάνει τις γνωστές χειρονομίες. Γούσταρε να τους προκαλεί τρελλά. Κάποιες φορές φοβότανε ότι ένας θα τραβήξει όπλο και θα γίνει χαμός. Όμως αυτό δεν θα γινόταν. Και ήξερε το γιατί. Όχι γιατί δεν υπήρχαν θερμοκέφαλοι συνάδελφοι. Αλλά γιατί αν γινόταν αυτό και έπεφτε ένας από τους άλλους, τότε τα όπλα θα βγαίνανε και από τις 2 μεριές. Εμφύλιος δηλαδή. Εξάλλου μαζί με τον κολητό του, είχαν γλυτώσει έναν συνάδελφο που τον περικύκλωσαν οι “απέναντι” και τον είχαν σαπίσει στο ξύλο. Αν θέλαν τον σκότωναν…και τελικά με τον ηρωϊσμό των 2 τους τον έσωσαν… Και σήμερα όταν τους είπαν συλλήψεις ήξεραν τι θα έκαναν. Κανα ξέμπαρκο το πολύ πολύ… Σιγά που θα έμπλεκε. Και ο αρχηγός της διμοίριας το ήξερε κι αυτός. Και σε τελική στα αρχίδια τους. Αυτοί θα γλίτωναν το κράτος; Για παραπάνω μίζες;

Εν τω μεταξύ ο κάθε παπάρας υπουργός τους έλεγε να συλλάβουν τους υπαίτιους. Έτχι ερχόταν να τους πει : “ναι ρε μάγκες….θα έρθουμε να σας συλλάβουμε μια μέρα, μην ανησυχείτε…”. Αυτό ήθελε να πει και στα παιδιά απέναντι. Αν το αποφασίζαν μια μέρα μαζί οι 2 πλευρές της μάχης τίποτα δεν θα τους σταμάταγε. Αλλά για πιο λόγο να το κάνουν; Μάλλον και οι 2 ,επανάστατες επαγγελματίες και μπάτσοι επαγγελματίες, το ίδιο κάνανε χρόνια τώρα. Τόσο το ίδιο που είχε γίνει βαρετό.

Τελικά έκανε μια σύλληψη…μόνος του! Και ήταν η κοπέλα η φοιτήτρια από την Κυψέλη….Ευτυχώς λόγω μάσκας δεν τον κατάλαβε. Και φυσικά την άφησε να φύγει. Αφού σιγούρεψε ότι δεν θα την έπιανε κανένας άλλος. Άσε που ο μαλάκας παρολίγο να καρφωθεί, γιατί του ήρθε να την φιλήσει….Τελικά ήταν ερωτευμένος μαζί της…Και αυτό τον έκανε ευτυχισμένο. Και χέστηκε για τις μολοτώφ. Δεν ήταν δικό του “θέμα”….Η ζωή ήταν πολύ ωραία για να την χαραμίσει για αυτούς….Και θα ψήφιζε τελικά…..οικολόγους!!!

Χωρίς αναδιανομή πλούτου …λύση δεν θα δείτε!!!

Αυτό είναι πια το κοινό μήνυμα. Αλλιώς οι μη κατέχοντες θα φάνε το λαρύγγι των κατεχόντων. Η πρόσφατη κρίση έδειξε αυτό που πιπιλάνε όλα τα ΜΜΕ (με την γνωστή αμορφωσιά των δημοσιογράφων τους…) ότι ο Άλεξ και οι πετροβολητές δεν είναι από τα λαϊκά στρώματα. Και έτσι θεωρούν ότι όλο αυτό είναι μια ιδιομορφία….
Αντί να κατανοήσουν ότι :
α) Σε μια βαθειά κρίση, έχουν αρχίσει τα αδιέξοδα για την αστική τάξη…δηλαδή την καρδιά του συστήματος. Και όταν γίνεται αυτό, χάνεται η νομιμοποίηση του ίδιου του συστήματος.
β) Αυτή την περίοδο πολώνεται μια κοινωνία κάθετα και οριζόντια. Και όταν αυτό γίνεται σε συνθήκες ατομικότητας, χωρίς πια συλλογικές διαδικασίες, το αποτέλεσμα το ξέρουμε όλοι. Ο σώζων εαυτώ σωθήτω!!! Αυτό θα είναι και η απόλυτη έκφραση της βίας.
γ) Σε μια τέτοια κρίση, τα κόμματα της Αριστεράς (ένα κομμάτι του ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ και Οικολόγοι), απαιτείται να πάρουν κοινές αποφάσεις. Και προς μια κατεύθυνση : Την αναδιανομή εισοδημάτων υπέρ των πολλών. Και ο κόσμος δεν θέλει να βλέπει διαιρέσεις στην Αριστερά. Αντίθετα κοινές λύσεις απαιτεί.

Στο τελευταίο σημείο θα σταθώ λίγο : Αναδιανομή πλούτου δεν γίνεται μόνο σε απόλυτους οικονομικούς όρους, αλλά :

1) Με ισοκατανομή της παρεχόμενης παιδείας
2) Με επανακρατικοποίηση των δημόσιων πηγών πλούτου
3) Με μάχη για την διαμόρφωση ενός άλλου πολιτικού πλαισίου στην ΕΕ
4) Με πρωτοβουλίες ειρήνης για την μείωση των εξοπλιστικών δαπανών
5) Με βελτίωση των τιμών παροχής των βασικών αγαθών
6) Με κρατικό παρεμβατισμό στην αγορά και την εξασφάλιση διαφάνειας και κανόνων υπέρ του φτωχού στην λειτουργία της.
7) Με ένα νέο δημοκρατικό πλαίσιο λειτουργίας του κράτους, αφού παραμένει ο μοναδικός αξιόπιστος εργοδότης στην χώρα.
8) Με μεγαλύτερη επένδυση στην έρευνα προς όφελος του πολίτη όμως και όχι υπέρ των πολυεθνικών.
9) Με την μεγαλύτερη αναδιοργάνωση που έγινε ποτέ στην αγροτική παραγωγή, με την αναβάθμιση των συνεταιρισμών, της συλλογικής προστασίας της αγροτικής παραγωγής, με γενναία μέτρα αποκέντρωσης.
10) Με σαφή και καθαρή θέση στην βελτίωση του περιβάλλοντος. Με σαφείς όρους για την πολεοδομία, για την παραγωγή ενέργειας, για την οικονομική επένδυση στην παραγωγή και όχι στην κατανάλωση.

Χωρίς όλα αυτά, η συζήτηση είναι εκ του περισσού. Θα είναι μια υποκρισία που θα μας φέρει πιο πολλές πετριές. Και τότε θα τις ρίξουμε όλοι μαζί.