να πω κάτι έξυπνο στα σοσιαλ μήντια

Πόσοι πια ζουν με αυτή την αγωνία; Λες και τα σόσιαλ μήντια πια είναι η “νέα” μας κοινωνική αναγνώριση. Το νέο μας στάτους. Για αυτό και σοφά το FB το αποκάλεσε status, όπως και το twitter. Πόσους έχω δει να ζουν με την αγωνία να αρέσει στον κόσμο αυτό που λένε, σκέφτονται και  κάνουν. Άλλοι μονολογώντας, άλλοι τσιτάροντας κείμενα σοφών και μη σοφών, άλλοι αναπαράγοντας ανέκδοτα και άλλοι ανεβάζοντας βίντεο ή μια είδηση. Και  γιατί όλο αυτό; Γιατί σε μια ανταγωνιστική κοινωνία, ξαφνικά ο χρήστης αισθάνεται και δυνατός και σημαντικός. Με άπειρες δυνατότητες παραγωγής πληροφορίας, έχει πέσει με τα μούτρα να την “προσφέρει”.

Οι αλλαγές που έρχονται στο Facebook..

Το πιο αγαπημένο εργαλείο δικτύωσης, το Facebook, έφτασε τους 350 εκατομμύρια χρήστες. Και ο ιδρυτής του Mark Zuckenberg έχει προ- αναγγείλει αλλαγές που έρχονται. Οι αλλαγές που εξαγγέλει αφορούν 2 κυρίως χαρακτηριστικά :

α. Την “δικτύωση” όχι μόνο με βάση τις γεωγραφικές περιοχές και τα πανεπιστήμια, εταιρείες κλπ, αλλά και με βάση πιο προσωπικά στοιχεία.

β. Την “ιδιωτικότητα” των στοιχείων του κάθε χρήστη.

Ο ιδρυτής του Facebook.. Μαρκ Ζουκενμπεργκ

Σχεδιάζονται λοιπόν νέα εργαλεία για τις ρυθμίσεις του λογαριασμού σας ώστε να επιλέγεται πιο εύκολα ποιος θα βλέπει ή όχι τα στοιχεία που μοιράζεστε και θα είναι πιο ευέλικτο το σύστημα αποκλεισμού χρηστών που δεν θέλετε να έχουν πρόσβαση σε αυτά που λέτε και γράφετε.

Οι αλλαγές πάντως δεν είναι εντυπωσιακές, αλλά σίγουρα θα βοηθήσουν όλους μας στην χρήση του FB.

Όπως λέει ο ίδιος ο ιδρυτής του Facebook, προσπαθούν να παράξουν εργαλεία που να βοηθούν την ιδιωτικότητα, ασφάλεια του χρήστη αλλά παράλληλα να τον βοηθούν και να δικτυωθεί. Θα υπάρξει λοιπόν και ένα μεταβατικό εργαλείο που θα σας βοηθήσει να συνηθίσετε, πως θα επιλέγετε ,ποιος βλέπει τις πληροφορίες σας..

Η γυναίκα που “ζούσε” στο FB….

Δεν είχε καταλάβει γιατί οι φίλες της ήταν τόσο ενθουσιασμένες με το internet. Γιατί περνούσαν ατέλειωτες ώρες να συζητάνε τα προβλήματα και την κλάψα ανθρώπων που δεν γνώριζαν και ούτε είχαν ξαναδεί στην ζωή τους… Το οριστικό χτύπημα ήταν όταν άρχισαν να την στήνουν στους εβδομαδιαίους καφέδες προφασιζόμενες διάφορες δικαιολογίες, ενώ ήξερε ότι αυτές ήταν στημένες μπροστά τον υπολογιστή τους… Άσε που και όταν βγαίναν αισθανόταν και ηλίθια γιατί δεν μπορούσε να συμμετάσχει στην συζήτηση. Ούτε τα application ήξερε τι είναι, ούτε ta yoville και τα κουιζ…

Το πιο φωτογραφημένο κορίτσι στο FB, 5000 φωτό την έχουν μέσα!!!

Έβρισκε το όλο θέμα ηλίθιο. Παρ’ όλα αυτά μια μέρα έκανε την καρδιά πέτρα και αποφάσισε να δοκιμάσει να μπει… Της φάνηκε πολύπλοκο. Δεν ήξερε και πολλά από υπολογιστές. Αλλά της φάνηκε και πολύ “γεμάτο”.. Ψάχνοντας τις φίλες της και προσπαθώντας να καταλάβει από αυτές πως λειτουργεί το όλο πράγμα δεν κατάλαβε ότι πέρασαν 3 ώρες στο άψε σβήσε…

Όταν άρχισε να ψάχνει πρόσωπα και βρήκε παλιούς συμφοιτητές, “διάσημους” που θαύμαζε και συγγενείς ενθουσιάστηκε. Αλλά στην πορεία βρήκε και ηλίθια καμάκια, τρελλαμένους συγγραφείς ή ποιητές, πολιτικούς και πολιτικάντηδες, ανώμαλους ή σχιζοφρενικούς… από όλα είχε ο μπαχτσές!!!

Τελικά όμως κόλλησε και αυτή. Αν και με τις φίλες της δεν πολυέβγαινε για καφέ πια, είχε αρχίσει να πηγαίνει σε εκδηλώσεις που παλιότερα ούτε ήξερε ότι γινόντουσαν, να ασχολείται με πολιτικά θέματα που δεν ήξερε ότι υπήρχαν, να βγαίνει για καφέ η ποτό με νέους φίλους και στο τέλος να συμμετέχει σε μια παρέα που φτιάχτηκε μέσα από το FB.

Είχε φτάσει στο σημείο να είναι μέσα στο FB 4-5 ώρες την ημέρα και έφτανε και τις 10 ώρες τα σαββατοκύριακα. Από εχθρός είχε γίνει μια φανατική χρήστης. Είχε μειωθεί μέχρι και ο λογαριασμός τηλεφώνου της, αφού με τους περισσότερους μίλαγε live στο FB. Είχε γνωρίσει και ενδιαφέροντες άντρες, είχε “τολμήσει” να βγει και ραντεβού και τελικά να βρει και όχι μόνον έναν αλλά πολλαπλούς εραστές!

Τώρα οι φίλες της της παρακαλούσαν για έναν καφέ την εβδομάδα και αυτή έβρισκε τις ηλίθιες δικαιολογίες. Είχε φτιάξει έναν νέο κοινωνικό κύκλο, είχε ανακαλύψει έναν νέο τρόπο ζωής. Και βράδια που ένιωθε μόνη, χτύπαγε κάποιον στο chat και αν ήθελε είχε παρέα για ποτό, σινεμά αλλά και “καθαρό” σεξ. Γιατί τελικά τι είναι το FB; Μα η κοινωνία η ίδια… με μια αλλαγή… σημαντική: εδώ έκρινε τους ανθρώπους από αυτά που λένε, που γράφουν και σκέφτονται… χωρίς να προσέχει αν φοράνε armani, ή το φτηνό κινέζικο πουκαμισάκι… αρκεί η συζήτηση να ήταν καλή!!!

Crash test : Facebook vs Twitter

Πολύ συζήτηση και φασαρία για τα 2 αυτά εργαλεία συζήτησης και επικοινωνίας. Δημοφιλέστατα και τα 2, αλλά αυτή τη στιγμή σε φάση παράλληλης πορείας και εξέλιξης. Μετά όμως τις πρόσφατες αλλαγές και των 2 είπα σαν χρήστης τους και μάλιστα όχι εξειδικευμένος να πω την γνώμη μου.

Το Facebook :

Πρέπει να άνοιξα λογαριασμό μετά το twitter. Από περιέργεια και χωρίς να το πολυπιστεύω ότι ήταν κάτι σημαντικό. Όταν μπήκα τον Οκτώβρη του 2007, υπήρχαν γύρω στους 25,000 χρήστες από την Ελλάδα. Σήμερα είναι πάνω από 1,300,000 χρήστες. Τι ήταν όμως αυτό που το έκανε ξεχωριστό;

Για μένα το Facebook ήταν κατ’ αρχήν FACE. Τα πρόσωπα και η δημιουργία διαδικτυακής εικόνας. Χιλιάδες άνθρωποι που “έβλεπαν” άλλους ανθρώπους, διάσημους ή άσημους, βρήκαν ευκαιρία να ανταλλάξουν δεδομένα, προτιμήσεις, ιδέες, απόψεις και να φλερτάρουν, έκαναν το εργαλείο διάσημο. Το δυναμικό του στοιχεία ήταν η προσομοίωση σε τηλεοπτική οθόνη. Με την διαφορά ότι τώρα star μπορούσε να γίνει ο οποιοσδήποτε.

Ο συνδυασμός λοιπόν του dating (που κόστιζε μέχρι τότε ακριβά..) , η κοινωνική επαφή και γνωριμία, η δυνατότητα να μιλήσεις αν και άσημος με δημοσιογράφους, ηθοποιούς, τηλεοπτικούς stars και άλλους πλούσιους και αναγνωρίσιμους, έκανε το FB δημοφιλές.

Το twitter :

ξεκίνησε σαν ένας aggregator στο μυαλό μου. Συγκεντρώνεις πληροφορίες, νέα, και χιλιάδες links από ενδιαφέροντα sites από όλο τον κόσμο. Και κυρίως αποτελεί ένα εξαίρετο μέσο πληροφόρησης Η λογική των followers (των ανθρώπων δηλαδή που παρακολουθούν τα ποστ κάποιου) είναι ίδια με το fb με την διαφορά όμως ότι δεν χρειάζεται να γίνουμε αμοιβαία φίλοι. Αυτό κάνει πολλούς να αισθάνονται stars του εργαλείου, χωρίς να δείχνουν την ίδια κοινωνική ευγένεια με τους χρήστες του FB.

Εκείνο που το ξεχώρισε ήταν η δυνατότητα να υπάρχει και σχολιασμός των ποστ και άμεση ίσως συζήτησή τους. Πολλές φορές με φίλους κάνουμε και πλακίτσα και λειτουργούμε αργά τα βράδυα σαν παρέα. Με μουσική από το φοβερό blip.fm και ποστάροντας youtube βιντεάκια, έχουν περάσει βραδιές με ωραία πάρτυ.

Αν συγκρίνω τώρα αυτά τα 2 (και ειδικά τώρα που το FB πάει να μιμηθεί το twitter) θα έλεγα ότι :

Το FB είναι πιο δυναμικό εργαλείο λόγω εικόνας. Το twitter πιο αποδοτικό σαν μηχανή πληροφορίας και ενημέρωσης.

Το FB είναι καλύτερο ως εργαλείο ιδιωτικής συζήτησης , το twitter πιο γρήγορο και άμεσο για δημόσιες συζητήσεις.

Το FB είναι πιο “δημοκρατικό” και στην βάση μιας κοινωνικής αμοιβαιότητας, το twitter είναι σε επίπεδο κοινωνικού ανταγωνισμού και εμπορικού marketing. Δεν ενισχύει αλληλεγγύη σε τίποτα, αντίθετα είναι γεμάτο “έξυπνους” και “ελιτίστες”

Η τελευταία αλλαγή του Facebook, ώστε να γίνει γρήγορο και άμεσο σαν το twitter είναι λάθος. Και είναι λάθος γιατί πιέζει τον χρήστη του να αλλάξει συμπεριφορά, να δεχτεί άπειρη πληροφορία που δεν θέλει και να γίνει τελικά πιο παθητικός. Τέλος αφαιρεί την πολυτέλεια της δημόσιας εικόνας  (που πάρα πολλοί άνθρωποι έφτιαξαν χαλώντας ώρες και “φιλίες”).  Στο τέλος αν μοιάσει στο twitter μάλλον θα πρέπει να βρούμε άλλο εργαλείο συνεύρεσης.

Το διαζύγιο ΙΙ…(female version)!

Κλείδωνε το γραφείο της, όταν σκέφτηκε ότι ευτυχώς μια ανιαρή μέρα τέλειωσε χωρίς πολύ δουλειά. Προχώρησε προς το ασανσέρ και πάτησε το κουμπί. “Μετά να πάρω λεωφορείο ή ταξί;” σκέφτηκε. Αισθανόταν αρκετά χαλαρή για να πάρει το λεωφορείο. Να χαζέψει και λίγο κόσμο, πριν ξαναχωθεί στο σπίτι, με παιδιά-διάβασμα-φαγητό και καθαριότητα. Α ναι, να αντιμετωπίσει και τον σύζυγο.

Κατέβηκε 6 ορόφους και βγήκε στον δρόμο απορροφημένη στην σκέψη της. Σήμερα είχε μιλήσει στο facebook πάλι με τον Μάκη. Έναν άντρα που γνώρισε τυχαία σε ένα από όλα τα applications. Του είχε πει ψέματα στο θέμα του γάμου. “Χωρισμένη με 2 παιδιά” του δήλωσε αυθόρμητα…Και μετά όταν το σκέφτηκε, καταλάβε ότι εξέφρασε έναν ευσεβή πόθο. Στα 40 της, παρέμενε μια ωραία γυναίκα, αν έκρινε από τα βλέμματα των άλλων όταν φόραγε το μινάκι της, με το δικτυωτό καλτσόν. Βέβαια είχε πάνω από χρόνο να βγει και να το φορέσει. Αλλά την τελευταία φορά που είχαν βγει την “κάρφωναν” τα αντρικά μάτια και κυρίως από τους πιτσιρικάδες. Η φίλη της η Λίλα, παντρεμένη και αυτή, το είχε κάνει με έναν πιτσιρίκο 25 ετών. Και κάθε φορά που σκεφτόταν τις περιγραφές της, μάλλον την ζάλιζε ελαφρά η ιδέα.

Και μόνο η ιδέα βέβαια. Γιατί παρέμενε προσηλωμένη στον γάμο της. Με πολλούς πειρασμούς βέβαια, όπως και ο Μάκης στο facebookιον, -που έλεγε και ο άντρας της κάνοντας πλάκα-. Ο Μάκης ήταν ωραίος, γοητευτικός σαν μυαλό (έτσι κι αλλιώς δεν τον είχε δει ακόμα..) αλλά και ασταθής. Μια λέξη της ερχόταν στο μυαλό : Ανασφάλεια!!!

Από την άλλη ο άντρας της. Ά ρε Κώστα, που είναι τα τρέλλα σου όνειρα, για μια άλλη ζωή. “Έξω από συμβάσεις”, όπως μου έλεγες. Με ταξίδια, συζητήσεις και αναζήτηση. Τώρα τον έβλεπε κάθε μερά να διαβάζει μόνο αθλητικές εφημερίδες, ούτε ένα βιβλίο δεν αγόραζε πια. Λες και είχε παραιτηθεί από το μυαλό του. Και απεναντί της ήταν καλός και ευγενικός όπως πάντα, αλλά σαν να το έκανε “επαγγελματικά¨. Απέφευγε το σεξ και όταν γινόταν ήταν περισσότερο ανάγκη, παρά οι παλιές καλές τρυφερές στιγμές που επιβεβαιώναν την αγάπη τους. Τώρα σεξ και μετά σιωπή…ή ύπνος!!!

Βαρέθηκε αυτή την ζωή της επανάληψης και της αδράνειας. 40 χρονών ήτανε. Νέα και έτοιμη για αλλαγές. Το αισθανόταν πολύ έντονα τον τελευταίο καιρό. Αισθανόταν ότι ήρθε η ώρα για μια ξεκάθαρη κουβέντα με τον άντρα της. Με την σκέψη αυτή έφτασε στο σπίτι και άνοιξε με τα κλειδιά της. “Ήρθα κι εγώ”, φώναξε! Μπήκε στην κουζίνα και είδε τον μεγάλο της γιό και σαν να αισθάνθηκε άσχημα για τις προηγούμενες σκέψεις της, τον έσφιξε στην αγκαλιά της. Της ξέφυγε λίγο πιο δυνατό το σφίξιμο και το παιδί την είδε με απορία…Τότε είδε και τον μικρό να έρχεται από πίσω και να την αγκαλιάζει κι αυτός όλο παράπονο. Γύρισε και του έριξε ένα σκαστό φιλί. Και τότε σηκώθηκε και ο Κώστας , με την τεράστια αγκαλιά του, που κάποτε ήταν το καταφύγιο της, και έκανε μια κίνηση να τους αγκαλιάσει όλους μαζί.

Μια γλύκα έτρεξε σε όλα της το κορμί, αλλά την χτύπησε στο κέντρο της καρδιάς της. “Ασφάλεια”, σκέφτηκε και έκλεισε με ανακούφιση τα μάτια της.

Η κοινωνία του remote control…

Χθες το βράδυ έγινε μια μεγάλη συζήτηση με φίλους για τον ακτιβισμό σήμερα. Και μέσα στην διαφωνία μας ακούστηκαν κάποιες απόψεις :

1. Ο ακτιβισμός εξαντλείται σε “συμβολικές” κινήσεις!!!

2. Η κοινωνία δεν θέλει επανάσταση θέλει λύσεις….

3. Η κρίση δεν είναι των χρηματιστήριων αλλά της παραγωγής. Μάθαμε να ζούμε ασύνδετα από το τι παράγουμε..

Μετά πήγα στο FB και μίλαγα με μια φίλη μέχρι αργά…Καταλήξαμε ότι σήμερα ζούμε την απομόνωση, όχι γιατί είναι ανάγκη, αλλά συνήθεια….Όπως βλέπουμε τηλεόραση με το remote control στο χέρι το ίδιο βλέπουμε τις σχέσεις να περνάνε από μπροστά μας. Με την ταχύτητα αλλαγής των καναλιών, αλλάζουμε και τους ανθρώπους…. Και βαριόμαστε εύκολα….Καταναλώνουμε, δεν παράγουμε σχέσεις. Όσο για τα social media, μάλλον εξυπηρετούν αυτή την καταναλωτική μας μανία στις σχέσεις!!!

Ζητείται άνθρωπος ή άνθρωποι για παρέα σε “συμφέρουσα” τιμή και με καλή οικονομική κατάσταση. Να μπορούν να πληρώνουν και το ποτό τους βρε παιδί μου!!!

Και εγώ χθες έβλεπα “Πρωταγωνιστές” για τον Νικόλα Άσιμο….

Sleepless in Athens…Part I

August of 2008. Athens empty by its inhabitants running to escape from their urban cage and to enjoy vacations in one of the islands or small villages or mountains of the country. I escaped also my self by June…living up north to Alexandroupolis, the last eastern city, before Greek Turkish borders.

But after discussing a whole night with a friend being sleepless in Athens, i have recalled my previous years, staying myself sleepless in a deserted city. And i was thinking why? What kept me sleepless there and now sleepless here in Alexandroupolis.

Some people might say that is a feeling of loneliness keeping me like that. I dont think so!!! I didnt lose anyone or anything keep me woken every night. And even if that was my case, from the people i’m chatting with over face book every night, for sure thats not the reason.

I think that our main problem is that during the day is not enough time. No time to relax and think. No time for being ourselves as persons and not the employees or the employers, the parents, the executives, the fashion victims, the champions, the hasbands or wifes, the citizens or tax payers, the consumers of civil liberties fighters.

But during those sleepless nights we are presented with our first names. We are just human seeking a nice conversation, a company to share jokes, or discussing on variou ssilly things. Horoscopes, music, movies, games, flirting or even cybering. Trying to make us feel ignorant and innocent. Away from social, economic or political roles. Away from our responsibilities. Making our confessions, talking on non politically correct issues, loving our companion even for one night.

I have heard many accusations on online social networking, on internet and its bad effect, on the potential danger to be isolated. And i disagree with all of them. The opposite! Here new forms of networking are build, new forms of informal communications and a total break of isolation is arising. So i enjoy those sleepless nights of August. Discussing with new friends, worries, political views or ideas. Making fun of ourselves as we are during daylight. But still have a few more ideas on that…..